وَاعْتَصِمُوا

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(15- قیسم)

بُو شَخص اوُزِینِی نَفسِیگه ضَرَر یِیتکَه زَه دِی وَ اوُنِی فاجِرلِیگِی هَم اوُزِیگه یا گوُرُوهِیگه وَ حِزبِیگه یا مَذهَبِیگه یِیتَه دِی، باشقَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه یوُکلَنمَیدِی، مَنَه بوُ اِیشلَرنِی ضَرَرِی بِیر فاجِرراق اَمِیر یاکِی تَشقِی آشکار کافِر وَ مُرتَدلَر مُسُلمانلَرگه یِیتکَه زِیشِی موُمکِین بوُلگن ضَرَردَن کوُرَه جوُدَه هَم کَمراق حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو ضَرُورَت حالَتِیدَه بوُ شَخصنِی یا بُو قَومنِی اوُرنِیگه قوُیسَه بوُلَه دِیگن صالِح اوُرِینباسَر هَم مَوجُود بوُلمَسلِیگِی موُمکِین. مَنَه بوُ فاجِر شَخصگه یا گوُرُوهگه وَ حِزبگه وَ قَومگه وَ فاجِر مَذهَبگه صَبر- طاقَت قِیلِینِیشِینِی دَلِیلِی شوُکِی، اوُنِی فَسادِی اوُنِی اوُزِیدَن کوُرَه فاجِرراق کِیمسَه دَن یا آشکار کافِردَن،مُرتَدلَردَن کوُرَه مُسُلمانلَر اوُچُون کَمراقدوُر،اوُنگه صَبر- طاقَت قِیلِیشنِی نَتِیجَه سِیدَه کَتتَه راق فَسادنِی دَفع قِیلِینَه دِی.

اَیندِی مَنَه بُو فاجِر شَخص یا قَوم یا حِزب یا دَولَت اوُلَرنِینگ هَمزَبانِی بوُلَه دِیمِی یا مَذهَبداشِیمِی یا یوُقمِی، بوُنِی فَرقِی یوُق، بُو یِیردَگِی اِینگ مُهِم نَرسَه، اوُ فاجِر بوُلسَه هَم مُسُلمان، اوُنِی نَجادِینِی یا اوُنِی مَذهَبِینِی بِیزلَرگه فَرقِی یُوق. چُونکِی بَعضِیلَر اِضطِرارِی حالَتدَه اوُزِینِی مَذهَبِیدَگِی فاجِر کِیشِیگه صَبر- طاقَت قِیلِیشَه دِی، اَمّا باشقَه مَذهَبنِیکِیگه طاقَت قِیلِیشمَیدِی.

  حَتَّی بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیز مَنَه بوُندَی اِضطِرارِی حالَتدَه،اَنَه اوُشَنچَه مُسُلمانلَرنِینگ دِیارلَرِی نَصرانِی وَ تَشقِی سِکوُلار کافِرلَر، یَهُودلَر، مَحَلِّی مُرتَدلَر تامانِیدَن اِیشغال قِیلِینگه نِیگه قَرَمَسدَن، اوُزلَرِی وُجُودگه کِیلتِیرگن بَهانَه لَر بِیلَن، مَثَلاً صَفلَرنِی گوُناهکاردَن،فاجِرلَردَن، فِکرِی وَ رَفتارِی بوُلغَنگن کِیمسَه لَردَن حالِی بوُلِیشلِیگِی، صَفنِی پاک بوُلِیشِی وَ باشقَه لَر سَبَبلِی مُسُلمانلَرنِی  حِمایَه قِیلِیشمَیدِی وَ مُتَّحِد دُشمَنگه قَرشِی مُسُلمانلَرنِینگ مُتَّحِد جِبهَه سِیدَه اِیشتِراک اِیتِیشمَیدِی، مَنَه بوُنِی اوُزِی هَم باشقَه بِیر قالِیبدَگِی، شَکلدَگِی فِکرِی بوُلغَه نِیشدوُر.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حَدِیثلَرِیگه کوُرَه رَوشَن بُولگن نَرسَه شوُکِی، مَنَه بُو اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر هَم کَتتَه صُورَتدَه اِیککِی دَستَه گه  «مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً» گه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی. مَنَه بُو اِیککِی نَوعنِی  هَر بِیرِی هَم اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی مَقصَدلَرگه وَ هَدَفلَرگه یَقِینراق یا اوُزاقراق بوُلِیشِیگه قَرَب اوُزِینِی اِیچِیدَه توُرلِی- هِیل دَستَه لَرگه وَ هِیلمَه – هِیل کَیفِیَتلَرگه تَقسِیم بوُلَه دِی. بِیرِینِی ظُلمِی کوُپراق وَ باشقَه سِینِیکِی کَمراق، بِیرِی اِصرَافکار وَ باشقَه سِی اِیسَه اوُندَن اِیمَس، بِیرِینِی کَیفِیَتِی یَحشِیراق وَ باشقَه سِینِیکِی اوُندَن بَتتَرراق، بِیرِینِی حالِصلِیگِی کوُپراق وَ باشقَه سِینِیکِی اِیسَه کَمراق، حُلاصَه قِیلِیب اَیتگندَه اوُلَرنِی هَر بِیرِینِی نُقصانِی بار وَ اوُلَر یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَنمَه گوُنلَرِیچَه اوُلَردَگِی نُقصانلَر، عَیبلَر بَرتَرَف بوُلمَیدِی.

شُو سَبَبلِی هَم دوُچ کِیلگن مَنَه بوُندَی اِضطِرارِی حالَتدَه بُو سُلطانلَرنِینگ، شاهلَرنِینگ مُنکَر اِیشلَرِیگه صَبر قِیلِیش کِیرَک بوُلَه دِی: مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا (و فی روایه : من رَأَي من أَمِيرِهِ شيئا يَكْرَهُهُ) فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً[1]  بِیر کِیشِی اَگر حاکِمِینِی یامان کوُرسَه یا اوُندَه اوُزِی یامان کوُرگن نَرسَه نِی کوُرسَه، اوُنگه صَبر- طاقَت قیلیشی کیرک. هَر قَندَی کِیشِی اوُزِینِی سُلطانِیدَن بِیر قَرِیچ اوُزاقلَشسَه، جاهِیلِیَت اوُلِیمِیدَه دُنیادَن کِیتِیبدِی. شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، مَنَه بوُ حاکِم بِیلَن بِیر دَستوُرخاندَه بوُلگنلِیگِی یا اوُنِی حوُنِیک صِیفَتلَرِیگه راضِی بوُلگنلِیگِی اوُچُون اوُنگه صَبر- طاقَت قِیلِینمَیدِی، بَلکِی بوُ بِیزلَرنِینگ اِضطِرارِی حالَتگه توُشِیب قالگنلِیگِیمِیز وَ بوُندَن کوُرَه یَحشِیراق بَدَلگه اِیگه اِیمَسلِیگِیمِیز سَبَبلِی، مَنَه بُو بَدَلدَن یَحشِیراغِینِی قوُلگه کِیرِیتمَگوُنِیمِیزچه صَبر- طاقَت قِیلَه مِیز وَ وَضِیعیَتنِی بوُندَندَه بَتتَرراق وَ فاسِدراق قِیلمَیمِیز.

 اَنَه اوُشَه دَورگه یِیتگوُنِیمِیزگه قَدَر بِیزلَر شوُنِی اَیتَه آلَه مِیزکِی، عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیزنِی حُکوُمَتِی  مَنَه بُو طَرَفلَر بوُیِیچَه مَعمُون عَبّاسِینِی حُکوُمَتِیدَن یَحشِیراق وَ عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیزنِی حُکوُمَتِی مَنَه بُو زَمِینَه بوُیِیچَه یوُقارِیراق دَرَجَه دَه توُرَه دِی وَ مَعمُوننِی حُکوُمَتِی اِیسَه بُو زَمِینَه دَه بَتتَرراق دَرَجَه دَه جایلَشگن.

بِیر مُسُلمان کِیشِینِینگ اَصلِی مَقصَدِی مَنَه بُو اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر رَوِیشِیدَن اوُتِیب یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَه نِیش وَ بوُ اِضطِرارِی حالَتدَن چِیقِیب کِیتیِشدوُر، اَمّا اَگر اِیککِیتَه اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن بِیرِینِی تَنلَشگه وَ اوُلَردَن بِیرِینِی حِمایَه قِیلِیشگه مَجبُور بوُلِیب قالسَک،حَقگه وَ اَلله نِی  شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه یَقِینراغِینِی حِمایَه قِیلَه مِیز. بِیز کَیفِیَتِی یَحشِیراغِینِی وَ بِیزلَرنِی آلدِینگه آلِیب بارَه دِیگه نِینِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه یَقِینراغِینِی حِمایَه قِیلَه مِیز، کَیفِیَتِی بَتتَرراغِینِی وَ بِیزلَرنِی آرقَه گه تارتَه دِیگه نِینِی وَ بِیزلَرنِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتدَن اوسزاغلَشتِیرَه دِیگه نِیدَن چِیتلَه نَه مِیز.

 مَنَه بوُندَی حالَتدَه اَگر اِیککِیتَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی اوُرتَه سِیدَه ” حُکوُمَتنِی کَیفِیَتِی” بوُیِیچَه جَنگ صادِر بُولسَه، بِیزلَرنِی آرقَه گه تارتَه دِیگه نِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه تامان حَرَکَتِیمِیزگه مانِع بوُلَه دِیگه نِی اَهلِی بَغِی حِسابلَه نَه دِی. 

وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا ۖ فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَىٰ فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّىٰ تَفِيءَ إِلَىٰ أَمْرِ اللَّهِ ۚ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا ۖ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(حجرات/9)       ( اَی مُؤمِنلَر)، اَگر مُؤمِنلَردَن بوُلگن اِیککِی طائِفَه (بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن) اوُرُوشِیب قالسَه لَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی اوُنگلَب قوُیِینگلَر! اِیندِی اَگر اوُلَردَن بِیراوِی اِیککِینچِیسِینِینگ اوُستِیگه تَجاوُز قِیلسَه، بَس تا (تَجاوُزکار طائِفَه) اَلله نِینگ اَمرِیگه قَیتگوُنِیچَه سِیزلَر تَجاوُز قِیلگن (طائِفَه) بِیلَن اوُرُوشِینگلَر! اِیندِی اَگر اوُ (طائِفَه تَجاوُزکارلِیکدَن) قَیتسَه، سِیزلَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی عَدالَت بِیلَن اوُنگلَب قوُیِینگلَر. (مُدام) عَدالَت قِیلِینگلَر! زِیرا اَلله عَدالَت قِیلگوُچِیلَرنِی سوُیوُر.

(دوامی بار…….)

---

[1] متفق علیه

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

15-قسمت)

این شخص به نفس خودش ضرر کرده است و فجورش هم به خودش یا گروهش و حزبش یا مذهبش بر می گردد و بر دیگر مسلمین تحمیل نمی شود، و ضرر این، بسیار کمتر از ضرری است که یک امیر فاجرتر یا کفارآشکار خارجی و مرتدین ممکن است به مسلمین وارد کنند، و در این حالتِ ضرورت، جایگزین صالحی هم برای  این شخص یا این قوم وجود نداشته باشد . تحمل این شخص فاجر یا گروه و حزب و قوم و مذهب فاجر به این دلیل است که مفسده اش از فاجرتر از خودش یا از کافر آشکار و مرتدین برای مسلمین کمتراست، و با تحمل این، مفسده ای بزرگتر دفع می شود.

این هم فرق نمی کند این شخص یا قوم یا حزب و دولت فاجر یک همزبان و هم مذهبت است یا نه، مهم این است یک مسلمان فاجری است و نژاد و مذهبش هم فرقی برای  ما ندارد. چون بعضی ها هستند در حالتِ اضطرار، فاجر درون مذهبی خودشان را  تحمل می کنند اما مال مذاهب دیگری را نه.

  حتی عده ای از برادران ما در این حالت اضطراری که پیش آمده است و آنهمه سرزمینهای مسلمین توسط نصرانیها و کفار سکولار خارجی و یهود و مرتدین محلی اشغال شده است به بهونه های من درآوردی مثل خالی بودن صف از گنهکاران و فاجران و الوده شده های فکری و رفتاری و پاک بودن صف و غیره پشت مسلمین راخالی می کنند و درجبهه ی متحد مسلمین بر علیه دشمنان متحد شرکت نمی کنند که این هم یک نوع آلودگی فکری است در شکل و قالب دیگری . 

از احادیث رسول الله صلی الله علیه وسلم روشن است که این حکومتهای بدیل اضطراری هم  به صورت کلان به دو دسته ی «مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً» تقسیم می شوند . هر کدام از این دو نوع هم به نسبتی که به اهداف و مقاصد شریعت الله نزدیکتر باشند یا دورتر باشند بین خودشان به دسته های مختلف و کیفیتهای مختلفی تقسیم می شوند. یکی ظلمش بیشتراست یکی کمتر، یکی اسراف کاراست دیگری نه، یکی کیفیتش بهتراست  یکی بدتر، یکی ناخالصیش بیشتراست یکی کمتر، خلاصه هر کدام یک جایی نقص دارند و تا زمانی که دوباره تبدیل نشده اند به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ این ناخالصیها و نقصها برطرف نمی شوند .

 برای همین است که در این حالت اضطراری که پیش آمده است در برابر این منکرات این سلطانها و شاهان باید صبر کرد: مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا (و فی روایه : من رَأَي من أَمِيرِهِ شيئا يَكْرَهُهُ) فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً [1]كسي كه از چیزی از حاكمش بدش آمد یا چیزی ازش دید و نزدش ناپسند بود، بايد صبر كند. به درستي كه هر كس از سلطانش به اندازه يك وجب دور شود، به مرگ جاهلي از دنيا رفته است. مشخص است که این صبر به دلیل همسفره بودن با این حاکم یا رضایت به این صفت زشتش نیست، بلکه به دلیل قرار گرفتن ما در حالت اضطراراست و بدیلی بهتر از این هم نداریم و تا زمان پیدا شدن زمینه های پیدایش این بدیل صبر می کنیم و وضع را بدتر و فاسد تر نمی کنیم .

تا آن زمان ما تنها می توانیم مثلا بگوییم که حکومت عمر بن عبدالعزیز از این لحاظ بهتر از حکومت مأمون عباسی است ، و حکومت عمر بن عبدالعزیز در این زمینه ها در درجه ی بالاتری قرار دارد و حکومت مأمون در این زمینه ها در درجه ی بد تری قرار دارد .

هدف اصلی یک مسلمان تبدیل دوباره ی این سبک حکومتهای بدیل اضطراری  به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و بیرون رفتن از این حالت اضطراری است، اما اگر بین دو حکومت بدیل اضطراری اسلامی مجبور بشویم از یکی از آنها حمایت کنیم از آنی حمایت می کنیم که به حق و قانون شریعت الله و خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  نزدیکتراست . ما از آنی حمایت می کنیم که کیفیتش بهتر است و ما را به جلو می برد و به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  نزدیکتر می کند، نه آنی که از کیفیت بدتری برخورداراست  و ما را به عقب بر می گرداند و از خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  دورترمان می کند .

در چنین حالتی اگر بین دو حکومت بدیل اضطراری اسلامی بر سر «کیفیت حکومت» جنگی اتفاق بیافتد، آنی که ما را به عقب بر می گرداند و جلو حرکت ما رابه سمت خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  سد می کند اهل بغی می شود. وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا ۖ فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَىٰ فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّىٰ تَفِيءَ إِلَىٰ أَمْرِ اللَّهِ ۚ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا ۖ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(حجرات/9) هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند، در میان آنان صلح برقرار سازید . اگر یکی از آنان در حق دیگری ستم کند و تعدی ورزد (و صلح را پذیرا نشود)، با آن دسته‌ای که ستم می‌کند و تعدی می‌ورزد بجنگید تا زمانی که به سوی اطاعت از فرمان خدا برمی‌گردد و حکم او را پذیرا می‌شود. هرگاه بازگشت و فرمان خدا را پذیرا شد، در میان ایشان دادگرانه صلح برقرار سازید و(در اجرای مواد و انجام شرائط آن) قسط بکار برید، چرا که خدا  الْمُقْسِطِين را دوست دارد.‏ (ادامه دارد…….)

---

[1] متفق علیه

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(58-қисмат)

Ин афроди хамки аз миёни қовм ва қабилайи худишон барои фахми дин рафтанд ва онро фахм карданд бояд инро ба забони мардуми худишонки мефахманиш ёд бидиханд:

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ (ابراهیم/4)

Мо хеч пайғамбариро нафристодаем магар инки ба забони қовми худиш, то барои онон ( ахкоми илохийро) ровшан кунад. Ва бояд барои хамзабонхо ва ақвоми худишон тури ровшаниш кунанд “ лиюбаййина лахум” хаминтурики метавонанд баччахойи худишонро бишносанд интури росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва қонуни шариати аллох бароишон ровшан ва ошкор ва бидуни ибхом ва шак ва шубха бошад:

: یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ (بقره/146)

Ин хамон чизи астки мо ба табаъият аз тамоми пайғамбарон ва ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бояд ба унвони е пеш шарти вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ёд бидихемки умумий аст ва зан ва мард ва пир ва жавон ва босавод ва бесавод намешносад. Бале, ба сабки пайғамбарон ва ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васалламки, ба хужжати набавий шинохта шуда аст. Ба сабки ишон на сабкхойи дигар. Барои хамин аст мо дарсхойи муқаддамотимонро ба забони сода ва бидуни такаллуф аз дин чист? Жохилият чист? Тоғут чист? Ислом чист ва мусалмон кист? ва душманшиносий шаръий шуруъ кардем то ба ин мархала расидем.

Бо тей кардани ин муфаддамот, ва дар дувумин қадам, қиёматшиносий мухимтарин ва калидитарин иқдом ва огохий астки бояд барои муслимин ровшан ва ошкор бишавад. Мо хануз дар омузиши иймон хастем қабли аз омузиш ва ёддехи қуръон, ва ин мархалайи бисёр мухим ва асосий аст. Шухм задан ва омода созийи замина барои инки муносиб бишавад барои кошти базри солим. Ин мархала омодасози қалб аст барои пазириши

«آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا».

Танхо бо гузарондани ин мархала астки татбиқ ва амалий кардани қавонини ижроий ва дунёвийи шариат бидуни кучактарин фишор ва ижбори, ба сурати довталабона ва муштоқона, сахл ва осон мешавад.

.إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51)

Мўъминон хенгомики ба суйи худо ва пайғамбариш фаро хонда шаванд то миёни онон довари кунад, суханониш танхо ин астки мегуянд: шанидем ва итоат кардем! Ва ростгорони воқеий ишонанд.

 Аз Жундуб ибни Абдуллох бажалий розиаллоху анху ривоятики мефармояд:

: كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا[1].

Мо дар замони пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам новжавон будем(хул ва хуши болиғ шудан), қабли аз инки қуръонро ёд бигирем иймонро ёд гирифтем; ба дунболи он қуръонро омухтем ва бо омухтани қуръон иймони мо бештар мешуд.

Хамчунин ибни Журайж ривоят мекунадки Юсуф ибни Мохак гуфт: пеши уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо будемки ногахон марди Ироқий омад ва гуфт: кудом новъи кафан бехтар аст? Оиша гуфт рахм бар ту бод! Туро чи зиёни мерасонад ( хар новъи кафаники бошад) гуфт: эй уммул мўъминин мусхаф ( қуръони) худро ба ман нишон биде, уммул мўъминин гуфт: туро чи зарар мерасонадки кудом ояро қаблан ( ё баъадтар ) бихони, ончи аввал нозил шуда, сурайи аз сурахойи муфассал будаки дар он аз бехишт ва жаханнам ёд шуда аст, то мардум ба ислом руйи оваранд, онгох оёти халол ва харом нозил шуд ва агар аввал ин чиз нозил мешуд: шароб нанушид, мегуфтанд: мо харгиз шаробро тарк намекунем. Ва агар нозил мешуд: зино накунид,мегуфтанд: мо харгиз зиноро тарк намекунем. Ин оя дар Макка бар Мухаммад нозил шуда ва дар он замон ман духтараки хурдсол будамки бози мекардам.

(идома дорад……..)

---

[1]السنن ابن ماجه، أخرجه إبن ماجه و غيره

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(57- қисмат)

وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ (آل عمران/7)

Росихон ( ва собит қадамон) дар илм мегуянд: мо ба хамма онхо иймон дорем хамма аз суйи худойи мо аст. Ва жузъ сохибони ақл мутазаккир намешаванд. Ин вокуниши илми ахли ла илаха иллаллох ба тамоми қонуни шариати аллох ва тамоми он ахком ва қавонини астки аз тарафи аллох нозил шуда аст. Ва инон ахли илм ва собит қадамони дар илм хастанд ва кори хам ба пиру ва жавон ва босавод ва бесавод ва зан ва мард надорад.

Холо возих ва ровшан астки он илмики аз он сухбат мешавад танхо “ ла илаха – иллаллох” ва хамон чизи астки тамоми пайғамбарон барои он омаданд:

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ» (نحل/36)

Мо ба миёни хар миллати пайғамбариро фристодаем ( ва мухтавойи даъвати хамма пайғамбарон ин буда аст) ки худоро бипарастид ва аз тоғут дури кунид.

Барои хамин астки мефармояд:

فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ‏(بقره/256)

Банобарин касики аз тоғут нофармони кунад ва ба тоғут куфр кунад ва ба худо иймон биёварад, ба мохкамтарин дастовез дар овихта аст аслан гусихтан надорад. Ва ба хаммайи муслимин амр мекунадки:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)

Бидонки қатъан хеч маъбуд ва илохи жузъ аллох вужуд надорад. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам дар хамун ибтидоъйи амр мефармуд:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ، قُولُوا: لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا

Эй мардум! Бигуйид: “ ла илаха иллаллох “ то ростгор шавид.

Ба унвони мисол мо дар гуфтагуйи касоники ин илми “ ла илаха иллаллох” бо онон дода шуда аст ва ононики ба онон дода нашуда аст мисолхойи зиёдийро дар қуръон метавонем пейдо кунем мисли:

وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُولَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ (قتال:محمد/16)

Дар миёни онхо касони хастандки ба суханонит гуш фаро медиханд, аммо хенгомики аз назди ту берун мераванд, ба касоники худо бадишон илм ва дониш бахшида шуда аст, мегуянд: ин мард алъон чи гуфт?. Онон касонияндки худованд бар дилишон мухр находа аст( яъни кофаран чи пинхониш боше ё ошкориш) , ва аз хавохо ва хавасхойишон пейравий мекунанд.

Холо возих ва ровшан астки он илмики аллох таоло дар миёни садхо ва балки хазорон илми дигари дар увлавият қарориш дода аст ва паёми тамоми пайғамбарон дар тули торих ва рисолати охарин фристода буда чист? Бо ин тўвзихики аллох дар мовриди илм ва сохибони илм медихад ба сурати хисрий мефармоянд:

إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)

Танхо бандагони олим, аз худо, тарс доранд.

Алъон дигар мушаххас шудки он илмики бояд бу муслимин босавод ва бесавод, зан ва мард, пир ва жавоники танхо аз саломати ақлий ва равоний бархурдоранд бояд дода боше чи чизи аст? Бале, ин хамон куфр ба тоғут ва иймон ба аллох, ё :

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)

قُولُوا:لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا،

“ ла илаха”( куфр ба  тоғут) ва “ иллаллох” ( ийяка наъбуду ва ийяка настаъин) аст, бале хамин аст. Хамин. Харки ба хаммайи он иймон овард

«آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا»

Ин каси астки ба он илм дода шуда аст: улул илм ва олим аст, хар чандки комилан бесавод бошад мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё аксари қотиъи сахоба, ва агар ба хамма он иймон наёвард жохил ва нафахм аст хар чандки мисли Абу Жахл аз босаводтарин афроди жомеъа ва аз докторхо ва профессорхойи жомеъа хам бошад.

Хуб холо аллох таоло ба хамма амр карда астки бояд ин илмро қабли аз хар илми касб кунем:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)

Аммо хаммайи мардум аввалан мумкин аст арабий балад набошанд ва сониян имкони ин бароишон нестки махалли худишонро тарк кунанд ва бираванд ёдиш бигиранд, дар чанин холати иддайи аз мардуми хамон махал бояд бираванд ва инро ёд бигиранд:

وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122)

Мўъминон хаммаги наметавонанд берун бираванд. Боядки аз хар қовм ва қабилайи, иддайи бираванд то дар дин фахм пейдо кунанд, ва хенгомики ба суйи қовм ва қабила худ баргаштанд ононро битарсонанд то хазар кунанд, эхтиёт кунан ва хушёр бошанд.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(14-қисм)

Хозирги пайтда аллохни шариатидаги қонунларни комил ва шаръий шаклда ижро қиладиган ва ўзини вазифаларини комил шаклда бажара оладиган  нубувват манхажига асосланган хилофат қўлдан бой берилган ва уни ўрнига мана бу  изтирорий холатда мусулмонлар ўзининг бутун айб ва нуқсонлари билан бу вазифаларни бажарадиган ва аллохни шариатидаги қонунларни хар меъзонга кўра ижро қиладиган ва уни таътил қилиб ташлаб қўймайдиган  бемор бир баданга ва исломий бадал хукуматга эга холос.

Демак мусулмонлар мана шу бемор ва нуқсонли ва гохида булғанган бадан билан тўлиқ саломатлигини қўлга киритгунича, фақат мана шу бемор баданни канали орқали бажара оладиган ибодатларни таътил қилиб ташлаб қўймасликлари керак. Чунки худди Умар ибни Хаттоб ва Усмон ибни Афвон розиаллоху анхумо айтганларидек бўлишига уларнинг ишончлари комилдур:

   « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд хукумат қудрати орқали қуръон билан хам амалга ошириб бўлмайдиган ишни амалга оширади.

 Қурнъондаги далиллар ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни минглаб хадислари ва минглаб фиқхий китоблар хам,секуляристларнинг зотида мавжуд бўлган мусулмонларни устига юкланган жангни олдини ола олмайди,аллох таоло мархамат қиладики: 

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا (بقره/217)

Мана бу шаръий манбаъларни хаммаси танхо суратда кофирларни,муртадларни дафъ қилишга ва мунофиқларни,секулярзадаларни назорат қилишга қодир бўлмайди ва хатто мана бу шаръий манбаъларни хаммаси танхо холда насихат ва панд билан жамиятда

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни пиёда қилишга қодир эмас, бу иш амалга ошмагач эса

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

учун керакли шароит хам аллохни бандаларига мухайё бўлмайди, мана бу шаръий манбаъларни хаммаси хатто баъзи ўринларда тафарруқни йўқотишга қодир эмас, ё хатто уни камранг хам қила олмайди, ёки иймони заиф бўлган бир ўғрини ё қотилни ё зинокорни ё шаробхўрни ё қароқчини олдини олишга қодир бўлмайди, чунки улар аллохни шариатидаги қатъий  қонунлардан ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг равшан ва кучли суннатларидан ва ислом уламоларининг минглаб жилдни ташкил қиладиган  ана ўшанча фиқх китобларидан, хамда кучли ва махкам тафсирларидан эмас, фақат махлуқотларни қудратидан,кучидан қўрқишади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам энг хаким ва энг ақлли ва энг одил ва энг муносиб шахс бўлганлар, у киши хақида аллох таоло мархамат қилганки:

  وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم /4)

у кишининг ахли оилалари уммул мўъминин Оиша розиаллоху анходан росулуллохнинг ахлоқлари ва рафторлари хақида сўрашган пайтида жавоб берадиларки:

  “كَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ ”

Аммо шундай буюк шахсият эгаси хам қурайшни секуляр кофирларини ва мадинадаги яхудий кофирларини ва Нижрондаги насронийларни ва ички мунофиқларни  қаршисида шариат хадафлари ва мақсадларини таъминлаш бўйича қуръон, насихат,маъруза орқали ишларини илгари силжита олмадилар ва хижрат қилишга,жанг қилишга,эъдодга ва худудларни хам хукумат қудратини канали орқали ижро қилишга   мажбур бўлдилар.

Шу ерда яна Умар ва Усмон розиаллоху анхумони сўзларига қайтамиз:

  «إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд хукумат қудрати орқали қуръон билан хам амалга ошириб бўлмайдиган ишни амалга оширади. Нубувват манхажига асосланган хилофатни бемор бўлганлиги учун фақатгина шу бемор баданни канали орқали бажарса бўладиган ана ўшанча вожиботлардан қўлимизни тортиб, бу вожиботларни хаммасини тарк қилиб қўя оламизми? Албатта йўқ.

Мана бу бемор баданни ўзига хос бўлган фарзларни ва ибодатларни бажаришига алоқадор бўлган изтирорий холатларда амал қилиш учун  мусулмонлар қоидаларни вужудга келтиришган. Бунга  

«دفع أعظم المفسدتین باحتمال أدناهما»

қоидаси мисол бўла олади, бу қоида бўйича фожир рахбар ва амирни қўл  остида жанг қилиш жоиз хисобланади.  Махсусан ишғолгар кофир душманни дафъ қилиш учун, чунки бу аллохга иймон келтиришдан сўнг бошқа фарзлардан муқаддамроқ туради, хатто бошқа фарзларни ўзининг  таъсирига олишга қодир.

Мана бундай  холатда ё нубувват манхажига асосланган хилофатни ўрнидаги  мана бу исломий бемор хукуматдан узоқлашамиз ва ундан фойдаланмаймиз, натижада ана ўшанча фасодларга дучор бўламиз ва хатто кофирлар ва фожир шахсларни хукмронлиги учун шароитни мухайё қиламиз, албатта буни мусулмонларни динига ва дунёсига зарари каттароқдур. Ёки бўлмасам мана бу исломий бемор хукуматдан ва фожир амирдан аллохни шариатидаги қонунларни аксарини татбиқ қилиш ва исломий фожирроқ бўлган амирни дафъ қилиш ва ташқи кофирларни,мунофиқларни, ички ғуллотларни дафъ қилиш ва кофирларнинг қўл остидаги диёрларни озод қилиш учун фойдаланамиз,  Хасан ибни Алини замонидан бошлаб усмонийларни давригача давом этган фатхларни хаммаси мана шу асосга кўра амалга оширилган.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилган пайтларида: 

وَإِنَّ اللَّهَ لَيُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر. و یا می فرماید: إنَّ الله يؤَيِّدُ الدِّينَ بِأَقْوَامٍ لا خَلاقَ لَهُمْ

Яъни аллох таоло мана бу динга фожир шахслар ё хеч қандай ухравий ажрга ва яхшиликка эга бўлмайдиган қавмлар ва гурухлар воситасида ёрдам беради ва уни  ғолиб қилади. Мана бу холатда мусулмон фожир рахбарни ўзи  зарар қилади, уни фожирлиги ўзига қайтади ва яхшилиги мусулмонларга етади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(14-قیسم)

 حاضِرگِی پَیتدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی کامِل وَ شَرعِی شَکلدَه اِجرا قِیلَه دِیگن وَ اوُزِینِی وَظِیفَه لَرِینِی کامِل شَکلدَه بَجَرَه آلَه دِیگن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت قوُلدَن بای بِیرِیلگن وَ اوُنِی اوُرنِیگه مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَتدَه مُسُلمانلَر اوُزِینِینگ بوُتوُن عَیب وَ نوُقصانلَرِی بِیلَن بُو وَظِیفَه لَرنِی بَجَرَه دِیگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی هَر مِعزانگه کوُرَه اِجرا قِیلَه دِیگن وَ اوُنِی تَعطِیل قِیلِیب تَشلَب قوُیمَیدِیگن بِیمار بِیر بَدَنگه وَ اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتگه اِیگه حالاص.

 دِیمَک مُسُلمانلَر مَنَه شوُ بِیمار وَ نوُقصانلِی وَ گاهِیدَه بوُلغَنگن بَدَن بِیلَن توُلِیق سَلامَتلِیگِینِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیچَه، فَقَط مَنَه شوُ بِیمار بَدَننِی کَنَلِی آرقَه لِی بَجَرَه آلَه دِیگن عِبادَتلَرنِی تَعطِیل قِیلِیب تَشلَب قوُیمَسلِیکلَرِی کِیرَک. چوُنکِی حوُددِی عُمَر اِبنِ خَطّاب وَ عُثمان اِبنِ عَفّان رَضِیَ الله عَنهُما اَیتگنلَرِیدِیک بوُلِیشِیگه اوُلَرنِینگ اِشانچلَرِی کامِلدوُر:   « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»  خُداوَند حُکوُمَت قُدرَتِی آرقَه لِی قُرآن بِیلَن هَم عَمَلگه آشِیرِیب بوُلمَیدِیگن اِیشنِی عَمَلگه آشِیرَه دِی. 

 قُرآندَگِی دَلِیللَر وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی مِینگلَب حَدِیثلَرِی وَ مِینگلَب فِقهِی کِتابلَر هَم، سِکوُلارِیستلَرنِینگ ذاتِیدَه مَوجُود بوُلگن مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه یوُکلَنگن جَنگنِی آلدِینِی آلَه آلمَیدِی، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: وَلَا يَزَالُونَيُقَاتِلُونَكُمْحَتَّىٰيَرُدُّوكُمْعَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا (بقره/217) مَنَه بُو شَرعِی مَنبَعلَرنِی هَمَّه سِی تَنها صُورَتدَه کافِرلَرنِی، مُرتَدلَرنِی دَفع قِیلِیشگه وَ مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی نَظارَت قِیلِیشگه قادِر بوُلمَیدِی وَ حَتَّی مَنَه بُو شَرعِی مَنبَعلَرنِی هَمَّه سِی تَنها حالدَه نَصِیحَت وَ پَند بِیلَن جَمِیعیَتدَه   «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» نِی پِیادَه قِیلِیشگه قادِر اِیمَس، بُو اِیش عَمَلگه آشمَه گچ اِیسَه   «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ» اوُچُون کِیرَکلِی شَرائِط هَم اَلله نِی بَندَه لَرِیگه مُهَیّا بوُلمَیدِی، مَنَه بُو شَرعِی مَنبَع لَرنِی هَمَّه سِی حَتَّی بَعضِی اوُرِینلَردَه تَفَرُّقنِی یوُقاتِیشگه قادِر اِیمَس، یا حَتَّی اوُنِی کَمرَنگ هَم قِیلَه آلمَیدِی، یاکِی اِیمانِی ضَعِیف بوُلگن بِیر اوُغرِینِی یا قاتِیلنِی یا زِناکارنِی یا شَرابخوُرنِی یا قَراقچِینِی آلدِینِی آلِیشگه قادِر بوُلمَیدِی، چوُنکِی اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قَطعِی قانوُنلَردَن وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِینگ رَوشَن وَ کوُچلِی سُنَّتلَرِیدَن وَ اِسلام اوُلَمالَرِینِینگ مِینگلَب جِیلدنِی تَشکِیل قِیلَه دِیگن اَنَه اوُشَنچَه فِقه کِتابلَرِیدَن، هَمدَه کوُچلِی وَ مَحکَم تَفسِیرلَرِیدَن اِیمَس، فَقَط مَخلوُقاتلَرنِی قُدرَتِیدَن،کوُچِیدَن قوُرقِیشَه دِی.

 رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اِینگ حَکِیم وَ اِینگ عَقللِی وَ اِینگ عادِل وَ اِینگ مُناسِب شَخص بوُلگنلَر، اوُ کِیشِی حَقِیدَه اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگنکِی:  وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم /4) اوُ کِیشِینِینگ اَهلِی عائِلَه لَرِی اوُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنهادَن رَسُول الله نِینگ اَخلاقلَرِی وَ رَفتارلَرِی حَقِیدَه سوُرَشگن پَیتِیدَه جَواب بِیرَه دِیلَرکِی:  “كَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ[1]  ” اَمّا شوُندَی بوُیُوک شَخصِیَت اِیگه سِی هَم قُرَیشنِی سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَدِینَه دَگِی یَهُودِی کافِرلَرِینِی وَ نَجراندَگِی نَصرانِیلَرنِی وَ اِیچکِی مُنافِقلَرنِی قَرشِیسِیدَه شَرِیعَت هَدَفلَرِی وَ مَقصَدلَرِینِی تَعمِینلَش بوُیِیچَه قُرآن، نَصِیحَت، مَعرُوضَه آرقَه لِی اِیشلَرِینِی اِیلگه رِی سِیلجِیتَه آلمَه دِیلَر وَ هِجرَت قِیلِیشگه، جَنگ قِیلِیشگه، اِعدادگه وَ حُدُودلَرنِی هَم حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَنَلِی آرقَه لِی اِجرا قِیلِیشگه مَجبُور بوُلدِیلَر. 

 شُو یِیردَه یَنَه عُمَر وَ عُثمان رَضِیَ الله عَنهُمانِی سوُزلَرِیگه قَیتَه مِیز: «إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن» خُداوَند حُکوُمَت قُدرَتِی آرقَه لِی قُرآن بِیلَن هَم عَمَلگه آشِیرِیب بوُلمَیدِیگن اِیشنِی عَمَلگه آشِیرَه دِی. نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی بِیمار بوُلگنلِیگِی اوُچُون فَقَطگِینَه شُو بِیمار بَدَننِی کَنَلِی آرقَه لِی بَجَرسَه بُولَه دِیگن اَنَه اوُشَنچَه واجِباتلَردَن  قوُلِیمِیزنِی تارتِیب، بُو واجِباتلَرنِی هَمَّه سِینِی تَرک قِیلِیب قوُیَه آلَه مِیزمِی؟ اَلبَتَّه یوُق.

مَنَه بُو بِیمار بَدَننِی اوُزِیگه خاص بوُلگن فَرضلَرنِی وَعِبادَتلَرنِی بَجَه رِیشِیگه عَلاقَه دار بوُلگن اِضطِرارِی حالَتلَردَه عَمَل قِیلِیش اوُچُون مُسُلمانلَر قائِدَه لَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن. بوُنگه  «دفع أعظم المفسدتین باحتمال أدناهما» قائِدَه سِی مِثال بوُلَه آلَه دِی، بُو قائِدَه بُویِیچَه فاجِر رَهبَر وَ اَمِیرنِی قوُل آستِیدَه جَنگ قِیلِیش جائِز حِسابلَه نَه دِی. مَخصُوصاً اِیشغالگر کافِر دُشمَننِی دَفع قِیلِیش اوُچُون، چوُنکِی بُو اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشدَن سوُنگ باشقَه فَرضلَردَن مُقَدَّمراق توُرَه دِی، حَتَّی باشقَه فَرضلَرنِی اوُزِینِینگ تَأثِیرِیگه آلِیشگه قادِر.

مَنَه بوُندَی حالَتدَه یا نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی اوُرنِیدَگِی مَنَه بُو اِسلامِی بِیمار حُکوُمَتدَن اوُزاقلَه شَه مِیز وَ اوُندَن فایدَه لَنمَیمِیز، نَتِیجَه دَه اَنَه اوُشَنچَه فَسادلَرگه دوُچار بوُلَه مِیز وَ حَتَّی کافِرلَر وَ فاجِر شَخصلَرنِی حُکمرانلِیگِی اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلَه مِیز، اَلبَتَّه بُونِی مُسُلمانلَرنِی دِینِیگه وَ دُنیاسِیگه ضَرَرِی کَتتَه راقدوُر. یاکِی بوُلمَه سَم مَنَه بوُ اِسلامِی بِیمار حُکوُمَتدَن وَ فاجِر اَمِیردَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَکثَرِینِی تَطبِیق قِیلِیش وَ اِسلامِی فاجِرراق بوُلگن اَمِیرنِی دَفع قِیلِیش وَ تَشقِی کافِرلَرنِی، مُنافِقلَرنِی، اِیچکِی غوُلّاتلَرنِی دَفع قِیلِیش وَ کافِرلَرنِینگ قوُل آستِیدَگِی دِیارلَرنِی آزاد قِیلِیش اوُچُون فایدَه لَه نَه مِیز، حَسَن اِبنِ عَلِینِی زَمانِیدَن باشلَب عُثمانِیلَرنِی دَورِیگه چَه دَوام اِیتگن فَتحلَرنِی هَمَّه سِی مَنَه شُو اَساسگه کوُرَه عَمَلگه آشِیرِیلگن.

رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگن پَیتلَرِیدَه:    وَإِنَّ اللَّهَ لَيُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر. [2].  إنَّ الله يؤَيِّدُ الدِّينَ بِأَقْوَامٍ لا خَلاقَ لَهُمْ [3] یَعنِی اَلله تَعالَی مَنَه بُو دِینگه فاجِر شَخصلَر یا هِیچ قَندَی اوُخرَوِی اَجرگه وَ یَحشِیلِیککَه اِیگه بُولمَیدِیگن قَوملَر وَ گوُرُوهلَر واسِیطَه سِیدَه یاردَم بِیرَه دِی وَ اوُنِی غالِب قِیلَه دِی. مَنَه بُو حالَتدَه مُسُلمان فاجِر رَهبَرنِی اوُزِی ضَرَر قِیلَه دِی، اوُنِی فاجِرلِیگِی اوُزِیگه قَیتَه دِی وَ یَحشِیلِیگِی مُسُلمانلَرگه یِیتَه دِی    .

(دوامی بار……..)

---

[1] البخاري، مسلم، الترمذي، النسائي، أبي داود، ابن ماجة، مالك، الدارمي، أحمد

[2] متفق علیه

[3] أخرجه أحمد (5/45) ، والطبرانى/ أخرجه الإسماعيلى (( معجم شيوخه ))(1/406) ، والطبرانى (( الأوسط ))(1948) و (( الصغير ))(132) ، والضياء (( المختارة ))(5/231// 1863) أخرجه النسائى (( الكبرى ))(5/279/8885) ، وابن حبان (4517) ، وابن حزم (( المحلى ))(11/113) ، والضياء (( الأحاديث المختارة ))(6/234/2251

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(14-قسمت)

حالا خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ از بین رفته  است تا قانون شریعت الله را به شکل کامل و شرعی آن اجراء کند و وظایف خودشان را به شکل کامل انجام بدهد، و به جایش مسلمین در این حالت اضطراری صاحب یک بدن بیمار و یک حکومت بدیل اسلامی شده اند با کلی عیب و نقص که باید این وظایف را انجام بدهد و قانون شریعت الله را به هر میزانی که می تواند اجراء کند و آن را تعطیل نکند.

 پس مسلمین با همین بدن بیمار و ناقص و گاه آلوده هم، تا زمان رسیدن به سلامتی کامل، عباداتی را که تنها از کانال این بدن بیمار می توانستند انجام بدهند را تعطیل و رها نکردند. چون یقین داشتند همچنانکه عمربن خطاب و عثمان بن عفان رضی الله عنهما گفته اند: « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن» خداوند با قدرت حکومتی، کاری را به انجام می‌رساند، که با قرآن به انجام نمی‌رساند.

دلایل قرآنی و هزاران حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم و هزاران جلد کتاب فقهی نمی تواند جلو جنگ تحمیلی سکولاریستها که جزء ذاتشان است را برمسلمین بگیرد که الله تعالی فرموده :وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْحَتَّىٰيَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا (بقره/217) و تمام این منابع شرعی باز به تنهائی نمی توانند باعث دفع سایر کفار و مرتدین و کنترل منافقین و سکولار زده ها بشوند، و حتی تمام این منابع شرعی به تنهائی نمی توانند تنها با پند و اندرز و نصیحت  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» را درجامعه پیاده کنند تا زمینه های مناسب «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ» برای بندگان الله فراهم بشود، تمام این منابع شرعی حتی نمی توانند تفرق را در مواردی از بین ببرند یا حتی کم رنگش هم کنند، یا حتی جلو یک دزد یا قاتل یا زناکار و مشروب خور و گردنه گیری را بگیرد که مسلمان ضعیف الایمانی هم هست اما تنها از قدرت و زور مخلوقات می ترسد نه از قدرت و زور دلایل روشن و قاطع قانون شریعت الله و سنتهای روشن و قوی رسول الله صلی الله علیه وسلم و آنهمه کتاب فقه و تفسیر قوی و محکم علمای اسلام که به هزاران جلد هم می رسد.

 رسول الله صلی الله علیه وسلم به عنوان حکیم ترین و بابصیرت ترین و مصلحت اندیش ترین و عادل ترین شخصی که الله تعالی در موردش می فرماید: وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم /4) و زمانی که از همسرش ام المومنین عایشه رضي الله عنها در مورد اخلاق و رفتار رسول الله پرسیده می شود در جواب می گوید : “كَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ “[1] اما باز چنین شخصیت عظیمی در برابر کفار سکولار قریش و سایر کفار یهودی در مدینه و نصرانیهای نجران و منافقین داخلی و تأمین اهداف و مقاصد شریعت نتوانست با قرآن و پند و موعظه کارش را به پیش ببرد و مجبور به هجرت و جنگ و قتال و اعداد و اجرای حدود و غیره آن هم از کانال قدرت حکومتی شد.

 پس دوباره برگشتیم به قول عمر و عثمان رضی الله عنهما: «إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن» خداوند با قدرت حکومتی، کاری را به انجام می‌رساند، که با قرآن به انجام نمی‌رساند. و اینکه آیا با بیمار شدن خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ می توانیم از اینهمه واجباتی که تنها از کانال این بدن بیمار و آلوده می شود انجام داد دست بکشیم و همه ی این واجبات راترک کنیم؟ مسلما خیر.

در رابطه با این بدن بیماری که باید این فرضها و عبادات مختص خودش را انجام بدهد مسلمین قواعدی را برای عمل در این حالتهای اضطراری به وجود آوردند . مثل قاعده ی «دفع أعظم المفسدتین باحتمال أدناهما» که طبق این قاعده مشروعیت و جایز بودن قتال تحت امارت رهبر و امیر فاجر برای انجام این وظایف حکومتی مطرح می شود .  بخصوص دفع دشمن کافراشغالگری که پس از ایمان به الله هیچ فرض عینی مقدم تر از این نیست که حتی سایر فرضها را هم تحت الشعاع خودش قرار می دهد .

 در چنین حالتی یا از این حکومت مریض اسلامی که جای خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را گرفته دوری می کنیم و از آن استفاده نمی کنیم و آن همه مفاسد را متحمل می شویم و حتی زمینه های تسلط کفار را و افراد فاجر تری را فراهم می کنیم که ضررشان برای دین و دنیای مسلمین بزرگتراست، یا اینکه از این حکومت مریض اسلامی و امیر فاجر آن  برای  تطبیق اکثر قوانین شریعت الله و دفع امیر فاجرتر اسلامی یا دفع کافر خارجی و منافقین و غلات داخلی  و آزاد سازی سرزمینهای کفار استفاده می کنیم، که تمام فتوحات مسلمین بعد از حسن بن علی رضی الله عنهما تا زمان عثمانی ها بر همین اساس بوده است .

زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:  وَإِنَّ اللَّهَ لَيُؤَيِّدُ هَذَاالدِّينَبِالرَّجُلِ الْفَاجِر[2]. و یا می فرماید: إنَّ الله يؤَيِّدُ الدِّينَ بِأَقْوَامٍ لا خَلاقَ لَهُمْ[3] یعنی الله تعالی این دین را با شخص فاجر یا اقوام و گروههائی که هیچ خیر و اجر اخروی نصیبشان نمی شود یاری می دهد و پیروزش می کند. در این حالات رهبر فاجر مسلمان است  که ضرر کرده است، و فجورش به خودش بر می گردد و خیرش به مسلمین.

(ادامه دارد…….)

---

[1] البخاري، مسلم، الترمذي، النسائي، أبي داود، ابن ماجة، مالك، الدارمي، أحمد

[2] متفق علیه

[3] أخرجه أحمد (5/45) ، والطبرانى/ أخرجه الإسماعيلى (( معجم شيوخه ))(1/406) ، والطبرانى (( الأوسط ))(1948) و (( الصغير ))(132) ، والضياء (( المختارة ))(5/231// 1863) أخرجه النسائى (( الكبرى ))(5/279/8885) ، وابن حبان (4517) ، وابن حزم (( المحلى ))(11/113) ، والضياء (( الأحاديث المختارة ))(6/234/2251

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(56- қисмат)

Вахдати иймонийи фарогири муслимин бидуни ин муқаддамот ва пеш заминахо наметавонад шикл бигирад. чун қадам гузоштани дар табаъият ба эхсон аз сабиқунал аввалун асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хам масир шудан бо онон ва расидан ба чанон жойгохи ниёзманди пеш заминахо астки лозим аст барои расидан ба вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ва дар нихоят расидан ба шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид аз тарафи умуми муслимин риоят бишаванд. Олим кардани муслимин ва огохи додани ба онхо – он хам ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам – еки аз пояхо ва муқаддамот ва пеш заминахойи ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий астки саъй мекунем дар ин жаласа ба сурати муфассалтари дар мовридиш сухбат кунем:

Мумкин аст барои бисёри аз шумохо суъол бошадки аллох таоло читури онхамма сахоби бесавод ва дарс нахонда астро “ олим” медонад, ва дар баробари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шахси босавод ва лисонс ва фовқи лисонс ва доктор ва профессори он замонки ба Абул Хакам машхур шуда будро Абу Жахл яъни падари нафахми меноманд?

Жараён аз чи қарор аст? “ олим” аз назари аллох таоло чи каси аст? Ва ононики ба онхо илм дода шуда аст чи касони хастанд? Оё мумкин аст каси савод надошта бошад аммо ба у гуфт “ олим”? он илм ва олимики мадди назари аллох чистки бесавод хам метавонад “ олим” бишавад? Читури росулуллох саллаллоху алайхи васаллам худиш бесавод буд ва навиштан балад набуд ва ёрониш хам аксаран хаминтури бесавод буданд аллох ононро “ олим” медонад? Оё барои “ олим” шудан меъёр босавод будан аст? Ё босавод будан пеш шарти “ олим” шудан аз назари аллох махсуб мешавад? Ва даххо суъоли дигарки мумкин аст барои бештари мохо пеш омада бошад ва моро ба ин суъоли нахоий расонда бошадки мо аз кужо шуруъ кунем? Он илм кудом аст ва ман читури метавонам худам “ олим” бишавам ва дигаронро хам ба равиши росулуллох саллаллоху алайхи васаллам “ олим” кунам?

Лозим аст дар ибтидоъ бидонем манзури аллох таоло аз он “ илми” ки бесаводхойи чун Сумайя ва Ёсир ва Аммор ва Билол ва ғейрихро бар босаводхойи чун Абу Жахл ва яхудийхо ва насронийхо ва ғейрих бартари дода буд чист? Интури ба рохати метавонем бафахмем “ илми”ки дар увлавият аст ва мо бояд онро ёд бигирем ва ёд бидихем кудом аст? Чун илмхойи дигари хастандки дар даражоти пойинтари қарор гирифтанд ва дар увлавиятхойи баъдий хастанд мисли: илми таъбири хоб ба Юсуф алайхиссалом:

رَبِّ قَدْ آتَیْتَنِی مِنَ الْمُلْکِ وَعَلَّمْتَنِی مِن تَأْوِیلِ الأَحَادِیثِ (یوسف/101) یا علم صنعت به داود علیه السلام: وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّکُمْ (انبیاء/80)

Ё илми фахми забони парандагон ба Сулаймон алайхиссалом:

وَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّیْرِ (نمل /16)

Ё илми пизишки, мухандисий, сарф ва нахв ва балоға ва садхо ва балки хазорон илми дигарики вужуд доранд.

Аллох таоло дар мовриди илмики дар увлавият қарор дорад мефармояд:

وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ(بقره /120)

Ва агар аз хостахо ва орзухойи ишон пейравий кунид, баъди аз онки “ илм” ба ту расида аст, хеч сарпараст ва ёвари аз жониби худо барои ту нахохад буд. Мушаххас аст ин илмики аз он сухбат мешавад жузъи он илмхоики исм бурдем ё садхо ва хозорон илми дигарики вужуд доранд нест.

وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّكَ إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ (بقره /145(–

Ва агар аз хостахо ва орзухойи ишон пейравий куни баъди аз онки “ илм” ба ту даст дода аст, дар ин сурат ту бегумон аз зумрайи ситамкорон хохи буд. Инхам мушаххас аст аз илми дигари сухбат мекунад.

فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ‏(آل عمران /61)

Харгох баъди аз “ илми” ки ба ту расида аст бо ту ба ситиз пардохтанд…… инжо хам дар масалайи мубохила бидуни шак манзури он улум нестанд.

Ба дунболи ин даста оёт аллох таоло сохибони илмро интури маърифий мекунад:

شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَائِكَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (آل عمران/18)

Худованд гувохи медихад инки илохи жузъ у нест, ва инки у додгари мекунад, ва фариштагон ва сохибони илм гувохи медиханд. Жузъ у маъбуд ва илохи нестки хам тавоно аст ва хам хаким. Бале, инжо ровшан мекунадки он илм чизи жузъ шаходат ба ла илаха – иллаллох нест. Ва сохибони илм хам хамон касони хастандки чанин шаходатиро доданд.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(55- қисмат)

Пас вужуди ин садхо жамоати мухталиф тўвжихи шаръий надорад, ва каси наметавонад хорижини аз жамоати худишро машмули паёмадхойи аходис бидонад. Балки ин жамоатхойи мутафарриқ танхо абзори дар холати изтирор барои харакат ба суйи шўройи мужохидин ва ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват аст. Инхо хаммаги абзоранд ва василаанд барои расидан ба ижмоъи вохид ва жамоати вохид. Замоники ба чанин ижмоъи вохиди расидемки фаровардайи уммати вохид ва шўройи улил амри вохид ноши аз хукумати исломий ала минхажин нубувват аст, дар воқеъ ба жамоати вохиди хам расидем. Дар ин сурат ба қовли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам:

مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ. [1]

Возих астки татбиқи ин дастури қонуни шариати аллох дар мовриди жамоат танхо ва танхо дар сурати шиклгири жамоати вохиди муслимин сурат мегирадки шикли олийи он дар дорул ислом ва хукумати исломий ала минхажин нубувват ё бадили изтирорийи он худишонро нишон медиханд, то расидан ба ин манзур дар холати изтирор танхо жамоатхойи бузургтар ва бузургтар ва шўройи жамоатхо метавонад тўвжихи шаръий дошта бошанд на билакс.

Замоники харакат ва жиходи фардий шуруъ мешавад бояд танхо ва танхо ба қудрати хукумати чашм духта бишавад, ва набояд ба хеч ек аз марохили қабли аз хукумати исломий ала минхажин нубувват рози шуд. Замоники мўъминин ночор мешаванд ба сурати фардий даст ба жиход бизананд ва хаққишонро бигиранд аммо мутаважжих мешавандки ба танхойи кори аз дастишон барнамеояд, саъй мекунанд бо дигар озодихохон ва дигар мазлумини мусалмон хам махалла ё хам забон ё хам мазхаб ё соири муслимини манотиқи дигар ек қудрати бузургтари наздик ба қудрати душман ва тоғути мухожим ба вужуд биёваранд, барои хамин астки созмонхо ва жамоатхо ва ахзоби мухталифи дар тамоми сарзаминхойи мусалмоннишин ба вужуд меоянд.

Иддайи аз муслимин мутаъассифона дар хамин мархала мутаваққиф мешаванд, ва ба самти такомул ба пеш намераванд, ва бо тўлиди анвоъи ахзоб ва жамоатхойи мухталифи худишон хам гохи монеъи дар рохи такомули жиход ва мубориза ба суйи ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват мешаванд ва кудакики мерафт масири такомули худишро тей кунад дар маъаррази сиқт қарор медиханд, ва илова бар онки худишон ба қудрати хукумати исломий ва самарайи хунхо ва номусхо ва амвол ва вайронихойи ба бор омада намерасанд балки дар нихоят дубора боиси тахкими ек тоғути дигар ё мустахкам кардани пояхойи хамон тоғути қаблий мешаванд.

Бале,героиш ба вахдат ва харакати ба самт ва суйи шўро ва ташкили хукумати исломий ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид танхо рохи астки барои мо вужуд дорад, то бо касби қудрати хоста шуда, худимонро мустахаққи хилофати дар замин кунем ва худимонро мустахаққи ваъдахойи аллох ба росулиш дар мовриди аз бейн рафтан фақр ва гурснагий ва пок кардани олудагихо ва гумрохихо ва берун рондани душманон ва аз бейн бурдани султайи онон кунем, ва ба сурати дасти жамъий жиходи муттахидро барои ихқоқи хақ ва ижрои хостахойи динимон ба пеш бирем.

Мо дар аввалин пилла ва мархалайи ин жиход ва муборизайи фарогир бояд хостахоимонро еки кунем, ва руйи иймони муштарак ва нуқоти муштаракимон ва манофеъи муштараки дунёвий ва ухровиймон ангушт бигузорем. Ба дунболи ин, дар шўро ин хостахо ва манофеъ ва нуқоти муштараки дунёвийро ба раъй бигузорем, ва баъадки тасвиб шуданд, хамма бо хам чанон бо хам муттахид бишавемки то охарин хад мумкин ва бо тавассул ба тамоми шевахо ва васоили мумкин ва машруъ, аз ин вахдат ва шўро дифоъ кунем.

Замоники аллох таоло бо неъмати шўро ба мо лутф мекунад ва ба мо қудрат ва иззат мебахшад мо хаққи куфрони неъмат ва зойеъ кардани чанин неъмати асосийро надорем:

-ва бояд барои мухофизат аз чанин неъмати бузурги тамоми суханон ва иқдомот ва барномахойи таблиғий ва амалиймон бар асоси раъйи вохиди шўро анжом бишавад,

-бояд табаъият аз такаббур ва ба дунболи он такрави ва пеши худ кор кардан ва баноми жамъ ва шўро харф задан, мамнуъ ва номашруъ бишавад.

Чиро? Чун мо дигар қарнхост фахмидаемки дар иттиходимон чи қудрати бузурги нахуфта аст, ва ин дарк ва фахми мо дар осори даххо олими мо мактуб шуда,ва алъон мехохем ба тажрубиёти он хамма олим ва озодихохи гузашта ва тажрубиёт ва ёфтахойи зехний ва қалбий худимон иймон пейдо кунем, ва тамоми ин ёфтахойи гузашта ва холроки инхамма барояш таблиғ кардемро амалий кунем, ва амалан собит кунемки метавонем бо иттиходи фарогир ва хамбастаги ва муборизайи даста жамъий, ва за тариқи шўройи мутахассисини амр, ва хукумати исломий дар хар сатхики шикл гирифта, ба изни аллох бар тамоми мушкилотимон пируз бишавем ва ба ахдофимон бирасем.

Муқаддамот ва пеш заминахойи вахдати огохона, хадафманд ва харакати.

(идома дорад……..)

---

[1]صحيح مسلم – الإمارة (1851) مسند أحمد – مسند المكثرين من الصحابة (2/70)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(13-қисм)

Мана бу холатда кўриниб турганидек, мусулмонлар ўзларидаги ўзгариш сабабли нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлдан бой беришга шароитни мухайё қилишган ва нубувват манхажига асосланган хилофат шохигарлик ва мулукият хукуматига айланиб қолди, хозирги кунгача бизлар бу хукуматларни катта ва кичик шаклларига гувох бўлиб келяпмиз. Аллох таоло мархамат қиладики:  

 وَاتَّقُواْ فِتْنَةً لاَّ تُصِیبَنَّ الَّذِینَ ظَلَمُواْ مِنکُمْ خَآصَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ (انفال/25)

Хамда сизлардан фақат золим кимсаларнинг ўзигагина етмай (балки барчага етадиган) балодан сақланингиз! Ва билингизки, албатта аллохнинг азоби қаттиқдир.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

« لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ ،عُرْوَةً عُرْوَةً , فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا ، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ»

Ислом дасталари бирма-бир синдирилади, бу дасталардан бири нобуд бўлган пайтида одамлар унга  яқинроқ бўлганига чанг солишади, уларнинг аввали хукм ва охиргиси намоздур. Яъни нубувват манхажига асосланган хилофатни канали орқали хукмни синдирилгандан сўнг одамлар унга яқинроқ бўлган нарсага чанг солишди. У замонда мусулмонлар бани умайя шохигарлигига асосланган хукуматга чанг солишди ва аста-секинлик билан бошқа  дасталар синдирилди, тоинки бизларни замонимизга етиб келди, албатта ўша замонда бошлаб берилган фитналар хали-хануз бизларгача етиб келган, бўлиб хам шиддатлироқ суратда давом этяпган.

Хар қандай холатда хам, бани умайянинг мулукият ва шохигарлик хукумати изтирорий холатда қабул қилинди, мана бу изтирорий бадал хукуматда “аззарурот тубихул махзурот” хукми бўйича жуда кўп асхоблар мавжуд бўлишган, улар баттардан пархез қилиш ва шаръий вожибни  бажариш учун хам бу хукуматга байъат беришган. Нима учун вожиб? Чунки бошқа вожибларни мана шу хукумат орқали бажариларди ва агар бу хукумат бўлмайдиган бўлса бошқа вожибларни бажариб бўлмас эди.    

  مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ.

Биз зарурат холатида халол ва покиза озуқани қўлдан бой берган ва бошқа озуқага эга бўлмаган  пайтимизда, жонимизни сақлаб қолиш учун ўлган хайвонларни гўшти ёки бошқа нахий қилинган нарсалардан фойдаланамиз, бу ерда ўлган хайвонларни гўштини истиъмол қилиш яна қайтадан покиза ва халол таомни қўлга киритгунимизча ва зарурат холатидан чиққинимизгача  бизларга вожиб бўлади. Чунки жонни сақлаб қолиш вожибдур, фақатгина мана шу ўлик хайвонни гўштини истеъмол қилиш билан бизлар жонимизни нажот берамиз, демак ўлаксани гўштини истеъмол қилиш хам бизларга вожиб бўлади. Нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлдан бой берган ва бошқа нарсага эга бўлмаган вақтимизда, динимизни ва исломимизни сақлаб қолиш учун исломий бадал хукуматдан панох топамиз, тоинки мана бу заруратларимиз ўртадан кўтарилгунча ва яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлга киритмагунимизча.

Бизлар шуни хам яхши биламизки, ана ўша зарурат холатига тушиб қолганимизда жонимизни сақлаб қолиш учун ўлик хайвонни гўштини истеъмол қилишга мажбур бўлишимиз, бу масалан ўлаксани гўштини хидини ёмон кўрганлигимиз ёки уни мазасини ёқтирмаганимиз ёки ўлаксани гўштини рангини ёмон кўришимиз учун эмас, балки  фақат жонимизни сақлаб қолиш учундур; бизлар мана бу ўлаксани гўштини жуда хам ёмон кўрамиз. Бизларнинг мана бу гўштдан фойдаланишимизни далили, иллати ва бизларни мақсадимиз танхо жонимизни сақлаб қолиш холос, яъни ана ўша мақсадимизга етиб олиш, энди ўзимизни мақсадимизга етиб олгач эса ўлаксани гўштини ташлаб юборамиз.   

إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِیرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَیْرِ اللّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَیْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(بقره/173)

У сизларга фақатгина ўлакса,қонни, тўнғиз гўштини ва аллохдан ўзгага аталиб сўйилган нарсаларнигина харом қилди. энди кимки золим ва хаддан ошмаган холида ночор вазиятда қолса гунохкор бўлмайди. Албатта аллох мағфират қилгувчи, рахмлидур.

Шубхасиз динни сақлаб қолишлик жонни сақлаб қолишдан кўра муқаддамроқдур, молу-дунё буни  барчаси  дунёвий истакларимиздур, агар изтирорий холатга тушиб қолсак,  динимизни сақлаб қолиш учун ночор холда шаръий асбобларга қўл уришимиз табиий нарса, динимизни  сақлаб қолиш жонимизни ва бошқа дунёвий  нарсаларни  сақлаб қолишдан кўра юқорироқда туради.

Энди ана ўшанча сахобалар исломий изтирорий бадал хукуматга рози бўлиб тан берган бўлсалар, бу динларини сақлаб қолиш ва мақсадларига етиш учун бўлган, улар бу хукуматни тасдиқлашни ёки нубувват манхажига асосланган хилофатни нобуд қилишни ёки муовиянинг Али ибни Аби Толибни замонидан тортиб Хасан ибни Алини замонигача бу мақомга етиш учун  қилган амалларини тасдиқлашни қасд қилишган эмас, йўқ, балким мусулмонларнинг  ўзлари ўзларида  вужудга келтиришган манфий асбоблар, ўзгаришлар мана бу буюк кишиларни шундай изтирорий холатга солиб қўяди, улар натижада шундай қарор қабул қилишадики, тафарруқдан қочиш,мусулмонларни ўртасидаги қирғинга хотима бериш ва Усмонни ўлимидан сўнг тўхтаб қолган исломий фатхларни қайтадан бошлаш, хамда мусулмонларни орасига амният ва фаровонлик қайтиб келиши ва бундан бошқа бизлар бехабар бўлган бошқа яхшиликлар   учун бу ишга қўл уришади, бу ерда исломий изтирорий бадал хукуматдан кўра бошқа йўл йўқ, ночор холда мавжуд  изтирорий вазиятда мана бу пастроқдаги исломий бадалдан фойдаланиш керак. 

Инсон изтирорий холатга тушиб қолганида оддий ишга рўбарў бўлмаслиги аниқ нарса, агар намозингни туриб ўқишга қодир бўлмайдиган бўлсанг, уни ўтириб бўлса хам ўқийсан, яъни баданингда бир айб вужудга келган, лекин намозингни тарк қилмайсан ва айбингга қарамасдан намозингни ўтирган холда давом эттирасан, энди агар ётган холда намозингни ўқийдиган бўлсанг,демак жисмингда янада каттароқ айб мавжуд, шу сабабли фарз бўлган  намозларингни ўзини оддий кўринишида бажара олмайсан, аммо барибир уни тарк қилмайсан ва ётган холда бўлса хам  бажарасан. Мана бу айб ва нуқсонларни хаммаси намозингни ўқишингга монеъ бўла олмайди, хатто агар поклик ва  нопоклик ё тахорат олиш ва олмаслик ё таяммум олишга қодир бўлиш ва таяммум қилмаслик борасида мушкилотларга дучор бўлсанг хам ва бундан кўра изтирорий,баттарроқ холатларга тушиб қолсанг хам барибир бу холатлар сабабли фарзи аъйн бўлган намозингни тарк қила олмайсан.

(давоми бор……..)