وَاعْتَصِمُوا

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(9-قیسم)

مَنَه بُو قوُلاق سالِیش وَ اِطاعَتدَه – بوُیرُوق وَحدَتِینِی وَ عَمَل وَحدَتِینِی سَقلَب قالِیش وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلِیش اوُجُون – اوُزاق وَ یَقِین ستراتِیگِیَه گه حِذمَت قِیلَه دِیگن ضَرُورِی تَکتِیکَه لَرنِی نَظَرگه آلِیش (حُدَیبِیَه صُلحِینِی فایدَه سِی، اِیمتِیاز بِیرِیشلَر، آرتگه چِیکِینِیشلَر وَ باشقَه لَر) نِهایَتدَه مُهِم وَ حَیاتِی حِسابلَه نَه دِی. مَنَه بوُندَی اوُرِینلَردَه فَقَط رَهبَرِیَت وَ حَربِی، اَمنِیَّتِی، دِپلامَه تِیک شوُراگِینَه بوُلَردَن خَبَردار بوُلِیشِی موُمکِین وَ مُتَخَصِّصلَر، فُقَهالَردَن عِبارَت اوُلِی الاَمر شُوراسِی اِیسَه بوُندَی رَهبَرلِیک فَعالِیَتلَرِینِی نَظارَت قِیلَه دِی، مُسُلمان کِیشِینِینگ هَر قَندَی یَککَه حالدَه حَرَکَتِی اوُنِی اوُزِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِیگه نِسبَتاً آشکار ظُلمدوُر.

4- بِیزلَرنِی بُو دَرسِیمِیزدَگِی توُرتِینچِی اوُرِین: عُمُوم مُسُلمانلَرنِی جان وَ مال وَ زَبان وَ قَلب بِیلَن حِمایَه قِیلِیشلِیکدوُر.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ، وَتَرَاحُمِهِمْ، وَتَعَاطُفِهِمْ کمَثَلُ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنْهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الْجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى. [1] مُؤمِنلَرنِینگ دوُستلِیکدَگِی، مِهرِبانلِیکدَگِی، بِیر- بِیرلَرِیگه اِعتِبار بِیرِیش توُیغوُلَرِیدَگِی صِیفَتِی حوُددِی بَدَننِی صِیفَتِیگه اوُحشَیدِی. بَدَندَگِی بِیر اَعضا نالَه قِیلِیب آغرِیسَه باشقَه اَنداملَرنِی هَمَّه سِی اوُنگه هَمدَرد بوُلِیشَه دِی وَ کِیچَه سِی بِیدار توُرِیش، حَرارَت، قَلتِیراق بِیلَن اوُنگه هَمراه بوُلِیشَه دِی.

بوُنگه مُسُلمان سِینگلِیسِینِی حَقارَت قِیلگنلِیگِی سَبَبلِی بَنِی قَینَقاع قَبِیلَه سِیدَگِی یَهُودِینِی اوُلدِیرگچ، اوُزِی هَم بازاردَه اوُلدِیرِیلگن مُسُلمان کِیشِی مِثال بوُلَه آلَه دِی، اَلبَتَّه اوُنِی اوُزِی هَم یَهُودِیلَر تامانِیدَن شَهِید قِیلِیندِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم مَنَه بُو جِنایَتچِینِی حِمایَه قِیلگن بَنِی  قَینَقاعنِی هَمَّه سِیگه قَرشِی جَنگ اِعلان قِیلَه دِیلَر وَ عاقِبَتدَه هَمَّه نِی چِیقَه رِیب یوُبارَه دِیلَر. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی مُسُلمانلَرنِینگ  دِینِینِی، جانِینِی، ناموُسِینِی، آبروُسِینِی، مالِینِی وَ باشقَه حُقوُقلَرِینِی دِفاع قِیلِیش هَمَّه نِینگ زِمَّه سِیدَگِی وَظِیفَه. مَخصُوصاً اَگر بُو حُقوُق بِیر کافِر کِیمسَه تامانِیدَن پایمال قِیلِینگن بوُلسَه.  وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ (توبه/71) مُؤمِن وَ مُؤمِنَه لَر بِیر- بِیرلَرِیگه دوُستدِیرلَر. 

بوُ یِیردَه مُسُلمانلَرنِی حِمایَه قِیلِیش مَسَلَه سِیدَگِی بِیر مُستَثنا حالَت مَوجُود بوُلِیب، بُو دارُ الکُفردَن دارُ الاِسلامگه هِجرَت قِیلمَه گن مُسُلمانلَرنِی حِمایَه قِیلِیشگه بارِیب تَقَلَه دِی. مَنَه بُو حالَتدَه، اَگر بِیزلَر اوُشَه کُفر حُکوُمَت یا حِزب یا دارُ الکُفر بِیلَن پَیمان توُزمَه گن تَقدِیرِیمِیزدَه گِینَه مُسُلمانلَرنِی دِینِی اوُچوُن حِمایَه قِیلَه آلَه مِیز. یَعنِی هِجرَت قِیلمَه گن وَ دارُ الکُفردَه ساکِین بوُلِیب یَشَه یاتگن مُسُلمانلَرنِی اَگر بُو حِمایَه قِیلیش بِیزلَر پَیمان تُوزگن کافِرلَرگه قَرشِی بوُلمَه گن تَقدِیردَه گِینَه دِین سَبَبلِی حَربِی وَ ماددِی حِمایَه قِیلَه آلَه مِیز، بِیزلَر اوُزِینِی جوُدَه کوُپ نَرسَه لَردَن وَ مُسُلمانلَرنِی حِمایَه تِیدَن مَحرُوم قِیلگن وَ هِجرَت هَم قِیلمَه گن بِیر مُسُلمان سَبَبلِی پَیمانِیمِیزنِی بوُزَه آلمَیمِیز:   إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُوْلَئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَکُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ وَإِنِ اسْتَنصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (انفال/72) اَلبَتَّه، اِیمان کِیلتِیرگن، هِجرَت قِیلگن وَ مالوُ- جانلَرِی بِیلَن اَلله یوُلِیدَه کوُرَشگن ذاتلَر وَ ( مَککَه دَن هِجرَت قِیلِیب کِیلگن مُهاجِرلَرگه) اوُی- جای بِیرِیب، یاردَم قِیلگن ذاتلَر – اَنَه اوُشَه لَر بِیر- بِیرلَرِیگه دوُستدِیرلَر. ( یَعنِی، تِیرِیکلَرِی بِیر- بِیرِیگه هَمکار، اوُرتَه لَرِیدَه اوُلِیم بوُلسَه، بِیر- بِیرلَرِیگه مِعراثخوُردِیرلَر.) اِیمان کِیلتِیرگن، اَمّا هِجرَت قِیلمَه گن ( یَعنِی هَلِی- هَنوُز مَککَه دَه یَشَب توُرگن) کِیشِیلَر اِیسَه تا هِجرَت قِیلمَه گوُنلَرِیچَه سِیزلَر اوُلَرگه دوُستلِیک قِیلَه آلمَیسِیزلَر ( یَعنِی بِیر- بِیرلَرِینگِیزگه هَمکار، مِعراثخوُر بوُلَه آلمَیسِیزلَر). اَگر اوُلَر دِین یوُلِیدَه سِیزلَردَن یاردَم سوُرَه سَه لَر، یاردَم قِیلِیش زِمَّنگِیزدَه دوُر. مَگر اوُلَرگه اوُرتَه لَرِینگِیزدَه ( اوُروُشمَسلِیک حَقِیدَه ) عَهد – پَیمان بوُلگن قَومگه ضَرَر یِیتکَه زِیش بِیلَن یاردَم قِیلمَیسِیزلَر. اَلله قِیلَه یاتگن عَمَللَرِینگییزنِی کوُرگوُچِیدوُر.

مَنَه بُو مُختَصَر اِیضاحلَر بِیلَن   ‏«بُنْيَانِ الْمَرْصُوصِيَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا» قوُرغاشِیندَن قوُرِیلگن بِینا یاکِی بِیزلَرنِی سوُزِیمِیز بِیلَن اَیتگندَه پُولَتدَن بوُلگن بِینا بوُلِیب، اوُنِی بِیر قِیسمِی باشقَه قِیسمَتِینِی مَحکَم اوُشلَب توُرَه دِی، شُو یِیردَه دارُ الاِسلامنِی طوُرلَرِیگه وَ اوُنِی جایگاهِیگه وَ بُو بِینانِی بَرابَرِیدَگِی مُسُلمانلَرنِینگ وَظِیفَه سِیگه اِیشارَه قِیلِیب اوُتماقچِیمِیز.

دارُ الاِسلاملَر اِیککِی طوُرگه تَقسِیم بوُلَه دِی، اِسلامِی شوُرا حُکوُمَتِی بوُلِیب، اوُ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتدوُر، اِیککِینچِیسِی اِیسَه پَستراقدَگِی مَرتَبَه دَگِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن بَدَل اِضطِرارِی خِلافَتدِیر.

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت حَقِیدَه صُحبَتلَه شِیشدَن آلدِین بِیر نوُقطَه نِی اِیسلَه تِیب اوُتِیش لازِم دِیب بِیلَه مَن، بُو اَهلِی سُنَّت اِماملَرِینِینگ کَتتَه کِیشِیلَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی وَ اوُلَرنِینگ خَطالَرِیدوُر، بُو عَرَب بوُلمَه گنلَرنِی اوُرتَه سِیدَه ناتَه نِیش نَرسَه.

گاهِیدَه بِیزلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیمِیزگه جَواب بوُلَه آلَه دِیگن بِیر سوُزنِی یاکِی بِیر تَرِیخِی واقِیعَه نِی تَفسِیرِی، تَحلِیلِی، عَیبلَرِینِی تِیکشِیرِیلِیشِی – اَگرچِی بَرچَه شَرعِی مِعیارلَرگه مُوافِق بوُلسَه هَم – بَعضِی بِیر عَزِیزلَر اوُچُون حَقارَت بوُلِیب حِسابلَه نَه دِی؛ بوُلِیب هَم اَگر اوُزِیمِیز بُو مَسَلَه لَرنِی کِیرَکلِیک صُورَتدَه شَرحلَب بِیرمَیدِیگن بوُلسَک، شَرقشُوناسلَرگه وَ مُنافِقلَرگه وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه، مُرتَدلَرگه اوُحشَه گن دُشمَنلَرِیمِیز اوُزلَرِی هاحلَه گن شِیوَه بِیلَن شَرحلَب تَشلَه شَه دِی وَ  اوُلَر شَرحلَب بِیرِیشگن هَم، بِیزلَر مَوجُود نَرسَه لَرنِی آشکار قِیلِیش وَ رَوشَنلَشتِیرِیش آرقَه لِی آشکار وَ پِینهان دُشمَنلَرگه یُولنِی یاپِیشِیمِیز کِیرَک. مَنَه بُو اوُرِینلَردَن بِیرِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِی اوُچُون اِرایَه بِیرگن اوُچ تامانلَه مَه رِواجلَه نِیش یوُلِیدِیر.

(دوامی بار……)

---

[1] متفق علیه. البخاری مع الفتح، کتاب الأدب، باب رحمة الناس والبهائم (10/438)، (ش: 6011)؛ ومسلم فی کتاب البر والصلة، باب تراحم المؤمنین وتعاطفهم (4/2000)، (ش: 2586).

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(9-قسمت)

در این سمع و طاعه – برای  حفظ وحدت دستور و وحدت عمل و پرهیز از تفرق- در نظر گرفتن تاکتیکهای ضروری که به استراتژیهای دور و نزدیک خدمت می کنند (مثل مفاد صلح حدیبیه، امتیاز دادنها، عقب نشینی ها و غیره) بسیار مهم و حیاتی است  . در اینگونه موارد که ممکن است تنها رهبریت و شوراهای نظامی و امنیتی و دیپلماسی از آنها با خبر باشند و شورای اولی الامر متخصصین و فقها هم بر اینگونه فعالیتهای رهبری نظارت دارند هر گونه تک روی مسلمان ظلم آشکاری است  به خودش و جماعت مسلمین . 

• مورد چهارمی ما در این درس : پشتیبانی از عموم مسلمین با جان و مال و زبان و قلب است

رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ، وَتَرَاحُمِهِمْ، وَتَعَاطُفِهِمْ کمَثَلُ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنْهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الْجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى[1].صفت مومنان در دوستی و مهربانی و عطف توجه و پائیدن یکدیگر همچون صفت بدن است. هرگاه اندامی از بدن به ناله و فغان درآید، همه اندام‌های تن با آن همدرد می‌شوند و با شب زنده‌داری و تب و لرز با آن هم آوا می‌گردد .

مثل همان مسلمانی که آن یهودی از بنی قینقاع را به خاطر اهانت به آن خواهر مسلمانمان دربازارکشت، هر چند که خودش هم توسط یهودیها شهید شد، و رسول الله صلی الله علیه وسلم هم با همه ی بنی قینقاع که از این مجرمین حمایت کرده بودند اعلان جنگ کرد و در نهایت همه را بیرون  ریخت. چرا؟ چون دفاع از دین و جان و ناموس و آبرو و عرض و مال و سایر حقوق مسلمین بر عهده ی همه است. بخصوص اگراز طرف یک کافر پایمال بشود. وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ (توبه/71) مردان و زنان مؤمن، برخی ولی و یاوران برخی یکدیگرهستند.

اینجا یک استثناء درمسأله ی پشتیبانی وجود دارد که به پشتیبانی از مسلمینی بر می گردد که از دارالکفر به دارالاسلام هجرت نکرده اند. در چنین حالتی تنها زمانی می شود به خاطر دین ازآنها پشتیبانی کرد که با آن حکومت یا حزب کافر یا دارالکفر پیمانی نبسته باشیم  . یعنی این مسلمین غیر مهاجر و ساکن در دارالکفر را تنها زمانی می توانیم به خاطر دین ازآنها  پشتیبانی نظامی و مادی کنیم که این پشتیبانی بر علیه کافری که ما با او پیمان بسته ایم نباشد، و ما پیمان شکن نباشیم به خاطر یک مسلمان غیر مهاجری که خودش را از خیلی چیزها و خیلی حمایتهای مسلمین محروم کرده است : إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُوْلَئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَکُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ وَإِنِ اسْتَنصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (انفال/72)

‏بیگمان کسانی که ایمان آورده‌اند و مهاجرت کرده‌اند و با جان و مال خود در راه خدا جهاد نموده‌اند، و کسانی که (مهاجرین را) پناه داده‌اند و یاری نموده‌اند برخی از آنان یاران برخی دیگرند . و امّا کسانی که ایمان آورده‌اند ولیکن مهاجرت ننموده‌اند (و با وجود توانائی به دارالاسلام نپیوسته‌اند، هیچ گونه تعهّد و مسؤولیّت و) ولایتی در برابر آنان ندارید تا آن گاه که مهاجرت می‌کنند. اگر (چنین مؤمنان غیرمهاجری از دست ظلم و جور دیگران) به سبب دینشان از شما کمک و یاری خواستند، کمک و یاری بر شما واجب است، مگر زمانی که مخالفان آنان گروهی باشند که میان شما و ایشان پیمان باشد. خداوند می‌بیند آنچه را که می‌کنید.  

با این توضیحات مختصر در مورد «بُنْيَانِ الْمَرْصُوصِيَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا» ساختماني سربی یا به قول ما پولادین كه يك قسمت آن، قسمت ديگر را محكم نگه مى داردلازم است به انواع دارالاسلامها و جایگاه و وظیفه ی مسلمین در برابر این ساختمانها اشاره کنیم . 

  دارالاسلامها به دو نوع تقسیم می شوند یکی حکومت شورائی اسلامی خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و دیگری مرتبه ی نازل و بدل اضطراری خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ .

قبل از صحبت کردن در مورد خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ لازم است یک نکته را یاد آوری کنم و آن هم  روش امامان اهل سنت در برخورد با بزرگان و اشتباهات آنهاست که  در میان غیر عربها ناشناخته است.

 گاه تفسیر، تحلیل و آسیب شناسی  یک سخن یا یک واقعه ی تاریخی که پاسخی برای نیازهای روز ما دارد و منطبق با تمام معیارهای شرعی هم است بازبرای عده ای از عزیزان حکم توهین را دارد؛ در حالی که اگر ما خودمان این مسائل را آنطوری که هست شرح ندهیم دشمنان ما مثل مستشرقین و منافقین و سکولار زده ها و مرتدین حتما به آن شیوه ای که خودشان می خواهند شرحش می دهند و شرح هم داده اند، ما باید با روشنگری و آشکار کردن آنچه که وجود دارد راه را بر این دشمنان آشکار و پنهان ببندیم.  یکی از این موارد سیر تحولات سه گانه ای است که رسول الله صلی الله علیه وسلم  برای جامعه ی مسلمین ارائه داده است  .

(ادامه دارد……)

---

[1] متفق علیه. البخاری مع الفتح، کتاب الأدب، باب رحمة الناس والبهائم (10/438)، (ش: 6011)؛ ومسلم فی کتاب البر والصلة، باب تراحم المؤمنین وتعاطفهم (4/2000)، (ش: 2586).

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(46-қисмат)

Умар ибни Абдулазиз рохимахуллох ба хамнишинониш гуфт: ба ман бигуйид ахмақтарин мардум кист? Гуфтанд: касики охиратишро ба дунёйиш бифрушад…. Умар ибни Абдулазиз гуфт: оё дар мовриди ахмақтарин мардум ба шумо хабар надихам? Гуфтанд: бале…..вай гуфт: касики охиратишро ба дунёйи дигари мефрушад……

Бале, шумо медонидки жамоати кучаки шумо, уммати кучаки шумо, шўройи кучаки шумо дар миёни инхамма жамоатхо ва умматхо ва шўрохойи мутаъаддид бояд ба чи самти харакат кунад, дар ин сурат набояд дунё ва қиёмати худро ба дунёйи рахбарон ва амирон ва “ аимматул музиллин” и бифрушидки бо пейравий аз анвоъи шубхот ва хутувотиш шайтон шуморо аз масири аслий мунхариф мекунанд ва дар масирхойи инхирофий мебаранд.

Бояд тасмими худитонро бигирид, агар тасмим дорид хам масири дустони хубики ба онхо неъмат дода шуда аст қарор бигирид

« النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ»

Ва дар масири:

:«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ»

Қарор бигирид бояд хаминтури ба тамоми ончики нозил шуда аст иймон биёваридки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иймон оварданд:

:فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137)

Агар онон иймон биёваранд, ба он шеваики шумо иймон овардаид, ва бидон чизхоики шумо иймон дорид, бегумон рохнамуд гаштанд, ва агар пушт кунанд ( ва сарпичи кунан) пас рохи ихтилоф ва душманонагиро дар пеш гирифтанд, ва худо туро басанда хохад буд.

Ва замоники ба харакат дар масири

«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ»

Ва харакат дар масири ташкили уммати вохид ва жамоати вохидки еки аз дастуроти сарихи аллох ва росулиш аст даъват мешавид, агар ростгу бошид бидуни чак ва чуна танхо ек мовзеъ мегирид: “ самиъна ва атоъна” хамин ва бас.

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51)

 Мўъминон хенгомики ба суйи худо ва пайғамбариш фаро хонда шаванд то миёни онон довари кунад, суханонишон танхо ин астки мегуянд: шанидем ва итоат кардем! Ва ростгорони воқеий ишонанд.

Холо агар аллохро дуст дорид бояд аз тамоми ончи росулиш аз тарафи аллох оварда аст табаъият кунид:

قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 )

Бале бояд аз тамомиш пейравий кунид ва самъ ва тоах дошта бошид на бахши аз он:

وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

Аз имоми Шофеъий рохимахуллох пурсида шуд: зеботарин амалики инсонро ба парвардигор наздик мекунад чист? Дар холики ашк аз чишмониш сарозир буд фармуд: “ ин астки вақти худованд ба қалби бандаш нигох мекунад бибинадки дар дунё ва охират хеч чиз ғейри аз худоро намехохад”.

Пас ижоза надихид танаффур ва кина

«وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ»

Боис бишавад адолатро кинор бигузорид ва боиси дур рехтани еки аз қавонини бунёдини ислом дар қалб бишавад ва аъмолитро олуда кунад ва туро аз уммат вохид ва жамоати вохиди муслимин дур кунад ва туро абзори барои тасаллути душманон бар муслимин ва туро асбоби барои фақр ва гурснагий қарор бидихад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам замоники сухбат аз тафарруқи умматиш ба 73 фирқа мекунад ониро нажот ёфта медонадки мисли замони худиш бар жамоат бошанд.

أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ[1]

Хамоно яхуд ва носоро дар динишон хафтод ва ду гурух ва уммат шуданд, ва уммати ман ба хафтод ва се гурух ва уммат тақсим мешаванд, тамоми инхо дар оташи жаханнам хастанд магар ек гурух, ва он жамоат аст. Пас оники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  ва асхобиш бар он буданд:

«مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي»

чи буда?

«وَهِيَ الْجَمَاعَةُ».

Дар инжо нуктаики ёдам омад арз кунам ин астки аллох таоло мефармояд:

:«وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119)

“ агар парвардигорит мехост мардумонро миллати вохиди мегардонид ва лекин доим бо хам дар ихтилоф хоханд буд. Магар он касики  худойи ту бар у рахм овард ва худованд барои хамин( ихтилоф ва тахаққуқ ирода ва рахмат) ишонро офарида аст, ва сухани парвардигори ту бар ин рафта астки: дўзахро аз жумлаги жинхо ва инсонхо пур мекунам”.

(идома дорад…….)

---

[1] )
رواه أبو داود ( 4597 ) والحاكم (443) وصححه ، وحسنه ابن حجر في ” تخريج الكشاف ” ( ص : 63 ) ، وصححه ابن تيمية في ” مجموع الفتاوى ” ( 3 / 345 ) ، والشاطبي في ” الاعتصام ” ( 1 / 430 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 199 ) وقد ورد عن جماعة من الصحابة بطرق كثيرة .
وورد بلفظ : ( … وَتَفْتَرِقُ أُمَّتِي عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ مِلَّةً كُلُّهُمْ فِي النَّارِ إِلَّا مِلَّةً وَاحِدَةً ، قَالُوا : وَمَنْ هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ؟ قَالَ : مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي ) ، رواه الترمذي ( 2641 ) وحسَّنه ابن العربي في ” أحكام القرآن ” ( 3 / 432 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 284 ) ، والألباني في ” صحيح الترمذي “

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(45-қисмат)

Хамчунин агар “ уммат” бошад душман бар муслимин чира намешаванд, аммо агар набуд чи? Магар душман бар Андалус чийра нашуд ва пас аз 781 сол сулатайи муслимин бар онжо нобуд накард? Магар бештар аз ек қарн аст куффори секуляри жахоний ва куффори муртад ва секуляри махаллий то кунун бар муслимин тасаллут пейдо накарданд? Хамин алъон магар куффор бар муслимин чийра нашуданд?

Илова бар он агар “ уммат” бошад муслимин гурсна намемонанд. Аммо агар “ уммат” аз бейн биравад чи мисли алъон? Гурснагий ва фақр дар миёни муслимин ба вужуд намеояд? Робитайи вужуди “ уммат” бо гурснагий маъкус аст, яъни агар “ уммат” вужуд дошта бошад гурснагий вужуд надорад, аммо агар “ уммат” вужуд надошта бошад гурснагий хам хаст хамчунонки тасаллути душманон бар муслимин хам хаст. Агар гурснаги хаст пас “ уммати” вужуд надорад, ва кулли ин ваъдахо моли “ уммати” вохид аст ва агар каси мехохад гурснагий ва фақрро аз бейн бибарад ва

«الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ»

ро дар хаммаи муслимин бибинад бояд дубора “ уммати” вохидро ба вужуд биёварад.

Холо барои инки ин ваъдаики аллох ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дода аст тахаққуқ пейдо кунад ва гурснагий ва фақр ва тафарруқ ва ноамний ва тасаллути душманон ва залилий намонад бояд афрод хамиша ба самт ва суйи “ уммати” вохид ва “ жамоати” вохид ба пеш бираванд то шойистагийи нузули ваъдахойи аллохро дошта бошанд.

فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ،

Агар шахс дар ин масири “ жамоат” харакат накунад дар воқеъ дар масири азоб харакат карда астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

Бале жамоат рахмат аст ва тафарруқ азоб. Ба назари шумо тасаллути душманон бар муслимин ва инхамма кушт ва куштор ва вайрони ва аз бейн рафтани зан ва фарзанд ва пиру жавон ва номус ва сарзаминхойи муслимин тавассути душманон ва инхамма тафарруқ ва жанги дохилий ва кушт ва куштори муслимин тавассути хамдигар ва инхамма гурснагий ва фақр ва инхамма гумрохий ва олудаги ақидатий ва рафторий дар миёни муслимин азоб нестки тамоми инхо ба далили аз бейн рафтани уммати вохид аст?

Умар ибни Хаттоб дар хутбаш ба сирохат мегуяд:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»[1]

Касики дуст дорад худишро васати бехишт бибинад бояд аз тафарруқ дури кунад ва ба жамоат мутавассил бишавад.

Холо агар ек раиси хизб ё гурухи нахост дар ин масири жамоат ва ташкили шўройи бузургтар қадам бардорад жузви рахбарони мешавадки боиси саргардоний ва гумрохий мешаванд, ва билижбор тасаллути душманон бар муслимин ва фақр ва тафарруқ ва азобро бар муслимин тахмил мекунандки, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам илова бар дажжол аз инхо бар уммати худиш харрос дошт: Абу Зар ғаффорий мегуяд:

كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.[2]

Дар дохили муслимин танхо ду даста вужуд дорандки ду рохи мухталифро  мераванд, ва ду натижайи мухталиф доранд, ва бояд таклифи худитро ровшан куники қасд дори дар кудом даста қарор бигирид, ва дар кудом рох ва масир харакат кунид? Қасд дорид бо итоат аз аллох ва росулиш дар даста ва масири :

 :«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ»

қарор бигиридки ба “ уммат” ва “ жамоати” вохид мунтахий мешавад ва химояти аллохро шомил мешавад ва онхамма баракат дар он хаст:

وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69)

Ва касики аз худо ва пайғамбар итоат кунад, у хамнишини касони хохад будки худованд бадишон неъмат дода аст аз пайғамбарон ва ростравон ва шахидон ва солихин, ва онон чи андоза дустони хуби хастанд!

Дуст дорид хам масири ин чохор даста бишавид ё дуст дори дар даста ва масири “ золлин” ва мунофиқин ва секулярзадахо қарор бигирид ва хам масири “ аимматул музиллин” бишавидки ба тафарруқ ва фақр ва гурснагий ва залилий ва тасаллути душманон бар муслимин ва хашми аллох мунтахий мешавад?

(идома дорад…….)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] الألباني : ( صحيح ) انظر حديث رقم : 4165 في صحيح الجامع

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(8-қисм)

Шу сабабли хам мусулмонларни имоми,амири, рахбари ё халифаси аввало шаръий манбаълар бўйича, сўнгра эса кундалик масалалар бўйича олим бўлиши керак. Ха, биринчи бўлиб керакли ва кифоя қилувчи илмга эга бўлиши керак бўлган нарса, шаръий ахкомлардур; чунки мусулмонларни рахбари улил амр шўросини назорати остида шаръий ахкомларни татбиқ қилишга мукаллафдур ва довлатни устида шаръий худудларга мувофиқ равишда рахбарлик қилиш лозим, демак агар мана бу бўлимда умумий илмга эга бўлмайдиган бўлса, мана бу вазифаларни хар қандай холатда адо қила олмайди ва рахбар бўлишга салохияти хам йўқ. Хатто баъзи фуқахоларни назари бўйича фақатгина шаръий ахкомлар бўйича тақлидий  илмга эга бўлишни ўзи халифа учун етарли эмас; чунки  тақлид ( уларни назари бўйича) хақиқатда нуқсон ва камчилик хисобланади. Шу сабабли хам имомни илми ижтиход қиладиган даражада бўлиши керак деб хисоблашади, улар бунга  қуйидагича далил келтиришади, чунки рахбариятни мансаби ва мақоми энг олий мансаб ва мақом бўлади, демак уни бўйнига олган шахс хам илм сифати бўйича энг комил инсон бўлиши керак. Албатта кам сонли ахли суннат фуқахолари етарли илмни шарт деб санашган ва имомни тақлид қилишини жоиз дейишган ва мужтахид бўлишни зарурий санашмаган.

Ахли суннатни барча уламолари аллохни шариатидаги қонунлар бўйича  олим ва фақих бўлган  рахбарни икки далилга кўра лозим ва зарурий деб билишади:

 -Чунки аллохни шариатидаги қонунлар то қиёмат кунигача мусулмон жамиятини асосий қонунларидур, мана бу қонунни танимасдан, фиқх қилмасдан туриб уни тўғри татбиқ қилишни имкони йўқ.

-Рахбарият энг катта ижро қилувчи кучдаги мақом бўлади,комил шаръий илмга ва фиқхга эга бўлмайдиган бўлса, “мавжуд вазиятга” муносиб равишда ва “кундалик эхтиёжга” кўра шаръий манбаълар бўйича керакли қарорни қабул қила олмайди.

Ўзгарувчи ва вақтинчалик қонунлар заруратга ва эхтиёжларга кўра девон қилинади ёки харбий ва амниятий ва иқтисодий ва бошқа ишлар борасида қабул қилинадиган  фармонлар, қарорларни хаммаси аллохни шариатидаги қонунларни чорчўпида бўлиши ва умумий усуллардан ва аллохни шариатидаги собит қонунлардан четга чиқмаслиги керак. Шариат бўйича  фақих ва олим бўлган рахбар мавжуд бўлмайдиган бўлса, бу вазифани бажаришни имкони йўқ, чунки жамиятни бошқарувидаги  мутахассис фақих, ислом шариатидаги умумий усулларга мувофиқ қарорларни аллохни шариатидаги қонунларига мухолиф бўлган қарорлардан ажратиб ташхис беришга қодир бўлиши лозим. 

Илохий ахкомларни ижро қилиш ва исломий қонунларни пиёда қилиш, шўро сайлаган фақихни назоратисиз, хидоятисиз мумкин эмас, махсусан жиходга ва дифоъга, худудларни ижро қилишга, жазоларга, исломий молиявий ишларни қўлга олиш ва тарқатишга, хорижий давлатлар билан сиёсий алоқаларни тартибга солишга, маъруфга амр қилиш ва мункардан нахий қилишни бир қисмига оид ахкомлар фақихни назоратисиз харгиз мумкин бўлмайди, чунки мана бу ўринларда ахкомларни татбиқ қилиш шунчалик нозик,заиф бўладики, исломий мутахассисни бошқарувисиз ва шаръий ишлар бўйича фақих,олим кишисиз амалга ошмайди.

6-Қурайшлик бўлиши: рахбарнинг қурайшдан ва саййид бўлиши борасида ихтилоф мавжуд, баъзилар бу шартни биринчи даражали,афзал деб билишса, баъзилар эса уни инъиқод шарти дейишади. Бу шартни лозим эканига далил сифатида росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан келтирилган ривоятни айтишади:  

  ” إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ فِي قُرَيْشٍ لَا يُعَادِيهِمْ أَحَدٌ إِلَّا كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ””

Мусулмонлардаги етакчилик тоинки улар динни барпо қилар эканлар, қурайш учун махсусдир, улар билан душманчилик қилган хар қандай кимсани аллох яксон қилади. Ибни Умар розиаллоху анхудан Бухорий келтирган ривоят қуйидагичадур:

 لَا يَزَالُ هَذَا الْأَمْرُ فِي قُرَيْشٍ مَا بَقِيَ مِنْهُمْ اثْنَانِ

Мана бу етакчилик қурайш учун махсус бўлиб давом этади, то улардан икки шахс қолгунича.”

Энди агар мана шундай олим, фақих рахбар мусулмонларнинг риёсатини бўйнига олгач, буни баробарида мусулмонларнинг уни устида хақлари хам бор, бу уларни молиявий жихатдан таъминлаш ва насихат қилишдир, имомнинг одамларни устидаги асосий хаққи эшитиш ва итоат қилишдан иборат, бўлиб хам бу аллохни шариатидаги қонунларни чорчўпида бўлиши керак.

Ха, хамма инсонларни ўртасида ижмоъ холда келишилган нарса шуки, давлат ва хукумат тушунчаси иккита аслий таркибий қисмдан иборат; улардан бири “хукм” ва бошқаси “итоат”дур. Барча мусулмон ва ғайри мусулмон  инсонлар узоқ ўтмишдан то хозирги кунгача хукумат хақида сухбат қилишган пайтида, уларнинг икки тушунча яъни хукм ва итоат борасидаги фикрлари муштаракдур.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам умумий суратда имом ва рахбариятга итоат қилиш чегарасини мушаххас қилиб мархамат қиладиларки:

  ” لاَ طَاعَةَ فِى مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِى الْمَعْرُوفِ “”

“Амир, рахбар, халифага аллохга осий бўлиш бўйича итоат қилинмайди, балки итоат фақат яхши ишларда бўлиши лозим.”

Ибни Умар розиаллоху анхума росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ривоят қилиб айтадики:

 عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ إِلاَّ أَنْ يُؤْمَرَ بِمَعْصِيَةٍ فَإِنْ أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ.

Абдуллох ибни Умардан ривоят қилинишича, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганларки:

“ Ўзларини устидаги  амирларини сўзига агар бу ишлар уларга ёқса ёки ёқмаса хам  қулоқ солишлари ва итоат қилишлари инсонларга вожибдур, тоинки у уларни гунохга буюрмас экан, агар у уларни гунохга хукм қиладиган бўлса, бу холатда уни сўзларига қулоқ хам солинмайди ва итоат хам қилинмайди.”

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(8-قیسم)

شوُ سَبَبلِی هَم مُسُلمانلَرنِی اِمامِی،اَمِیرِی،رَهبَرِی یا خَلِیفَه سِی اَوَّلا شَرعِی مَنبَعلَر بوُیِیچَه، سوُنگرَه اِیسَه کوُندَه لِیک مَسَلَه لَر بوُیِیچَه عالِم بوُلِیشِی کِیرَک. حَه، بِیرِینچِی بوُلِیب کِیرَکلِی وَ کِفایَه قِیلوُچِی عِلمگه اِیگه بوُلِیشِی کِیرَک بوُلگن نَرسَه، شَرعِی اَحکاملَردوُر؛ چوُنکِی مُسُلمانلَرنِی رَهبَرِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی نَظارَتِی آستِیدَه شَرعِی اَحکاملَرنِی تَطبِیق قِیلِیشگه مُکَلَّفدوُر وَ دَولَتنِی اوُستِیدَه شَرعِی حُدُودلَرگه مُوافِق رَوِیشدَه رَهبَرلِیک قِیلِیشِی لازِم، دِیمَک اَگر مَنَه بُو بوُلِیمدَه عُمُومِی عِلمگه اِیگه بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو وَظِیفَه لَرنِی هَر قَندَی حالَتدَه عَدا قِیلَه آلمَیدِی وَ رَهبَر بُولِیشگه صَلاحِیَتِی هَم یوُق. حَتَّی بَعضِی فُقَهالَرنِی نَظَرِی بوُیِیچَه فَقَطگِینَه شَرعِی اَحکاملَر بوُیِیچَه تَقلِیدِی عِلمگه اِیگه بوُلِیشنِی اوُزِی خَلِیفَه اوُچُون یِیتَرلِی اِیمَس؛ چوُنکِی تَقلِید ( اوُلَرنِی نَظَرِی بوُیِیچَه ) حَقِیقَتدَه نوُقصان وَ کَمچِیلِیک حِسابلَه نَه دِی. شوُ سَبَبلِی هَم اِمامنِی عِلمِی اِجتِهاد قِیلَه دِیگن دَرَجَه دَه بوُلِیشِی کِیرَک دِیب حِسابلَه شَه دِی، اوُلَر بوُنگه قوُیِیدَگِیچَه دَلِیل کِیلتِیرِیشَه دِی، چوُنکِی رَهبَرِیَتنِی مَنصَبِی وَ مَقامِی اِینگ عالِی مَنصَب وَ مَقام بوُلَه دِی، دِیمَک اوُنِی بوُینِیگه آلگن شَخص هَم عِلم صِیفَتِی بُویِیچَه اِینگ کامِل اِنسان بوُلِیشِی کِیرَک. اَلبَتَّه کَم سانلِی اَهلِی سُنَّت فُقَهالَرِی یِیتَرلِی عِلمنِی شَرط دِیب سَنَشگن وَ اِمامنِی تَقلِید قِیلِیشِینِی جائِز دِییِیشگن وَ مُجتَهِد بُولِیشنِی ضَرُورِی سَنَشمَه گن.

اَهلِی سُنَّتنِی بَرچَه اوُلَمالَرِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر بوُیِیچَه عالِم وَ فَقِیه بوُلگن رَهبَرنِی اِیککِی دَلِیلگه کوُرَه لازِم وَ ضَرُورِی دِیب بِیلِیشَه دِی:

• چوُنکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مُسُلمان جَمِیعیَتِینِی اَساسِی قانوُنلَرِیدوُر، مَنَه بوُ قانوُننِی تَنِیمَسدَن، فِقه قِیلمَسدَن توُرِیب اوُنِی توُغرِی تَطبِیق قِیلِیشنِی اِمکانِی یوُق.
• رَهبَرِیَت اِینگ کَتتَه اِجرا قِیلوُچِی کوُچدَگِی مَقام بوُلَه دِی، کامِل شَرعِی عِلمگه وَ فِقهگه اِیگه بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، “مَوجُود وَضِیعیَتگه” مُناسِب رَوِیشدَه وَ “کوُندَه لِیک اِیختِیاجگه” کوُرَه شَرعِی مَنبَعلَر بوُیِیچَه کِیرَکلِی قَرارنِی قَبُول قِیلَه آلمَیدِی.

اوُزگه رُوچَن وَ وَقتِینچَه لِیک قانوُنلَر ضَرُورَتگه وَ اِیختِیاجلَرگه کوُرَه دِیوان قِیلِینَه دِی یاکِی حَربِی وَ اَمنِیَتِی وَ اِقتِصادِی وَ باشقَه اِیشلَر بارَه سِیدَه قَبُول قِیلِینَه دِیگن فَرمانلَر، قَرارلَرنِی هَمَّه سِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی چارچوُپِیدَه بوُلِیشِی وَعُمُومِی اوُصُوللَردَن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی ثابِت قانوُنلَردَن چِیتگه چِیقمَسلِیگِی کِیرَک. شَرِیعَت بوُیِیچَه فَقِیه وَ عالِم بوُلگن رَهبَر مَوجُود بوُلمَیدِیگن بُولسَه، بُو وَظِیفَه نِی بَجَه رِیشنِی اِمکانِی یوُق، چوُنکِی جَمِیعیَتنِی باشقَه رُووِیدَگِی مُتَخَصِّص فَقِیه، اِسلام شَرِیعَتِیدَگِی عُمُومِی اوُصُوللَرگه مُوافِق قَرارلَرنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرِیگه مُخالِف بوُلگن قَرارلَردَن اَجرَه تِیب تَشخِیص بِیرِیشگه قادِر بوُلِیشِی لازِم.  

اِلاهِی اَحکاملَرنِی اِجرا قِیلِیش وَ اِسلامِی قانوُنلَرنِی پِیادَه قِیلِیش، شوُرا سَیلَه گن فَقِیهنِی نَظارَتِیسِیز، هِدایَتِیسِیز موُمکِین اِیمَس، مَخصُوصاً جِهادگه وَ دِفاعگه، حُدُودلَرنِی اِجرا قِیلِیشگه، جَزالَرگه، اِسلامِی مالِیَه وِی اِیشلَرنِی قوُلگه آلِیش وَ تَرقَه تِیشگه، خارِیجِی دَولَتلَر بِیلَن سِیاسِی عَلاقَه لَرنِی تَرتِیبگه سالِیشگه، مَعرُوفگه اَمر قِیلِیش وَ مُنکَردَن نَهِی قِیلِیشنِی بِیر قِیسمِیگه آئِد اَحکاملَر فَقِیهنِی نَظارَتِیسِیز هَرگِیز موُمکِین بوُلمَیدِی، چوُنکِی مَنَه بوُ اوُرِینلَردَه اَحکاملَرنِی تَطبِیق قِیلِیش شوُنچَه لِیک نازِیک، ضَعِیف بوُلَه دِیکِی، اِسلامِی مُتَخَصِّصنِی باشقَه رُووِیسِیز وَ شَرعِی اِیشلَر بوُیِیچَه فَقِیه، عالِیم کِیشِیسِیز عَمَلگه آشمَیدِی.

6- قُرَیشلِیک بوُلِیشِی: رَهبَرنِینگ قُرَیشدَن وَ سَیِّد بوُلِیشِی بارَه سِیدَه اِیختِلاف مَوجُود، بَعضِیلَر بُو شَرطنِی بِیرِینچِی دَرَجَه لِی،اَفضَل دِیب بِیلِیشسَه، بَعضِیلَر اِیسَه اوُنِی اِنعِقاد شَرطِی دِییِیشَه دِی. بُو شَرطنِی لازِم اِیکَه نِیگه دَلِیل صِیفَتِیدَه رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمدَن کِیلتِیرِیلگن رِوایَتنِی اَیتِیشَه دِی:    ” إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ فِي قُرَيْشٍ لَا يُعَادِيهِمْ أَحَدٌ إِلَّا كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ””[1] مَسَلمانلَردَگِی یِیتَکچِیلِیک تائِنکِی اوُلَر دِیننِی بَرپا قِیلَر اِیکَنلَر، قُرَیش اوُچُون مَخصُوصدِیر، اوُلَر بیلَن دُشمَنچِیلِیک قِیلگن هَر قَندَی کِیمسَه نِی اَلله یَکسان قِیلَه دِی. اِبنِ عُمَر رَضِیَ الله عَنهُ دَن بُخارِی کِیلتِیرگن رِوایَت قوُیِیدَگِیچَه دوُر:     لَا يَزَالُ هَذَا الْأَمْرُ فِي قُرَيْشٍ مَا بَقِيَ مِنْهُمْ اثْنَانِ  مَنَه [2] بُو یِیتَکچِیلِیک قُرَیش اوُچُون مَخصُوص بوُلِیب دَوام اِیتَه دِی، تائِنکِی اوُلَردَن اِیککِی شَخص قالگوُنِیچَه.”

اِیندِی اَگر مَنَه شوُندَی عالِم، فَقِیه رَهبَر مُسُلمانلَرنِینگ رِیاسَتِینِی بوُینِیگه آلگچ، بوُنِی بَرابَرِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ اوُنِی اوُستِیدَه حَقلَرِی هَم بار، بُو اوُلَرنِی مالِیَه وِی جِهَتدَن تَعمِینلَش وَ نَصِیحَت قِیلِیشدِیر، اِمامنِینگ آدَملَرنِی اوُستِیدَگِی اَساسِی حَققِی اِیشِیتِیش وَ اِطاعَت قِیلِیشدَن عِبارَت، بوُلِیب هَم بُو اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی چارچوُپِیدَه بوُلِیشِی کِیرَک.

حَه، هَمَّه اِنسانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه اِجماع حالدَه کِیلِیشِیلگن نَرسَه شوُکِی، دَولَت وَ حُکوُمَت توُشوُنچَه سِی اِیککِیتَه اَصلِی تَرکِیبِی قِیسمدَن عِبارَت؛ اوُلَردَن بِیرِی “حُکم” وَ باشقَه سِی “اِطاعَت” دوُر. بَرچَه مُسُلمان وَ غَیرِی مُسُلمان اِنسانلَر اوُزاق اوُتمِیشدَن تا حاضِرگِی کوُنگه چَه حُکوُمَت حَقِیدَه صُحبَت قِیلِیشگن پَیتِیدَه، اوُلَرنِینگ اِیککِی توُشوُنچَه یَعنِی حُکم وَ اِطاعَت بارَه سِیدَگِی فِکرلَرِی مُشتَرَکدوُر.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عُمُومِی صُورَتدَه اِمام وَ رَهبَرِیَتگه اِطاعَت قِیلِیش چِیگه رَه سِینِی مُشَخَّص قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:    ” لاَ طَاعَةَ فِى مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِى الْمَعْرُوفِ “[3]”  “اَمِیر، رَهبَر، خَلِیفَه گه اَلله  گه عاصِی بوُلِیش بُویِیچَه اِطاعَت قِیلِینمَیدِی، بَلکِی اِطاعَت فَقَط یَحشِی اِیشلَردَه بوُلِیشِی لازِم.”

اِبنِ عُمَر رَضِیَ الله عَنهُما رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمدَن رِوایَت قِیلِیب اَیتَه دِیکِی:    عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ إِلاَّ أَنْ يُؤْمَرَ بِمَعْصِيَةٍ فَإِنْ أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ. [4]عَبدُ الله اِبنِ عُمَردَن رِوایَت قِیلِینِیشِیچَه، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی: “اوُزلَرِینِی اوُستِیدَگِی اَمِیرلَرِینِی سوُزِیگه اَگر بُو اِیشلَر اوُلَرگه یاقسَه یاکِی یاقمَه سَه هَم قوُلاق سالِیشلَرِی وَ اِطاعَت قِیلِیشلَرِی اِنسانلَرگه واجِبدوُر، تائِنکِی اوُ اوُلَرنِی گوُناهگه بوُیوُرمَس اِیکَن، اَگر اوُ اوُلَرنِی گوُناهگه حُکم قِیلَه دِیگن بوُلسَه، بُو حالَتدَه اوُنِی سوُزلَرِیگه قوُلاق هَم سالِینمَیدِی وَ اِطاعَت هَم قِیلِینمَیدِی.”

(دوامی بار…….)

---

[1] صحيح البخارى ج9 ص12 

[2] صحيح البخارى ت ج9ص13

[3] متفق عليه 

[4] متفق عليه 

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(8-قسمت)

بر این اساس امام، امیر، رهبر یا خلیفه ی مسلمین باید ابتداء عالم به منابع شرعی و به دنبال آن عالم به مسائل روز باشد.  بله اولین چیزی كه باید  به آن علم وافر وكافی داشته باشد، احكام شرعی است؛ چون رهبر مسلمین مكلف است تحت نظارت شورای اولی الامر احكام شرعی را تطبیق کند و دولت را مطابق حدود شرعی رهبری كند، پس اگر دراین بخش علم جامع نداشته باشد، این وظیفه را  به هیچ صورتی نمی تواند ادا کند و صلاحیت رهبر شدن را ندارد. حتی بعضی از فقها براین نظرهستند كه تنها علم داشتن به احكام شرعی به شكل تقلید برای خلیفه كافی نیست؛ چون تقلید (از نظر آنها) درحقیقت یك نوع نقص وكمبود به حساب می آید.  به همین دلیل لازم می دانند كه باید علم امام درحد اجتهاد باشد و چنین استدلال می كنند كه چون منصب و مقام رهبریت برترین منصب و مقام است پس باید متصدی آن كاملترین شخص درتمام صفات علمی باشد. البته عده ی کمی از فقهای اهل سنت هم هستند که علم كافی را شرط دانسته ومقلد بودن امام را جایز می دانند وضرورتی به لزوم مجتهد بودن نمی بینند. 

تمام علمای اهل سنت وجود رهبری عالم و فقیه به قانون شریعت الله را به دو دلیل لازم و ضروری می دانند :

• چون قانون شریعت الله تا روز قیامت قانون اساسی جامعه ی مسلمین است، بدون شناخت و بدون تفقه در این قانون، امکان تطبیق صحیح آن نیست .
• رهبریت بزرگترین مقام قوه ی مجریه ست و تا علم و فقه کامل شرعی نداشته باشد نمی تواند متناسب با «وضع موجود» و «نیازهای روز» تصمیمات لازم را از منابع شرعی بگیرد.

قوانین متغیر و موقت که بر اساس ضرورت ها و نیازها تدوین می شوند، یا فرمانها و تصمیماتی که در امور نظامی و امنیتی و اقتصادی و غیره گرفته می شوند همگی باید در چهار چوب قوانین شریعت الله باشند و هرگز نباید از اصول کلی و قوانین ثابت شریعت الله بیرون باشند. بدون حضور رهبری که در شریعت فقیه و عالم شده باشد انجام این وظایف امکان پذیر نیست، چون فقیه متخصص در مدیریت جامعه است که می تواند مقررات موافق با اصول کلی  شریعت اسلام و مخالف با قانون شریعت الله را از هم تشخیص دهد.

اجرای احکام الهی، و پیاده کردن نظام اسلامی، بدون هدایت و نظارت فقیه منتخب شورا، امکان پذیر نیست، خصوصاً احکام مربوط به جهاد و دفاع، اجرای حدود و تعزیرات، اخذ وتوزيع امور مالي اسلامي، و تنظیم روابط سیاسی با دولت های خارجی، و بخشی از امر به معروف و نهی از منکر، هرگز بدون نظارت فقیه، امکان پذیر نمیشود، چون تطبیق احکام در این موارد آن چنان حساس و آسیب پذیر استکه بدون سرپرستی یک متخصص اسلامی و بدون وجود یک فقیه و عالم در امور شرعی انجام نمی گیرند

     6 – قریشی بودن : قریشی و سید بودن رهبر مورد اختلاف است، برخی ها این شرط را شرط اولویت وبهتری می دانند، وتعدادی هم شرط انعقاد می دانند . از دلایل لزوم این شرط احادیثی است که از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت شده است مثل: ” إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ فِي قُرَيْشٍ لَا يُعَادِيهِمْ أَحَدٌ إِلَّا كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ”[1]” زمامداری مسلمانان مخصوص قریش می باشد تا زمانیكه دین را برپا می دارند، وهركه با آنها دشمنی كند، خداوند اورا سرنگون خواهد نمود “.وروایت دیگربخاری از ابن عمر رضی الله عنهما چنین است : لَا يَزَالُ هَذَا الْأَمْرُ فِي قُرَيْشٍ مَا بَقِيَ مِنْهُمْ اثْنَانِ[2]همواره این امر(زعامت مسلمانان) مخصوص قریش است تا زمانیكه دوشخصی از آنها باقی باشند”.

 حالا اگر چنین رهبر عالم و فقیهی سرپرستی و ولایت مسلمین را بر عهده گرفت در برابر مسئولیتهائی که دارد بر مسلمین هم حقوقی دارد که علاوه بر تأمین امور مالی و نصیحت شدن، اساسی ترین حق امام برمردم، سمع واطاعتی است که در همان چارچوبه ی قانون شریعت الله باشد . 

بله، چیزی که بین همه ی انسانها اجماع وجود دارد این است که  مفهوم دولت و حکومت دو تا مؤلفه اصلی دارد؛ یکی «حکم»است و دیگری «اطاعت»است. تمام انسانهای مسلمان و غیر مسلمان از گذشته های دور تا به امروز وقتی راجع به حکومت صحبت می‌کنند، اشتراک آنها در دو مفهوم حکم و اطاعت حتماً  وجود دارد .

رسول الله صلی الله علیه وسلم به صورت کلی  حدود اطاعت از امام و رهبریت را مشخص می کند و می فرماید :” لاَ طَاعَةَ فِى مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِى الْمَعْرُوفِ “[3]“اطاعت از امير و رهبر و خلیفه و غیره درمعصیت الله نیست، بلكه اطاعت فقط دركارهای نیك می باشد”.

  ابْنِ عُمَرَ رضی الله عنهما از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت می کند که : عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ إِلاَّ أَنْ يُؤْمَرَ بِمَعْصِيَةٍ فَإِنْ أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ.[4]از عبد الله بن عمر روایت است كه رسول الله فرمود:” برانسان مسلمان واجب است كه سخن امیر خود را بشنود واز او اطاعت كند در كار هایی كه مورد پسند او است وكارهایی كه مورد پسندش نیست، تا وقتیكه او را به گناه دستور  ندهد، اگر او را به گناه حكم می كند، در این صورت نه اطاعت وی واجب است ونه شنیدن سخنان وی”.

(ادامه دارد……)

---

[1] صحيح البخارى ج9 ص12 

[2] صحيح البخارى ت ج9ص13

[3] متفق عليه 

[4] متفق عليه 

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(44- қисмат)

Нобуд шудани хукумати шўро ва руйи кор омадани хукумати салтанатий умматун вахидах ва жамоати вохидро монанди галла гургзадайи кардки ба анвоъ ва ашколи гуногуни тафарруқ гирифтор шуд. Хар чанд дар тули чохордах қарни торихи ислом, мужохидони бузург кушидандки дўврони хукуматхойи ғейри исломий ва бадили изтирорий исломро хотима бидиханд ва хукумати исломий ала минхажин нубувватро дубора таъсис кунанд. Хар чанд талоши ин родмардон мужиб шуда астки билахара харакати озодхохи исломий батури куллий мутаваққиф нашавад, аммо мутаъассифона то кунун, баилали мухталиф аммо мушаххас ва ровшан аксарияти қотиъи ин қиёмхо ба натижайи комил нарасида аст, ва се чохор мовриди хамки дар қарни ахир дидаем бадилхойи изтирорий хукумати исломий ала минхажин нубувват буданд. Бале натижайи хатмий ва амалий вужуди салтанат ва диктотури мунжар ба тўлиди ижтиходоти мутафарриқ ва тақсими уммат ба фирқахойи мазхабий ва инхидоми шўро ба табаъи он инхидоми вахдат дар жомеъа шуд.

Бародарон ва хохарони мо ба хуби бояд диққат дошта бошандки танхо уммат ва жамоати вохид астки бар масири залолат ва саргардони харакат намекунад, ва аллох таоло хам танхо бо жамоати астки аз ин уммат ба вужуд омада аст. Холо мухим нест ин уммати бошад муташаккил аз миллионхо ва балки миллиярдхо нафар ё ин уммат танхо ек нафар бошад мисли саййидина Иброхимки танхо мўъмини он бурхайи замони буд:

:«إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (نحل/120)

Иброхим уммати буд мутиъ ва хақгероий ва у аз зумраи мушрикин набуда аст.

Дар мовқеиятхойи чун саййидина Иброхим астки гуфтайи ибни Масъуд ёдимон меояд:

«الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ»  ё « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»[1]

Жамоат он астки мувофиқи хақ бошад, агар чи танхо худит боши.

Дар инжо мухим ин астки аз “ мажмуъи тамоми мўъминини он замон” бояд “ уммат” вужуд дошта бошадки аз он “ жамоати “ вохид ба вужуд меояд ва аллох аз ин жамоат химоят мекунад. Дар хеч жойи шариат аз умматхо ва жамоатхойи мухталиф ва мутафарриқ сухбат нашуда аст ва аллох таоло дар хеч жо ғейри аз тахдид, ваъдайи хейри ба инсонхойи мутафарриқ надода аст.

Бале уммат астки харгиз саргардон намешавад ва бар гумрохий ва масири золлинки мунофиқин ва секулярзадахо хастанд харакат намекунад. Яъни замоники шумо ибтидоъ дар намозитон таъаххуди

« إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ‏»

ро медихид ва баъди аз ин таъаххуд дархоститонро матрах мекунид ва мегуйид:

 «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ»

яъни манро ба рохи

« الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ »

Яъни рохи умматики ба жамоат мунтахий мешавад рохнамоий ва хидоят кунад. На рохи куффор

«غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ»

Ва на рохи мунофиқин ва секулярзадахо

«وَلاَ الضَّالِّینَ»

ки ба саргардоний ва сардаргумий мунтахий мешавад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

-1 إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ[2]

Хамоно худованд уммати маро – ё фармуд: уммати Мухаммадро – бар гумрохий жамъ намегардонад. Дасти худо хамрохи жамоат аст ва хар каси мунфарид шавад, ва касики аз жамоат кинорагири кунад, дар оташи жаханнам ворид мешавад: хамин ривоят бо алфози чун

«لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» ва  «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» ва: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ[3]

Аз ибни Умар ва дигарон ривоят шуда аст.

1-    سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “[4]

2-    إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “[5]“”

3-    عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

Дар тамоми ин ривоятхо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд: аллох таоло бо онки замонат накарда астки “ умматам” мутафарриқ нашаванд аммо замонат ва ваъдайи се чизро дар мовриди “ умматам” ба ман дода аст, еки инки “ умматам” бар гумрохи хамраъй намешаванд, дувум инки “ умматам” гурсна намемонанд ва севуми инки душман бар “ умматам” чира намешавад. Бале “ уммат” астки бар гумрохи ва залолат ва саргардони екраъй ва мужтамаъ намешаванд, агар “ уммат” набуд чи? Инхамма саргардоний ва гумрохийи фирақ ва тафосир ва гуруххойи мухталифро магар дар торих надидем? Ё хамин алъон хам намебинем?

(идома дорад……..)

---

[1] به روایت ابن عساكر با سند صحيح از ابن مسعود

[2] أخرج الترمذي في جامعه عن ابن عمر رضي ا الله عنهما . رقم الحديث 2167/ وللحديث شواهد عند الحاكم (1/115-116) و عند ابن أبي عاصم في كتابه السنة(85,84,83,82,80) وذكره ابن ماجة في سننه من حديث أنس (3950) وذكره السيوطي في الجامع الصغير (1818)وقال حديث حسن وصححه الشيخ الألباني في الجامع الصغير (1844) وللحديث شاهد عند الامام أحمد في المسند (5/145)وفي سنن الدارمي(1/29) وعند أبي داود 4/452 وانظر كذلك مجمع الزوائد للهيثمي 1/177 باب في الاجماعقال أبو محمد بن حزم في الاحكام4/131 وقد روي أنه قال:(لاتجتمع أمتي على ضلالة )وهذاو ان لم يصح لفظه ولا سنده فمعناه صحيح

[3] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).

[4] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[5] سنن الدارمي (٥٥(

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(43- қисмат)

 Хамонтурики арз шуд инхо хастандки намояндахойи ижроий ва дигар қувваро мушаххас ва интихоб мекунад. Шўро астки тасмим мегирадки чи каси амир ва рахбар бишавад, на хеч шахс ва ё мақоми, хар чандки интихоб кунанда ё интихоб шаванда солихтарин афроди мовжуд дар жомеъа замони худишон бошанд.

Али ибни Аби Толиб дар номаш ба Муовия менависад: хамоно бо ман байъат карданд он мардумики байъат карданд бо Абу Бакр ва Умар ва Усмон бар сари он шароитики бо ишон байъат карда буданд. Пас каси хақ надорад раъйи ишон ( бузургони шўро)ро напазирад ва жузъ ин нестки шўройи таъйин кунанда имом, вазифайи хаққи мухожирин ва ансор аст, пас агар бар марди иттифоқ назар карда ва уро имом номиданд мужиби ризойи худо гардида аст.

إِنَّمَا الشُّورَى لِلْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِفَإِنِ اجْتَمَعُوا عَلَى رَجُلٍ وَ سَمَّوْهُ إِمَاماً كَانَ ذَلِكَ لِلَّهِ رِضًا[1]

Ба ин шева шўро пас аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои замонати хифзи вахдат ва жамоат вазоифи худишро дар камоли сихат ва саломат анжом медод ва хилофат ва хукумати исломий ала минхажин нубувват ба масири худиш идома медод то инки балойи вайронгар ва “ бидъати” ғейри исломий ва зидди исломий домангири муслимин шуд, ва он пейдо шудани хукумати мурисий ва хонуводаги ба жойи хукумат ва хилафату ала минхажин нубувват.

Аз ин замон то кунун мо шохиди хукуматхойи бадили изтирорийи ин хукумати ала минхажин нубуввват хастем, аз ин замон то кунун системи шўройи вохид ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид жойи худишро дод ба системи салтанатий ва мурисий ва ижмоъхойи мутаъаддид ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид. Ва ба хамин содаги хукумати салтанати бо нобуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва бо нобуди шўройи вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид бони ва омили аслийи тафарруқ хам шуд.

Бале, шўро маркази барои ижтимоъи сохиби назарон ва мутахассисин аст, то бо баррасийи масоилики тахассус доранд ек рохи халли дуруст ва вохидро дар қолиби ижмоъ арза кунанд. Замоники ин васила ва абзори мухим аз бейн биравад ниёзхойи жомеъа ба ижтиходоти рузки аз бейн намеравад, барои хамин мужтахидин ва сохиби назаронки жойи барои ирояйи ижмоъи вохид надоранд мажбур мешаванд ба ниёзхойи рузи жомеъа жавоб бидиханд ва дидгох ва ижтиходоти фардий худишонро ба жомеъа арза кунанд, дар жомеъа хам табиий астки хар гурухи аз еки аз назароти ин сохиб назарони мутафарриқ ва аз еки аз ин ижтиходоти фардийи табъият кунанд, чун ниёз доранд ва бояд ба ниёзхойи рузишон посух дода шавад.

Ин ихтилофот дар назархо дар шўро зотан мусбат аст ва омили пешрафт ва хамоханг шудан бо ниёзхойи руз астки шўро бо ижмоъи вохид ин дидгоххойи мухталифро бо ирояйи бехтарин дидгох созмондехи мекунад, ин шўроики аз ижтимоъи  улил амр бавужуд омада боиси арза шудани оройи мухталиф ва тафосири мухталиф ва ижтиходоти мухталиф аст. Хамин шўро тамоми адилла ва ижтиходоти мухталифро баррасий мекунад, ва дар нихоят бо ижмоъи вохид бехтарин ва мунтабиқтарин онхо бо мавозини аслийро ба уммати вохид ва жамоати вохиди муслимин арза мекунад, ва бақияйи ороъ ва тафосир ва ижтиходотики дар назари у заиф ва ғейри мустадил хастандро мардуд ва матруд мекунад. Аммо замоники ин шўро барои табодули ороъ ва расидан ба бехтарин назар ва ороъйи ижмоъи вохид вужуд надошта бошад хамин назароти мутаъаддид хох нохох ба чанд дастаги ва тафарруқ мунжар мешавад. Дар қуруни гузашта набуди шўройи вохид ва ижмоъи вохид бони ва боиси инхамма тафарруқ  буда аст. Баъди аз хилофати Хусайн ибни Али розиаллоху анхума ва инхидоми шўройи улил амр тавассути салотин пас аз он ва жойгузини низоми шохигари ба жойи хукумати исломий ала минхажин нубувват, мардум ба сурати жудогона ва мутафарриқ дар умури фардий, хонуводаги ё ижтимоий ва иқтисодий ва ғейрих суъолоти худишонро аз уламо ва донишмандони замони худишон мепурсиданд. Интури будки дар макон ва замони донишмандон медидандки хилофат ва хукумати исломий ала минхажин нубувват  мунхадим шуда аст, шўро хам аз бейн рафта аст, улил амр хам намонда аст, ирояйи ижтиходоти фардий ба жомеъа хам мунжар ба тафарруқ мешавад, агар баён хам накунем чизхойи балад хастемки агар бигуем китмон аст ва хиёнат ва зарурий хам хастанд, ва мажбур аст, ва ниёзи жомеъа хам иқтизо ба ровшангари дорад, тамоми ин маворид ин уламоро ночор ва мажбур мекардки хар кудом батури жудогона ба истинботи ахком аз манобеъи шаръий иқдом кунанд ва ижтиходоти фардий худишонро ироя бидиханд. Ба хамин рохати  вахдати уммат, аз хам пўшида ва уммати вохиди пулодин, ва жамоати вохиди муслимин ба тадриж ва бо мурури солхо ва солхо муталоший шуд, ва ба жойи умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид руйиданд ва жомеъа ба даххо шоха ва гурух ва мазхаби мухталиф тақсим шуд.

Дар ин сурат возих ва ровшан астки мазхаб яъни истинбот ва ижтиходи афрод бажойи шўройи вохид ва ижмоъи вохид. Ошкоро мебинемки мазохиб дар замони хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд надоштанд ва шўройи вохид ва ижмоъи вохид дар панохи чанин хукумати зомини вахдат ва хофизи уммати исломий буд, дар баробар, набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва инхидоми шўройи вохид ва ижмоъи вохид боиси пейдоиши мазохиби мухталиф ва хамин тафосир ва мазохиб тавассути пейравони мазохиб аз авомили тафарруқ шуданд, ва лизо хамчунонки шўро зомини вахдати уммат аст, тафосири мутафарриқ аз асбобхойи тафарруқи он гардиданд.

(идома дорад…….)

---

[1]نهج البلاغه فيض الاسلام جلد 5 صفحه 831 مكتوب ششم

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(7-қисм)

Мана бу янги шароитда уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ахли маккани ё бошқа дорул ислом  минтақаларини  хижрати хақида айтадиларки: 

انْقَطَعَتْ الْهِجْرَةُ مُنْذُ فَتَحَ اللَّهُ عَلَى نَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَّةَ.

Чунки макка ўша замондаги араб ярим оролини пойтахти бўлган эди, у фатх бўлгач бошқа минтақалар хам тўда-тўда ва гурух-гурух бўлиб мусулмон бўлишади. Аллох таоло хатто пойтахтни фатхидан олдинги ёрдамларни фатхдан кейинги ёрдамлар билан баробар деб хисобламайди:

 لَا یَسْتَوِی مِنکُم مَّنْ أَنفَقَ مِن قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ أُوْلَئِکَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِینَ أَنفَقُوا مِن بَعْدُ وَقَاتَلُوا وَکُلّاً وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَى وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ ‏(الحديد/10)

Сизлардан (макка) фатх бўлишидан илгари инфоқ-эхсон қилган ва (росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан бирга кофирларга қарши) урушган кишилар (макка фатхидан кейин инфоқ- эхсон қилган ва урушган кишилар билан) баробар бўлмас. улар кейин инфоқ-эхсон қилган ва урушган кишилардан улуғроқ мартабададирлар. Барчаларига аллох гўзал (оқибат- жаннат) ваъда қилгандир. Аллох қилаётган амалларингиздан хабардордир.

Бу ерда яна бир бор ишора қилиниши керак бўлган нуқта шуки, хар бир диёр фатх бўлмагунча унда хижратни жойгохи сақланиб қолади ва  бу диёрни фатхидан олдинги молиявий ёрдамларни қадри ва жойгохи хам фатхдан кейинги ёрдамлар билан баробар бўла олмайди. Энди агар шахс хижратга қодир бўлиб туриб узрга эга бўлмаган холда хижрат қилмаган бўлса, нима бўлади?

Бу дунёдаги буйруқ шуки:

 الَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَکُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ وَإِنِ اسْتَنصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ‏(انفال/72)

Албатта, иймон келтирган, хижрат қилган ва молу жонлари билан аллох йўлида курашган зотлар ва (маккадан хижрат қилиб келган мухожирларга) уй-жой бериб, ёрдам қилган зотлар- ана ўшалар бир-бирларига дўстдирлар. (Яъни тириклари бир-бирларига хамкор, ўрталарида ўлим бўлса, бир-бирларига меъросхўрдирлар). Иймон келтирган,аммо хижрат қилмаган (яъни хали-хануз маккада яшаб турган) кишилар эса то хижрат қилмагунларича сизлар уларга дўстлик қила олмайсизлар (яъни, бир-бирингизга хамкор,меросхўр бўла олмайсизлар). Агар улар дин йўлида сизлардан ёрдам сўрасалар, ёрдам қилиш зиммангиздадир. Магар уларга ўрталарингизда (урушмаслик хақида ) ахд-паймон бўлган қавмга зарар етказиш билан ёрдам қилмайсизлар. Аллох қилаётган амалларингизни кўргувчидир.

Улар қиёматда хам жуда хам ёмон вазиятда бўладилар: Аллох таоло мархамат қиладики:

إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا فَأُولَئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِيراً *  إِلاَّ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ لاَ يَسْتَطِيعُونَ حِيلَةً وَلاَ يَهْتَدُونَ سَبِيلاً * فَأُوْلَئِكَ عَسَى اللّهُ أَن يَعْفُوَ عَنْهُمْ وَكَانَ اللّهُ عَفُوًّا غَفُورًا (نساء/97-99)

Албатта мусулмонлар билан бирга хижрат қилмасдан кофирлар қўл остида яшашга рози бўлиш билан ўз жонларига жабр қилган кимсаларнинг жонларини олиш чоғида фаришталар уларга: “қандай холда яшадингиз?”- деганларида: “ биз бу ерда чорасиз бечоралар эдик”, дедилар. (Шунда фаришталар): “хижрат қилсанглар аллохнинг ери кенг эди-ку?! (нега дину иймонларингиз йўлида бу юртдан хижрат қилмадинглар?) – дейишди.  Бундайларнинг жойлари жаханнамдир. Қандай ёмон жойдир у! *** Фақат бирон чора топишга қодир бўлмай, хижрат йўлини истаб топа олмай чорасиз қолган кишилар, аёллар ва болалар борки, бундайларни шояд аллох авф этса. Зотан, аллох авф этгувчи, мағфират қилгувчи бўлган зотдир.

Хозирги пайтда ўзларининг назарларидаги дорул исломдан чиқиб англияга,канадага, америкага, иорданияга, россияга ва бошқа дорул куфр, дорул харбга кетаётган баъзи кишилар қандай вазиятга эга бўлишлари мумкин, улар бу дунёда бизларни наздимизда қандай жойгохга эга бўладилар? Махсусан ўзларини олим деб хисоблайдиган ва ўша дорул харб бўлган дорул куфрда жойлашиб олиб қуролли муридларини йўллаб турадиган ва муридларини дини,жони, номуси, аёли, фарзандлари, ота-онаси,моли, ватани билан ўйнашадиган ва хатто муомала қиладиган  дастадаги кишиларни холи қандай бўлади?    

3-Бу ерда ишора қилиниши керак бўлган учинчи нуқта, мусулмонларни жамиятидаги рахбариятни эшитиш ва итоат қилиш орқали дорул исломни химоя қилишликдур.

Ахли суннат деб маъруф бўлган фирқалар ва мазхаблар жамиятни рахбариятига эга бўладиган киши учун баъзи шарт ва белгиларни лозим деб санашади, масалан:

1-Ислом: чунки  

وَلَن يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً ( نساء/ 141).

Ва аллох харгиз кофирлар учун мўъминлар устига йўл бермагай.

Демак,кофир инсон мусулмонларни устида волий,раис бўлиши раво кўрилмайди. У зот мархамат қиладики:

 يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ ( آل عمران/ 149).

Эй мўъминлар, агар кофирларга итоат қилсангиз, сизларни кетингизга (куфрга) қайтарадилар. Бас, зиён кўргувчиларга айланиб қоласизлар.

2-Эркак киши бўлиши: Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху айтадики: “бизлар жохилиятда аёлларни хеч нарса деб хисоблардик, аммо ислом келгач, худо уларни (аёлларни) қуръонда зикр қилди, бизларни устимизда уларни хақлари борлигини тушуниб етдик, фақат уларни ишларимизга  (мамлакатни идорий ва ижроий ишларига) аралаштирмаймиз. “ 

3-Адолат: рахбарни шахсиятида адолатни мавжуд бўлиши энг мухим шартлардан хисобланади, демак рахбарнинг фосиқ, фожир бўлиши тўғри бўлмайди, адолат рахбар сайланаётган пайтидаги энг керакли шарт саналади, магар изтирорий холатдагина фожир шахсга  маълум жойгача сабр- тоқат қилиниши мумкин.

4-Иқтидор ва қобилият: аллохни шариатидаги қонунлар асосида адолатни ижро қилиш учун мусулмон шахс керакли  иқтидор ва қобилиятга эга бўлиши керак, бу нарсаларни энг мухими аллохни шариатидаги қонунлар ва кундалик масалалар бўйича илмдур.

(давоми бор…….)