وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(45- قسمت)

در برابر به کسانی که از الله تعالی و رسولش اطاعت می کنند وعده می دهد: ‏وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا‏ .( النساء/ 70-69) و کسی که از خدا و پیغمبر اطاعت کند، او همنشین کسانی خواهد بود که خداوند بدیشان نعمت داده استاز پیغمبران و راستروان و شهیدان و شایستگان، و آنان چه اندازه دوستان خوبی هستند !‏« وَ حَسُنَ أُوْلئِکَ رَفِیقاً» : آنان چه دوستان نیکو و خوبی هستند . ‏

پس شوخی بردار نیست، تو باید تصمیم خودت را بگیری که می خواهی با عدم اطاعت و پاسخ منفی به دعوت الله تعالی خودت را مشمول «شَدِیدُ الْعِقَابِ» کنی یا با اطاعت کردن خودت رامشمول «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ»  وآنانی کنی که الله به آنان نعمت داده است و هر روز چندین بار در نمازت دعا می کنی که الله تعالی تو را در ردیف  و در راه «الَّذِینَأَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ» قرار بدهد؟ در گفتارو کردارت صادق باش و تکلیف خودت را روشن کن تا مشمول «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ» نشوی.

توئی که می دانی، و با دلایل آشکار شرعی برایت روشن و واضح است که الله تعالی در حالت عادی آن تنها اجتهاد و استنباطی از قرآن و سنت و مسائل روزی را می پسندد که از طريق شوري ارائه شده باشد نه اجتهادات فردی اشخاص و احزاب و گروههای مختلف و متفرق را، هر چند این اشخاص دانشمندترين و عالمترين شخص زمان خودش هم محسوب بشود، و می دانی و یقین داری که الله تعالی ما و شما را به شورای واحد و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد دعوت کرده است، در این صورت باید موضع خودت را روشن کنی که آیا با شورا و وحدت و حرکت به سمت و سوی امت واحده و جماعت واحده هستی؟ یا با دل بستن به اجتهادات فردی اشخاص و گروهها و احزاب متفرق بدون وابستگی به جنبش جهانی مسلمین در مسیر دیگری در حرکت هستی که به تحکیم و ادامه و حتی تولید شرک فرقه سازی و تفرق و ادامه ی فقر و گرسنگی و تسلط دشمنا ن بر مسلمین و بی حکومتی مسلمین ختم می شود؟ 

نکته ای که لازم است در اینجا به آن اشاره بشود این است که عده ای از برادران ما موفق شده اند که شوراهای مدیریتی را در حد یک حزب و جماعت به وجود بیاورند، و در همین مرحله مانده اند، و خودشان تبدیل می شوند به مذهبی مدرن و امروزی در کنار دهها و بلکه صدهای مذهب مدرنی که اینطوری تولید شده اند . تفاوت این صدها مذهب مدرن با 4 مذهب معروف به اهل سنه و دو سه مذهب معروف به تشیع تنها در این است که اینان گاه به روش شورائی و اکثرا منظم اداره می شوند و این چند مذهب محدود سنتی به صورت غیر متمرکز به حیات خودشان ادامه می دهند  و اکثرا اختلافات این مذاهب سنتی هم تنها در امور جزئی و فقهی شخصی است اما اختلافات این مذاهب مدرن اکثرا در مسائل عقیدتی و منهجی است.   

ما تا زمان رسیدن به شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد به استقلال درون گروهی و تصمیمات هیئت مدیره ی تمام مذاهب سنتی و مدرن در مسائل ریز و درون گروهیشان با تسامح و مدارا برخورد می کنیم، و به زبان امروزی به «اصل کنفدراليسم» اسلامی در مورد آنها عمل می کنیم ، اما توقف در همین حد و هدایت نکردن تصمیمات به سمت و سوی شورای بزرگتر و در نهایت هدایت نکردن تصمیمات به سمت و سوی شورای اولی الامر جهانی مسلمین را غیر شرعی می دانیم، و هر تصمیمی که در این مسیروحدت و تولید اجماع بزرگتر نباشد را ضرباتی به همه ی مسلمین و خدمتی به دشمنان متحد می دانیم .

کسانی که دچار توقف می شوند و شوراهای خودشان را مثل مذاهب مدرن در می آورند و اجازه نمی دهند که در شوراهای بزرگتری حل بشوند حداقلش این است که دچار شرک فرقه گرائی و مذهب سازی و تفرق به شیوه ی نوین شده اند، و به صورت تدریجی باعث تنها و بی پناه ماندن شورا و جماعت وحزب و سازمانشان در برابر خیل عظیم و گسترده ی جاهلیت و طاغوتهای جهانی و منطقه ای و مسلمین مخالف خود می شوند که آن همه برایش زحمت کشیده اند تا آن را به این مرحله رسانده اند.

اینها هرگز نمی توانند در موقعیتهای ضروری و لازم از نیروهای سایر شوراهایی که آن ها هم به شکل مذاهب مستقل و مدرنی در آمده اند و هر کدام به صورت متفرق مسیر خودشان را طی می کنند استفاده کنند و از آن ها کمک بگیرند . این همان زمانی است که این شوراهای نابالغ به تکامل نرسیده سقط می شوند، و در برابر جاهلیت موجود و طاغوتهای حاکم مجبور به دادن چنان امتیازاتی می شوند که چیزی غیر از تسلیم شدن آنان به جاهلیت و طاغوت معنی نمی دهد . این همان مرگ و انحراف انکار ناپذیر و آشکار این شوراهای نابالغ است که از یکطرف باعث تلف شدن آن همه اعضای متعهد و فداکار می شوند، و از سوی دیگربا تسلیم شدن به طاغوتها، در راه وحدت فراگیر مسلمین و تشکیل شوراهای بزرگتر و در نهایت شورای اولی الامر که امر و دعوت الله تعالی است، به صورت مانع و سد در می آیند . تمام این مصیبتها به دلیل تبعیت آن ها از هوای نفس یا قلب شروع شده است که آنها را به این مرحله رسانده است.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(120- қисмат)

Вақти лажбозий доим шуда аст худованд дар қуръон мегуяд:

«ذرهُم»،

Рахойишон кун.

«فَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ» (توبه/95)

Пас аз онон руйи гардон бишавид. Ё дар мовриди мунофиқин ва секулярзадахойики ба ин сифати куффор олуда шуданд мефармояд:

:« فَإِن جَآؤُوکَ فَاحْکُم بَیْنَهُم أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِن تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَن یَضُرُّوکَ شَیْئاً »)مائده/ 42)

Агар ишон назди ту омаданд ( ва довари аз ту хостанд) дар миёнишон довари кун ё аз ишон руйи бигардон ва ( кори ба довари онон надошта бош) агар аз онон руйи бигардони, хеч зиёни наметавонанд ба ту бирасонанд.

Дар ин сурат лажожат на танхо нафсро табох мекунад, балки осори беруний ва ижтимоий хам дорад ва ба мужтамаъ ва мухит хам сароят мекунад, ва мужтамаъро хам олуда мекунад. Чанин ашхоси таъодули даруний надорад ва дар умури шахсий, хонуводагий ва ижтимойишон дар бухрон ба сар мебаранд, агар ба баъзи аз бародаронимон мегуйем номутаодил ва номезон дар воқеъ бахши аз воқеиятхойи ақидатий ва рафторийи онхоро баён кардем. Хар чандки аксарияти ин бародарони номезон ва номутаодили мо омили жахли онхоро ба хам масир шудан бо лажужхо кашонда аст.

 Барои чандимин бор арз мекунамки ин сифати хатарноки лажбозий моли куффор аст на моли муслимин, ин сифат мисли тафарруқ моли куффор аст на моли  муслимин

(وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ).

Холо агар муслимин ба он олуда шуданд. Дар ин сифати хосси худишонро шабихи куффор карданд ва дар ин сифати хосси мисли куффор шуданд.

عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ»[1]

Ташбих ба қовм дар ингуна маворид аст на дар либос пушидан ва амома сар кардан ва риш гузоштан ва соири мавориди инчуниники фарқи миёни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо соири аъроби мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд надошт. Ва агар ғарибайи вориди жамъи мешуд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар он жамъ хузур дошт мегуфт: росулуллох кудом еки аз шумо хастанд?

Замоники аллох таоло дар мовриди ахли китоб мефармояд:

:الَّذِینَ آتَیْنَاهُمُ الْکِتَابَ یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَأَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِیقاً مِّنْهُمْ لَیَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ (بقره/146)

Ононки бадишон китоби ( осмоний) додем, уро ( Мухаммад ва пайғамбари хотамро , хуб) мешносанд, бидон гунаки писарони худро мешносанд, ва бархи аз онон бегумон хақро пинхон медоранд, дар холики медонанд. Яъни каси метавонад ин қадар лажбоз ва хақситиз  бишавадки – бидуни дар назар гирифтани хуб ва бад ва бидуни дар назар гирифтани авоқиб ва суд ва зиён – бигуяд ин фарзанди ман фарзандам нест, дар холики фарзандиш аст ва худиш хам ба ин яқин дорад. Танхо ек мутакаббири лажбоз метавонад инқадар фосид ва золим бошад ва худишро болотар аз они бидонадки таслими хақ бишавад, ва худишро болотар аз хаққи бидонадки аллох таоло фристода аст.

Бародарони моки огохона дар ин сифати хатарноки лажбозий, лажожат, хақгуризий, хақситизий худишонро шабихи куффор карданд бояд зуд дар фикри халос шудан аз ин олудаги бошанд, ва гарна бояд мунтазири самарот ва соири натоиж ва олудагихойи равоний ва рафторийи ин манбаъи шар хам бошандки, ин олудагихойи ноши аз лажожат ва лажбозий еки аз азимтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст. Ба унвони мисол:

-каси медонад ва яқин дорадки секуляризм хам дини астки рақиби аслийи дини ислом аст, ва ин секуляристхо хамиша бо муслимин межанганд то муслимин  даст аз чохор мафхуми аслийи дини ислом бардоранд ва муртадишон кунанд, аммо ба мейли худиш аз секуляристхо ва демокрасийи онхо химоят мекунад ва ошкоро вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминро нишона меравад.

– каси медонад ва яқин дорадки душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ва 4 ахли қибла кудомхо хастанд аммо чун аз фалон қовм ва мазхаб бадишон меояд ва танаффур дорад, ба мейли худиш, ин душманшиносийи шаръий ва даража бандийи душманонро бахам бирезад, ва хатто дар мавориди ба нафъи душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ошкоро бар алайхи муслимини ахли қибла вориди жанги равоний ё мусаллахона мешавад чизики мо хам акнун хам дар Сурия ва Афғонистон ва Сумоли ва ғейрих мебинем.

(идома дорад…….)

---

[1]رواه أبو داود

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(119- қисмат)

Шахси мусалмон дар хамон қадами аввали вуруди ба исломиш бо “ на” , “ла” вориди ислом мешавад. Бо “ ла илаха” ва куфр ба тоғут дари вурудиро боз мекунад. Дар хамин ибтидойи амр тамоми қавонин ва барномахо ва бояд ва набоядхо ва озодийхо ва мамнуъиятхойироки мухолифи қонуни шариати аллох бошандро меандозанд дур ва раддишон мекунанд; баъадки ин корро карданд ва дарро боз карданд вориди хонайи ислом мешаванд ва “ иллаллох” ва иймон ба аллохро ба забон меоваранд ва дар баробари тамоми қавонини шариати аллох мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегирандки рузона чандин бор бо “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” таъаххуд медиханд тобеъи қонуни шариати аллох бошанд.

Дар инжо бояд пазирофтки аллох таъйин кунад чи чизи хуб аст ва чи чизи бад аст? Чи чизи арзиш аст ва чи чизи зидди арзиш аст? Чи чизи қонуний аст ва чи чизи ғейри қонуний?, чи чизи озод аст ва чи чизи мамнуъ? Ё бо лажбозий ва такаббур ин хаққи мухтасси аллохро ба хавойи нафси худит ва ба бадтарин махлуқоти аллох медихид?

Дар хар сурат лажожати дар қуръон ба лафзи лажжу омада аст, мисли инки аллох таоло мефармояд:

«لَّلَجُّوا فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ» (مومنون/75)،

«بَل لَّجُّوا فِی عُتُوٍّ وَنُفُورٍ» (ملک/21)

Аммо каламоти дигарий хам хастандки хамин маъниро доранд мисли : исрор, дар мовриди қовми Нух мефармояд:

:«وَأصَرُّوُا وَاستَكبَروُا»

Каламайи дигари анид аст. Анид хам чандин бор дар қуръон ба кор рафта аз жумла:

وَتِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ(هود/59).

Ва ин ( қовми) од будки оёти парвардигоришонро инкор карданд ва фристодагонишро нофармоний намуданд ва ба дунболи фармони хар зургуйи ситизажуйи рафтанд.

أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ 

• (ба он ду фаришта хитоб мешавад) хар кофари сарсахтиро дар жаханнам фуру афконид.(ق/ 24)

كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا (مدثر/16)

Ва ле чун у дар баробари оёти мо анид буд.

Возих ва ровшан астки сифати лажбозий ва анидий ва исрори бар ботил аз сифати куффор аст на муслимин. Ин хам медонем гунохики аз руйи жахолат бошад бахшида мешавад мисли гунохи одам, аммо гунохики аз руйи лажожат бошад бахшида намешавад мисли гунохи нажодгероий ва такаббури шайтон.

Инсони лажбоз – мисли шайтон- кори ба хақ ва ботил, хуб ва бад, суд ва зиён ва ғейрих надорад. Барои хамин астки аллох таоло мефармояд:

:«سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ»

Чиро? Чун вақти хақро ба онхо мегуйи ё хар чи онхоро насихат куни онхо мегуянд:

:«سَمِعْنا وَ عَصَيْنا»

Шанидем, ва ле нофармоний кардем яхудийхо ба саййидина Мусо мегуфтанд:

:«وَقَالُواْ مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِن آیَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ» (اعراف/132)

Гуфтанд: хар андоза барои мо мўъжиза биёвари ( ва хар новъи аз мўъжизот бинамойи) то моро бидон жоду куни, мо ба ту иймон намеоварем. Барои хамин худованд бароишон тўфони – малах – шипиш – қурбоға ва хун фристод ба хар чи даст мезанад хун мешуд. Худованд дар дунё инхоро бароишон фристод. Дар қиёмат хам вазъи ногувори доранд:

«سَوَاء عَلَیْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِیصٍ ‏» (ابراهیم/21)

Бироимон ексон астки дод ва бедод кунем ё сабр кунем рохи нажот ва гуризий барои мо нест.

Одами мутакаббири лажбоз лиёқати хамма новъ бадбахтиро дорад. Чун такаббур ва лажбозий манбаъ ва сарчишмайи хаммайи бадбахтихойи инсон аст. Ва хар жо такаббур ва лажбозий хаст илова бар аз бейн рафтани сулх ва оромиш; тафарруқ, тамасхара дигарон, интиқомгирийи ғейри шаръий, жанг ва даргирийи мусаллахона ё равоний ё хар ду бо хам, чашм ва хам чашми, табйъияти ғалат аз суннатхойи гузаштагон ва миллатхойи маъосири дигар ва садхо беморийи дигар хам хаст. Дар инжо дигар аммаротун биссуъ бар шахс хоким мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(118- қисмат)

Хар жо ин мовжудияти нацианализм вужуд доранд оромиш аз бейн меравад ва жанг ва зулм жойишро мегирад, холо агар аз дастиш бар биёяд ин жанг ва зулмро аз тариқи аслаха бар мухолифиш тахмил мекунад хамон корики гитлери секуляр дар европо кард ё мустафо камол пошойи секуляр дар Туркия кард ё Саддам Хусайни секуляр дар Ироқ кард ва ё хамин даст нишондахойи секуляри иқлими курдистони Ироқ ва курдистони Сурия доранд анжомиш медиханд, ё агар бо жанги гарм ва аслаха натавонистанд; онро бо жанги нарм ва сард ва равоний ба пеш мебарандки аз худи бартар бини нажодий ва тахқир ва тўвхин ба нажоди дигарон шуруъ мешавад то ба тўвхин ва тахқири дини мухолиф хам кашонда мешавад.

Мо дар хамин жанги бейни артеши секуляристхойи кофари иттиходияйи европо ното аз коноли хукумати секуляри Туркия бо секуляристхойи муртад хизби коргарони ужалон – мусайламайи каззоби феълийи курдхо – дар афрайн, дидемки муртаддини секуляри курдистон чигуна қуръонхойи муслиминро сузонданд ва ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом фахшхойи ракики номусий доданд.

Ин секуляристхойи муртадин курд медонанд ва яқин дорандки аввалан худишон дар хоки иттиходияйи европо зиндагий мекунанд, ва артеши иттиходияйи европо нотоки худишон дар он сокин хастанд аз коноли Туркия еки аз муттахидонишон дар ното омада аст ба жанг бо секуляристхойи муртадди ужалон хам новкарони суннатийи Русия ва муздурони феълийи амрико будандки хар ду кишвар онхоро ба ното фурухтанд. Дар ин сурат яқин доранд ва мутмаин хастандки ду гурухи секуляри кофар ва муртад дар холи жанги бо хам хастанд, холо дар ин бейн қуръон сузийи онхо ва фаххошийхойи онхо ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом чи маъни медихад? Валлохи ва биллахи ва таллохи мо интиқоми ин ихонатхойи ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васалам ва худимонро аз ин секуляристхойи муртадди лажбозики тўвба накарда бошанд мегирем хар чандки муддати тул бикашад.

فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين.

Мо мунтазири ин руз хастем шумо муртаддини секуляри лажбоз хам мунтазир бимонид.

Дар ин сурат нацианалистхойи беарзиш ва табахкор ва муфсидики худишон арзишишон дар хамон хадди астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовридишон фармуда аст “ биран ва олати падаришонро гоз бигиранд” – чун нажодишон ва ифтихоротишон аз ин конол ба онхо расида аст – хамиша омили тафарруқ ва ду бахам заний ва рақибтароший ва таваххуми тўвтиъа ва аз бейн бурдани сулх ва оромиши худ ва дигарон ва аз бейн барандагони вахдат буданд.

Агар ин нациналистхойи секуляри кофар ва муртадди миёни худимонки – тахти унвони курдойти муртакиби хар жиноёти дар хаққи миллати мусалмони худишон шуданд – аммо корхойи чун гитлер ва мусулини ва отатурк ва саддам хусайн ва ғейрихро анжом намедиханд харгиз ба ин маъни нестки зарфияти гитлер будан ва саддам хусайн будан ва отатурк будан ва ғейрихо надоранд, балки зуруф замоний ва маконий ин ижозаро ба онхо намедихад ва гарна корномайи инхо ошкоро  мегуядки инхо зарфияти табдил шудан ба гитлер ва саддам хусайн ва отатуркро доранд.

Ин ноцианализм ва қовмиятгароий еки аз табаъоти такаббур астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди такаббур мефармояд :

لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»

Хар каси ба андоза заррайи кибр дар дилиш вужуд дошта бошад аз бехишт махрум мешавад. Кибр яъни: пушти по задан ва поймол кардани хақ ва хақир шумордани мардум.

Холо ғейри аз нацианализми фосид ва беарзиш еки дигар аз бузургтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминки аз такаббур сарчишма мегирад лажожат ва лажбозий аст. Лажожат яъни: идома додан ва ба нихоят расондани душманий дар корики дар қонуни шариати алох манъ ва нахий шуда бошад, ва шахс бидонадки воқеан нахий шуда ва огох бошад аммо ба мейли худиш бо ин хақ душмани кунад. Дар инжо новъи исрор вужуд дорад аммо бар ботил. Масалан муслимин истиқомат доранд аммо бар хақки ба он мегуянд сабр. Дар сабр истиқомат ва қотиъият вужуд дорад, ва дар лажожат ва лажбозий исрор бар ботил. Истиқомат,сабр ва қотиъият исрор кардан бар ек арзиш аст ва лажожат : исрор кардан бар ек зидди арзиш аст.

Ингуна арзиш ва зидди арзишро чи каси таъйин мекунад хам хийли мухим аст. Гохи арзишхо ба теъдоди ақидахо бо хам мутафовутандки ин хам мушкил ва шубха  дуруст мекунад. Ек секулярист ек чизиро арзиш медонад аммо аллох дар шариатиш хамон чизиро зидди арзиш медонад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(117- қисмат)

Возих астки маваддах дар баробари такаббур ва душмани қарор гирифта ва робитайи маъкуси бо хам доранд. Хар чи маваддах бештар бошад такаббур ва душмани камтар аст ва хар чи такаббур бештар бошад маваддах камтар аст ва душмани бештар мешавад. Холо ин маваддах чист? Бо мисолики жанбайи умумий дошта бошад меравем жилов: аллох таоло мефармояд:

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)

Ва еки дигар аз нишонахойи худо ин астки аз жинси худитон хамсарониро барои шумо офарид то дар кинори онон оромиш пейдо кунид сукунат пейдо кунид ( аз ун холати ашоирики доштид халос шавид ва барои хифзи ин сукунат ва оромиш), ва дар миёни шумо ва ишон маваддах ва рахмат андохт. Мусалламан дар ин ( умур) нишонахо ва далоили ( бар азамат ва қудрати худо) аст барои афродики меандишанд.

Пас оромиш ва сулх ва сукун ва нажот аз ошуфтагий ва парокандагий ва даргирихойи рухий ва равоний аз ахдофи аввалияйи издивож аст. Мехр ва мухаббат ва дуст доштан ё хамон хуб ва алоқайи аввалияки ибтидо дар дили хар ек аз завжайн ба вужуд меояд ва шикл мегирад бояд бо маваддах ва рахмах аз он муроқибат ва нигахдорий бишавад. Бо маваддах дар дилхойишон тасбит мешавад ва иртиқо пейдо мекунад, ва дар заруратхо ва мушкилот ва сахтихо бо рахмат тажаллий пейдо мекунад.

Мухаббат ва  хуб нуқтайи шуруъ ва шарти лозим аст, аммо ба танхойи кофий нест. Ин хуб мумкин аст ектарафа бошад, ё хатто мумкин аст дуруғун ва риёий бошад, ё зуд гузар бошад, ва мумкин аст танхо лафзий бошад. аммо маваддах новъи аз мухаббат ва дуст доштан астки дар зохир ва амали тарафайн худишро нишон медихад, ва ду тарафа аст, ва тарафайн бо амал, дуст доштан ва мухаббат худишонро ба хам нишон медиханд.

Рахмат, ё ба қовли мо шафқат, амри астки замони зарурат ва ниёз ба вужуд меояд ва ек тарафа аст. Мисли рахмати модар ба новзодишки агар рахмат набуд зиндагийи инсон тадовум пейдо намекард. Рахмат хам ек кори амалий аст бо ин тафовутки дар мархалайи ниёз худишро нишон медихад. Махсусан вақтики зан ё шўхар дар шароити монанди беморий ва мушкилот ва пирий ва ниёз қарор мегиранд.

Вижагийи мухимми рахмат, ек тарафа ва било аваз будани он аст, масалан дар зиндагийи хонуводагий агар хар кудом аз зан ва шўхар амали ё хидматиро дар қубболи екдигар анжом доданд интизори чишмдошт ва жуброни аз тарафи муқобили худишонро надоранд. Аллох таоло дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:

: وَمَا أرسَلنَاکَ إلاّ رَحمَه لِلعَالَمِین.

Яъни кори рахмат расоний росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ектарафа, билоаваз ва бидуни кучактарин чишмдошти буда аст,барои хамин аст ба сирохат мефармояд:

وَمَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ (شعراء/109)

Ман дар муқобили ин даъват хеч музди аз шумо намехохам. Музди ман жуз бар парвардигори жахониён нест.

Дар инжо он чизики мо аз насоро интизоришро дорем ва онхоро ба муслимин наздик карда аст маваддах аст на рахмат. Аммо он чизики мухарриби хамма аст такаббур аст. Такаббур ек офати хатарноке барои хамма. Такаббур ва мутаъаллиқоти он чун лажбозий дар хар сатхики омаданд, хуб ва оромиш ва мухаббат ва маваддахро бо хидушон мебаранд холо чи расид ба рахмат ва шафқат.

Холо хамин такаббур ва лажбозий ва хақгуризики мухтасси куффор аст ва аз сифот ва вижагихойи куффор аст иддайи аз муслимин хам ба он олуда шуданд ва бузургтарин монеъ ва  бузургтарин омили аз бейн бурдани маваддах, сулх ва вахдат, ва омили аслийи тўлиди жангхойи дохилий аст. Дубора арз мекунам хар жо такаббур хаст оромиш ва сулхи дар кор нест.

Ек намуна аз ин такаббур ва лажбозийи куффор ва муртаддини махаллийроки хаммайи моро дар ин чанд рузи гузашта норохат карда ва хаммайи дустон дунболи рохкор барои чигунагийи дафъи ин душмани ошкор мегаштандро хидмати дустон арз мекунам. Медонемки мо чизи ба номи ватандусти доремки ин ек ихсос аст, аммо дар баробари ин мо ноцианализмро доремки ба унвони ек омили хувиятбахши дар миёни секуляристхо худиш ек қонун ва барнома ва ақида аст на фақат ек хис. Шумо нацианализм дар миёни милали мухталифи араб ва форс ва турк ва паштун ва ғейрих ва дар миёни курдхо – ба қовли курдхойи секуляри муртад курдойти- ро нигох кунем.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(44- қисм)

Шу шева билан аллох таоло турли-хил жойларда шўрога амр қилади. 

 «الَّذِینَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ»

сифатига эга бўлган кишилар хақида баён қилиб мархамат қиладики:

 وَالَّذِینَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ ‏(شوری/38)

Улар парвардигорларига ижобат- итоат этган ва намозни тўкис адо қилган зотлардир. Уларнинг ишлари (мудом) ўзаро шўро – маслахат ( билан) бўлур ва биз уларни ризқлантирган нарсалардан инфоқ- эхсон қилурлар.

Аллох таоло бизларни мана бундай ишларга даъват қилган ва биз хам аллох таолони даъватига ижобий жавоб қайтаришимиз керак бўлади:

 1-Ақомус солата “солата” феъли мозийдур.

2-Амрухум шўро байнахум “шўро” жумлайи исмия бўлади ва уни ахамиятини, нақшини меъзонини билдиради.

3-Мимма розақнахум юнфиқун “юнфиқун” феъли музориъ бўлади.

Ха, сиз бир махлуқ томонидан таомланиш учун шаръий даъват қилинган пайтингизда унга ижобий жавоб беришингиз керак бўлади:

 إِذَا دُعِىَ أَحَدُکُمْ إِلَى طَعَامٍ فَلْیُجِبْ فَإِنْ شَاءَ طَعِمَ وَإِنْ شَاءَ تَرَکَ .

Сизлардан бирортангиз таомланишга даъват қилинса, уни қабул қилсин. Агар хохласа таомлансин ва агар хохламаса таомланмасин. Бизларнинг ўтган асрларда ва хозирдаги аиммаларимизни ва солих буюк кишиларимизни кўплари мустахаб рўза тутган холларида бундай шаръий даъватда иштирок этардилар ва уй эгаси томонидан уларни хаққига хайрли дуолар қилинган.

Хўп, энди бутун жахонни яратган зот бизларни даъват қилибди, у зотни даъватини ижобат қилмайдиган бўлсак, бу иш маъқул бўладими? Аллох таоло амр қиладики:

  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59)

Эй мўъминлар, аллохга итоат қилингиз ва пайғамбарга хамда ўзларингиздан бўлган ( яъни мусулмон) хокимларга буйинсунингиз! бордию бирон нарса хақида талашиб қолсангиз, – агар хақиқатан аллохга ва охират кунига ишонсангиз- у нарсани аллохга ва пайғамбарига қайтарингиз! мана шу яхшироқ ва чиройлироқ ечимдир.

Мана бу суратда аллох таоло бизларни ўзимиз учун энг яхши ечим бўлган ишга даъват қилибди. Бизларга мана бундай ошкора хитоб қилиниб бу ишга амр этилган пайтимизда қуйидаги ўриндан жой оламиз:

  ‏وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا‏.( احزاب/ 36)

Аллох ва унинг пайғамбари бир ишни хукм қилган- буюрган вақтида бирор мўъмин ва мўъмина учун ( аллохнинг хукмини қўйиб) ўз ишларидан ихтиёр қилиш жоиз эмасдир. Ким аллох ва унинг пайғамбарига осий бўлса, бас у очиқ йўлдан озиш билан йўлдан озибди.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, ижтиходга асосланган шўро исломий шаръий йўналиш бўйичадур. Аллох таоло мана бу шева билан шундай шўрони канали орқали чиқарилган,истинбот қилинган хукмни дин сифатида қабул қилади ва уни илохий ахкомларни, тушунтиришларни  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг  суннатларини қаторида деб хисоблайди.

 أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ؛

Атиъуни такрорланиб  келишини далили ташкил қилинган улил амр шўросига мусулмонларнинг итоат қилишлари учун очиқ баён хисобланади. Энди мусулмон шахс хар қандай осуда ё қўрқинчли масалалар бўйича шундай шўрога мурожаат қилиши керак:

وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ…

мана бу хайратланарли хабарни кетидан:

وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا‏؛

ха, жуда хам хатарлидур, агар аллох таъйин қилган улил амр шўросини каналидан бошқа хукм ва дастурга тобеъ бўлинадиган бўлса, бу шайтонга эргашиш билан баробар хисобланади. Бу нихоятда хатарли нарса.

Бу ердаги бошқа бир нуқта шуки, аллох таоло амр қилган пайтида:

أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ،

Чунки у зот  улил амрни махлуқ бўлганлиги боис хатодан холи бўлмасликларини ва бирор масалани устида бахслашиб қолишлари хам мумкин эканини, хамда натижага эриша олмасликларини ва оқибатда эса вохид умматни ва мусулмонларни жамоатини  орасида тафарруқни ижод бўлишига боис бўлишини  яхши билган, шу сабабли тезлик билан мана бу муаммони ечимини кўрсатиб беради: 

 فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ…….

Ва агар бирор нарсада ихтилоф қилсангизлар уни аллохга ( қуръонга кўндаланг қилиш билан) ва пайғамбарга ( суннатга қайтариш билан) қайтаринглар. Ва мана бу амрни нихоятда нозик ва хатарли шарт билан охирига етказади:

إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ.

агар аллохга ва қайта тирилиш кунига иймон келтирсангизлар.

Энди агар фалончи шахс ёки фалончи гурух, фалончи мазхаб ва фалончи хизбга иймон келтирган бўлса, бу одам ана ўшаларни олдига  бориб ўзини мушкилини хал қилиши керак, аммо агар аллохга ва қиёмат кунига иймон келтирган бўлса, фақат аллох кўрсатган нарса ечим бўла олади холос:

“مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ‏” (حشر/7).

Пайғамбар ўзи сизларга ато этган нарсани олинглар, у зот сизларни қайтарган нарсадан қайтинглар ва аллохдан қўрқинглар! Албатта аллохнинг жазоси қаттиқдир.

(давоми бор…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(43- қисм)  

Энди улил амр шўроси мавжуд бўлмаган пайтда, шуни яхши билишимиз керакки, ана ўшанча тафарруқ ва тартибсизликлар вужудга келганига қарамасдан, бизнинг ўзимиз равишимизни исломга яқинроқ эканини ташхис бера олишимиз  лозим.  Қози ( яъни шўро) бизларни ташхисимизни сихатини  тасдиқлаш учун келган эмас, хамма иддао қилади ва хамма шикоятчи хам бўлади, чунки қози мавжуд бўлмаганлиги сабабли  уларнинг  хар бири ўзини юз фоиз хақ  ва мухолифларини эса юз фоиз нохақ,  деб билишлари керак эмас. Мана шу ерда имоми Шофеъий рохимахуллохнинг  сўзлари ўзини ахамиятини кўрсатади: мени раъйим сахих,аммо хато бўлишини эхтимоли хам бор, менга  мухолиф бўлганларнинг хато раъйини сахих бўлиш эхтимоли хам бор.

Бир ахли қиблага нисбатан мени фирқам айтган нарса исломдур ва сени фирқанг айтган нарса ғайри исломийдур, дейишинг айни жахолат ва инсофдан ташқаридаги иш хисобланади. Биз хам соф исломни иддао қиламиз, қарама-қарши муқобил томон хам шуни иддао қилади. Иддао қилаётган томонни хар бири мана бу иддаони устида қози бўлишга хаққи йўқ. Бу дунёда бир томоннинг  хам хам иддао қилувчи ва хам қози бўлиши мумкинлигини  хеч қайси бир соғлом инсон қабул қилмайди.

Вужудга келган мана бу тафарруқни устида хам фақат улил амр шўросигина ана ўшанча фирқаларни,тарқоқ мазхабларни орасида қазоват қила олади. Шахсий ижтиходларни кўп сонли бўлиши турли-хил мазхабларни,ахзобларни сонини кўпайишига сабаб бўлди. Ижтиходларнинг вахдати улил амр шўросини мажлисидагина вахдатга эришади ва фақат шу шўро қайси ижтиход ва раъй сахихроқ эканини ўзини вохид ижмоъси билан таъйин қилади. Фақатгина шу суратда эргашаётган ижтиходимиз соф эканини ва бунга барча пайғамбарлар таблиғ қилишганини  иддао қила оламиз.

 Ислом энг кичкина ижтимоъий мажмуъадаги ихтилофни хал қилишдан  тортиб энг катта ижтимоъий ташкилот бўлмиш қазоват ва хукумат ташкилотлардаги ихтилофларни хал қилишни шўрога топширган. Бир эркак киши ва  аёлни ўртасида  ихтилоф вужудга келган пайтида, мана буларнинг ўртасидаги ихтилофни хал қилишни иккивидан ташқаридаги шўрога топширилади, чунки уларни хар иккови хам иддао  қилувчидур. Эркак киши ва аёлнинг  орасидаги ихтилоф, улардаги фарқлар билан бирга оддий ва  муқаррар  бир иш хисобланади, бу  худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан у кишини аёлларини ўртасидаги ихтилофга ўхшайди. Бу ердаги мухим нарса, мана бу ихтилофни хал бўлиши ва  тафарруққа, жудо бўлишга сабаб бўлмаслигидур.

Жамият ва хукуматдаги ижроий  масалалар бўйича баъзи тобеъинлар томонидан умматни ихтилофи рахматдур, деб эълон қилинган  пайтда, ихтилоф иттифоқни баробарида бўлади, яъни натижаси манфий бўлган тафарруқни баробарида эмас, балки  иттифоқсизликни баробаридадур, улил амр шўросида ихтилофлар ана ўшанча ижобий натижаларга сабаб бўлади. Мана бу шўродаги турли-хил фикрлар тараққиётга,ривожланишга ва энг муносиб ва энг яхши чорани танланишига боис бўлади.

Шўрода охирги раъй эълон қилинмагунича иттифоқ мавжуд бўлмайди ва ихтилоф хоким бўлади, турли-хил масалалар бўйича иттифоқсизликни ва ихтилофни мавжуд бўлиши табиий ва доимий нарсадур. Айтиб ўтганимиздек инсонлар то қиёмат кунигача кофир ва мусулмон бўлиб шаклланади, улар хеч қачон вохид уммат суратида бўлишмайди, улар фақатгина аллох уларга рахм қилган пайтидагина вохид уммат шаклига ўтишади ва мусулмон бўлишади, чунки аллох кофирларга рахм эмас  ғазаб қилган.  Аллох таоло мархамат қиладики: 

   وَلَوْ شَاء رَبُّکَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلاَ یَزَالُونَ مُخْتَلِفِینَ ‏* ‏ إِلاَّ مَن رَّحِمَ رَبُّکَ وَلِذَلِکَ خَلَقَهُمْ ‏(هود/118-119)

Агар парвардигорингиз хохлаганида, барча одамларни бир миллат ( яъни бир динга эргашувчи) қилган бўлур эди. ( лекин у зот бундай бўлишини истамади. Шунинг учун) улар (одамлар) мудом ихтилоф қилурлар, магар парвардигорингиз рахм қилган кишиларгина ( хақ йўлда иттифоқ бўлиб яшарлар). Уларни шунинг учун ( яъни бировлари хақ йўлда хидоят топишлари, бошқалари нохақ йўлларда талашиб- тортишиб юришлари учун) яратгандир.

Бу ерда “илла маррохима роббика” ва аллохни рахматининг  доимий танлови мусулмонларни вохид жамоати билан бўлиб, бу  вохид ижмоъдан ва вохид умматдан ва вохид шўродан содир бўлган бўлиши керак. Мана бу табиий, доимий, иттифоқсиз ихтилофлар тафарруққа айланмаслиги учун энг яхши замонат, мутахассислар шўроси номли абзор хисобланади, у  қуръонда улил амри минкум номи билан машхур.

Шўрода  мавжуд бўлган ана ўшанча ихтилофлар бўлишига қарамасдан, оддий одамларни улил амрни мутахассислар шўросидаги натижасиз ихтилофларидан иборат  мана бу нохуш хабарлар ва  воқеалардан хабардор хам қилмаймиз, балки мутахассисларни фақат ўзларига хос бўлган мана бу бахсларни эшитишдан уларни манъ хам  қиламиз. Нима учун? Чунки уларни хаммаси етилмаган хом ашё бўлиб, улар шўро номли мохир ошпаз томонидан маромига етган таомга айланган эмас. Чунки ғайри мутахассисларни раъйлари билан тафарруққа боис бўлишга эмас, балки  ихтилофларни хал қилишга қарор қилганмиз, чунки шўройимизни такомуллаштириш орқали вохид умматга ва вохид жамоатга айланишга қарор қилганмиз ва мана бу мақсадларга етиш учун энг кучли абзорни яъни улил амр шўроси ва вохид ижмоъни танлаганмиз.

Шу сабабли хам агар хар қандай заминада хар қандай мушкилот вужудга келадиган бўлса, миш-миш тарқатмасдан ва якка холда харакат қилмаган холда улил амр шўросига мурожаат қилиниши керак,

    وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ  (نساء/83)

Хатто фойдали ва ишберадиган ихтиро унвони остида янги фикр ва янги равишга эга бўлиш билан хам, хеч ким ўзи учун гурух,тўда вужудга келтиришга ва шўродан жудо бўлишга  хаққи йўқ, балки мана бу янги кўз-қарашни улил амр шўросида ўртага ташланиши керак ва охирида хам шўрони раъйи ва назарига тобеъ бўлиши лозим, хатто агар шўрони назари уни назарига хилоф равишда бўлса хам, шўронинг хато раъйини ўзининг тўғри раъйидан афзал кўриши керак, яъни шўронинг нотўғри раъйини ўзининг тўғри раъйидан устун кўради, худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ухуд жанги борасида шўрони назарини устун кўрганларидек қилиши лозим.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(44- قیسم)  

شُو شِیوَه بِیلَن اَلله تَعالَی توُرلِی- هِیل شوُرالَردَه شوُراگه اَمر قِیلَه دِی.  «الَّذِینَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ» صِیفَتِیگه اِیگه بوُلگن کِیشِیلَر حَقِیدَه بَیان قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   وَالَّذِینَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ ‏(شوری/38) اوُلَر پَروَردِیگارلَرِیگه اِجابَت – اِطاعَت اِیتگن وَ نَمازنِی توُکِیس عَدا قِیلگن ذاتلَردِیر. اوُلَرنِینگ اِیشلَرِی (مُودام) اوُزَرا شوُرا- مَصلَحَت ( اوُ بِیلَن) بوُلوُر وَ بِیز اوُلَرنِی رِزقلَنتِیرگن نَرسَه لَردَن اِنفاق – اِحسان قِیلوُرلَر.

اَلله تَعالَی بِیزلَرنِی مَنَه بوُندَی اِیشلَرگه دَعوَت قِیلگن وَ بِیز هَم اَلله تَعالَی نِی دَعوَتِیگه اِجابِی جَواب قَیتَه رِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی:

1- أَقَامُوا الصَّلَاةَ « الصَّلَاةَ » فِعل ماضِيدوُر.

2- أَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ «شُورَى» جُملَه یِی اِسمِيَه بوُلَه دِی وَ اوُنِی اَهَمِیَتِینِی، نَقشِینِی مِعزانِینِی بِیلدِیرَه دِی.

 3- مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ « یُنفِقُونَ» هَم فِعل مُضارِع بوُلَه دِی.

حَه، سِیز بِیر مَخلوُق تامانِیدَن طَعاملَه نِیش اوُچُون شَرعِی دَعوَت قِیلِینگن پَیتِینگِیزدَه اوُنگه اِجابِی جَواب بِیرِیشِینگِیز کِیرَک بوُلَه دِی:   إِذَا دُعِىَ أَحَدُکُمْ إِلَى طَعَامٍ فَلْیُجِبْ فَإِنْ شَاءَ طَعِمَ وَإِنْ شَاءَ تَرَکَ^[1] . سِیزلَردَن بِیرارتَنگِیز طَعاملَه نِیشگه دَعوَت قِیلِینسَه، اوُنِی قَبوُل قِیلسِین. اَگر هاحلَه سَه طَعاملَنسِین وَ اَگر هاحلَه مَسَه طَعاملَنمَه سِین. بِیزلَرنِینگ اوُتگن عَصرلَردَه وَ حاضِردَگِی اَئِمَّه لَرِیمِیزنِی وَ صالِح بوُیوُک کِیشِیلَرِیمِیزنِی کوُپلَرِی مُستَحَب رُوزَه توُتگن حاللَرِیدَه بوُندَی شَرعِی دَعوَتدَه اِیشتِراک اِیتَردِیلَر وَ اوُی اِیگه سِی تامانِیدَن اوُلَرنِی حَققِیگه خَیرلِی دُعالَر قِیلِینگن.

حوُپ، اِیندِی بوُتوُن جَهاننِی یَرَتگن ذات بِیزلَرنِی دَعوَت قِیلِیبدِی، اوُ ذاتنِی دَعوَتِینِی اِجابَت قِیلمَیدِیگن بوُلسَک، بُو اِیش مَعقوُل بوُلَه دِیمِی؟ اَلله تَعالَی اَمر قِیلَه دِیکِی:  

  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59) اِی مُؤمِنلَر،اَلله گه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ پَیغَمبَرگه هَمدَه اوُزلَرِینگِیزدَن بوُلگن ( یَعنِی مُسُلمان) حاکِملَرگه بوُیِینسُونِینگِیز! باردِی- یُو بِیران نَرسَه حَقِیدَه تَلَه شِیب قالسَنگِیز- اَگر حَقِیقَتاً اَلله گه وَ آخِیرَت کوُنِیگه اِیشانسَنگِیز – اوُ نَرسَه نِی اَلله گه وَ پَیغَمبَرِیگه قَیتَه رِینگِیز! مَنَه شوُ یَحشِیراق وَ چِیرایلِیراق یِیچِیمدِیر.

مَنَه بُو صُورَتدَه اَلله تَعالَی بِیزلَرنِی اوُزِیمِیز اوُچُون اِینگ یَحشِی یِیچِیم بُولگن اِیشگه دَعوَت قِیلِیبدِی. بِیزلَرگه مَنَه بوُندَی آشکارَه خِطاب قِیلِینِیب بُو اِیشگه اَمر اِیتِیلگن پَیتِیمِیزدَه قوُیِیدَگِی اوُرِیندَن جای آلَه مِیز:   ‏وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا‏.( احزاب/ 36) اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِی بِیر اِیشنِی حُکم قِیلگن – بوُیُورگن وَقتِیدَه بِیرار مُؤمِن وَ مُؤمِینَه اوُچُون ( اَلله نِینگ حُکمِینِی قوُیِیب) اوُز اِیشلَرِیدَن اِیختِیار قِیلِیش جائِز اِیمَسدِیر. کِیم اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه عاصِی بوُلسَه، بَس اوُ آچِیق یوُلدَن آزِیش بِیلَن یوُلدَن آزِیبدِی.

آچِیق – آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، اِجتِهادگه اَساسلَنگن شوُرا اِسلامِی شَرعِی یوُنَه لِیش بوُیِیچَه دوُر. اَلله تَعالَی مَنَه بُو شِیوَه بِیلَن شوُندَی شوُرانِی کَنَلِی آرقَه لِی چِیقَه رِیلگن، اِستِنباط قِیلِینگن حُکمنِی دِین صِیفَتِیدَه قَبوُل قِیلَه دِی وَ اوُنِی اِلاهِی اَحکاملَرنِی،توُشوُنتِیرِیشلَرنِی وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ سُنَّتلَرِینِی قَطارِیدَه دِیب حِسابلَیدِی.  

 أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ؛ اَطِیعُوانِی تَکرارلَه نِیب کِیلِیشِینِی دَلِیلِی تَشکِیل قِیلِینگن اوُلِی الاَمر شُوراسِیگه مُسُلمانلَرنِینگ اِطاعَت قِیلِیشلَرِی اوُچُون آچِیق بَیان حِسابلَه نَه دِی. اِیندِی مُسُلمان شَخص هَر قَندَی آسُودَه یا قوُرقِینچلِی مَسَلَه لَر بوُیِیچَه شوُندَی شوُراگه مُراجَعَت قِیلِیشِی کِیرَک:   وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ… مَنَه بُو حَیرَتلَه نَرلِی خَبَرنِی کِیتِیدَن:   وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا‏؛  حَه، جُودَه هَم خَطَرلِیدوُر، اَگر اَلله تَعیِین قِیلگن اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی کَنَلِیدَن باشقَه حُکم وَ دَستوُرگه تابِع بوُلِینَه دِیگن بوُلسَه، بُو شَیطانگه اِیرگه شِیش بِیلَن بَرابَر حِسابلَه نَه دِی. بُو نِهایَتدَه خَطَرلِی نَرسَه.

بوُ یِیردَگِی باشقَه بِیر نوُقطَه شوُکِی، اَلله تَعالَی اَمر قِیلگن پَیتِیدَه:   أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ، چوُنکِی اوُ ذات اوُلِی الاَمرنِی مَخلوُق بوُلگنلِیگِی بائِث خَطادَن حالِی بوُلمَسلِیکلَرِینِی وَ بِیرار مَسَلَه نِی نَتِیجَه سِیگه اِیرِیشَه آلمَسلِیکلَرِینِی وَ عاقِبَتدَه اِیسَه واحِد اوُمَّتنِی وَ مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِینِی آرَه سِیدَه تَفَرُّقنِی اِیجاد بوُلِیشِیگه بائِث بوُلِیشِینِی یَحشِی بِیلگن، شوُ سَبَبلِی تِیزلِیک بِیلَن مَنَه بُو مُعَمّانِی یِیچِیمِینِی کوُرسَه تِیب بِیرَه دِی:   فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ……. وَ اَگر بِیرار نَرسَه دَه اِیختِلاف قِیلسَنگِیزلَر اوُنِی اَلله گه (قُرآنگه کوُندَه لَنگ قِیلِیش بِیلَن) وَ پَیغَمبَرگه (سُنَّتگه قَیتَه رِیش بِیلَن) قَیتَه رِینگلَر. وَ مَنَه بُو اَمرنِی نِهایَتدَه نازِیک وَ خَطَرلِی شَرط بِیلَن آخِیرِیگه یِیتکَه زَه دِی:  إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ. اَگر اَلله گه وَ قَیتَه تِیرِیلِیش کوُنِیگه اِیمان کِیلتِیرسَنگِیزلَر.

اِیندِی اَگر فَلانچِی شَخص یاکِی فَلانچِی گوُرُوه، فَلانچِی مَذهَب وَ فَلانچِی حِزب اِیمان کِیلتِیرگن بوُلسَه، بُو آدَم اَنَه اوُشَه لَرنِی آلدِیگه بارِیب اوُزِینِی مُشکِیلِینِی حَل قِیلِیشِی کِیرَک، اَمّا اَگر اَلله گه وَ قِیامَت کوُنِیگه اِیمان کِیلتِیرگن بوُلسَه، فَقَط اَلله کوُرسَتگن نَرسَه یِیچِیم بوُلَه  آلَه دِی حالاص:   “مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ‏” (حشر/7). پَیغَمبَر اوُزِی سِیزلَرگه عَطا اَیتگن نَرسَه نِی آلِینگلَر، اوُ ذات سِیزلَرنِی قَیتَرگن نَرسَه دَن قَیتِینگلَر وَ اَلله دَن قوُرقِینگلَر! اَلبَتَّه اَلله نِینگ جَزاسِی قَتتِیقدِیر.

(دوامی بار…….)

---

[1]مسلم/ ۱۴۳۰

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(43- قیسم)

اِیندِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی مَوجُود بوُلمَه گن پَیتدَه، شوُنِی یَحشِی بِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، اَنَه اوُشَنچَه تَفَرُّق وَ تَرتِیبسِیزلِیکلَر وُجُودگه کِیلگه نِیگه قَرَمَسدَن، بِیزنِینگ اوُزِیمِیز رَوِیشِیمِیزنِی اِسلامگه یَقِینراق اِیکَه نِینِی تَشخِیص بِیرَه آلِیشِیمِیز لازِم. قاضِی ( یَعنِی شوُرا) بِیزلَرنِی تَشخِیصِیمِیزنِی صِیحَتِینِی تَصدِیقلَش اوُچُون کِیلگن اِیمَس، هَمَّه اِدَّعا قِیلَه دِی وَ هَمَّه شِکایَتچِی هَم بوُلَه دِی، چوُنکِی قاضِی مَوجُود بوُلمَه گنلِیگِی سَبَبلِی اوُلَرنِینگ هَر بِیرِی اوُزِینِی یوُز فائِز حَق وَ مُخالِفلَرِینِی اِیسَه یوُز فائِز ناحَق دِیب بِیلِیشلَرِی کِیرَک اِیمَس. مَنَه شُو یِیردَه اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ الله نِینگ سوُزلَرِی اوُزِینِی اَهَمِیَتِینِی کوُرسَه تَه دِی: مِینِی رَعیِیم صَحِیح، اَمّا خَطا بوُلِیشِینِی اِیحتِمالِی هَم بار، مِینگه مُخالِف بوُلگنلَرنِینگ خَطا رَعیِینِی صَحِیح بوُلِیش اِیحتِمالِی هَم بار.

بِیر اَهلِی قِبلَه گه نِسبَتاً مِینِی فِیرقَم اَیتگن نَرسَه اِسلامدوُر وَ سِینِی فِیرقَنگ اَیتگن نَرسَه غَیرِی اِسلامِیدوُر، دِییِیشِینگ عَینِ جَهالَت وَ اِنصافدَن تَشقَرِیدَگِی اِیش حِسابلَه نَه دِی. بِیز هَم صاف اِسلامنِی اِدَّعا قِیلَه مِیز،قَرَمَه – قَرشِی مُقابِل تامان هَم شوُنِی اِدَّعا قِیلَه دِی. اِدَّعا قِیلَه یاتگن تاماننِی هَر بِیرِی مَنَه بوُ اِدَّعانِی اوُستِیدَه قاضِی بوُلِیشگه حَققِی یوُق. بُو دُنیادَه بِیر تاماننِینگ هَم اِدَّعا قِیلوُچِی وَ هَم قاضِی بوُلِیشِی موُمکِینلِیگِینِی هِیچ قَیسِی بِیر ساغلام اِنسان قَبوُل قِیلمَیدِی.

وُجوُدگه کِیلگن مَنَه بُو تَفَرُّقنِی اوُستِیدَه هَم فَقَط اوُلِی الاَمر شوُراسِیگِینَه اَنَه اوُشَنچَه فِرقَه لَرنِی،تَرقاق مَذهَبلَرنِی آرَه سِیدَه قَضاوَت قِیلَه آلَه دِی. شَخصِی اِجتِهادلَرنِی کوُپ سانلِی بوُلِیشِی توُرلِی- هِیل مَذهَبلَرنِی اَحزابلَرنِی سانِینِی کوُپَه یِیشِیگه سَبَب بوُلدِی. اِجتِهادلَرنِینگ وَحدَتِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی مَجلِیسِیدَه گِینَه وَحدَتگه اِیرِیشَه دِی وَ فَقَط شوُ شوُرا قَیسِی اِجتِهاد وَ رَعیِ صَحِیحراق اِیکَه نِینِی اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن تَعیِین قِیلَه دِی. فَقَطگِینَه شُو صُورَتدَه اِیرگه شَه یاتگن اِجتِهادِیمِیز صاف اِیکَه نِینِی وَ بُونگه بَرچَه پَیغَمبَرلَر تَبلِیغ قِیلِیشگه نِینِی اِدَّعا قِیلَه آلَه مِیز.

اِسلام اِینگ کِیچکِینَه اِجتِمائِی مَجمُوعَه دَگِی اِیختِلافنِی حَل قِیلِیشدَن تارتِیب اِینگ کَتتَه اِجتِمائِی تَشکِیلات بوُلمِیش قَضاوَت وَ حُکوُمَت تَشکِیلاتلَردَگِی اِیختِلافلَرنِی حَل قِیلِیشنِی شوُراگه تاپشِیرگن. بِیر اِیرکَک کِیشِی وَ عَیالنِی اوُرتَه سِیدَه اِیختِلاف وُجُودگه کِیلگن پَیتِیدَه، مَنَه بوُلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی اِیختِلافنِی حَل قِیلِیشنِی اِیککاوِیدَن تَشقَرِیدَگِی شوُراگه تاپشِیرِیلَه دِی، چوُنکِی اوُلَرنِی هَر اِیککاوِی هَم اِدَّعا قِیلوُچِیدوُر. اِیرکَک کِیشِی وَ عَیالنِینگ آرَه سِیدَگِی اِیختِلاف، اوُلَردَگِی فِرقه لَر بِیلَن بِیرگه عاددِی وَ مُقَرَّر بِیر اِیش حِسابلَه نَه دِی، بُو حوُددِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن اوُ کِیشِینِی عَیاللَرِینِی اوُرتَه سِیدَگِی اِیختِلافگه اوُحشَیدِی. بوُ یِیردَگِی مُهِم نَرسَه، مَنَه بُو اِیختِلافنِی حَل بوُلِیشِی وَ تَفَرُّققَه، جُدا بوُلِیشگه سَبَب بوُلمَسلِیگِیدوُر.

جَمِیعیَت وَ حُکوُمَتدَگِی اِجرائِی مَسَلَه لَر بوُیِیچَه بَعضِی تابِیعِنلَر تامانِیدَن اوُمَّتنِی اِیختِلافِی رَحمَتدوُر، دِیب اِعلان قِیلِینگن پَیتدَه، اِیختِلاف اِتِّفاقنِی بَرابَرِیدَه بوُلَه دِی، یَعنِی نَتِیجَه سِی مَنفِی بوُلگن تَفَرُّقنِی بَرابَرِیدَه اِیمَس، بَلکِی اِتِّفاقسِیزلِیکنِی بَرابَرِیدَه دُور، اوُلِی الاَمر شُوراسِیدَه اِیختِلافلَر اَنَه اوُشَنچَه اِجابِی نَتِیجَه لَرگه سَبَب بوُلَه دِی. مَنَه بُو شوُرادَگِی توُرلِی – هِیل فِکرلَر تَرَقِّیاتگه، رِواجلَه نِیشگه وَ اِینگ مُناسِب وَ اِینگ یَحشِی چارَه نِی تَنلَه نِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی.

شوُرانِی آخِیرگِی رَعیِ اِعلان قِیلِینمَه گوُنِیچَه اِتِّفاق مَوجُود بُولمَیدِی وَ اِیختِلاف حاکِم بوُلَه دِی، توُرلِی – هِیل مَسَلَه لَر بوُیِیچَه اِتِّفاقسِیزلِیکنِی وَ اِیختِلافنِی مَوجُود بوُلِیشِی طَبِیعِی وَ دائِمِی نَرسَه دوُر. اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک اِنسانلَر تا قِیامَت کوُنِیگه چَه کافِر وَ مُسُلمان بوُلِیب شَکللَه نَه دِی، اوُلَر هِیچ قَچان واحِد اوُمَّت صُورَتِیدَه بوُلِیشمَیدِی، اوُلَر فَقَطگِینَه اَلله اوُلَرگه رَحم قِیلگن پَیتِیدَه گِینَه واحِد اوُمَّت شَکلِیگه اوُتِیشَه دِی وَ مُسُلمان بوُلِیشَه دِی، چوُنکِی اَلله کافِرلَرگه رَحم اِیمَس، غَضَب قِیلگن. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:

   وَلَوْ شَاء رَبُّکَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلاَ یَزَالُونَ مُخْتَلِفِینَ ‏* ‏ إِلاَّ مَن رَّحِمَ رَبُّکَ وَلِذَلِکَ خَلَقَهُمْ ‏(هود/118-119)  اَگر پَروَردِیگارِینگِیز هاحلَه گه نِیدَه، بَرچَه آدَملَرنِی بِیر مِللَت ( یَعنِی بِیر دِینگه اِیرگه شُوچِی) قِیلگن بوُلوُر اِیدِی. ( لِیکِن اوُ ذات بوُندَی بوُلِیشِینِی اِیستَه مَه دِی، شوُنِینگ اوُچُون) اوُلَر ( آدَملَر) مُودام اِیختِلاف قِیلوُرلَر، مَگر پَروَردِیگارِینگِیز رَحم قِیلگن کِیشِیلَرگِینَه ( حَق یوُلدَه اِتِّفاق بوُلِیب یَشَرلَر). اوُلَرنِی شوُنِینگ اوُچُون ( یَعنِی بِیراولَرِی حَق یوُلدَه هِدایَت تاپِیشلَرِی، باشقَه لَرِی ناحَق یوُللَردَه تَلَه شِیب – تارتِیشِیب یوُرِیشلَرِی اوُچُون) یَرَتگندِیر.

بُو یِیردَه «إِلاَّ مَن رَّحِمَ رَبُّکَ» وَ اَلله نِی رَحمَتِینِینگ دائِمِی تَنلاوِی مُسُلمانلَرنِی واحِد جَماعَتِی بِیلَن بوُلِیب، بُو واحِد اِجماعدَن وَ واحِد اوُمَّتدَن وَ واحِد شوُرادَن صادِر بوُلگن بوُلِیشِی کِیرَک. مَنَه بُو طَبِیعِی، دائِمِی، اِتِّفاقسِیز اِیختِلافلَر تَفَرُّققَه اَیلَنمَسلِیگِی اوُچُون اِینگ یَحشِی زَمانَت، مُتَخَصِّصلَر شوُراسِی ناملِی اَبزار حِسابلَه نَه دِی، اوُ قُرآندَه  أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ نامِی بِیلَن مَشهوُر.

شوُرادَه مَوجُود بُولگن اَنَه اوُشَنچَه اِیختِلافلَر بوُلِیشِیگه قَرَمَسدَن، عاددِی آدَملَرنِی اوُلِی الاَمرنِی مُتَخَصِّصلَر شوُراسِیدَگِی نَتِیجَه سِیز اِیختِلافلَرِیدَن عِبارَت مَنَه بسو ناحوُش خَبَرلَر وَ واقِیعَه لَردَن خَبَردار هَم قِیلمَیمِیز، بَلکِی مُتَخَصِّصلَرنِی فَقَط اوُزلَرِیگه خاص بوُلگن مَنَه بُو بَحثلَرنِی اِیشِیتِیشدَن اوُلَرنِی مَنع هَم قِیلَه مِیز. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی اوُلَرنِی هَمَّه سِی یِیتِیلمَه گن خام اَشیا بوُلِیب، اوُلَر شُورا ناملِی ماهِر آشپَز تامانِیدَن مَرامِیگه یِیتگن طَعامگه اَیلَنگن اِیمَس. چوُنکِی غَیرِی مُتَخَصِّصلَرنِی رَعیلَرِی بِیلَن تَفَرُّققَه بائِث بوُلِیشگه اِیمَس، بَلکِی اِیختِلافلَرنِی حَل قِیلِیشگه قَرار قِیلگنمِیز، چوُنکِی شوُرایِیمِیزنِی تَکاموُلَّه شتِیرِیش آرقَه لِی واحِد اوُمَّتگه وَ واحِد جَماعَتگه اَیلَه نِیشگه قَرار قِیلگنمِیز وَ مَنَه بُو مَقصَدلَرگه یِیتِیش اوُچُون اِینگ کوُچلِی اَبزارنِی یَعنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی وَ واحِد اِجماعنِی تَنلَه گنمِیز.

 شُو سَبَبلِی هَم اَگر هَر قَندَی زَمِینَه دَه هَر قَندَی مُشکِلات وُجُودگه کِیلَه دِیگن بوُلسَه، مِیش- مِیش تَرقَتمَسدَن وَ یَککَه حالدَه حَرَکَت قِیلمَه گن حالدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه مُراجَعَت قِیلِینِیشِی کِیرَک،    وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ  (نساء/83) حَتَّی فایدَه لِی وَ اِیش بِیرَه دِیگن اِختِراع عُنوانِی آستِیدَه یَنگِی فِکر وَ یَنگِی رَوِیشگه اِیگه بوُلِیش بِیلَن هَم، هِیچ کِیم اوُزِی اوُچُون گوُروُه، توُدَه وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه وَ شوُرادَن جُدا بُولِیشگه حَققِی یوُق، بَلکِی مَنَه بُو یَنگِی کوُز- قَرَشنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِیدَه اوُرتَه گه تَشلَه نِیشِی کِیرَک وَ آخِیرِیدَه هَم شوُرانِی رَعیِی وَ نَظَرِیگه تابِع بوُلِیشِی لازِم، حَتَّی اَگر شوُرانِی نَظَرِی اوُنِی نَظَرِیگه خِلاف رَوِیشدَه بُولسَه هَم، شوُرانِینگ خَطا رَعیِینِی اوُزِینِینگ توُغرِی رَعیِیدَن کوُرَه اَفضَل کوُرِیشِی کِیرَک، یَعنِی  شوُرانِینگ ناتوُغرِی رَعیِینِی اوُزِینِینگ توُغرِی رَعیِیدَن اوُستوُن کوُرَه دِی، حوُددِی رَسُول الله صلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اُحُد جَنگِی بارَه سِیدَه شوُرانِی نَظَرِینِی اوُستوُن کوُرگنلَرِیدِیک قِیلِیش لازِم.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(44- قسمت)

به این شیوه الله تعالی در جاهای مختلفی امر به شورا می کند. در جایی زمانی که صفات  «الَّذِینَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ» ‏را بیان می کند می فرماید: وَالَّذِینَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ ‏(شوری/38) و کسانیند که دعوت پروردگارشان را پاسخ می‌گویند، و نماز را برپا میدارند، و کارشان به شیوه شورائی و بر پایه مشورت با یکدیگر است، و از چیزهائی که بدیشان داده‌ایم انفاق می‌کنند. الله ما را به چنین اموری دعوت کرده  است و باید به این دعوت الله تعالی جواب مثبت داده بشود:

1. أَقَامُوا الصَّلَاةَ « الصَّلَاةَ » فعل ماضي است
2. أَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ «شُورَى» جمله اسميه ست و ميزان اهميت و نقش آن را می رساند
3. مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ « یُنفِقُونَ» هم فعل مضارع است

بله زمانی که شما باید به یک دعوت شرعی برای غذا خوردن توسط یک مخلوق لازم است پاسخ مثبت بدهید: إِذَا دُعِىَ أَحَدُکُمْ إِلَى طَعَامٍ فَلْیُجِبْ فَإِنْ شَاءَ طَعِمَ وَإِنْ شَاءَ تَرَکَ[1] .هرگاه، یکی از شما به صرف غذایی، دعوت شد، آن را بپذیرد. اگر میل داشت، بخورد. و اگر میل نداشت، نخورد. بسیاری از ائمه و بزرگان صالح ما در گذشته و حال در حالی که روزه ی مستحب داشتند در چنین دعوتهای شرعی شرکت می کردند و از طرف صاحب خانه ها برایشان دعای خیر می شد.

خوب، حالا خالق جهانیان ما را دعوت کرده، معقول است دعوتش را اجابت نکنیم؟ جواب مثبت ندادن به این دعوت الله تعالی کار یک انسان میزان و متعادل نیست.  زمانی که الله تعالی امر می کند : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59) ای کسانی که ایمان آورده‌اید ! از خدا (قرآن) و از پیغمبر(سنّت) اطاعت کنید، و از متخصصین و صاحبان امر خود فرمانبرداری نمائید و اگر در چیزی اختلاف داشتید آن را به خدا (با عرضه به قرآن) و پیغمبر او) با رجوع به سنّت) برگردانید اگر به خدا و روز قیامت ایمان دارید . این کاربرای شما بهتر و خوش فرجام‌تر است .‏

در این صورت واضح است که الله تعالی ما را دعوت به کاری کرده است که برایمان بهترین راهکار است . زمانی که چنین آشکارا مخاطب قرار می گیریم و امر می شویم، ما در موقعیتی قرار می گیریم که: ‏وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا‏.( احزاب/ 36) هیچ مرد و زن مؤمنی، در کاری که خدا و پیغمبرش داوری کرده باشند اختیاری از خود در آن ندارند. هر کس هم از دستور خدا و پیغمبرش سرپیچی کند، گرفتار گمراهی کاملاً آشکاری می‌گردد .‏

واضح است، شورايي كه بر اساس اجتهاداست، خط السير تشريع اسلامی است. والله تعالی، هر حكمي را كه به این شیوه و از کانال چنان شورايي استخراج و استنباط بشود، بعنوان  دين مي پذيرد و آن را در رديف احكام الهي و  تبينها و سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم به حساب می آورد.

أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ؛ دليل تكرار أَطِيعُوا بياني روشن است برای اطاعت کردن  مسلمین از شورای أُولِي الْأَمْری که تشکیل دادند . حالا شخص مسلمان در هر امر یا مسأله اي چه آرام بخش باشد چه ترسناك، باید به چنین شورائی مراجعه کند: وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ… دنباله اين پيام ، تكان دهنده است كه: وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا‏؛ بله ،خطرناک است، اگر غیر از کانال شورای أُولِي الْأَمْری که الله تعیین کرده  است از حکم و برنامه ی دیگری تبعيت بشود مساوی است با پيروي از شيطان. و این خیلی خطرناک است.

نکته ی مهم دیگر اینکه زماني كه الله تعالي امر میکند :  أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ،  چون مي دانسته كه اولي الامرها هم به دلیل مخلوق بودن خالی از خطا و اشتباه نیستند و ممكن است روی مسأله ای کارشان به منازعه کشیده بشود، و به نتیجه نرسند، و باعث ایجاد تفرق در میان امت واحد و جماعت مسلمین بشوند بلافاصله راهکار برون رفت از این معضل را نشان می دهد:   فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ.. و اگر در چیزی اختلاف داشتید آن را به خدا (با عرضه به قرآن) و پیغمبر او) با رجوع به سنّت) برگردانید . و این امر را با یک شرط حساس و خطرناک به پایان می رساند : إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ.اگر به خدا و روز رستاخیز ایمان دارید .

حالا اگربه فلان شخص یا فلان گروه و فلان مذهب و فلان حزب ایمان دارد این باید برود و مشکلش را با خودش حل کند، اما اگر به الله و روز قیامت ایمان دارد تنها راهکار این است که الله نشان داده است و بس.:”مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ‏” (حشر/7). چیزهائی را که پیامبر برای شما آورده است اجراء کنید، و از چیزهائی که شما را از آن بازداشته است، دست بکشید. از خدا بترسید که خدا عقوبت سختی دارد .‏

(ادامه دارد…….)

---

[1]مسلم/ ۱۴۳۰