نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(36- قسمت)

کیفیت و چگونگی تطبیق واجرای شرعی و صحیح استراتژیهای کلان «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» وَ «آَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» هم باز تماما تابع شرایط زمانی و مکانی خاص خودشانند. به عنوان مثال مدیریت اقتصادی جامعه علم است، و این علم روز به روز متناسب با نیازهای مردم و شرایط جامعه در حال تغییر و تحول است . برای همین است که ممکن است چگونگی، شیوه و روش تطبیق و اجرای چنین احکامی که کاملا جنبه ی حکومتی و اجرائی و اداری دارند از یک زمانی نسبت به زمان دیگری تغییراتی در آن داده بشود و برای شرایط بخصوص همان زمان در نظر گرفته شده باشند. برای همین است که روش اجرائی و چگونگی تطبیق احکام توسط مجریان قبلی برای مجریان بعدی حجت نیستند . 

به عنوان مثال رسول الله صلی الله علیه وسلم زمينهاي خيبر را در بین فاتحین تقسیم کرد، اما عمر بن خطاب متناسب با وضع موجود زمان خودش زمینهای عراق را تقسيم نكرد. كسي هم تا الان آن را مخالف قرآن و بخصوص  سنت رسول الله  ندانسته و نخواهد دانست. و يا رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود شتر آواره  را ولش کنید، عثمان بن عفان گفت : فروخته بشود و پولش به صاحبش برسد. علي بن ابی طالب مصلحت ديد كه شتر و گاوهاي آواره نگهداري بشوند و تا پيدا شدن صاحبش از طريق بيت المال تغذيه بشوند و هزينه اش را بيت المال بدهد .[1] رسول الله صلی الله علیه وسلم در قتل خطا و غير عمد فرمودند كه عاقله (خويشاوندان مرد) ديه را بپردازند (چون خويشاوندان مرد عنوان ياري دهنده و مساعدت كننده مرد بودند) اما در عهد عمر بن خطاب، عاقله اهل ديوان شدند و تغيير پیدا کرد .

قرآن مي فرمايد : وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ(انفال/60)  برای (مبارزه با ) آنان تا آنجا که می‌توانید نیروی نظامی و اسبهای ورزیده آماده سازید، تا به وسیله ی آن دشمنِ خدا و دشمن خویش را بترسانید، و کسان دیگری جز آنان را  هم به هراس اندازید که آنها را نمی‌شناسید و خدا آنان را می‌شناسد .

كه اسب زمان ما همين ماشينهاي متحرك و تانكها و ساير تسليحات مدرن امروزي هستند، احاديث در باب فضيلت تيراندازي، تير و كمان هم بايد با زيباترين شيوه با مدرنترين تكنولوژي نظامی موجود تطبيق داده بشوند. در تمام این موارد و موارد مشابه تنها وسایل تطبیق با هم فرق می کنند اما هدف یکی است و ثابت.

 دیدیم که اجتهاد و اجماع هر شورا تنها برای زمان خودش حجت است نه برای زمانهای دیگر. این مسیر طبیعی حرکت جامعه و روش سابقین الاولونی بود که به تبعیت به احسان از آنان سفارش شده ایم:وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/100)پیشگامان نخستین مهاجران و انصار، و کسانی که به نیکی روش آنان را در پیش گرفتند و راه ایشان را به خوبی پیمودند، خداوند از آنان خوشنود است و ایشان هم از خدا خوشنودند، و خداوند برای آنان بهشت را آماده ساخته است که در زیر(درختان و کاخهای) آن رودخانه‌ها جاری است و جاودانه در آنجا می‌مانند. این است پیروزی و رستگاری بزرگ. 

آنچه در این دسته از موارد اجتهادی مربوط به شورا مطرح می شود، و آنچه هدف و مقصد كلام است، شيوۀ تبعيت سابقون الاولون با سنت حکومتی و اجرائی رسول الله صلی الله علیه وسلم  و تبعيت شايسته ی شوراهای ما از آنهاست.

با این توضیح مختصر ما به انواع احکام و جایگاه اجتهادات واحد شورا می رسیم . می دانیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم سه حکم را به مردم ارائه می دهد :

1. حکمی که مستقيماً از قرآن گرفته و به مردم ابلاغ می کند
2. حكمي كه تبين و تفسیر خاص خود ايشان است از قرآن، تا هرج و مرجی به وجود نیاید، و در این تبین کسی غير از رسول الله صلی الله علیه وسلم به آن پي نمي برد که ما به آن می گویم سنت ثابت.

مثل چگونگی نماز یا حج و سایر موارد اینچنینی . وَمَن یُشَاقِقِ الرَّسُولَ مِن بَعْدِ مَا تَبَیَّنَ لَهُ الْهُدَى وَیَتَّبِعْ غَیْرَ سَبِیلِ الْمُؤْمِنِینَ نُوَلِّهِ مَا تَوَلَّى وَنُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَسَاءتْ مَصِیراً ‏(نساء/115)کسی که با پیغمبر دشمنانگی کند ، بعد از آن که (راه) هدایت (از راه ضلالت برای او) روشن شده است، و (راهی) جز راه مؤمنان در پیش گیرد، او را به همان جهتی که (به دوزخ منتهی می‌شود و) دوستش داشته است رهنمود می‌گردانیم و به دوزخش داخل می‌گردانیم و با آن می‌سوزانیم ، و دوزخ چه بد جایگاهی است !‏

• حكم دیگر حکمی بود كه با كمك ياران و شورا آن رابرای شرایط و موقعیتهای زمانی و مکانی خاص و نیازهای روز استنباط می کرد و آن را بصورت واحد در ميان مسلمانان اعلام می کرد. وَشَاوِرْهُمْ فِی الأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَى اللّهِ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَوَکِّلِینَ ‏ (آل عمران/159) و در کارها با آنان مشورت و رایزنی کن. و هنگامی که (پس از شور و تبادل آراء) تصمیم به انجام کاری گرفتی (قاطعانه دست به کار شو و) بر خدا توکّل کن‌؛ چرا که خدا توکّل ‌کنندگان را دوست می‌دارد.‏ مثل تغییر مکان در جنگ بدر یا بیرون رفتن برای جنگ احد یا کندن خندق درجنگ احزاب .

حالا بعد از وفات رسول الله صلی الله علیه وسلم، هم قرآن هست که توسط خود قرآن این احکام روشن شده است و اجتهاد بر آن وارد نيست و حرفي نمی ماند و هم سنت صحیح هست، اما تطبیق قوانین قرآن و سنت صحیح در ظروف خاص و در مسائل و نیازهای روز و جديد که با استفاده از قرآن و سنت باید اجتهادات جدید صورت بگیرد و انسان قدرت اجتهاد درآنها را دارد .

(ادامه دارد…….)

---

[1]المؤطا هم بيان كرده است

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(100- қисмат)

Чун агар дар склетхо бо хам дучори ихтилоф бишаванд дучори ақабгарди ва пасравий ва бидъатгузорий мешавандки бисёр бадтар аз мазохиби роиж мешаванд, ва илова бар садамоти хатмий ва инкор нопазир ба жараёни харакат  ба суйи ташкили хукумати екпорчайи исломий ва бозгашти иззат ба муслимин, барои хамиша дар торихи илохий русиёх мешаванд ва обруйишон меравад. Чиро? Чун инон омадандки ин мазохибро дар шўройи вохид дўври хам жамъ кунанд, ва ихтилофоти бисёр жузъий ва шахсий мазохибро бар асоси раъйи вохиди шўро аз бейн бибаранд, ва дар нихоят ба ижмоъи вохидий бирасанд ва дубора химояти вохидро жойгузини жамоатхойи мухталиф ва мутаъаддид ва муттазод кунанд, аммо дар баробари худишон ихтилофот ва тафарруқиро дар  умури ижтимоий ва фархангий ва ақидатий ва зербаноий ба вужуд овардандки натижаш бисёр бадтар, вайронгартар ва асафноктар аз ихтилофоти жузъий ва шахсий мазохиби суннатий буда аст, ва худишон хамчун мазохиби беқавора ва ноқис ва дасти  по шикаста худишонро нишон доданд ва амал карданд, ва дар умури марбут ба ақида ижтиход ва таъвилоти ғалат ба кор бурдандки жойи барои ижтиход дар он набуда аст.

Барои хамин аст мебинемки хар кудом барои худишон “ мабдаий” ро ба вужуд оварданд ва жабран “ масири харакатишон” хам тағйир карда ва дақиқан дар масири душманони қонуни шариати аллох ва дар масири куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий дар харакатанд, ва ба жойи рафъи тафосири мухталиф ва мазохиби мухталиф аз тариқи шўройи вохид, амалан дар масири таксири ахзоб ва мазохиби муттазод иқдом карданд, ва хар ек гурух ва хизб худишро ба масири кашонда аст.

 Ин ахзоби мухталиф ва мутаъаддид ва муттазод ё намехоханд бифахманд ё мефахманд аммо тамоюли ба харакати дар масири сахихро надоранд, дар хар сурат бояд ба худ ва ин гуруххо ва ахзоби рангоранги муттазод фахмондки тағйири хукумати рошида ба салтанат ва инхидоми находхойи тахти амри хукумати исломий чун шўройи улил амр ва уммати вохида ва ижмоъи вохид омили аслий ва асосий поягузори тафарруқ ва пейдоиши мазохиби мухталиф буда, ва бояд бо пазириши хақоиқ ва воқеиятхойи торих ва жомеъа бипазиремки танхо бо баргашти ба хукумати исломий ва ташкили дуборайи находхойи тахти амри он астки тафарруқ ришакан мешавад ва то системи хукумат, бариволи исломий он барнагардад ва шўро хоким нашавад дармони тафарруқ имкон пазир нест.

Дар ин сурат масъулияти асосий мо бархурд бо мазохиби мухталиф ва тафосири мухталиф нест, балки вазифайи асосийи мо мутаважжихи харакат ба суйи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва зинда кардани находхойи тахти контроли он аст, риша ва иллат ва уммул фасодики боиси тафарруқ ва тамоми мусибатхойи муслимин то кунун шуда набуди хукумати исломий буда аст ва сарукалла задан ва рафтани бо шоха ва маълул кори бехосил, абас ва боздоранда ва вахшатноки аст.

Ин хукумати исломий ала манхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорий исломий хам хаминтури тўлид намешавад балки то замоники  муслимин ба ахамияти вахдат ва шўро ва худуди ихтиёроти шўро пей набаранд, ва шўро ва харакат басуйи шўройи улил амр, батури холисона рушд ва жараён пейдо накунад ва уммати вохиди ташкил нашавад, ва хечгох тафарруқ ва залилийи муслимин  аз бейн намеравад, ва хеч гох хукумат ба риволи исломий боз нахохад гашт. Ва то замоники вахдат ва хукумати исломий надошта бошем уммати вохид ва жамоати вохид хоби аст руёий, ва дар хамон хадди таваххум ва хоб ва хиёл мемонад.

Барои хамин астки хар нидойики моро ба самти вахдат ва шўро ва пиравий аз шўро дар хар сатхики бошад даъват кунад, бо басирати комил жавоби нидойи уро ба шевайи исломий медихемки:

 ‏وَإِذَا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا ‏(نساء/86)

 Харгох шуморо тахият ва саломи доданд ( аом аз салом ва дуо ва эхтиром гузоштан) ба гуна зеботар ва бехтар аз он ё хамонанди он, онро посух гуйид.

Тамоми талошхойи хелфхо ва жамоатхо ва шўрохойи кучак бояд дар масири харакат ба самти ташкили хукумати исломий ва касби қудрати хукумати бошад, то инки дар нихоят ба тахқиқи хукумати екпорча исломий бар манхажи пайғамбар хотам даст ёбанд.

« ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ. » [1]

Ва ин довлат ба вазифайи хаётий ирхоби душманон аз тариқи аслаха амал кунадки дастури сарихи аллох.

Холо жамоатхо ва ахзобики тамоюл доранд мисли ек мазхаби суннатий амал кунанд ва худишонро тофтайи жудо бофта ва мустақил аз соири муслимин медонанд ва дар масири хадафманд ва шўроийи муслимин ба самти такомул ва ташкили шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид қарор намегиранд, ошкоро ва музиёна худишон асбоби тафарруқ ва монеъи рушди сахихи масири такомули харакати муслимин, ва монеъи такомули жиход ва мубориза муслимин ба самти ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват, ва ё хатто монеъи барои ташкил ва истихкоми хукумати бадили изтирорийи муслимин дар ин авзоъи бисёр хатарнок ва хассос мешаванд.

(идома дорад……..)

---

[1] رواه امام احمد عن حذيفه بن اليمان

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(99- қисмат)

Барои хамин астки бо нигариши шаръий дар мовриди ин хамма бадбахти ноши аз тафарруқ, бихохем матлабийро ба шевайи пасандида ва зебо баён кунем бояд бигуемки: дар тамоми жахон набояд ду харакат вужуд дошта бошад, ва ризоят додан ва рози будани ғейри аз ин, халофи ислом ва гунох ва рози шудан ба азоби тафарруқ ва ширки тафарруқ аст.

Холо дар ек сарзамини вохид мисли Эрон, Афғонистон, Тожикистон, Ўзбакистон, Туркистони шарқий, Ироқ, Яман, Сурия, Сумолий, Либий, Миср, Алжазоир, Молий, Туркия ва ғейрих ё мисли Курдистон ва Балучистон ва туркман сахроий ва Толиш ва Хуромоники махдудтар хастанд, таклиф сангинтар мешавад.

Валлохи агар ду сарзаминики наздик ба хам хастанд ва мавонеъи жуғрофиёий ва сиёсий вужуд надошта бошад, ва имкони ташкили шўрои вохид ва ижмоъий хар чанд кучак аммо вохид вужуд дошта бошад, аммо чанин кори сурат нагирад ва хар шахс ва гурух ва хизби ба сурати жудогона ва ба мейли худиш ва бар асоси раъй бардошти худиш бо муслимин сухбат кунад ва паёми илохийро бирасонад, ва муслимин хам огохона ба чанин мафосиди тафарруқзо ва ин харакот ва равишхойи ғейри исломий рози бошанд, ба роббил аъламин инхо хаммагий шарманда ва оқибат ба шарранд ва дасти холи назди парвардигоришон бармегарданд.

Муслимин бояд фикр кунанд шойиста нестки худишон абзори барои расидани душманошон ба ахдофишон бишаванд. Бутсозийи хизбий, қабилагероий, нажодгероий, шахсият парасти ва соири хутути шайтон дастовезхойи барои тафарруқ ва суъистефодайи душманон ва дар нихоят ақим шудани жиходи муслимин ва тақдими самароти жиход ба душманон ва нобуд кардани иймони ба жиход ва умиди ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват дар миёни муслимин ва дар нихоят мустахаққи азоби ноши аз тафарруқ шудан астк чизи аст дар хадди зилзила ва соиқа ва балки бадтар, чун зилзила ва соиқа муддатиш кам аст ва хамон гурух ё наслро мебарад ва кори ба наслхойи баъдий надорад аммо азоби тафарруқ гох солхо ва балки дахахо ва қарнхо тул мекашад:

 : قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)

Барои пархез аз чанин тафарруқ ва мусибатхойи пас аз он ва азобхойи пас аз он астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто хондани қуръонки мунжар ба тафарруқ бишавадро хам манъ карда аст холо чи расид ба вужуд ё матрах кардани ихтилофоти мазхабий ва нажодий ва хизбий ва забоний ва ғейрих:

 «اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ»

Қуръон бихонид то онжоки дилхоитонро ба хам рабт медихад ва харгох ба ихтилоф офтодид дар хамонжо таваққуф намойид.

Бояд возих ва ровшан шуда бошадки танхо шўро ва ижмоъи вохиди он тахти пушиши “ се абзори “ астки метавонад тафарруқро аз бейн бибарад ва жамоати вохидро ташкил бидихад, расидан ба ин хадаф ек пружа аст ва сикли хосси худишро дорад ва тадрижий аст. Тақлид аз мазохиби суннатий бидуни шак ба сурати тадрижий жойи худишро ба табаъият аз шўройи вохид ва ижмоъйи вохид медихад ва то расидан ба ин хадаф ва находина ва мардумий ва фархангий кардани он бояд дар хийни амал сабр кард.

Тей кардани ин пружа бо вужуди мазохиби суннатий бисёр осонтар ва кам зарартар аз хамрох шудан бо касони астки хаминтури килуйи иқдом ба судури дидгоххойи худ дар қолиби ихтиходоти фардий мекунанд. Дар замони хол ва қабли аз ташкили шўройи вохиди муслимин бидуни шак “ зиёни тақлиди аз мазохиби суннатий аз ижтиходоти кудакона” барои муслимин бисёр камтар аст.

Аз ижтиходи олимони камназар, иқтидо бар рафтагон махфузтар.

Ин ижтиходоти кудакона аз жумла мушкилоти хастандки мешавад бар онхо ғалаба кард ва мешавад дар масири харакат ба самт ва суйи шўройи вохид ва ижмоъйи вохид ва жамоати вохид ижоза надодки ин ижтиходоти кудакона бароимон сад ва монеъ бишаванд. Аммо агар ба мовқеъ бар дармони ин муъзал иқдом нашавад, хамин ижтиходоти кудакона хам абзори мешаванд барои суъистефода душманон ва тамаъ кардани душманон дар истефодайи абзорий кардан аз муслимин.

Нуктайи асосийки лозим аст ба он диққат бишавад ин астки ахзоб ва жамоатхо ва шўройи жамоатхо танхо барои касби қудрати хукуматий ба вужуд меоянд, инон мисли хелфхо ва сандикохо ва синфхо нестандки масалан барои умури хейрия ё умури тарбияти ва ….. ба вужуд омада бошанд. Натижайи талош ва фаолиятхойи ин ахзоб ва жамоатхо ва шўройи жамоатхо дар жомеъа то расидан ба ташкили мажлиси шўройи мужохидин ё ташкили хукумати бадили изтирорий  ё хукумати исломий ала минхажин нубувват бояд бисёр бехтар аз мазохиби роиж бошад ва бояд нихояти ихтилофишон бо хамдигар дар фуруъ ва масоили бисёр риз ва жузъий бошад на дар зер банохо ва склет.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(35- қисм)   

Хўп, энди вохид шўрони нобуд бўлиши билан вохид ижмоъ хам йўқолгач, мажбурий холатда вохид жамоат хам нобуд бўлди ва уни ўрнига кичик ва катта юзлаб жамоатлар вужудга келди.

Очиқ кўриниб турганидек вохид жамоатни инқирози вохид ижмоъни инқирозига боғланади ва вохид ижмоъни нобуд бўлиш илдизи эса вохид умматни нобуд бўлишига етиб боради ва вохид умматни илдизи  хам вохид улил амр шўросини инқирозига боғланади ва вохид улил амр шўросининг инқирози хам нубувват манхажига асосланган исломий  хукуматни инқирозига боғлиқдур.

 Мана бу холатда очиқ ва равшан кўриниб турган нарса шуки, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ва мусулмонларнинг вохид улил амр шўросининг инқирози, ана ўшанча тафарруқни,залилликни, қолоқликни, бир жойда қотиб қолишни, умум  мусулмонларнинг моддий ва маънавий сустлигини ,ақидавий-ахлоқий ва рафторий  фасодларнинг  ривожланишини асосий иллати ва омили бўлади: 

لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ، عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ..

ислом дастаглари бирма-бир синдирилади, бу дастаглардан бири нобуд бўлган пайтида, одамлар уларни энг яқинига чанг солади, уларнинг аввали хукмни синдирилиши бўлиб ( нубувват манхажига асосланган хукмни бир четга суриб қўйишади) ва уларни охири намоздур. ( яъни намозни тарк қилишади.)

Очиқ ва ойдин кўриниб турганидек, нубувват манхажига асосланган мана бундай исломий хукуматга ва унга боғланган ташкилотларга янгидан  қайтиш билангина, яна бир бор вохид уммат ва вохид жамоат ташкил бўлади ва мусулмонлар мана шунча фасодларни дастидан нажот топишади ва аллох таоло улар учун таъйинлаб қўйган йўлга тушиб олишади ва

  كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ

сифатига шомил бўлишади.

Исломий  хукуматни ва уни  қўл остидаги ташкилотларни қўлга  киритмасдан туриб 100 йиллар  давомида исломий хукуматни қўлга киритиш йўлидан  бошқа йўлдаги   ахлоқ дарслари,тазкия бериш, одамларни парвариши шариатда  талаб қилинган асосий  таъсирни бермайди. Биз бу  нарсаларни  асрлар давомида тажриба қилиб ўтдик, уни  янгидан   тажриба  қилишга  эхтиёжимиз  йўқ, албатта бизлар шу даражада тушунчага эга бўлсак керак,деб ўйлайман, яъни агарчи ахли суннат мавжуд бўлса хам – у  тахминан барча ахли қибла фирқаларини ўз ичига олади- аммо у  вохид шўросиз ва вохид умматсиз ва вохид ижмоъсиз ва вохид жамоатсиз хеч нарса эмас, на ахли жамоатлар мавжуд ва на ахли жамоат.

Вохид шўро эса турли-хил таъвилот ва тафсирларни, хилма-хил тарқоқ  ахзобларни ва гурухларни ўрнида нақш ўйнайди ва барча мусулмонларни устида вохид раъйни ироя беришни ва қарор қабул қилиш қудратини зиммасига олади.

Шўро қандай сатхда ташкил бўлишидан қатъий назар барча мусулмонларнинг иродасини кўрсатиб баён қилади ва уларни ўзини химояси остига олади, бундан сўнг ахзоблар ва тафсирлар ва турли-хил таъвилотларни сўзи биринчи ўринда турмайди, улар аста-секин ўзларини жойгохларини шўрога беришади ва улил амр шўроси ижтиход қилса бўладиган масалалар борасида ўзини вохид ижтиходини ироя беради ва уни вохид ижмоъси ва вохид раъйи қуръон ва сахих  суннатни қаторидан жой олади:

      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59).

Эй мўминлар, аллохга итоат қилингиз ва пайғамбарга хамда ўзларингиздан бўлган ( яъни мусулмон) хокимларга бўйинсинингиз! Бордию бирон нарса хақида талашиб қолсангиз, – агар хақиқатан аллохга ва охират кунига ишонсангиз – у нарсани аллохга ва пайғамбарига қайтарингиз! Мана шу яхшироқ ва чиройлироқ ечимдир.

Аллохга итоат қилишлик, яъни хукмни қуръондан олишлик ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга итоат қилишлик, яъни хукмни сахих суннатдан олишлик ва улил амрга итоат қилишлик, яъни хукмни улил амр шўросини вохид ижмоъсидан олишлик демакдир. Мана шу шаклда улил амр шўросининг вохид ижмоъсига итоат қилишлик хам, аллохга ва росулига итоат қилишни қаторидан жой олади ва вожиб бўлади. Чунки аллохни ва росулини хукмини ижро қилиш ва татбиқ қилиш кайфияти, бутун жахондаги ва минтақадаги ички мавжуд вазиятга муносиб равишда мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига кўра, мана шу вохид шўрони канали ва уни вохид ижмоъсини йўли  орқали, муносиб ва мувофиқ  шева, хос шароит билан баён қилинади.

Худди шу ерда вохид ижмоъдан келиб чиққан мана бу вохид хукм барча мусулмонлар учун охирги хужжат бўлади ва хамма мусулмонлар вохид раъйдан фойдаланган ва бахра олган холда тафарруқдан ва бир неча даста бўлишдан нажот топишади ва яна янгидан вохид уммат ва вохид жамоат шаклланади, аллох таоло у хақида мархамат қиладики:   

کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (ال عمران /110)

шу пайтда мана бу вохид уммат  бошқа одамлар учун намуна бўлади:

   وَکَذَلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَکُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیداً(بقره /143)

бу вохид уммат аллохни ваъдаларини ўзига шомил қилиб олади:

 وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَى لَهُمْ وَلَیُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ‏(نور/55)

Аллох сизлардан иймон келтирган ва яхши амаллар қилган зотларга худди илгари ўтган ( иймон- эътиқодли) зотларни ( ер юзига) халифа- хукмрон қилганидек, уларни хам  ер юзида халифа қилишни ва улар учун ўзи рози бўлган (ислом) динини ғолиб- мустахкам қилишни хамда уларнинг (ахволини маккада кўрган) хавфу хатарларидан сўнг ( мадинада) тинчлик- хотиржамликка айлантириб қўйишни ваъда қилди.

Ха,улил амр шўроси хар қандай замонда хос шароитларда мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига кўра, аллохни шариатидаги қонунларни қандай татбиқ қилишни ва уни кайфиятини вохид раъй билан баён қилади. Мисол тариқасида келтирадиган бўлсак, жамиятни идора қилиш шеваси шўро асосида бўлиши кераклигини  яхши биламиз, энди мана бу шўролар сақифадан тортиб хозирги кунгача мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига кўра мураккаблашиб келган  ва ўша замонга боғлиқ ўзига хос ташкиллаштиришларга, тузатишларга эхтиёж пайдо бўлади, бўлмасам мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига жавоб бера олмай қолади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(35- قیسم)

 حوُپ، اِیندِی واحِد شوُرانِی نابوُد بوُلِیشِی بِیلَن واحِد اِجماع هَم یوُقالگچ، مَجبوُرِی حالَتدَه واحِد جَماعَت هَم نابوُد بوُلدِی وَ اوُنِی اوُرنِیگه کِیچِیک وَ کَتتَه یوُزلَب جَماعَتلَر وُجُودگه کِیلدِی.

آچِیق کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک واحِد جَماعَتنِی اِنقِراضِی واحِد اَجماعنِی اِنقِراضِیگه باغلَه نَه دِی وَ واحِد اِجماعنِی نابوُد بوُلِیش اِیلدِیزِی اِیسَه واحِد اوُمَّتنِی نابوُد بوُلِیشِیگه یِیتِیب بارَه دِی وَ واحِد اوُمَّتنِی اِیلدِیزِی هَم واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی اِنقِراضِیگه باغلَه نَه دِی وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ اِنقِراضِی هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی اِنقِراضِیگه باغلِیقدوُر.

  مَنَه بُو حالَتدَه آچِیق وَ رَوشَن کوُرِینِیب توُرگن نَرسَه شوُکِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ اِنقِراضِی، اَنَه اوُشَنچَه تَفَرُّقنِی، زَلِیللِیکنِی، قالاقلِیکنِی، بِیر جایدَه قاتِیب قالِیشنِی، عُمُوم مُسُلمانلَرنِینگ ماددِی وَ مَعنَه وِی سوُستلِیگِینِی،عَقِیدَه وِی- اَخلاقِی وَ رَفتارِی فَسادلَرنِینگ رِواجلَه نِیشِینِی اَساسِی عِللَتِی وَ عامِلِی بوُلَه دِی:    لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ، عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ…….اِسلام دَستَگلَرِی بِیرمَه – بِیر سِیندِیرِیلَه دِی، بُو دَستَگلَردَن بِیرِی نابوُد بوُلگن پَیتِیدَه، آدَملَر اوُلَرنِی اِینگ یَقِینِیگه چَنگ سالَه دِی، اوُلَرنِینگ اَوَّلِی حُکمنِی سِیندِیرِیلِیشِی بوُلِیب (نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن حُکمنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیشَه دِی) وَ اوُلَرنِی آخِیرِی نَمازدوُر. ( یَعنِی نَمازنِی تَرک قِیلِیشَه دِی).

آچِیق وَ آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن مَنَه بوُندَی اِسلامِی حُکوُمَتگه وَ اوُنگه باغلَنگن تَشکِیلاتلَرگه یَنگِیدَن قَیتِیش بِیلَن گِینَه، یَنَه بِیر بار واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت تَشکِیل بوُلَه دِی وَ مُسُلمانلَر مَنَه شوُنچَه فَسادلَرنِی دَستِیدَن نَجات تاپِیشَه دِی وَ اَلله تَعالَی اوُلَر اوُچُون تَعیِینلَب قوُیگن یوُلگه توُشِیب آلِیشَه دِی وَ كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ صِیفَتِیگه شامِل بوُلِیشَه دِی.

اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ اوُنِی قوُل آستِیدَگِی تَشکِیلاتلَرنِی قوُلگه کِیرِیتمَسدَن توُرِیب 100 یِیللَر دَوامِیدَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش یوُلِیدَن باشقَه یوُلدَگِی اَخلاق دَرسلَرِی، تَزکِیَه بِیرِیش، آدَملَرنِی پَروَرِیشِی شَرِیعَتدَه طَلَب قِیلِینگن اَساسی تَأثِیرنِی بِیرمَیدِی. بِیز بُو نَرسَه لَرنِی عَصرلَر دَوامِیدَه تَجرِیبَه قِیلِیب اوُتدِیک، اوُنِی یَنگِیدَن تَجرِیبَه قِیلِیشگه اِیختِیاجِیمِیز یوُق، اَلبَتَّه بِیزلَر شُو دَرَجَه دَه توُشوُنچَه گه اِیگه بوُلسَک کِیرَک، دِیب اوُیلَیمَن، یَعنِی اَگرچِی اَهلِی سُنَّت مَوجُود بُولسَه هَم – اوُ تَحمِیناً بَرچَه اَهلِی قِبلَه فِرقَه لَرِینِی اوُز اِیچِیگه آلَه دِی – اَمّا اوُ واحِد شُوراسِیز وَ واحِد اوُمَّتسِیز وَ واحِد اِجماعسِیز وَ واحِد جَماعَتسِیز هِیچ نَرسَه اِیمَس، نَه اَهلِی جَماعَتلَر مَوجُود وَ نَه اَهلِی جَماعَت.

واحِد شوُرا اِیسَه توُرلِی- هِیل تَعوِیلات وَ تَفسِیرلَرنِی،هِیلمَه – هِیل تَرقاق اَحزابلَرنِی وَ گوُرُوهلَرنِی اوُرنِیدَه نَقش اوُینَیدِی وَ بَرچَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه واحِد رَعینِی اِرایَه بِیرِیشنِی َو قَرار قَبُول قِیلِیش قُدرَتِینِی زِمَّه سِیگه آلَه دِی.

شُورا قَندَی سَطحدَه تَشکِیل بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر بَرچَه مُسُلمانلَرنِینگ اِرادَه سِینِی کوُرسَه تِیب  بَیان قِیلَه دِی وَ اوُلَرنِی اوُزِینِی حِمایَه سِی آستِیگه آلَه دِی، بوُندَن سُونگ اَحزابلَر وَ تَفسِیرلَر وَ توُرلِی- هِیل تَعوِیلاتلَرنِی سُوزِی بِیرِینچِی اوُرِیندَه توُرمَیدِی، اوُلَر اَستَه – سِیکِین اوُزلَرِینِی جایگاهلَرِینِی شُوراگه بِیرِیشَه دِی وَ اوُلِی الاَمر شوُراسِی اِجتِهاد قِیلسَه بوُلَه دِیگن مَسَلَه لَرنِی بارَه سِیدَه اوُزِینِی واحِد اِجتِهادِینِی اِرایَه بِیرَه دِی وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِی وَ واحِد رَعیِ قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتنِی قَطارِیدَن جای آلَه دِی:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59).  اِی مُؤمِنلَر، اَلله گه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ پَیغَمبَرگه هَمدَه اوُزلَرِینگِیزدَن بوُلگن ( یَعنِی مُسُلمان) حاکِملَرگه بوُیِینسِینِینگِیز! باردِییُو بِیران نَرسَه حَقِیدَه تَلَه شِیب قالسَنگِیز، – اَگر حَقِیقَتاً اَلله گه وَ آخِیرَت کوُنِیگه اِیشانسَنگِیز – اوُ نَرسَه نِی اَلله گه وَ پَیغَمبَرِیگه قَیتَه رِینگِیز! مَنَه شُو یَحشِیراق وَ چِیرایلِیراق یِیچِیمدِیر.

اَلله گه اِطاعَت قِیلِیشلِیک، یَعنِی حُکمنِی قُرآندَن آلِیشلِیک وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک، یَعنِی حُکمنِی صَحِیح سُنَّتدَن آلِیشلِیک وَ اوُلِی الاَمرگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک، یَعنِی حُکمنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی واحِد اِجماعسِیدَن آلِیشلِیک دِیمَکدِیر. مَنَه شوُ شَکلدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ واحِد اِجماعسِیگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک هَم، اَلله وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلِیشنِی قَطارِیدَن جای آلَه دِی وَ واجِب بوُلَه دِی. چوُنکِی اَلله نِی وَ رَسُولِینِی حُکمِینِی اِجرا قِیلِیش وَ تَطبِیق قِیلِیش کَیفِیَتِی، بوُتوُن جَهاندَگِی وَ مِنطَقَه دَگِی اِیچکِی مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب رَوِیشدَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه، مَنَه شُو واحِد شوُرانِی کَنَلِی وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِینِی یوُلِی آرقَه لِی، مُناسِب وَ مُوافِق شِیوَه، خاص شَرائِط بِیلَن بَیان قِیلِینَه دِی.

حوُددِی شوُ یِیردَه واحِد اِجماعدَن کِیلِیب چِیققَن مَنَه بُو واحِد حُکم بَرچَه مُسُلمانلَر اوُچُون آخِیرگِی حُجَّت بوُلَه دِی وَ هَمَّه مُسُلمانلَر واحِد رَعیدَن فایدَه لَنگن وَ بَهرَه آلگن حالدَه تَفَرُّقدَن وَ بِیر نِیچَه دَستَه بوُلِیشدَن نَجات تاپِیشَه دِی وَ یَنَه یَنگِیدَن واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت شَکللَنَه دِی، اَلله تَعالَی اوُ حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (ال عمران /110) شُو پَیتدَه  مَنَه بُو واحِد اوُمَّت باشقَه  آدَملَر اوُچُون نَمُونَه بوُلَه دِی:   وَکَذَلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَکُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیداً(بقره /143) بُو واحِد اوُمَّت اَلله نِی وَعدَه لَرِینِی اوُزِیگه شامِل قِیلِیب آلَه دِی:     وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَى لَهُمْ وَلَیُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ‏(نور/55)  اَلله سِیزلَردَن اِیمان کِیلتِیرگن وَ یَحشِی عَمَللَر قِیلگن ذاتلَرگه حوُددِی اِیلگه رِی اوُتگن ( اِیمان – اِعتِقادلِی) ذاتلَرنِی ( یِیر یوُزِیگه) خَلِیفَه – حُکمران قِیلگه نِیدِیک، اوُلَرنِی هَم یِیر یوُزِیدَه خَلِیفَه قِیلِیشنِی وَ اوُلَر اوُچُون اوُزِی راضِی بوُلگن ( اِسلام) دِینِینِی غالِب- مُستَحکَم قِیلِیشنِی هَمدَه اوُلَرنِینگ (اَحوالِینِی مَککَه دَه کوُرگن) حَوفوُ خَطَرلَردَن سوُنگ (مَدِینَه دَه) تِینچلِیک – خاطِرجَملِیککَه اَیلَنتِیرِیب قوُیِیشنِی وَعدَه قِیلدِی.

حَه، اوُلِی الاَمر شوُراسِی هَر قَندَی زَماندَه خاص شَرائِطلَردَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی قَندَی تَطبِیق قِیلِیشنِی وَ اوُنِی کَیفِیَتِینِی واحِد رَعی بِیلَن بَیان قِیلَه دِی. مِثال طَرِیقَه سِیدَه کِیلتِیرَه دِیگن بوُلسَک، جَمِیعیَتنِی اِدارَه قِیلِیش شِیوَه سِی شوُرا اَساسِیدَه بوُلِیشِی کِیرَکلِیگِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز،اِیندِی مَنَه بُو شُورالَر سَقِیفَه دَن تارتِیب حاضِرگِی کوُنگه چَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه مُرَکَّبلَه شِیب کِیلگن وَ اوُشَه زَمانگه باغلِیق اوُزِیگه خاص تَشکِیللَشتِیرِیشلَرگه، تُوزَه تِیشلَرگه اِیختِیاج پَیدا بوُلَه دِی، بوُلمَسَم مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه جَواب بِیرَه آلمَی قالَه دِی. 

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(35- قسمت)

خوب، حالا زمانی که با نابودی شورای واحد اجماع واحد از بین رفت به صورت جبری جماعت واحد هم از بین رفت و به جای آن صدها جماعت کوچک و بزرگ تولید شده اند .

مشخص است که ریشه ی انهدام جماعت واحد به انهدام اجماع واحد برمی گردد، و ریشه ی نابودی اجماع واحد به نابودی امت واحد بر می گردد، و ریشه ی انهدام امت واحد هم به انهدام شورای اولی الامر واحد بر می گردد، و باز ریشه ی انهدام شورای اولی الامر واحد هم به انهدام حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ بر می گردد.

در این صورت واضح و روشن است که انهدام حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر واحد مسلمین علت اساسی و عامل اینهمه تفرق، ذلیلی، عقب ماندگی، درجا زنی و رکود مادی و معنوی عموم مسلمین و رواج انواع مفاسد عقیدتی – اخلاقی و رفتاری میان مسلمین بود:لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ، عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ.. دستگیره های اسلام یک به یک شکسته می شود، هرگاه یک دستگیره نابود شود مردم به آنچه نزدیک آن است چنگ می زنند، اول آنها شکستن حکم است (حکم بر اساس مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را رها می کنند) و آخر آنها نمازاست (نماز را ترک می کنند)

واضح و روشن هم هست که تنها با بازگشت مجدد چنین حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و نهادهای وابسته به آن است که دوباره امت واحد و جماعت واحد تشکیل می شود و مسلمین از دست اینهمه مفاسد نجات پیدا می کنند و درهمان مسیری که الله برایشان  تعیین کرده بود می افتند و مشمول صفت: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ می شوند .

بدون در دست داشتن قدرت حکومت اسلامی و نهادهای تحت پوشش آن صدها سال درس اخلاق و تزکیه دادن و پرورش مردم و غیره که در مسیر دست یابی به قدرت حکومت اسلامی نباشد، تأثیرات اساسی خواسته شده در شریعت را ندارد. این را ما قرنهاست تجربه کرده ایم و نیازی به تجربه ی مجدد نداریم، و باید به این درجه از فهم رسیده باشیم که با آنکه أهلُ السُّنَّة  وجود دارد- و تقریبا همه ی فرق اهل قبله را در بر می گیرد – اما بدون شورای واحد و امت واحد و اجماع واحد، جماعت واحدی در کار نیست و أهلُ الجماعات وجود دارند نه أهلُ الجماعه .

شورای واحده که به جای تفاسیر و تأویلات مختلف و احزاب و گروههای مختلف و متفرق ایفای نقش می کند و قدرت تصمیم گیری و ارائه ی رای واحد به تمام مسلمین را به عهده می گیرد .  

 شورا در هر سطحی که تشکیل بشود نشان دهنده و بیانگر اراده ی تمام مسلمینی است که آنان را تحت پوشش خودش قرار داده است، و دیگراحزاب و تفاسیر و تأویلات مختلف حرف اول را نمی زنند، و به تدریج جایگاه خودشان را به شورا می دهند، و شورای اولی الامر در مورد مسائل قابل اجتهاد، اجتهاد واحد خودش را ارائه می دهد، و اجماع واحدش و رای واحدش در ردیف قران و سنت صحیح قرار می گیرد: ‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59). اطاعت از الله یعنی گرفتن حکم از قرآن و اطاعت از رسول الله صلی الله علیه وسلم یعنی گرفتن حکم از سنت صحیح و اطاعت از  اولی الامر یعنی گرفتن حکم از اجماع واحد  شورای اولی الامر . به این شکل اطاعت از اجماع واحد شورای اولی الامر در ردیف اطاعت از الله و رسول قرار می گیرد و واجب می شود. چون كيفيت تطبيق و اجراي حکم الله و رسولش، متناسب با وضع موجود جهانی و منطقه ای و داخلی و نیازهای روز مسلمین، از کانال همین شورای واحد و از طریق اجماع واحدش به شیوه ای مناسب و سازگار با شرايط خاص بیان می شود .

در اینجاست که این حکم واحدِ ناشی از اجماعِ واحد برای  همه ی مسلمین اتمامِ حجت می شود، و همه ی مسلمین با بهره گیری و استفاده ی از یک رای واحد از تفرق و چند دستگی نجات پیدا می کنند، و دوباره امت واحد و جماعت واحدی شکل می گیرد که الله تعالی درموردشان می فرماید: کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (ال عمران /110)  و آن  وقت است که این امت واحد نمونه و الگوئی می شود برای سایر مردم : وَکَذَلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَکُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیداً(بقره /143) امت واحدی که وعده های الله را مشمول خودش می کند: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَى لَهُمْ وَلَیُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ‏(نور/55)خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند ، وعده می‌دهد که آنان را قطعاً جایگزین (پیشینیان، و وارث فرماندهی و حکومت ایشان) در زمین خواهد کرد همان گونه که پیشینیان  را جایگزین قبل از خود کرده است. همچنین دین ایشان را که برای آنان می‌پسندد، حتماً (در زمین) پابرجا و برقرار خواهد ساخت، و نیز خوف و هراس آنان را به امنیّت و آرامش مبدّل می‌سازد.

بله، شورای اولی الامر در هر زمانی متناسب با شرایط خاص و نیازهای روز مسلمین کیفیت و چگونگی تطبیق قانون شریعت الله را با یک رای واحد بیان می کند. به عنوان مثال می دانیم که شیوه ی اداره ی جامعه باید بر اساس شورا باشد، حالا این شوراها از سقیفه تا کنون متناسب با نیازهای روز مسلمین پیچیده تر شده اند، و نیاز به سازماندهی و تنظیمات خاص مربوط به همان زمان را پیدا می کنند، و گرنه نمی توانند پاسخگوی نیازهای روز مسلمین باشند .

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(98- қисмат)

Масалан иддайи дар замина жанги равоний бар алайхи душманон фаолият мекунанд, ё дар заминайи химоят аз хуқуқи занхо, ё ятимон,коргарон,кишоварзон, донишжуён ва соилин , хифзи мухити зист ва ғейрих фаолият мекунанд. Ин хамон хелфи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд агар каси ишонро дар дўврайи ислом хам ба чанин фаолиятхойи даъват кунад қабулиш мекунам ва дар он ширкат мекунам:

:لَقَدْ شَهِدْتُفِيدَارِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُدْعَانَ حِلْفًا مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِ حُمْرَ النَّعَمِ وَ لَوْ أُدْعَى بِهِ فِي الْإِسْلَامِلَأَجَبْتُ.

Ин равиш тафовути асосий бо вужуди гуруххо ва ахзоби мухталиф дар ек махдудайи жуғрофиёий ва ё хатто вужуди чандин шўро дар хамон махдудайи жуғрофиёий хосси дорадки гох табдил ба чизи шабихи мазхаб мешавад ва еки аз авомили бузурги тўлиди тафарруқ амал мекунадки ба унвони ек сад ва монеъ дар рохи вахдат ва касби қудрат ва тей кардани масири такомули муслимин амал мекунад.

Ташкили ахзоби мухталиф ба бахонахойи нажодий ва забоний ва лахжаий ва қовмий ва ғейрих аз ахдофи дини секуляризм барои татбиқи демокрасий мовриди назариш аст. Бидуни ахзоби мухталиф, демокрасий он маъни пейдо намекунад, барои хамин, тўвхид бузургтарин душмани дини секуляризм ва демокрасийи он аст ва тафарруқ ва хизб хизб шудан бузургтарин орзу ва хидмат ба он аст. Ва аллох таоло ба унвони пешгирий амр мекунадки мо муслимин мисли мушрикин ва секуляристхо хақ надорем динимонро фирқа фирқа кунем:

: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32)

Ва аз замра мушрикон нагардид, аз он касоники дини худро пароканда ва бахш бахш карданд ва ба дастахо ва гуруххойи гуногуни тақсим шуданд. Хар гурухи хам аз ончики наздиш хаст хурсанд ва хушхол аст.

Холо иддайи аз муслимини ба булуғ нарасида ва жохил ба далили вужуди жохилиятхойики дар бовархо ва рафторхойишон доранд худишон бо тўлиди чанин ахзоби мухталифи ва бо чанин тафарруқи заминахойи шиклгири ва жон додан ба демокрасий секуляристхоро фарохам мекунанд. Бидуни истисноъ хар жой тафарруқ вужуд дошта ва ахзоби мухталифи вужуд доштанд еки аз мазохиби дини секуляризм хоким шуда, холо ин мазхаби хосси дини секуляризм баъди аз ба қудрат расидани тамоми ахзоби дигарро ғейри аз худиш хазф карда мисли хукуматхойи коммунистий ва социалистий ,ё ширкат ва ё мофиёийро пушти парда ба вужуд оварданд ва дар қолиби ахзоб бо раъйи мардум ва ақли мардум ва шуъури мардум бози карданд ва дар нихоят он пеймонкорики ин ширкат барои ижройи пружахойиш хоста сарикор омада аст, ва дар хар сурат ин шўро дар қолиби мажлиси сенотурхо, ё мажлиси муассисон ё риш сафидон ва ғейрих бар кори ин пеймонкорики барои ижройи шудани нақшахойишон интихоб шуда аст ва дар хейма шаббози интихобот хам машруъияти мардумий гирифта назорат мекунад ва наметавонад қадами бар халофи раъйи сохиби корхойи аслий бардорад.

Ин хамон чизи астки тоғутхойи секуляри феълий барои муслимини мутафарриқ ва чанд даста шудайи мо мехоханд, ва муслимин хам бо теъдоди ахзоб ва ё шўрохойи мухталиф ва мутаъаддиди асбоби мешавандки душманон барои пиёда кардани пружайи демокрасий худишон дар муслимин тамаъ кунанд.

Дар сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мебинемки: дар ғазвайи табук се нафар аз сахоба нофармоний карданд ва ба хамрохи мунофиқин ва секулярзадахо ширкат накарданд, муслимин хам онхоро тахрим карданд. Еки аз онхо “ Каъаб ибни Молик” буд, подшохи кофари “ Ғассон” зуд номайиро барояш менависад ва мегуяд: шанидам дустит пайғамбари ислом бо ту бевафоий карда аст. Худо қарор надода ту дар мамлакати бошики, мовриди тўвхин ва сарзаниш қарор бигири, ман аз ту мехохамки ба мо мулхақ шави. Вақти Каъаб ибни Молик розиаллоху анху  номайи ин кофарро хонд гуфт: “ ин хам мусибати изофа бар мусибатхойи дигар, ин бозтоб ва самарайи тахаллуф ва адами хузурам дар жанг ва жиход астки мушрики дар мовриди ман ба тамаъ меофтад. Сипас ба суйи танур рафт ва коғозро дар он андохт.

Ин сиёсати куллийи куффор дар амиқтар кардани шикоф бейни муслимин  дар масири ахдофишон буда ва хохад буд, ва абзори барои ба таъхир офтодани ваъдайи аллох:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ

Ва абзори аст барои идомайи гурснагий ва фақр ва тасаллути душманон бар муслимин.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(97- қисмат)

Муслимини алъон мепурсанд рохкори шумо барои берун рондани ишғолгарони кофари хорижий ва муртаддини махаллий чист? Ин дар жавоб мегуяд хукми фалон олим қуруни гузашта мисли Нававий ва ибни Хожар ва ғейрихро медони? Ё барои чи фалон шахс дар қуруни гузаштаро кофар намедони? Муслимин мепурсан чиро инхамма тафарруқ ба вужуд овардаид ва бо хам муттахид намешавид дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо яхуди Мадина  ва мунофиқин ва мушрикин чун Хузоъа бар алайхи мушрикини қурайш муттахил шуд? Ин дар жавоб мегуяд мо мехохем сафимон пок ва холи аз харгуна олудаги бошад ва дар назари ин бародарони сиёсат ё хамма ё хеч аст ва нохоста ба равиши қуръоний росулуллох хам ирод мегиранд.

Ингор ривоятхойи охари замон онхоро дучори таваххум ва иштибох кардаки ду жибха вужуд дорад:

حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ.

Кор ба жойи мерасадки табдил ба ду даста мешавид, дастайи иймонки хеч нифоқи дар он вужуд надорад, ва гурухи нифоқки хеч иймони дар он вужуд надорад.

Ин бародарони номутаодил ва номезон ва жохили мо аз чанон уфуқи кутохи бархурд дорандки дарк намекунанд вазифайи асосийи интиқодотишон, фақат нишон додани иштибохоти ташкилотий ва харакатий дар чорчубайи астки шўройи “ се абзор” шаръий ниёзхойи муборизоти худишро увлавият банди карда аст. Ба унвони мисол шўройи “ се абзор” аз коноли намояндайи худишки бехиш мегуянд рахбар ( ё амир ва ё халифа ё хар чизи) таъйин кардаки дар вазъи мовжуд ва бо таважжух ба ниёзхо ва имконоти мовжуд, увлавиятхойи феълийи мо дар масири жиход ва мубориза ин астки дар масоили ризи фиқхий асбоби ихтилоф ва тафарруқ нашавем ва бояд тамоми муслиминро алайхи диктотурийи дини секуляризм ва муттахиди махаллийи он басиж кунем. Ин дастури сарихи шўройи се абзораки шахс бояд онро дарк кунад ва ба он амал кунад.

Ин дастур ба маъни таътил кардани амр ба маъруф ва нахий аз мункар нест. Дар ин мархала барои инки вахдати миёни муслимин дар баробари инхамма душман хифз шавад, ва хотири ин бародар ва хохаримон ба далили ек масалайи ризи шахсий ва фиқхий паришон нашавад, набояд зиёд мовриди ироди шахсий қарор бигиранд. Чун қатъан амали сахихи соирин ва жавви хокими бар мужохидин, нохудогох бисёри аз айбхоро ба мурури замон бидуни кучактарин бархурди ислох мекунад. Инро мо ба каррот дидемки танхо бо ек нигох кардан ба амали фалон мусалмон, шахс ба андозайи ек китоб азаш ёд гирифта ва тағйири рафтор дода.

Агар доманайи чанин интиқодоти густариш пейдо кунад, мумкин астки таважжухи хаммасирон танхо фақат руйи навоқиси кучак мутамаркиз бишавад,ва хамма ба афроди мухтот ва тарсу табдил шаванд, ва вазоифи асосий ва увлавиятхойи бунёдини шўро ва жиход ба дасти фаромуши сипарда шаванд, ва душманшиносий шаръий ва даража банди шаръийи душманон ба хам бихурад.

Ин воқеан бемори хатарноки астки амрико ва оли саъуд бо тўлиди салафиюни жомий ва мадхалий ва ғейрих саъй карданд онро дар миёни муслимин ба шикли созмон ёфтайи пахш кунанд ва муслиминро ба он олуда кунанд. Дар ин сурат возих ва ошкор астки “ бемори тахассуси дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва  стротежик” сохта ва пардохтайи душманони аслийи қонуни шариати аллох ва тўвтиъайи ошкор бар алайхи муслимин  астки иддайи аз бародарони мо хам ба микроб ва вирусхойи ин бемори олуда шуданд, ва нохоста доранд бозигари сенориойи мешавандки коргардониш душманониш хастанд, ва нохоста тибқи нақшайи ғалат ва инхирофий харакат мекунандки тавассути душманониш кашида шуда аст.

Ин бародарони номутаодил ва фариб хурдайи мо ек бор барои хамиша бояд ба хидишон бифахмонандки агар ба хотири аллох чанин тахриботиро анжом медиханд инро бидонандки аллох танхо аз раъйи шўро ва уммат ва жамоати муслимин химоят мекунад на аз тўвтиъа ва сенориойи душманони дин ва бандахояш. Пас коришон мовриди пасанди аллох нест балки аз жахолат ва бесабри онхо сарчишма гирифта, ва онхоро ба коргардони бемузди душманонишон табдил карда ва ошкоро гули душманони қонуни шариати аллохро хурданд.

“ мунфаридини аз се абзор” еки дигар аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Бидуни шак вужуди жамоатхойи мухталиф то замони тўвжих пазир астки чизи жабрий мисли марзхо монеъ аз ташкили шўроий муташаккил  аз тамоми жамоатхо ва ахзоб бишавад ва шўрохо хам танхо дар сурати вужуди жабрий жуғрофиёий теъдодишон тўвжих пазир аст ва на адами табдили шўрохойи мухталиф дар шўрохойи бузургтар метавонад шаръий бошад.

Бо ин вужуд замоники чанин шўрохойи муттахиди шикл мегиранд холо вужуди хелфхо ва сендикохойики комилан мутиъи ин шўрост ва қасд дорад дар заминайи хосси фаолият кунад дар воқеъ новъи тўвзиъи қудрат ва масрафи қудрат астки аз тарафи шўро ва баъадхо аз тарафи хукумати исломий ба афрод ва гуруххо дода мешавад.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(34- қисм)  

Бу ердаги умумий қоида шуки, ахли қиблага нисбатан яхши гумонда бўлишимиз ва қўлимиздан келганча мусулмонлар учун узр келтиришимиз керак, мана бу холатда мусулмонлар бир-бирларига яхши гумон  қилишлари ва яхши гумон қилишни усулларини таълим олишликка мажбурдурлар. Шунингдек бир-биримизни равшан фикр орқали хатоларимиз билан қабул қилишимиз керак, чунки бизларни хаммамиз хато қиламиз. шундай бўлгач бир-биримизга сабр-тоқат қилишимиз ва бир-биримизни манфаъатларимизни  риоят қилишимиз керак бўлади. Аммо мусулмонлар манфаъатда кучли ихтилофга ёки чуқур назарий ихтилофга ё хадафдаги очиқ ихтилофга эга  бўлган кишиларга вахдатни бахонаси билан шўроларида жой беришга мажбур эмаслар.  Балки шўро улар билан вақтинчалик ё маълум муддатгача бўлган паймонларни туза олади. Мусулмонларнинг  шўроси ва бу шўронинг вохид ижмоъсига тобеъ бўлиш ва мусулмонларнинг огохона,мақсадли вахдат масаласи  бошқа бир нарса ва бирлашиш масаласи бошқа бир нарса хисобланиди, уларни хар бири ўзига хос шароитларга эгадур.

 Мақсадли вахдат икки аслга ақидавий онгга, покланиш, тазкияга суянган бўлса, сўнгра ташкилотий ва тартибли тарбиятга асосланган бўлсагина кенг-қамровли,доимий қудратни манбаъси бўлишга қодир. Мақсадли вахдат мана шу йўлда харакат қилар экан, ўзининг ривожланиш,гуллаб- яшнаши бўйича табиий хаётини янада кўпроқ давом эттиради. “Вахдат” мана бундай харакатларни ва жараёнларни ўзини хифз қилиш ва кучлироқ қилиш учун  хатари камроқ бўлган йўллардан янада кўпроқ фойдаланишни хохласа, динни аста-секинлик билан ташкиллашган суратда ўрганиши керак ва  қуръон,суннатдаги “вахдат”нинг хаётий тарихидан  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни вафотларидан кейинги “вахдат”нинг хаётий тарихидан  ва ғайри мусулмон бўлган бошқа миллатлардаги “вахдат”нинг хаётий тарихидан  ва “вахдат”нинг ўзини хаётий тарихидан керакли ишларни таълим олиб ўрганиши, қайтадан ўқиб чиқиши, ибрат олиши  лозим. Ха, вахдатга нисбатан худди бир тирик, нихоятда таъсир қилувчи  мавжудот сингари  қаралиши керак ва   турли-хил шароитларда ва хилма-хил жамиятлардаги вахдатни хаётини текшириб чиқилиши лозим, худди бир нутфа ва чақалоқни тирик ушлаб туриш учун қилинганидек, уни парвариши ва қувватланиши учун такомуллашиш йўлида мавжуд тажрибалардан фойдаланиш керак.

 Айтиб ўтганимиздек, нубувват манхажига асосланган хилофатни кўзга кўринган нишоналаридан бири хокимни ва хукумат ташкилотларини устидаги одамларнинг биргаликдаги назорати бўлса, яна бири шўро номли рукн ва қувватдур.

 Нубувват манхажига асосланган хилофат ўртадан кўтарилгач, биринчи бўлиб йўқолган нарса одамларнинг назорати бўлди, албатта бу нарса табиийдур. Чунки зўравон шохигарлик – мулкан аззан- ва мустабид – мулкан жабариян- хоким бўлгач, одамларда танқид қилиш ва мухолиф раъйни билдириш  журъати қолмайди, магар баъзи бир мустасно холатларда бўлган бўлиши мумкин, аммо шу холатларда хам аксаран улар чегаралаб қўйилган, уларга қарши рухий жанглар олиб борилган, хатто зиндонга ташланиб бостирилган ва баъзи ўринларда уларни қуролли жанг билан бостирилган. Буни кетидан ўз- ўзидан улил амр шўроси хам ёки умум одамларни истелохи билан айтганда бутун мусулмонларнинг ахли хал ва ақд муваххид шўроси хам нобуд бўлди. Вохид умматни ташкил қилган  мусулмонларнинг вохид  улил амр шўроси хам нобуд бўлгач, нобуд бўлган учинчи нарса вохид уммат бўлди ва ундан ўнлаб балки юзлаб майда ва катта умматлар вужудга келди ва хали- хануз хам улар кўпайиб боряпти.

Ижмоъйи вохид ундан келиб чиқадиган вохид уммат орадан йўқолгач, тўртинчи ўринда мусулмонларнинг вохид ижмоъси хам йўқолди ва вохид ижмоъ йўқолгач гурухларни орасидаги ва мазхабларни ичидаги,махаллий турли-хил юзлаб балки минглаб ижмоълар мусулмонларнинг умумий вохид ижмоъсини ўрнини эгаллаб олди.

Вохид ижмоъ мусулмонларнинг вохид жамоатини вужудга келиши ва хифз қилинишини замонатчиси хисобланади. Шунинг учун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мусулмонларни жамоатга қўшилишга буюрганлар ва хар қандай  жамоатдан узоқлашишни ва тафарруқ ижод қилишни маън қилганлар. 

   عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ.

Сизлар учун жамоатга қўшилиш лозим ва зарурийдур, ва ундан жудо бўлишдан эхтиёт бўлингларки, шайтон танхо бир нафарга хамрох бўлади ва икки нафардан узоқроқдадур, жаннатни ўртасини хохлаган хар бир киши, албатта  жамоатга пойбанд бўлсин.

Бошқа бир жойда очиқ-ойдин баён қиладики:

 الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُعَذَابٌ ”

Жамоат рахмат ва тафрақа азобдур.  Қуйидагилар эса вахдатга дастур беридаган оятлар хақидаги тафсир ва равшанлаштириш бўлиб, махсусан аллох таоло тафарруқни осмоний азоблар,зилзила хаддидаги азоблар жумласидан деб таништирган пайтида:

قُلْ هُوَ الْقَادِرُعَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65)

Айтинг: ” у сизларга устингиздан ё оёқларингиз остидан азоб юборишга, ёки сизларни гурух-гурух қилиб аралаштириб юбориб (жангу – жадалларда) айримларингизга айримларингизнинг зарарини тоттириб қўйишга қодир бўлган зотдир.” Қаранг, англаб етармикинлар, деб оятларимизни қандай баён қилмоқдамиз.

Дархақиқат ахли фахм бўлган кишилар шуни яхши билишадики, шубхасиз тафарруқ азоби тепадан ва оёқлар остидан нозил бўладиган азоблардан кўра хатарлироқдур, уни миқёси кенгроқ, шиддатлироқ, бузғунчироқ ва вахшатлироқ бўлади, хозирги кунда хам тепадан ёғдириладиган атом,химиявий, урониюмли, бир неча тоннали бомбалар хам чақмоқ,зилзилага ўхшаш  осмоний азоблардек амал қилади. Бундан ташқари тафарруқ азоби  мусулмонларни  бунчалик залил, беубухат қилганки, хар қандай кофир ўзи хохлаган жиноятини қилишга қўл уради, шу шаклда осмоний ва ердаги азобларни ўзига жамлаб олган, у йиллаб хатто асрлар давомида чўзилиши ва бир неча наслни нобуд қилиб ўзи билан олиб кетиши мумкин; бўлиб хам бир чақмоқ ё шиддатли ёмғир ё бир зилзила бир вақтни ўзида хос шахсларни ё хос бир наслни нобуд қилади ва кейинги наслга таъсир қилмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(34- قیسم)

بُو یِیردَگِی عُمُومِی قائِدَه شوُکِی، اَهلِی قِبلَه گه نِسبَتاً یَحشِی گوُماندَه بوُلِیشِیمِیز وَ قوُلِیمِیزدَن کِیلگنچَه مُسُلمانلَر اوُچُون عُذر کِیلتِیرِیشِیمِیز کِیرَک، مَنَه بوُ حالَتدَه مُسُلمانلَر بِیر- بِیرلَرِیگه یَحشِی گوُمان قِیلِیشلَرِی وَ یَحشِی گوُمان قِیلِیشنِی اوُصُوللَرِینِی تَعلِیم آلِیشلِیککَه مَجبُوردوُرلَر. شوُنِینگدِیک بِیر- بِیرِیمِیزنِی رَوشَن فِکر آرقَه لِی خَطالَرِیمِیز بِیلَن قَبوُل قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، چوُنکِی بِیزلَرنِی هَمَّه مِیز خَطا قِیلَه مِیز. شوُندَی بوُلگچ بِیر- بِیرِیمِیزگه صَبر- طاقَت قِیلِیشِیمِیز وَ بِیر- بِیرِیمِیزنِی مَنفَعَتلَرِیمِیزنِی حِمایَه رِعایَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی. اَمّا مُسُلمانلَر مَنفَعَتدَه کوُچلِی اِیختِلافگه یاکِی چوُقوُر نَظَرِی اِیختِلافگه یا هَدَفدَگِی آچِیق اِیختِلافگه اِیگه بوُلگن کِیشِیلَرگه وَحدَتنِی بَهانَه سِی بِیلَن شوُرالَرِیدَه جای بِیرِیشگه مَجبُور اِیمَسلَر. بَلکِی شوُرا اوُلَر بِیلَن وَقتِینچَه لِیک یا مَعلوُم مُددَتگه چَه بوُلگن پَیمانلَرنِی توُزَه آلَه دِی. مُسُلمانلَرنِینگ شوُارسِی وَ بُو شُورانِینگ وَحدَت اِجماعسِیگه تابِع بوُلِیش وَ مُسُلمانلَرنِینگ آگاهانَه،مَقصَدلِی وَحدَت مَسَلَه سِی باشقَه بِیر نَرسَه وَ بِیرلَه شِیش مَسَلَه سِی باشقَه بِیر نَرسَه حِسابلَه نَه دِی، اوُلَرنِی هَر بِیرِی اوُزِیگه خاص شَرائِطلَرگه اِیگه دوُر.

مَقصَدلِی وَحدَت اِیککِی اَصلگه عَقِیدَه وِی آنگگه، پاکلَه نِیش، تَزکِیَه گه سُویَنگن بوُلسَه، سوُنگرَه تَشکِلاتِی وَ تَرتِیبلِی تَربِیَتگه اَساسلَنگن بوُلسَه گِینَه کِینگ – قَمراولِی، دائِمِی قُدرَتنِی مَنبَع سِی بوُلِیشگه قادِر. مَقصَدلِی وَحدَت مَنَه شوُ یوُلدَه حَرَکَت قِیلَر اِیکَن، اوُزِینِینگ رِواجلَه نِیش، گوُللَب- یَشنَه شِی بُویِیچَه طَبِیعِی حَیاتِینِی یَنَدَه کوُپراق دَوام اِیتتِیرَه دِی. “وَحدَت” مَنَه بوُندَی حَرَکَتلَرنِی وَ جَرَیانلَرنِی اوُزِینِی حِفظ قِیلِیش وَ کوُچلِیراق قِیلِیش اوُچُون خَطَرِی کَمراق بوُلگن یوُللَردَن یَنَدَه کوُپراق فایدَه لَه نِیشنِی هاحلَه سَه، دِیننِی اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن تَشکِیللَشگن صُورَتدَه اوُرگه نِیشِی کِیرَک وَ قُرآن،سُنَّتدَگِی “وَحدَت”نِینگ حَیاتِی تَرِیخِیدَن وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیدَن کِییِینگِی “وَحدَت”نِینگ حَیاتِی تَرِیخِیدَن وَ غَیرِی مُسُلمان بُولگن باشقَه مِللَتلَردَگِی “وَحدَت”نِینگ حَیاتِی تَرِیخِیدَن کِیرَکلِی اِیشلَرنِی تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیشِی، قَیتَه دَن اوُقِیب چِیقِیشِی،عِبرَت آلِیشِی لازِم. حَه، وَحدَتگه نِسبَتاً حوُددِی بِیر تِیرِیک، نِهایَتدَه تَأثِیر قِیلوُچِی مَوجُودات سِینگه رِی قَرَلِیشِی کِیرَک وَ توُرلِی- هِیل شَرائِطلَردَه هَم هِیلمَه – هِیل جَمِیعیَتلَردَگِی وَحدَتنِی حَیاتِینِی تِیکشِیرِیب چِیقِیلِیشِی لازِم، حوُددِی بِیر نُطفَه وَ چَقَلاقنِی تِیرِیک اوُشلَب توُرِیش اوُچُون قِیلِینگه نِیدِیک، اوُنِی پَروَه رِیشِی وَ قُوَّتلَه نِیشِی اوُچُون تَکاموُللَشِیش یوُلِیدَه مَوجُود تَجرِیبَه لَردَن فایدَه لَه نِیش کِیرَک.

اَیتِیب اوُتکَه نِیمِیزدِیک، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی کوُزگه کوُرِینگن نِشانَه لَرِیدَن بِیرِی حاکِمنِی وَ حُکوُمَت تَشکِیلاتلَرِینِی اوُستِیدَگِی آدَملَرنِینگ بِیرگه لِیکدَگِی نَظارَتِی بوُلسَه، یَنَه بِیرِی شوُرا ناملِی رُوکن وَ قُوَّتدوُر.

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت اوُرتَه دَن کوُتَه رِیلگچ، بِیرِینچِی بوُلِیب یوُقالگن نَرسَه آدَملَرنِینگ نَظارَتِی بوُلدِی، اَلبَتَّه بُو نَرسَه طَبِیعِیدوُر. چوُنکِی زُورَوان شاهِیگرلِیک –  مُلْكًا عَاضًّا- وَ مُستَبِد – مُلْكًا جَبْرِيّاً –  حاکِم بوُلگچ، آدَملَردَه تَنقِید قِیلِیش وَ مُخالِف رَعی بِیلدِیرِیش جُرعَتِی قالمَیدِی، مَگر بَعضِی بِیر مُستَثنا حالَتلَردَه بوُلگن بوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا شُو حالَتلَردَه هَم اَکثَراً اوُلَر چِیگه رَلَب قوُیِیلگن، اوُلَرگه قَرشِی رُوحِی جَنگلَر آلِیب بارِیلگن، حَتَّی زِندانگه تَشلَه نِیب باستِیرِیلگن وَ بَعضِی اوُرِینلَردَه اوُلَرنِی قوُراللِی جَنگ بِیلَن باستِیرِیلگن. بوُنِی کِیتِیدَن اوُز- اوُزِیدَن اوُلِی الاَمر شوُراسِی هَم یاکِی عُمُوم آدَملَرنِی اِسطِلاحِی بِیلَن اَیتگندَه بوُتوُن مُسُلمانلَرنِینگ اَهلِی حَل وَ عَقد مُوَحِّد شوُراسِی هَم نابوُد بوُلدِی. واحِد اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلگن مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی هَم نابوُد بوُلگچ، نابوُد بوُلگن اوُچِینچِی نَرسَه واحِد اوُمَّت بوُلدِی وَ اوُندَن اوُنلَب بَلکِی یوُزلَب مَیدَه وَ کَتتَه اوُمَّتلَر وُجُودگه کِیلدِی وَ هَلِی- هَنوُز هَم اوُلَر کوُپَه یِیب باریَپتِی.

اِجماعِی واحِد اوُندَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن واحِد اوُمَّت آرَه دَن یوُقالگچ، توُرتِینچِی اوُرِیندَه مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اِجماعسِی هَم یوُقالدِی وَ واحِد اِجماع یوُقالگچ گوُروُهلَرنِی آرَه سِیدَگِی وَ مَذهَبلَرنِی اِیچِیدَگِی، مَحَلِّی توُرلِی- هِیل یوُزلَب بَلکِی مِینگلَب اِجماعلَر مُسُلمانلَرنِینگ عُمُومِی واحِد اِجماعسِینِی اوُرنِینِی اِیگللَب آلدِی.  

 واحِد اِجماع مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِینِی وُجُودگه کِیلِیشِی وَ حِفظ قِیلِینِیشِینِی زَمانَتچِیسِی حِسابلَه نَه دِی. شوُنِینگ اوُچُون رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُسُلمانلَرنِی جَماعَتگه قوُشِیلِیشگه بُویُورگنلَر وَهَر قَندَی جَماعَتدَن اوُزاقلَه شِیشنِی وَ تَفَرُّق اِیجاد قِیلِیشنِی مَنع قِیلگنلَر.  عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ.[1]  سِیزلَر اوُچُون جَماعَتگه قوُشِیلِیش لازِم وَ ضَرُورِیدوُر، وَ اوُندَن جُدا بوُلِیشدَن اِیختِیاط  بوُلِینگلَرکِی، شَیطان تَنها بِیر نَفَرگه هَمراه بوُلَه دِی وَ اِیککِی نَفَردَن اوُزاقراقدَه دوُر، جَنَّتنِی اوُرتَه سِینِی هاحلَه گن هَر بِیر کِیشِی، اَلبَتَّه جَماعَتگه پایبَند بوُلسِین.

باشقَه بِیر جایدَه آچِیق- آیدِین بَیان قِیلَه دِیکِی: الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُعَذَابٌ “[2] جَماعَت رَحمَت وَ تَفرَقَه عَذابدوُر. قوُیِیدَگِیلَر اِیسَه وَحدَتگه دَستوُر بِیرَه دِیگن آیَتلَر حَقِیدَگِی تَفسِیر وَ رَوشَنلَشتِیرِیش بوُلِیب، مَخصُوصاً اَلله تَعالَی تَفَرُّقنِی آسمانِی عَذابلَر،زِیلزِیلَه حَددِیدَگِی عَذابلَر جُملَه سِیدَن دِیب تَنِیشتِیرگن پَیتِیدَه:   قُلْ هُوَ الْقَادِرُعَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65) اَیتِینگ: ” اوُ سِیزلَرگه اوُستِینگِیزدَن یا آیاقلَرِینگِیز آستِیدَن عَذاب یوُبارِیشگه یاکِی سِیزلَرنِی گوُرُوه – گوُرُوه قِیلِیب اَرَه لَشتِیرِیب یوُبارِیب ( جَنگوُ- جَدَللَردَه) اَیرِیملَرِینگِیزگه اَیرِیملَرِینگِیزنِینگ ضَرَرِینِی تاتتِیرِیب قوُیِیشگه قادِر بوُلگن ذاتدِیر.” قَرَنگ، اَنگلَب یِیتَرمِیکِینلَر، دِیب آیَتلَرِیمِیزنِی قَندَی بَیان قِیلماقدَه مِیز.

دَرحَقِیقَت اَهلِی فَهم بوُلگن کِیشِیلَر شوُنِی یَحشِی بِیلِیشَه دِیکِی، شُبهَه سِیز تَفَرُّق عَذابِی تِیپَه دَن وَ آیاقلَر آستِیدَن نازِل بوُلَه دِیگن عَذابلَردَن کوُرَه خَطَرلِیراقدوُر، اوُلَر مِقیاسِی کِینگراق، شِددَتلِیراق، بوُزغوُنچِیراق وَ وَحشَتلِیراق بوُلَه دِی، حاضِرگِی کوُندَه هَم تِیپَه دَن یاغدِیرِیلَه دِیگن اَتام،حِیمِیَه وِی، اوُرانِییُوملِی، بِیر نِیچَه تاننَه لِی بامبَه لَر هَم چَقماق،زِلزِلَه گه اوُحشَش آسمانِی عَذابلَردِیک عَمَل قِیلَه دِی. بوُندَن تَشقَرِی تَفَرُّق عَذابِی مُسُلمانلَرنِی بوُنچَه لِیک زَلِیل، بِی اُبُهَت قِیلگنکِی، هَر قَندَی کافِر اوُزِی هاحلَه گن جِنایَتنِی قِیلِیشگه قوُل اوُرَه دِی، شوُ شَکلدَه آسمانِی وَ یِیردَگِی عَذابلَرنِی اوُزِیگه جَملَب آلگن، اوُ یِیللَر حَتَّی عَصرلَر دَوامِیدَه چوُزِیلِیشِی وَ بِیر نِیچَه نَسلنِی نابوُد قِیلِیب اوُزِی بِیلَن آلِیب کِیتِیشِی موُمکِین؛ بوُلِیب هَم بِیر چَقماق یا شِددَتلِی یامغِیر یا بِیر زِلزِیلَه بِیر وَقتنِی اوُزِیدَه خاص شَخصلَرنِی یا خاص بِیر نَسلنِی نابوُد قِیلَه دِی وَ کِییِینگِی نَسلگه تَأثِیر قِیلمَیدِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] أخرجه أحمد ( 4 / 278 ) و هو و ابنه عبد الله في ” الزوائد ” ( 4 / 375 (و القضاعي ( 3 / 1) الألباني في “السلسلة الصحيحة” 2 / 276 :