وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(18- қисм)

  Шиъа мазхабидаги исмоилийлар шиъа ғуллотларини бир тоифаси эканини яхши биламиз, уларни ўзлари холиса ва муборакага тақсим бўлишади, булар хам яна қайтадан асосий  уч шоха назорий ва дарузий ва мустаълога, хозирда эса оғожония ва бухрага бўлинади, айтиб ўтилганларни хар бири бир қанча турли-хил фирқаларга тақсим бўлишади, қуромитадан тортиб  бизлар хозирги кунда афғонистонда, эронда кўриб турган гурухлар ва африкани шимолидаги исмоилийлар, махсусан мисрдаги  мавжуд хукуматни умрини охирларида хатто ўзларининг хос фиқхларига ,азхарга ўхшаган олий ўқув юртларига, фиқхларини таълим берадиган мадрасаларга  эга бўлган гурухлар хам шуларни жумласидан хисобланади.

Исмоилийлар Жаъфар Содиқгача бўлганларни қабул қилишади,у кишидан сўнг исмоилни қабул қилишади. Шу сабабли хам уларга олти имомликлар дейилади. Уларнинг ғолийларга ўхшаган ақидалари хам шаръий манбаълар бўйича  ботинийгарликка, ботиний таъвилга ва 7 та рукнга асосланган.

1-Вилоят. Худо билан ва пайғамбарлар, имомлар,мубаллиғлар билан етакчиликни,дўстликни қабул қилишлик. Уларни айтишича худо пайғамбарларда, имомларда тажаллий қила олади.

2-Тахорат. Аммо дарузийлар буни дин рукни деб санашмайди.

3-Намоз. Уни шеваси ва равишини таъйинлаш хозирги пайтдаги имомни зиммасидадур. Улар бошқа мусулмонларни равишига кўра намоз ўқишни жохилларни шеваси деб хисоблашади. Шунинг учун хам хасан сабох ўзига эргашганларни бўйнидан намоз ва рўзани олиб ташлайди.

4-Закот. Улар ўзларининг бир ойлик даромадларини 12 фоизини хозирги пайтдаги имомларига беришади. Албатта дарузийлардан ташқари бошқа гурухлар.

5-Рўза. Улар рамазондаги рўзага пойбанд эмаслар.

6-Хаж. Маккадаги хажга қоил эмаслар ва ўзларини имомлари ва доийлари билан дийдорлашишни хаждан кўра юқорироқ деб хисоблашади.

 7-Жиход. Буни нафс билан мубораза қилиш деб билишади.

 Мана бу ўринлардан ташқари жисмоний  жаннат ва дўзахга эътиқод қилишмайди ва амр ба маъруф ва нахий аз мункар бахонаси билан ўзларини мухолифларини терор қилишарди, бу борада хўжа низомулмулкнинг  терор қилиниши  машхурдир. Албатта ғолий  исмоилийларининг хар бири хиндийларни ё маздакийларни ё насронийларни ва бошқаларни ақидаларини таъсирига тушишган, баъзи бир нисбатларга кўра бир-бирларидан фарқ қилишади. Уларни аксарияти 12 имомлик шиъалар ва ахли суннат деб машхур бўлган фирқалар томонидан такфир қилинган. Аммо мисрга ўхшаган мусулмон ва илдизли миллатни устида хукмронлик қилган дасталар намозга ва рўзага ва бошқаларга ўхшаган зохирий одобларни бир даврларда бажариб келишган ва яъни зохирда бажаришган- баъзиларни айтишича бу туқия сабабли қилинган – улар бу билан  ўзларини бошқа исмоилий ғолийлардан жудо қилиб олишган. Хар қандай далилга кўра бўлганда хам уларни бир қисми мисрдаги фотимийлар давлатини охирларида ўзларининг зохирий фиқхий китобларига эга бўлишган,зохирда эса  улардаги мавжуд булғанишларга қарамасдан уларни устида ахли қибла хукми содир қилинади.

Мана бу исмоилийлар шундай булғанган  ақида ва рафторлар билан бирга африкани шимолида абидийлар ё фотимийюн номи остида исмоилий фиқхига асосан  хукумат ташкил қилишган. Мана бу дастадаги фотимийларни даврида бугунги кунда биз кўриб турган маросимлар исмоилий шиъаларини таблиғ қилишда фойдаланилган, ошуро ва ийди ғодир ва ийди вилояти аимма ва Фотима захро розиаллоху анхо,мавлуд ва шаъбонни ярми маросимлари шулар жумласига киради.

Биринчи марта ошуро азадорлик маросими 363 йилда муъизиддин фотимийни хокимияти даврида ўтказилди ва бошқа хокимларни даврида хам давом этиб хозирги кунгача етиб келди. Мақризийни сўзига кўра, фотимийлар ошуро кунидан уч кун олдин нонвойхоналардан ташқари  бозорларни,дўконларни хаммасини таътил қилишар эди ва одамлар мансабдорлар билан бирга азхар олий ўқув юртида азадорлик маросимларини амалга оширишарди, бундан сўнг машхади росул хусайн номли жойга бориб у ерда хам шеър ва марсиялар айтиш билан азадорликларини давом эттиришарди. Худди шу куни одамлар гулсум ва саййида нафисага ўхшаган имомзодаларни зиёратига хам боришар ва у ерда хам шеър ва марсия ўқиш билан азодорлик қилишарди. Хукуматни қасрида хам хокимни хузурида махсус  азадорлик маросими ўтказилган. Бундан ташқари худди шу хукуматни даврида “хайя ала хойрул амал” ибораси азонга қўшилди.          

Энди исмоилий шиъаларининг шундай хукумати айтиб ўтилган ақидалар ва дастурлар билан мисрда хукмронлик қилишган эди, хофизни замонидан бошлаб фотимийлар тафарруқга,заифликка ва қаттиқ ички курашларга дучор бўлишди, ўша замондан сўнг турли-хил минтақаларни хокимлари ва вазирлари  қўзғалон қилишар, хамда  хокимларни тайинлаш ва ишдан олиб ташлашда нақш ўйнашган. Худди шу вазирлар ўзаро ички рақобат пайтида   ва ўзларини атрофларидаги  моликий, шофеъий хукуматлари билан бўлган   рақобатда ,ўша замонда фарангийлар деб номланган кофир насроний европаликлар учун  диёрларига киришга рухсат беришади, мисрдаги шовар номли  фотимий вазир қохирани атрофидан уларни  харбий базасига ер ажратади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(18-قیسم)

شِیعَه مَذهَبِیدَگِی اِسمائِلِیلَر وَ شِیعَه غوُلّاتلَرِینِی بِیر طائِفَه سِی اِیکَه نِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، اوُلَرنِی اوُزلَرِی حالِیصَه وَ مُبارَکَه گه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی، بوُلَر هَم یَنَه قَیتَه دَن اَساسِی اوُچ شاهَه نَظَرِی وَ دَرُوزِی وَ مُستَعلا گه، حاضِردَه اِیسَه آغاجانِیَه وَ بُوهرَه گه بوُلِینَه دِی، اَیتِیب اوُتِیلگنلَرنِی هَر بِیرِی بِیر قَنچَه توُرلِی- هِیل فِرقَه لَرگه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی، قَرامِیطَه دَن تارتِیب بِیزلَر حاضِرگِی کوُندَه اَفغانِستاندَه، اِیراندَه کوُرِیب توُرگن گوُرُوهلَر وَ اَفرِیکَه نِی شِمالِیدَگِی اِسمائِلِیلَر، مَخصُوصاً مِصردَگِی مَوجُود حُکُومَتنِی عُمرِینِی آخِیرلَرِیدَه حَتَّی اوُزلَرِینِینگ خاص فِقهلَرِیگه، اَزهَرگه اوُحشَه گن عالِی اوُقوُو یوُرتلَرِیگه،فِقهلَرِینِی تَعلِیم بِیرَه دِیگن مَدرَسَه لَرگه اِیگه بوُلگن گوُرُوهلَر هَم شوُلَرنِی جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

اِسمائِلِیلَر جَعفَر صادِقگه چَه بوُلگنلَرنِی قَبوُل قِیلِیشَه دِی، اوُ کِیشِیدَن سُونگ اِسمائِلنِی قَبوُل قِیلِیشَه دِی. شُو سَبَبلِی هَم اوُلَرگه آلتِی اِماملِیکلَر دِییِیلَه دِی. اوُلَرنِینگ غالِیلَرگه اوُحشَه گن عَقِیدَه لَرِی هَم شَرعِی مَنبَعلَر بُویِیچَه باطِنِیگرلِیککَه ،باطِنِی تَعوِیلگه وَ 7 تَه رُکنگه اَساسلَنگن.

• وِلایَت. خُدا بِیلَن وَ پَیغَمبَرلَر، اِماملَر، مُبَلِّغلَر بِیلَن یِیتَکچِیلِیکنِی، دوُستلِیکنِی قَبوُل قِیلِیشلِیک. اوُلَرنِی اَیتِیشِیچَه خُدا پَبغَمبَرلَردَه، اِماملَردَه تَجَلِّی قِیلَه آلَه دِی.
• طَهارَت. اَمّا دَرُوزِیلَر بوُنِی دِین رُکنِی دِیب سَنَشمَیدِی.
• نَماز. اوُنِی شِیوَه سِی وَ رَوِیشِینِی تَعیِینلَش حاضِرگِی پَیتدَگِی اِمامنِی زِمَّه سِیدَه دُور. اوُلَر باشقَه مُسُلمانلَرنِی رَوِیشِیگه کوُرَه نَماز اوُقِیشنِی جاهِللَرنِی شِیوَه سِی دِیب حِسابلَه شَه دِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم حَسَن صَباح اوُزِیگه اِیرگشگنلَرنِی بوُینِیدَن نَماز وَ رُوزَه نِی آلِیب تَشلَیدِی.
• زَکات. اوُلَر اوُزلَرِینِینگ بِیر آیلِیک دَرامَدلَرِینِی 12 فائِزِینِی حاضِرگِی پَیتدَگِی اِماملَرِیگه بِیرِیشَه دِی. اَلبَتَّه دَرُوزِیلَردَن تَشقَه رِی باشقَه گوُرُوهلَر.
• رُوزَه. اوُلَر رَمَضاندَگِی رُوزَه گه پایبَند اِیمَسلَر.
• حَج. مَککَه دَگِی حَجگه قائِل اِیمَسلَر وَ اوُزلَرِینِی اِماملَرِی وَ داعِیلَرِی بِیلَن دِیدارلَه شِیشنِی حَجدَن کوُرَه یوُقارِیراق دِیب حِسابلَه شَه دِی.
• جهاد. بونی نفس بیلن مبارزه قیلیش دیب بیلیشه دی.

مَنَه بُو اوُرِینلَردَن تَشقَه رِی جِسمانِی جَنَّت وَ دوُزَحگه اِعتِقاد قِیلِیشمَیدِی وَ اَمر بَه مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَر بَهانَه سِی بِیلَن اوُزلَرِینِی مُخالِفلَرِینِی تِیرار قِیلِیشَردِی، بُو بارَه دَه خوُجَه نِظامُ المُلکنِینگ تِیرار قِیلِینِیشِی مَشهُوردِیر. اَلبَتَّه غالِی اِسمائِلِیلَرِینِینگ هَر بِیرِی هِندِیلَرنِی یا مَزدَکِیلَرنِی یا نَصرانِیلَرنِی وَ باشقَه لَرنِی عَقِیدَه لَرِینِی تَأثِیرِیگه توُشِیشگن، بَعضِی بِیر نِسبَتلَرگه کوُرَه بِیر- بِیرلَرِیدَن فَرق قِیلِیشَه دِی. اوُلَرنِی اَکثَرِیَتِی 12 اِماملِیک شِیعَه لَر وَ اَهلِی سُنَّت دِیب مَشهُور بوُلگن فِرقَه لَر تامانِیدَن تَکفِیر قِیلِینگن. اَمّا مِصرگه اوُحشَه گن مُسُلمان وَ اِیلدِیزلِی مِللَتنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلگن دَستَه لَر نَمازگه وَ رُوزَه گه وَ باشقَه لَرگه اوُحشَه گن ظاهِرِی آدابلَرنِی بِیر دَورلَردَه بَجَه رِیب کِیلِیشگن وَ یَعنِی ظاهِردَه بَجَه رِیشگن – بعضِیلَرنِی اَیتِیشِیچَه بُو توُقِیَه  سَبَبلِی قِیلِینگن – اوُلَر بُو بِیلَن اوُزلَرِینِی باشقَه اِسمائِلِی غالِیلَردَن جوُدا قِیلِیب آلِیشگن. هَر قَندَی دَلِیلگه کوُرَه بُولگندَه هَم اوُلَرنِی بِیر قِیسمِی مِصردَگِی فاطِمِیلَر دَولَتِینِی آخِیرلَرِیدَه اوُزلَرِینِینگ ظاهِرِی فِقهِی کِتابلَرِیگه اِیگه بُولِیشگن، ظاهِردَه اِیسَه اوُلَردَگِی مَوجُود بوُلغَه نِیشلَرگه قَرَمَسدَن اوُلَرنِی اوُستِیدَه اَهلِی قِبلَه حُکمِی صادِر قِیلِینَه دِی.

مَنَه بُو اِسمائِلِیلَر شوُندَی بوُلغَنگن عَقِیدَه وَ رَفتارلَر بِیلَن بِیرگه اَفرِیکَه نِی شِمالِیدَه عَبِیدِیلَر یا فاطِمِیُّون نامِی آستِیدَه اِسمائِلِی فِقهِیگه اَساساً حُکوُمَت تَشکِیل قِیلِیشگن. مَنَه بُو دَستَه دَگِی فاطِمِیلَرنِی دَورِیدَه بوُگوُنگِی کوُندَه بِیز کوُرِیب توُرگن مَراسِیملَر اِسمائِلِی شِیعَه لَرنِی تَبلِیغ قِیلِیشدَه فایدَه لَه نِیلگن، عاشُرا وَ عِیدِی غادِیر وَعِیدِی وِلایَتِی اَئِمَّه وَ فاطِمَه زَهرا رَضِیَ الله عَنها ، مَولوُد وَ شَعباننِی یَرمِی مَراسِیملَرِی شوُلَر جُملَه سِیگه کِیرَه دِی.

بِیرِینچِی مَرتَه عاشُرا عَزَدارلِیک مَراسِیمِی  363 یِیلدَه مُعِزِالدِّین فاطِمِینِی حاکِمِیَتِی دَورِیدَه اوُتکَه زِیلدِی وَ باشقَه حاکِملَرنِی دَورِیدَه هَم دَوام اِیتِیب حاضِرگِی کوُنگه چَه یِیتِیب کِیلدِی. مَقرِیزِینِی سوُزِیگه کوُرَه، فاطِمِیلَر عاشُرا کوُنِیدَن اوُچ کوُن آلدِین نانوایخانَه لَردَن تَشقَه رِی بازارلَرنِی، دوُکانلَرنِی هَمَّه سِینِی تَعطِیل قِیلِیشَر اِیدِی [1]،وَ آدَملَر مَنصَبدارلَر بِیلَن بِیرگه اَزهَر عالِی اوُقوُو یوُرتِیدَه عَزَدارلِیک مَراسِملَرِینِی عَمَلگه آشِیرِیشَردِی، بوُندَن سُونگ مَشهَدِی رَسُول حُسَین ناملِی جایگه بارِیب اوُ یِیردَه هَم شِعر وَ مَرسِیَه لَر اَیتِیش بِیلَن عَزَدارلِیکلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشَردِی. حوُددِی شوُ کوُنِی آدَملَر گوُلسُوم وَ سَیِّیدَه نَفِیسَه گه اوُحشَه گن اِمامزادَه لَرنِی زِیارَتِیگه هَم بارِیشَر وَ اوُ یِیردَه هَم شِعر وَ مَرسِیَه اوُقِیش بِیلَن عَزَدارلِیک قِیلِیشَردِی وَ حُکوُمَتنِی قَصرِیدَه هَم حاکِمنِی حُضُورِیدَه مَخصُوص عَزَدارلِیک مَراسِمِی اوُتکَه زِیلگن. بوُندَن تَشقَه رِی  حُوددِی شُو حُکوُمَتنِی دَورِیدَه  «حَیَّ عَلَی خَیرِ العَمَل» عِبارَه سِی عَذانگه قوُشِیلدِی.        

اِیندِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِینگ شوُندَی حُکوُمَتِی اَیتِیب اوُتِیلگن عَقِیدَه لَر وَ دَستوُرلَر بِیلَن مِصردَه حُکمرانلِیک قِیلِیشگن اِیدِی، حافِظنِی زَمانِیدَن باشلَب فاطِمِیلَر تَفَرُّقگه ،ضَعِیفلِیککَه وَ قَتتِیق اِیچکِی کوُرَشلَرگه دوُچار بوُلِیشدِی، اوُشَه زَماندَن سوُنگ توُرلِی- هِیل مِنطَقَه لَرنِی حاکِملَرِی وَ وَزِیرلَرِی قوُزغَلان قِیلِیشَر، هَمدَه حاکِملَرنِی تَعیِینلَش وَ اِیشدَن آلِیب تَشلَشدَه نَقش اوُینَشگن. حوُددِی شوُ وَزِیرلَر اوُزَرا اِیچکِی رَقابَت پَیتِیدَه وَ اوُزلَرِینِی اَطرافلَرِیدَگِی مالِکِی، شافِعِی حُکوُمَتلَرِی بِیلَن بوُلگن رَقابَتدَه، اوُشَه زَماندَه فَرَنگِیلَر دِیب ناملَنگن کافِر نَصرانِی یِیوراپَه لِیکلَر اوُچُون دِیارلَرِیگه کِیرِیشگه رُحصَت بِیرِیشَه دِی، مِصردَگِی شاوَر ناملِی فاطِمِی وَزِیر قاهِیرَه نِی اَطرافِیدَن اوُلَرنِی حَربِی بَزَه گه یِیر اَجرَتَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] خطط، ج 2، ص 57؛ ابوشامه، الروضتين، ج1، ص 10.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(18-قسمت)

می دانیم که اسماعیلی های شیعه مذهب طوایفی از غلات شیعه بودند که خودشان به خالصه و مبارکیه و این هم به سه شاخه ی عمده ی نزاری و دروزی و مستعلی و هم اکنون به آغاجانیه و بُهره تقسیم می شوند و هر کدام از اینها هم به چندین فرقه ی مختلف تقسیم می شوند، از قرامطه بگیرید تا آنچه که ما هم اکنون در افغانستان و ایران می بینیم تا اسماعیلی هایی که در شمال آفریقا و بخصوص در مصر در اواخر عمر این حکومت دارای کتب فقهی خاص خودشان بودند و دانشگاههائی مثل الازهر و سایر مدارس را برای تدریس فقهشان تأسیس کردند.

 اسماعیلی ها تا جعفر صادق را قبول داشتند و بعد از آن اسماعیل را قبول دارند. به همین دلیل به آنان میگویند6 امامی . عقاید غالی گرایانه ی آنهاهم بر باطنی گری و تأویل باطنی از منابع شرعی و بر 7 رکن استوار بود .

1. ولایت . پذیرش سرپرستی و دوستی با خدا و پیامبرا ن و امامان و مبلغین . اینان می گفتند خدا می تواند در پیامبران و امامان تجلی کند .
2. طهارت . اما دروزیان این را رکن دین نمی دانند
3.  نماز. که تعیین شیوه و روش آن بر عهده ی امام حاضر است. اینان نماز خواندن به سبک مسلمانان دیگر را شیوه ی جهال می دانند. برای همین است می بینم که حسن صباح نماز و روزه را از گردن پیروانش بر می دارد.
4. زکات. آنها 12 درصد درآمد ماهیانه ی خودشان را به امام حاضرشان می دهند. غیر از دروزیها
5. روزه . آنها پایبند به روزه رمضان نیستند.
6. حج . قائل به حج مکه نیستند و دیدار امام و داعیان خودشان را بالاتر از حج می دانند.
7. جهاد. این را مبارزه با نفس می دانند.

غیر از این موارد به بهشت و دوزخ جسمانی اعتقادی ندارند و به بهانه ی امر به معروف و نهی از منکر مخالفین خودشان را ترور می کردند که ترور خواجه نظام الملک مشهوراست. البته این اسماعیلی های غالی هر کدام که تحت تأثیر عقاید هندیان یا مزدکیان یا نصرانیها و غیره قرار گرفته بودند به نسبتهائی با همدیگر مختلف بودند. اکثریت اینها توسط شیعیان 12 امامی و فرق معروف به اهل سنت تکفیر شدند. اما دسته هایی از آنها که بر ملتی مسلمان و ریشه دار مثل مصر حکم می کردند بعضی از آداب ظاهری چون نماز و روزه و غیره را در دورانهائی به جای می آوردند و تا حدودی در ظاهر – عده ای می گویند به خاطر تقیه – خودشان را از سایر فرق اسماعیلی غالی جدا کرده بودند. به هر دلیلی که بوده باشد بخشی از اینان کتبی در فقه ظاهر هم برای خودشان در اواخر حکومت فاطمیان مصر داشتند و در ظاهر با تمام آلودگیهائی که داشتند حکم اهل قبله بر آنها صادر می شد.

این اسماعیلی ها با چنین عقاید و رفتار های آلوده ای در شمال آفریقا حکومتی تحت عنوان عبیدی ها یا فاطمیون را بر اساس فقه اسماعیلی  تشکیل دادند. در دوران این دسته از فاطمی ها بود که از مناسبتهائی که الان می بینیم برای تبلیغ شیعه ی اسماعیلی استفاده می شد، برگزاری مراسم عاشورا و عید غدیر و عید ولادت ائمه و فاطمه زهراء رضی الله عنها و مراسم مولود و نیمه ی شعبان از جمله ی این موارد بود.

برای اولین بار مراسم عزاداری عاشورا در سال 363  در زمان حاکمیت معزالدین الله فاطمی برگزار شد و در زمان حکام دیگر تا کنون ادامه پیدا کرده است . به قول مقریزی، فاطمی ها 3 روز قبل از روز عاشوراء بازارها و مغازه ها را غیر از نانوائی ها تعطیل می کردند[1]، و مردم به همراه مقامات در همین دانشگاه الازهر عزاداریشان را انجام می دادند، و بعد به سوی جائی به نام مشهد راس الحسین می رفتند و آنجا هم با شعر و نوحه خواندن عزاداری می کردند . درهمین روز مردم باز به زیارت امامزاده هائی مثل کلثوم و سیده نفیسه می رفتند و آنجا هم با نوحه و شعر خوانی عزاداری می کردند. در قصر حکومتی هم و با حضور حاکم مراسم عزاداری مخصوصی برگزار می شد. علاوه بر این در همین حکومت بود که عبارت «حی علی خیر العمل» وارد اذان مردم شد .

حالا یک همچنین حکومت شیعه ی اسماعیلی با چنین عقاید و برنامه هائی بر مصر حاکمیت دارد، از زمان  حاکمیت حافظ، فاطمیان دچار تفرق، ضعف و درگیری‌های شدید داخلی شدند، از این زمان به بعد است که  وزرا و حکام مناطق مختلف شورش می کردند و در نصب و برکناری  حکام نقش پیدا می کنند. همین وزراء در رقابتهای داخلی با هم و با حکومتهای مالکی و شافعی اطراف خود به اروپائیان نصرانی کافر که در آن زمان به فرنگیان مشهوربودند هم اجازه ی ورود به سرزمینشان را می دهند و وزیر فاطمی مصر به نام شاور به آنان اجازه می دهد که پایگاهی نظامی در اطراف قاهره داشته باشند.

(ادامه دارد……)

---

[1] خطط، ج 2، ص 57؛ ابوشامه، الروضتين، ج1، ص 10.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(64- қисмат)

Дар тафсири ин даста аз оёт астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُوْلُ اللهِ وَيُقِيْمُوْا الصَّلاةَوَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوامِنِّي دِمَاءهَمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّ الإِسْلامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللهِ تَعَالَى.[1]

Ба ман дастур дода шуда аст то бо мардум бижангам то инки гувохи дихандки бажуз аллох дигар маъбуд ба хаққи нест ва қатъан Мухаммад росулуллох аст ва намозро барпо доранд ва закотро пардохт намоянд ва чун ин корхоро анжом диханд хунхоишон ва амволишонро аз ман махфуз гарданд, магар инки хаққи ислом ба онон таъаллуқ гирад, ( мисли худудики бар хаммайи муслимин дар сурати иртикоби журм жой меше) ва хисоби онон бар аллох аст.

Мушаххас астки ин жанги росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо тамоми мушрикин ва тамоми секуляристхост на бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб. Дар жойи дигари Анас ибни Молик розиаллоху анху аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки:

“‏ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، فَإِذَا شَهِدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَصَلَّوْا صَلاَتَنَا وَاسْتَقْبَلُوا قِبْلَتَنَا وَأَكَلُوا ذَبَائِحَنَا فَقَدْ حَرُمَتْ عَلَيْنَا دِمَاؤُهُمْ وَأَمْوَالُهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا[2] ‏

Дар ин ривоят возих ва ровшан астки лафзун нас дар хадисхоики бо

« أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ»

Омада аст хос ба мушрикин ва секуляристхост на ба сурати ом манзуриш тамоми куффор бошад. ин нуктайи рези астки иддайи аз бародарони мо фаромушиш карданд. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жавоби суъоли Хузайфа розиаллоху анху танхо монеъи бозгашти ба дини мушрикин ва секуляризмро аслаха ва шамшир маърифий мекунад: Хузайфа розиаллоху анху мепурсад:

يا رسول الله هل بعد هذا الخير؛ شر، كما كان قبله شر؟! قال: «نعم»، قلت: فما العصمة منه يا رسول الله؟ قال: «السيف». [3]

Оё баъди аз ин хейр ( ислом), шарри хам вужуд дорад хамонгунаки қабли аз он шар (ширк ва мушрикин) буд? Фармуд: “бале” Хузайфа гуфт: рохи нажот аз он чист? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд: “ шамшир”.

Бале мушрикин ва секуляристхо пейваста бо мо межанганд то  моро аз мафохими чохоргонайи ислом тухий кунанд ва танхо чизики метавонад аз ин хадафи мушрикин ва секуляристхо ва соири куффор жиловгири кунад танхо шамшир ва аслаха аст. Инро худимон хамин алъон дар баробари диктотури дини секуляризм дар тамоми сарзаминхойи мусалмоннишин ва насронийхойи Африқойи марказий тахти контроли секуляристхо ва будоийхойи тахти контроли  секуляристхо ламсиш мекунем,қаблан хам тажрубиёти талхи чун тажрубайи Андалус пас аз 781 сол хукмроний ва тажрубайи муғулхо ва ғейрихро дар торихимон доштем.

Барои хамин аст дар баробари ин жанги хамишагий ва фарогир бар алайхи секуляристхоки танхо забони аслаха ва шамширро мефахманд аллох таоло амр мекунад:

 فَقَاتِلْ فِی سَبِیلِ اللّهِ لاَ تُکَلَّفُ إِلاَّ نَفْسَکَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَسَى اللّهُ أَن یَکُفَّ بَأْسَ الَّذِینَ کَفَرُواْ وَاللّهُ أَشَدُّ بَأْساً وَأَشَدُّ تَنکِیلاً ‏ (نساء/ 84)

Дар рохи худо бижанг ( хатто агар хам танхо бошид ва бок надошта боши). Ту жуз масъули ( аъмоли ) худ нести. Ва мўъминонро ( хам ба жанг даъват кун ва ) тарғиб ва тахрик кун. То инки худованд қудрати кофаронро бозгирад ва қудрати худо бештар ва мужозоти у сахттар аст.

Ва росулуллох мефармояд:

لَوَدِدْتُ أَنِّي أُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ[4]

Ман дуст дорамки борхо дар рохи худо шахид шуда ва дубора зинда шавам.

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه از ابن عمر رضی الله عنهما / صحیح بخاری حدیث شماره (۲۵) و صحیح مسلم حدیث شماره (۲۲)

[2] سنن النسائي ـ ح 3966

[3] مسند امام احمد بن حنبل / صححه آلبانی

[4] سنن النسائي- الجهاد/صحيح البخاري- التمني/فتح الباري شرح صحيح البخاري-  التمني/موطأ مالك- الجهاد

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(63- қисмат)

Барои хамин аст замоники дар ухуд бармегарданд ё дар жангхойи дигар мисли табук хам ширкат намекунанд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто барои онон чунон арзиши қоил нестки дар мовридишон хам сухбат кунад, аммо он се сахобийи мўъминики дар ғазваи табук ширкат намекунандро бо чанон жаримайи мувожих мекунадки танхо оёти аллох метавонад ононро аз ин тангнох ва тахрим ва жаримайи бузурги нажот бидихад, чун хисоби ин мўъминин бо секулярзадахо жудост ва интизорот аз инон ва вазоифи инон хам бо мунофиқин ва секулярзадахо мутафовут аст. Ин мўъминин асбоби тақвият ва пуштибоний хастанд, касики дору пеши уст хақ надорад онро аз ниёзмандо дариғ кунад.

Холо агар чанин уммати вохид ва жамоати вохиди вужуд дошта бошад ва дар бейнишон ихтилофи ба вужуд биёяд хақ бо кудом аст? Хақ бо они астки аллох таоло ононро ба унвони пуштибон ва ёри расон маърифий карда аст ва ахли қитол аст, ва бо даст ё забон ё қалб ё бо хар се ахли жанги мусаллахона бо душманони секуляр ва соири куффор аст, на он сухан сароёники танхо бо номи дин ва ислом суханони қашанги омма пасанд ва шубхоти шибхи секуляристий ва хатто шибхи жиходий ва мухарриб ва дар нихоят дилсард кунанда сарихам мекунанд ва устоди сухан ва виррожи шуданд.

Инро мо дар хамин умматхойи мутфарриқ ва жамоатхойи мутафарриқ хам ба каррот дидаемки ин жамъи сухандони виррожики ек гуша нишаста ва хатто бо номи шайх ва муфти ва ғейрих шиносонда шуданд, ва бидуни дар назар гирифтани воқеиятхойи жиход ва воқеиятхойи рузи муслимин сухан сароий мекунанд ва самароти гуфтахоишон хам зарба задан ба жараёни мужохидин аст, чи садамоти ба жараёни жиходий заданд ва чигуна боиси онхамма тафарруқ ва шикаст шуданд. Дар хар сурат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам он тоифа ва он бахш аз ин умматишро бар хақ медонадки

 صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ

Ахли қитол бо куффор бошандки аллох таоло ононро хам дуст дорад.

Медонемки “ пейваста” ва бидуни вақфа то рузи қиёмат секуляристхо алайхи муслимин дар холи ситиз ва жанганд,

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا(بقره/217)

Яъни ин пейвастаги ва жанги мудовимро секуляристхо бар муслимин то рузи қиёмат тахмил мекунанд на куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб, ва агар жанги бо ин куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб пеш биёяд ва ба хотири ин астки инон жохилона худишонро душмани соили муслимин қарор доданд, ва муслиминро мажбур ба жанг карданд, ва агар на жанги аслийи муслимин бо инон нест; инхо метавонанд ахли зимма бишаванд ва насроният ё яхудият ва мужусият ва соибияти худишонро хифз кунанд, ва муслимин нашаванд, ва аслан жанги хам бо муслимин надошта бошанд, ва агар бо инон хам жанги иттифоқ биёфтад то замони астки таслими жизъя бишаванд:

«حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ»

На то замоники мусалмон бишаванд

«حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ و….». 

ки мухтасси секуляристхост.

 Пас жанги хамишаги муслимин дар баробари жанги хамишагийи мушрикин ва ё ба забони имрузий дар баробари жанги хамишагийи секуляристхойи жанг фуруш аст:

وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)

Пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд. Жанги онон идома дорад то замоники мо дасти аз он чохор мафхум ва мухтавойи динимон бикашем ва жанги мо хам бо онон идома дорад то таслими қонуни шариати аллох бишаванд. .[1]

Замоники аллох таоло дар мовриди жанг бо ин секуляристхо амр мекунад:

فَإِذَا انسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(توبه/5)

Хенгомики моххойи харом поён гирифт, мушрикинро хар кужо биёбид бикушид ва бигирид ва мухосара кунид ва дар хамма камингоххо барои ( ба дом андохтани ) онон бинишинид. Агар тўвба карданд ва намоз хонданд ва закот доданд, рохро бар онон боз гузорид. Бегумон худованд дорои мағфирати фаровон ва рахмати густарда аст. Ва боз аллох таоло дар мовриди жанг ва қитол бо секуляристхо амр мекунад:

وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (توبه/36)

Бо хамма мушрикон бижангид хамонгунаки онон хаммашон бо шумо межанганд, ва бидонидки ( лутф ва ёри) худо бо пархезгорон аст.

(идома дорад…….)

---

[1] در درس شناسائی مشرکین  در این زمینه توضیحات کامل را عرض کردیم و نیاز به تکرار نیست

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(17- қисм)

Чунки араб жохилиятида самъ ва тоах қилинадиган  вохид рахбарга эга бўлишган эмас, кимки одил  ё ситамкор имомга байъат бермаган холда ўлса, итоат қилмаслик ва буйруқ вахдати асосида харакат қилишда ва дастур вахдатида жохил арабларга ўхшаб қолган хисобланади.

Бу ердаги қизиқарли бир нуқта шуки, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баён қиладиларки, агар сизлар мусулмон султондан сизларни наздингизда ёмон бўлган нарсани кўрсангиз, бу унга берилган байъатдан узоқлашишингизга ва ундан жудо бўлишингизга  боис бўлмаслиги керак:  

مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا ، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً

Худди шу ерда нима учун Хасан ва Хусайн розиаллоху анхумога ўхшаган буюк кишилар муовиядек шохга байъат берганликларини тушуниб етамиз, аслида эса муовияни ўзи на Алига байъат берган эди ва на Хасан ибни Алига, бўлиб хам уларни хар иккови мусулмонларни хақ халифаси хисобланган ва у боғий бўлган. Бу ерда Хасан ва Хусайн розиаллоху анхумо муовияни ва уни атрофидаги минглаб кишиларни жиноятлари билан ишлари бўлган эмас, балки улар учун уларнинг  ўзлари тўғри йўлда харакат қилишлари мухим бўлган эди.

Мана бу ривоятларни хаммаси жамоат мавжуд бўлган ва бу жамоат вохид амирга эга бўлган  замонга тегишлидур, энди агар шундай жамоат ва шундай амир мавжуд бўлмайдиган бўлса ва тафарруқ хоким бўлиб олган тақдирда, Хузайфани ривояти бўйича:

   تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ. 

бундай вазиятда энг яхши танлов барча тарқоқ фирқалардан четланиш бўлиши мумкин, одатда фирқайи ножия мавжудлиги сабабли,

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ”.»

و « “لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»

ва секуляристларнинг мусулмонлар устига юклаб қўйган доимий жангларини баробарида:

وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)

Мана бундай ўрин ер юзида шахс фирқайи ножия томонга хижрат қилишга қодир бўлмайдиган ва турли-хил фирқаларни орасида қолиб кетган  баъзи маконларгагина тегишли бўлиши мумкин. Чунки секуляристлар қиёмат кунигача бизлар билан бирга жанг қилишади, лекин мусулмонларнинг тоифаси хам қиёмат кунигача ошкора уларга қарши жанг қилишади ва уларни хамма танийди ва улар хақни устида бўлишади.

Нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлдан бой берилгани сабабли вужудга келган исломий изтирорий бадал хукуматларга нисбатан қандай муносабатда бўлиш борасида  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига биноан олиб бориладиган мана бу хукумат қайтадан қўлга киритилгунича,

 «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

исломий изтирорий бадал хукуматни мавжудлигидан четланиб бўлмайдиган нарса, шунинг учун хам хаммага таниш бўлган тарихий намуналарни маълум миқдорда кўриб чиқишимиз лозим бўлади; бизларнинг баъзи бир мувозанатсиз, меъзонсиз, жохил биродарларимиз ўзлари ва хамрохлари учун ўйлаб топишган ва мусулмонларнинг душманлари хам уни янада ёйиб тарқатаётган чекловлардан ва муваффақиятсизликка боис бўладиган тангликдан ва ноумид бўлишдан, тафарруқдан аллох бизларни олиб чиқиб кетишини умид қиламиз. Иншааалох.

Бизларнинг баъзи биродарларимиз ўзларининг шариатни мақсадларидан ва хадафларидан огох бўлмаганликлари  ва мусулмонларни тарихидан огох эмасликлари сабабли, ўзлари учун ўйлаб топишган чекловлар боис, ўзларини фикрлаш доираларини нихоятда чегаралаб,тор қилиб олишган, бошқа бир томондан эса улар тафарруқни янада кўпайишига ва ахли қиблани яна кўпроқ сустлашишига ва мусулмонларни ўртасида ноумидликни тарқалишига  сабаб бўлишган.

Шунингдек айтиб ўтилганидек, мана бу мувозанатсиз биродарларнинг очиқ хатоларидан яна бири, нубувват манхажига асосланган хилофатни қулашидан сўнг изтирорий холатда вужудга келган  исломий изтирорий бадал хукуматлар билан қандай муносабатда бўлишдур. Бизларнинг мана бу меъзонсиз биродарларимиз, ислом тарихидаги солих буюк кишиларга қарама-қарши равишда, нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлга киритгунларича исломий изтирорий бадал хукуматлардан бир фурсат сифатида фойдаланишни ўрнига, кина ва нафрат, хамда адолатни бир четга суриб қўйиш сабабли, бу хукуматларга нисбатан бир тахдид,хатар деб қарашади ва мусулмонларнинг душманлари хам динфурушларни ва уламойи суъ варрувайбизани турли- хил каналлари орқали бу кинани янада кенгайтиришади ва натижада эса мана бу мувозанатсиз биродарларимизни хохлаган жойларига тортиб олиб  кетишади.

 Исломий изтирорий бадал хукуматларга қандай муносабатда бўлиш борасидаги бахсимизни янада тушунарлироқ бўлиши учун барча мусулмон тарихчилари ва хатто кофирлар бу воқеаларни сихати борасида  шубха қилмайдиган ва барча тарихчилар иттифоқли назарга эга бўлган  мисолларни зикр қилиб ўтишни лозим топдим. Салохиддин ва Мисрдаги исмоилийларни хукумати ва оли бувайб ва аббосийлар хақида сўз бошлаймиз ва аста-секинлик билан усмонийларга хам  етиб борамиз.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(17-قیسم)

چوُنکِی عَرَب جاهِلِیَتِیدَه سَمع وَ طاعَه قِیلِینَه دِیگن واحِد رَهبَرگه اِیگه بوُلِیشگن اِیمَس، کِیمکِی عادِل یا سِیتَمکار اِمامگه بَیعَت بِیرمَه گن حالدَه اوُلسَه، اِطاعَت قِیلمَسلِیک وَ بوُیرُوق وَحدَتِی اَساسِیدَه حَرَکَت قِیلِیشدَه وَ دَستوُر وَحدَتِیدَه جاهِل عَرَبلَرگه اوُحشَب قالگن بوُلَه دِی.

بوُ یِیردَگِی قِیزِیقَرلِی بِیر  نوُقطَه شوُکِی، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم بَیان قِیلَه دِیلَرکِی، اَگر سِیزلَر مُسُلمان سُلطاندَن سِیزلَرنِی نَزدِینگِیزدَه یامان بُولگن نَرسَه نِی کوُرسَنگِیز،بوُ اوُنگه بِیرِیلگن بَیعَتدَن اوُزاقلَه شِیشِینگِیزگه وَ اوُندَن جُودا بُولِیشِینگِیزگه بائِث بوُلمَسلِیگِی کِیرَک:    مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا ، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً  [1]   حوُددِی شُو یِیردَه نِیمَه اوُچوُن حَسَن وَ حُسَین رَضِیَ الله عَنهُماگه اوُحشَه گن بوُیُوک کِیشِیلَر مُعاوِیَه دِیک شاهگه بَیعَت بِیرگنلِیکلَرِینِی توُشوُنِیب یِیتَه مِیز، اَصلِیدَه اِیسَه مُعاوِیَه نِی اوُزِی نَه عَلِیگه بَیعَت بِیرگن اِیدِی وَ نَه حَسَن اِبنِ عَلِیگه، بوُلِیب هَم اوُلَرنِی هَر اِیککاوِی مُسُلمانلَرنِی حَق خَلِیفَه سِی حِسابلَنگن وَ اوُ باغِی بوُلگن. بُو یِیردَه حَسَن وَ حُسَین رَضِیَ الله عَنهُما مُعاوِیَه نِی وَ اوُنِی اَطرافِیدَگِی مِینگلَب کِیشِیلَرنِی جِنایَتلَرِی بِیلَن اِیشلَرِی بوُلگن اِیمَس، بَلکِی اوُلَر اوُچُون اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی توُغرِی یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشلَرِی مُهِم بوُلگن اِیدِی.

مَنَه بُو رِوایَتلَرنِی هَمَّه سِی جَماعَت مَوجُود بوُلگن وَ بُو جَماعَت واحِد اَمِیرگه اِیگه بوُلگن زَمانگه تِیگِیشلِیدوُر، اِیندِی اَگر شوُندَی جَماعَت وَ شوُندَی اَمِیر مَوجُود بوُلمَیدِیگن بوُلسَه وَ تَفَرُّق حاکِم بوُلِیب آلگن تَقدِیردَه، حُذَیفَه نِی رِوایَتِی بوُیِیچَه:    تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَكُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ.  [2] بوُندَی وَضِیعیَتدَه اِینگ یَحشِی تَنلاو بَرچَه تَرقاق فِرقَه لَردَن چِیتلَه نِیش بوُلِیشِی موُمکِین، عادَتدَه فِرقَه یِی ناجِیَه مَوجُودلِیگِی سَبَبلِی،  «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ”.»  [3] و « “لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ» [4]  وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ مُسُلمانلَر اوُستِیگه یوُکلَب قوُیگن دائِمِی جَنگلَرِینِی بَرابَرِیدَه :   وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)  مَنَه بوُندَی اوُرِین یِیر یوُزِیدَه شَخص فِرقَه یِی ناجِیَه تامانگه هِجرَت قِیلِیشگه قادِر بوُلمَیدِیگن وَ توُرلِی- هِیل فِرقَه لَرنِی آرَه سِیدَه قالِیب کِیتگن بَعضِی مَکانلَرگه گِینَه تِیگِیشلِی بوُلِیشِی موُمکِین. چوُنکِی سِکوُلارِیستلَر قِیامَت کوُنِیگه چَه بِیزلَر بِیلَن بِیرگه جَنگ قِیلِیشَه دِی، لِیکِن مُسُلمانلَرنِینگ طائِفَه سِی هَم قِیامَت کوُنِیگه چَه آشکارَه اوُلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی هَمَّه تَنِیدِی وَ اوُلَر حَقنِی اوُستِیدَه بوُلِیشَه دِی.

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی قوُلدَن بای بِیرِیلگه نِی سَبَبلِی وُجُودگه کِیلگن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه  بوُلِیش بارَه سِیدَه وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِیگه  بِنائاً آلِیب بارِیلَه دِیگن  مَنَه بُو حُکوُمَت قَیتَه دَن قوُلگه کِیرِیتِیلگوُنِیچَه،

«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی مَوجوُدلِیگِیدَن چِیتلَه نِیب بوُلمَیدِیگن نَرسَه، شوُنِینگ اوُچُون هَم هَمَّه گه تَنِیش بوُلگن تَرِیخِی نَمُونَه لَرنِی مَعلوُم مِقداردَه کوُرِیب چِیقِیشِیمِیز لازِم بوُلَه دِی؛ بِیزلَرنِینگ بَعضِی بِیر مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز، جاهِل بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِی وَ هَمراهلَرِی اوُچُون اوُیلَب تاپِیشگن وَ مُسُلمانلَرنِینگ دُشمَنلَرِی هَم اوُنِی یَنَدَه یایِیب تَرقَه تَیاتگن چِیکلاولَردَن وَ مُوَفَّقِیَتسِیزلِیککَه بائِث بوُلَه دِیگن تَنگلِیکدَن نااوُمِید بوُلِیشدَن، تَفَرُّقدَن اَلله بِیزلَرنِی آلِیب چِیقِیب کِیتِیشِینِی اوُمِید قِیلَه مِیز. اِنشاءَالله.

بِیزلَرنِینگ بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ شَرِیعَتنِی مَقصَدلَریِدَن وَ هَدَفلَرِیدَن آگاه بوُلمَه گنلِیکلَرِی وَ مُسُلمانلَرنِی تَریِخِیدَن آگاه اِیمَسلِیکلَرِی سَبَبلِی، اوُزلَرِی اوُچُون اوُیلَب تاپِیشگن چِیکلاولَر بائِث، اوُزلَرِینِی فِکرلَش دائِرَه لَرِینِی نِهایَتدَه چِیگه رَه لَب، تار قِیلِیب آلِیشگن،باشقَه بِیر تاماندَن اِیسَه اوُلَر تَفَرُّقنِی یَنَدَه کوُپَه یِیشِیگه وَ اَهلِی قِبلَه نِی یَنَه کوُپراق سُوستلَه شِیشِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه نااوُمِیدلِیکنِی تَرقَه لِیشِیگه سَبَب بوُلِیشگن.

شُونِینگدِیک اَیتِیب اوُتِیلگه نِیدِیک، مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز بِرادَرلَرنِینگ آچِیق خَطالَرِیدَن یَنَه بِیرِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی قوُلَه شِیدَن سُونگ اِضطِرارِی حالَتدَه وُجُودگه کِیلگن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر بِیلَن قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشدوُر. بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیز، اِسلام تَرِیخِیدَگِی صالِح بُویُوک کِیشِیلَرگه قَرَمَه – قَرشِی رَوِیشدَه، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنلَرِیچَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَردَن بِیر فُرصَت صِیفَتِیدَه فایدَه لَه نِیشنِی اوُرنِیگه ،کِینَه وَ نَفرَت، هَمدَه عَدالَتنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیش سَبَبلِی، بُو حُکوُمَتلَرگه نِسبَتاً بِیر تَحدِید، خَطَر دِیب قَرَشَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ دُشمَنلَرِی هَم دِین فُرُوشلَرنِی وَ اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِضَه نِی توُرلِی- هِیل کَنَللَرِی آرقَه لِی بُو کِینَه نِی یَنَدَه کِینگیتِیرِیشَه دِی وَ نَتِیجَه دَه اِیسَه مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز بِرادَرلَرِیمِیزنِی هاحلَه گن جایلَرِیگه تارتِیب آلِیب کِیتِیشَه دِی.

اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش بارَه سِیدَگِی بَحثِیمِیزنِی یَنَدَه توُشوُنَرلِیراق بوُلِیشِی اوُچُون بَرچَه مُسُلمان تَرِیخچِیلَرِی  وَ حَتَّی کافِرلَر بُو واقِیعَه لَرنِی صِحَتِی بارَسِیدَه شُبهَه  قِیلمَیدِیگن وَ بَرچَه تَرِیخچِیلَر اِتِّفاقلِی نَظَرگه اِیگه بوُلگن مِثاللَرنِی ذِکر قِیلِیب اوُتِیشنِی لازِم تاپدِیم. صَلاحِ الدِّین وَ مِصردَگِی اِسمائِلِیلَرنِی حُکوُمَتِی وَ آلِ بُویَه وَ عَبّاسِیلَر حَقِیدَه سوُز باشلَیمِیز وَ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن عُثمانِیلَرگه   یِیتِیب بارَه مِیز.

(دوامی بار…….)

---

[1] متفق علیه

[2] متفق علیه

[3] مسلم (1923)

[4] مسلم (1922)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

د……..)

(17-قسمت)

چون عرب جاهلیت رهبری واحد نداشتند که ازاو سمع و طاعه داشته باشند کسی که بدون بیعت چنین امام عادل یا ستمکاری بمیرد در این صفت اطاعت نکردن و حرکت نکردن بر اساس وحدت فرماندهی و وحدت دستور مثل عربهای جاهلی شده است.

نکته ی جالب این است که رسول الله صلی الله علیه وسلم بیان میکند که چیزهائی از سلطان مسلمان نزد شما بد بود باز این چیزها باعث نشود شما از بیعت با او فاصله بگیرید و ازاو جدا بشوید: مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا ، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً[1] در اینجاست که باز می فهمیم که چرا بزرگوارانی چون حسن و حسین رضی الله عنهما و دیگران به شاهی چون معاویه بیعت می دهند که خود معاویه نه به علی بیعت داد و نه به حسن بن علی که هر دو خلیفه ی برحق مسلمین بودند و او باغی بود.  در اینجا حسن و حسین رضی الله عنهما کاری به جرم معاویه و هزاران نفر از اطرافیان او ندارند، بلکه برایشان مهم این است که خودشان در مسیر درست حرکت کنند .

 تمام این روایتها مربوط به زمانی است که جماعتی وجود داشته باشد و این جماعت امیری واحد داشته باشد، حالا اگرچنین جماعتی و چنین امیری وجود نداشته باشد و تفرق حاکم باشدطبق روایت حذیفه : تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ. [2] بهترین گزینه کناره گیری از تمام فرق متفرق سفارش می شود که معمولا به دلیل وجود فرقه ی ناجیه «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ”.»[3]و « “لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»[4] در برابر جنگ همیشگی و تحمیلی سکولاریستها بر مسلمین: وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217) چنین موقعیتی ممکن است مربوط به مکانهای استثنائی در روی زمین باشد که شخص توان هجرت به سمت این فرقه ی ناجیه رانداشته باشد و در میان فرق مختلفی گیر کرده باشد. چون سکولاریستها همیشه تا روز قیامت با ما می جنگند و تا روز قیامت هم آشکارا طائفه ای از مسلمین در برابر آنها می جنگند و همه آنها را می شناسند و اینها برحق هستند.

برای چگونه برخورد کردن با حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی که به دلیل انهدام خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ به وجود آمده اند، و تا زمانی که دوباره این روش حکومتی به سبک رسول الله صلی الله علیه و سلم بر می گردد «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» وجود این بدیلهای اضطراری اسلامی غیر قابل اجتناب است، لازم است نمونه های تاریخی که برای همه تا حدودی شناخته هستند را بیشتر مورد بررسی قرار بدهیم؛ تا به امید الله بتواند ما را از این محدودیت و تنگناهِ منجر به شکست و نا امیدی و تفرقی که عده ای از برادران نامتعادل و نامیزان و جاهل ما برای  خودشان و سایر هم مسیرانشان تصور کردند، و دشمنان مسلمین هم به آن دامن میزنند، بیرون ببرد. ان شاء الله.

عده ای از برادران ما به دلیل محدودیتهائی که به دلیل عدم آگاهی از مقاصد و اهداف شریعت و به دنبال آن به دلیل نا آگاهی از تاریخ مسلمین برای خودشان تراشیده اند و دایره ی دید خودشان را بسیار محدود و تنگ قرار داده اند، از یکطرف ابزاری برای تفرق بیشتر و ضعف و سستی بیشتر اهل قبله شده اند و از سوی دیگر باعث نوعی یأس و نا امیدی در میان مسلمین شده اند.

همچنانکه عرض شد یکی از اشتباهات فاحش این برادران نامتعادل چگونگی برخورد کردن با حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی است که به دلیل انهدام خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  و در حالت اضطراری به وجود آمده اند . این برادران نامیزان ما، بر خلاف بزرگان صالح ما در تاریخ اسلام، به جای اینکه تا زمان رسیدن مجدد به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  از این حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی به عنوان یک فرصت استفاده کنند متأسفانه به دلیل کینه و تنفر و کنار نهادن عدالت، به عنوان یک تهدید و خطر به آنان نگاه می کنند، و دشمنان مسلمین هم از کانالهای مختلف دین فروشان و علمای سوء و الرویبضه به این کینه ها دامن زده و این برادران نامتعادل ما را به آنجاهائی که بخواهند می کشانند .  

برای اینکه بحثمان را در چگونگی برخورد با حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی ملموس تر کنیم لازم دانستم مثالهائی رابرایتان ذکر کنم که تمام مورخین مسلمان و حتی کافر هم در صحت این وقایع شکی ندارند و مورد اتفاق همه ی مورخین است . اجازه بدهید از صلاح الدین و حکومت اسماعیلی مصر و آل بویه و حکومت عباسیان شروع کنیم و به تدریج برسیم به عثمانیها و وضع موجود.

(ادامه دارد……..)

---

[1] متفق علیه

[2] متفق علیه

[3] مسلم (1923)

[4] مسلم (1922)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(62- қисмат)

Замоники насли гузаштайи ноогох, бехирад, фариб хурда ва сухтайи мо абзори дар дасти секуляристхойи муртад шуданд ва масири миллати моро аз рохи аслий ислом ба самт ва суйи дини секуляризм ва мазохиби мухталифи он тағйир доданд, ва масири зиллат ва новкарийи барои куффори секуляри жахоний ва тоғутхойи мантақаийро бар миллати мо тахмил карданд, моро аз иззатики аллох бароимон дар назар гирифта буд махрум карданд:

: وَلِلَّهِالْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ .

Ва моро залил ва табдил ба абзори дар дасти душманонимон карданд, манобеъи зер заминийи заминхойи мусалмоннишинро таррож карданд, ва манбаъи барои қудратгири душманон ва тахмили фақр ва махрумиятхойи тоқат фарсо бар миллати мусалмони худ карданд.

Барои хамин, мумкин аст мо хийли аз корхонахо ва аслахахоро надошта бошем аммо мо дар аваз қалбхойи худимонро дорем, иймони росихи худимон ба ваъдахойи аллох дар дунё ва қиёматро дорем, дастхойи худимонро, торихи худимонро, бародарон ва хохарони худимонро, ва болотар аз хамма қонуни шариати аллох ва хадафи вохиди худимонро дорем. Хамин иймон ва иродайи росихи ба қонуни шариати аллох ва хадафи вохид ва муштарак хамони астки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи хоин аз мо гирифтанд.

                             Бо чанин огохий ва бо чанин хадафи муштарак ва аллох пасанди имруза миллати мо бедор шуда аст ва қасд дорад бо лагади жононайи ба муртаддини секуляри махаллий ва дур рехтани онон, мисли соири миллатхойи бедор барои ба даст овардани иззат ва хуқуқи поймол шудашон даст ба кор бишаванд ва бори дигар бо табаъият аз қонуни шариати аллох ба саодати худишон баргарданд, онхам бар пояхои худишон ва бо васоили худишон ва бо вахдат бо тамоми ахли қибла ва аз тариқи фидо кардан ва қурбоний кардани худишон.

Ин хамон огохихо ва илми лозим ва хамон хадафи ровшани астки бояд бори дигар барои вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ба унвони ек пеш ниёз ва муқаддама барои муслимин зинда бишаванд.

Дувумин поя ва пеш заминайи асосий ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий шинохт, хаммасир шудан, муроқибат ва мухофизат аз тоифа ва гурухи аз муслимин астки аллох таоло баъди аз нусрати худиш онхоро ба унвони тақвият кунанда ва пуштибони муслимин маърифий мекунад:

هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/62)

У хамон каси астки туро бо ёри худ ва тавассути мўъминон тақвият ва пуштибоний кард.

Албатта нусрати аллох таоло хам шарт дорад ва он хам табаъияти бечун ва чиро аз қонуни шариати аллох, ва дар пеш гирифтани сиёсати самиъна ва атоъна, ва адами табаъият аз хутуватиш шайтон ва хостахойи гумрохгар аст:

: وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (بقره/120)

Ва агар аз хостахо ва орзухойи ишон пейравий кунид, баъди аз онки илм ба ту расида аст, хеч сарпараст ва ёвари аз жониби худо барои ту нахохад буд.

Инро аллох таоло бидуни таоруф ба азизтарин махлуқотиш мегуяд то дигарон хисоби худишонро бидонанд. Дигарон бидонандки агар нусрати аллохро мехоханд бояд бидуни чун ва чиро тобеъи қонун ва шариати аллох ва равиши хидоятгарийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бошанд. Илова бар ин, агар тақвият шудан аз тарафи мўъминин ва пуштибонийи ононро хам мехоханд боз бояд муқаддамотиро риоят кунанд ва худишон хам ба мавориди пойбанд бишаванд.

Инро медонемки жомеъайи муслимин ба сурати умумий аз ду дастайи комилан мутамойиз ташкил шуда аст: дастайи мўъмининики инон хам худишон ба даражоти мухталифи тақсим мешаванд ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки инон хам боз ба даражоти мухталифи тақсим мешаванд.

Он дастайи аз муслиминики аллох таоло ононро пас аз нусрати худиш боиси тақвият ва пуштибоний медонад бидуни шак мунофиқин ва секулярзадахо нестанд. Агар дарси мунофиқин ва секулярзадахоро ба хуби мурур карда бошид мутаважжих мешавидки инон худишон ек офат ва хатто ек душмани дохилий барои жиход ва мубориза ва муслимин хастандки бояд азашон хазар бишавад:

هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ ‏(منافقن/4)

Онон душмананд ва аз ишон бар хазар бош. Худо бикушадишон! Чигуна (аз хақ ) баргардонда мешаванд ( ва мунхариф мегарданд?!).

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(61- қисмат)

Мархалайи баъдий огохихойи малмус ба тажоруби хар ек аз сарзаминхойи мусалмоннишин дар торихи гузашта ва бахусус огох шудан аз хар ончи муртаддин дар чанд дахайи гузашта то кунун бар сари он оварданд, ва ташрихи сахихи хар ончики ба тахаққуқ пейваста ва ё хануз хам дар холи вуқуъ аст, бармегардад. Ин хам худиш рохи аст ба огохи пейдо кардани муслимин аз худишон ва хар ончики карданд. Масъулияти мо дар ин мархала ин астки худишонро ба худишон бишносонем, чун ин огохий хам метавонад муқаддамайи бошад дар масири вуруд ба огохихойи бартар.

Замоники қонуни шариати аллох истиқрори мужаддади худишро аз тариқи хукумати исломий бар минхажи набавий ё хукумати бадили изтирорий бадаст биёварад, набояд тасаввур кунемки мо пешгомон ва собиқин, чанин неъматиро ба онон хадя кардаем, балки ин амри астки фақат дар сояйи огохийи иймоний ва огохихойи шаръий ин мардум ва соири муқаддамот ва пеш заминахойи вахдат тавассути хамин муслимин тахаққуқ ёфта ва мева ва самарайи солхо муборизайи худи онхост, мардум солхо ва шояд қарнхо хостори адолат, амният, озодий, рифохи иқтисодий ва аз бейн рафтани махрумият ва рафъи истибдод ва ихтиноқ буданд, ва замоники мо мотараққиёнатарин ва устувортарин роххойи расидан ба ин умидхо ва ахдофро ба онон маърифий кардем худи онон хастандки дар замин чанин тарх ва нақшаиро пиёда мекунанд.

Мо харгиз гуши ононро бо ёва суроихо ва харфхойи пуч, бемаъни,дуруғ ва таваххуми – монанди пейравони дини секуляризм ва дин фурушони хоиники солхост мардумро ба гандоби пасти, шикаст ва ноумиди кашонда – пурнахохем кард, мо хақро баён мекунем, мотараққиёна тарин рохи инсонсозро ба онон арза мекунем,ва замоники бо мардум вориди сухбат мешавем, фақат қонуни шариати аллохро бо забони имруз ва забоники хуб мутаважжихиш мешаванд ба онон арза мекунем. Бароишон ровшан ва ошкор мекунемки аллох таоло аз мо ва шумо чи мехохад? Мо ва онон дар ин дунё дар пейи чи чизи хастем? Чи медихем ва дар дунё ва қиёмат чи бадаст меоварем?

Мо ба  онон мефахмонемки вахдати огохона ва харакатий ба самт ва суйи ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват ва татбиқи комили қонуни шариати аллох ва ташкили уммати вохид ва жамоати вохид аз тариқи шўройи улил амри жахоний нобуд кардани ситамгар ва золими қаблий ва интиқоли қудрат аз ек табақа ва гурухи золим ва ба табақайи золими дигар нест, ба онон мефахмонемки барои мо ек золими англизи, фарансавий, японий, чиний ва ……бо ек золим ва ситамгари турк, араб ва форс , курд, балуч ва пашту ва худи на танхо хеч фарқи надорад балки истисморгари худи манфуртар ва палидтар аст.

Мо омодаемки риша зулмро хушик кунем, барои мо зулм, зулм аст; ва тағйири забон ва нажоди золим наметавонад мохияти зулмро аваз кунад, балки танхо гур астки метавонад онро мунхадим кунад ва тағйириш бидихад. Ва ин худиш мўъминин онки хоханд фахмидки хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри вохиди он ва уммати вохид ва жамоати вохидики ба вужуд меояд харгиз манофеъи истисморгарон, истеъмогарон ва куллан табақа золимро таъмин накарда ва нахохад кард, ва жомеъйи ояндайи мо жойи баро фурсат талабон ва хийлагарони хунрез нахохад дошт.

Мо бояд бо мардум аз забони мустақими истефода кунемки хамма битавонад бифахманиш, мо бояд аз мафохимики миллатимон хануз қодир ба даркиш нестанд пархез кунем, ва формули муносиби барои басижи рустоиён ва мардумони шахрий пейдо кунемки дарки он барои хамма мумкин бошад мисалан: “ ла илаха” куфр ба тоғут чист? Ва “ иллаллох” ва иймон ба аллох ва ийяка наъбуду ва ийяка настаъин яъни чи? Бехишт чист? Жаханнам чист? Қиёмат яъни чи? Чиро мехохид жиход ва мубориза кунид? Шумо кистид? Падаритон чи касони буданд? То кунун чи бар саритон омода аст? Вазиъат чигуна аст? Секуляристхойи кофари жахоний чи балойи бар сари дин ва фарзандон ва номус ва фарханг ва мол ва сарзамини онон дар оварданд? Оё аз инки муртаддини секуляр бо хамкорийи куффори секуляри жахоний ошкоро ва бо аслаха талош доранд қонуни шариати аллохро аз бейн бибаранд ва қонуни ек башарий мисли худишонро жойиш бигузоранд норохат нестанд? Оё аз инки бо дур рехтани қонуни шариати аллох ва жойгузини қонуни дигари ба аллох тўвхин мешавад нигарон нестанд? Оё аз инки насли гузаштайи бехирад ва фариб хурда ва ноогох ва сухтайи мо масири миллати моро аваз карда ва ба самт ва суйи иртидод ба дини секуляризм кашонда шарм надоранд? Ва намехоханд ба ин нангики насли фосид ва сухта ва фариб хурдайи гузаштайи мо ба вужуд оварданд хотима бидиханд? Оё духтар ва хохар ва модари мусалмонитонки аз тарафи куффори секуляр ва ишғолгари жахоний ва муртаддин ва новкарони махаллий онон мовриди тажовуз қарор мегиранд, аз ин бобат норохат нестид? Оё аз инки секуляристхойи муртадди махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахо номуси шуморо дар расонахоишон дар маъаррази диди хамма қарор доданд ва шуморо назди муслимин инсонхойи беғайрат ва беномус маърифий карданд шарм надорид? Оё метарсид бо инхамма сахл инкори ва бетафовути бимирид ва вориди қабр бишавид? Фикр кардидки чи чизи барои қабр ва қиёмати худитон омода кардаид? Ва суъолоти дигарики шариати аллох аз бандахо мепурсад ва бандахо бояд посухи шаръий барояш дошта бошанд.

(идома дорад…….)