وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(20-қисм)

Шу ерда жуда хам ажойиб бир тенглама содир бўлади, бир томонда шофеъийлар,ханафийлар ва хатто ханбалийлардан иборат ахли суннатнинг ширкух ва Салохиддин бошчилигидаги лашкари, салибий ошкор кофирларни ва махаллий муртадларни баробаридаги фотимий исмоилий шиъаларининг хукуматини химоя қилишган бўлса, бошқа бир томонда бир қанча йиллардан сўнг худди шу исмоилий шиъалари салибий кофирлар ва мусулмонларни учинчи даражали душманини ва тавошийга ўхшаган сотқин,махаллий муртадларни баробаридаги Салохиддин Айюбийнинг шофеъий мазхабидаги хукуматни химоя қилади, кейинчалик эса улар биргаликда шундай бир қудратни ташкил қилишадики, байтул муқаддасни фатхига ва исломий диёрларни озод бўлишига ва босқинчи кофирларни қувиб чиқарилишига сабаб бўлади, бу ишларни аббосийларни сунний маслагидаги ёки мисрни шиъа маслагидаги қудратларни хеч қайси бири бундан олдин амалга оширишга  қодир бўлган эмасди.

  Энди мисрдаги фотимий шиъаларини хукуматини устидаги Салохиддиннинг  хукмронлиги самараси борасидаги намунани қарама- қаршисида бизлар бошқа бир намуна билан танишиб чиқамиз: оли буя шиъаларини аббосийларни устидаги хукмронлигига  – аббосийлар ўша даврдаги исломий изтирорий яхлит хукумат бўлган – ишора қилиб ўтмоқчимиз, бу орқали  уларни қайси бирини қадами бизларни олдинга иззат сари етаклаганини ва қайси бири эса бизларни ортга,залилликка тортиб кетганини тушуниб етамиз.

Абу Райхон Беруний оли буянинг аббосийларни устида хукмронлик қилиши асосий ўзгаришларга боис бўлган деб билади ва айтадики: “ салтанат Муттақийни охирги кунларида ва Мустакфийнинг аввалги кунида оли аббосдан оли буяни қўлига ўтди.” Ибни Холдун айтадики: тўғриси хилофатни асоси бутунлай вайрон бўла бошлаган эди.” .

Оли буя барча маънавий ва дунёвий кучларни  аббосий халифалардан олишади, бу зарбалар шу даражада чуқур ва илдизли бўлган эдики, хатто оли буя нобуд бўлгандан сўнг хам аббосийларни хокимлари оли буядан олдинги яхлит ва қудратли жойгохни қўлга кирита олишмади.

Румлик салибий кофирларнинг хамла қилиш воқеалари ва уларнинг муселни бир қисмидаги илгарилашлари, мана бу яхлит ва исломий изтирорий бадал хукуматни бошига тушган нарсалар билан бизларни янада яхшироқ таништира олади. Иззуд довла диламий сиёсий бир ўйинда қамарий 360 йилда румликлар билан жанг қилиш учун уни ўзига суянган аббосий хукмдордан нома орқали  моддий ёрдам сўрайди ва насроний кофир билан жанг қилишни аббосий хокимни вазифаси деб хисоблайди. Аббосий шох уни номасини жавобига ёзадики: “ қўмондонлик мени қўлимда бўлган тақдирдагина менга жанг қилиш вожиб бўлади. Яъни агар мол- мулк ва лашкар мени ихтиёримда бўлса. Хозирда эса мени қўлимда ўлмагудай миқдор бор холос, уларни хаммаси сиз ва давлатни бошқа қўмондонларини қўлида, жанг қилиш хам ва хаж хам,бошқа етакчи вазифалар хам менга вожиб эмас. Мен сизлар учун фақат шу нарса учун керакманки, сизларни имом хатибларингиз минбардан туриб мени номимни одамларни оромишда ушлаб туриш учун айтишади холос. Мана бу нарсадан хам четланишимни хохлаган пайтингизда ўзимни четга оламан ва  хамма ишларни сизларга топшираман.”  Аммо иззуд довла жуда хам кўп тахдидлар остида  аббосий хукмдордан маълум маблағни олишга муваффақ бўлади, лекин босқинчи насроний кофирларга қарши хеч қандай жиход қилинмайди.    

Оли буя мана шу тарзда аббосийларнинг яхлит хукуматини шундай заиф даражага олиб боради ва хатто мисрдаги исмоилий шиъаларини хукуматидан қўрққанликлари сабабли ва ўзларини қудратларини сақлаб қолиш учун хам аббосийларнинг ўтирғизиб қўйилган қўғирчоқларини хам бир четга суриб ташлай олишмас ва шиъа хукуматини эълон қилишга журъат қилишмасди. Албатта улар бу ишга қодир эдилар, чунки уларни эътиқоди бўйича, агар улар мана бу қўғирчоқларни осонлик олиб ташлаб йўқотиб ташлашса ва шиъа хукуматини эълон қилишса, ўзлари бир қўмондонга ва бир аскарга айланиб қолишар ва хозирда эга бўлиб турган хукмронликларини қўлдан бой беришарди.

Оли буя жуда хам соддалик билан шундай яхлит хукуматни хуросон ва мовароуннахрдаги  сомонийларга ва табаристон ва гургондаги  алавийларга ва форсдаги,марказий шахарлардаги оли буяга ва кейинчалик салжуқийларга ва хоразмшохга ўхшаган   бир неча кичик ва тарқоқ  хукуматларга, ундан ташқари ўнлаб кичик,аммо тахминан мустақил,махаллий  хукуматларга бўлиб  ташлашади, лекин уларни хаммаси аксаран бир-бирлари билан жанг қилишарди.

Аммо муттахид муғуллар 616 қамарий йилда исломий шарқдаги мусулмонларга ва эронга хамла қилади ва 656 йилгача яъни 50 йил мобайнида мана бу мусулмонлар муғуллар томонидан қирғин қилинишади, заифлашиб қолган ва  фасодга тўлган аббосийлар хукумати эса  фақат томошабин бўлиб туради ва хатто ханафий мазхабидаги хоразмшохлар ва исмоилий шиъаларига ўхшаган қудратманд хукуматлар нобуд бўлиб, уларни ўрнини кофир ийлихонон хукумати эгаллаган пайтида хурсанд хам бўлади, хатто ибни Усайр комил номли китобини икки жойида шу нарсага ишора қилиб ўтадики, аббосий хукмрон “носир лидиниллах” кофир муғулларга ёзган номасида ўзининг мусулмон рақибларига қарши муғулларни тарғиб хам қилади. Шу сабабли хам муғуллар томонидан яқин 50 йил давомида мусулмон қатли ом қилинган пайтида аббосийларни лашкари муғулларни қаршисида  хеч қандай муносабат билдирмаганини кўрамиз, хатто муғуллар бағдодни дарвозаларига етиб келишади, лекин бу вақтга келиб жуда хам кеч бўлган эди.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(20-قیسم)

شُو یِیردَه جُودَه هَم عَجایِیب بِیر تِینگلَه مَه صادِر بوُلَه دِی، بِیر تاماندَه شافِیعِیلَر، حَنَفِیلَر وَ حَتَّی حَنبَلِیلَردَن عِبارَت اَهلِی سُنَّتنِینگ شِیرکوُه وَ صَلاحِ الدِّین باشچِیلِیگِیدَگِی لَشکَرِی، صَلِیبِی آشکار کافِرلَرنِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی بَرابَرِیدَگِی فاطِمِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِینگ حُکوُمَتِینِی حِمایَه قِیلِیشگن بوُلسَه، باشقَه بِیر تاماندَه بِیر قَنچَه یِیللَردَن سوُنگ حوُددِی شُو اِسمائِلِی شِیعَه لَرِی صَلِیبِی کافِرلَر وَ مُسُلمانلَرنِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِینِی وَ طَواشِیگه اوُخشَه گن ساتقِین، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی بَرابَرِیدَگِی صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِینِینگ شافِیعِی مَذهَبِیدَگِی حُکوُمَتنِی حِمایَه قِیلَه دِی، کِییِینچَه لِیک اِیسَه اوُلَر بِیرگه لِیکدَه شوُندَی بِیر قُدرَتنِی تَشکِیل قِیلِیشَه دِیکِی، بَیتُ المُقَدَّسنِی فَتحِیگه وَ اِسلامِی دِیارلَرنِی آزاد بوُلِیشِیگه وَ باسقِینچِی کافِرلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی، بُو اِیشلَرنِی عَبّاسِیلَرنِی سُنِّی مَسلَگِیدَگِی یاکِی مِصرنِی شِیعَه مَسلَگِیدَگِی قُدرَتلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِی بوُندَن آلدِین عَمَلگه آشِیرِیشگه قادِر بوُلگن اِیمَسدِی.

اِیندِی مِصردَگِی فاطِمِی شِیعَه لَرِینِی حُکوُمَتِینِی اوُستِیدَگِی صَلاحِ الدِّیننِینگ حُکمرانلِیگِی ثَمَرَه سِی بارَه سِیدَگِی نَمُونَه نِی قَرَمَه – قَرشِیسِیدَه بِیزلَر باشقَه بِیر نَمُونَه بِیلَن تَنِیشِیب چِیقَه مِیز: آلِ بوُیَه شِیعَه لَرِینِی عَبّاسِیلَرنِی اوُستِیدَگِی حُکمرانلِیگِیگه – عَبّاسِیلَر اوُشَه دَوردَگِی اِسلامِی اِضطِرارِی یَحلِیط حُکوُمَت بُولگن – اِشارَه قِیلِیب اوُتماقچِیمِیز، بُو آرقَه لِی اوُلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِینِی قَدَمِی بِیزلَرنِی آلدِینگه عِزَّت سَرِی یِیتَکلَه گه نِینِی وَ قَیسِی بِیرِی اِیسَه بِیزلَرنِی آرتگه،زَلِیللِیککَه تارتِیب کِیتگه نِینِی توُشوُنِیب یِیتَه مِیز.

  اَبُو رَیحان بِیرُونِی آلِ بُویَه نِینگ عَبّاسِیلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشِی اَساسِی اوُزگه رِیشلَرگه بائِث بوُلگن دِیب بِیلَه دِی وَ اَیتَه دِیکِی: “سَلطَنَت مُتَّقِینِی آخِیرگِی کوُنلَرِیدَه وَ مُستَکفِینِینگ اَوَّلگِی کوُنِیدَه آلِ عَبّاسدَن آلِ بوُیَه نِی قوُلِیگه اوُتَدِی.” [1]  اِبنِ خالدوُن اَیتَه دِیکِی: توُغرِیسِی خِلافَتنِی اَساسِی بوُتوُنلَی وَیران بُولَه دِی باشلَنگن اِیدِی.”             [2] .

آلِ بُویَه بَرچَه مَعنَه وِی دُنیاوِی کوُچلَرنِی عَبّاسِی خَلِیفَه لَردَن آلِیشَه دِی، بُو ضَربَه لَر شوُ دَرَجَه دَه چوُقوُر وَ اِیلدِیزلِی بُولگن اِیدِیکِی، حَتَّی آلِ بُویَه نابوُد بوُلگندَن سُونگ هَم عَبّاسِیلَرنِی حاکِملَرِی آلِ بُویَه دَن آلدِینگِی یَحلِیط وَ قُدرَتلِی جایگاهنِی قوُلگه کِیرِیتَه آلِیشمَه دِی.

رُوملِیک صَلِیبِی کافِرلَرنِینگ حَملَه قِیلِیش واقِیعَه لَرِی وَ اوُلَرنِینگ مُوصِیلنِی بِیر قِیسمِیدَه اِیلگه رِیلَشلَرِی، مَنَه بُو یَحلِیط وَاِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی باشِیگه توُشگن نَرسَه لَر بِیزلَرنِی یَنَدَه یَحشِیراق تَنِیشتِیرَه آلَه دِی. عِزُّ الدَولَه دِیلَه مِی سِیاسِی بِیر اوُیِیندَه قَمَرِی 360 یِیلدَه رُوملِیکلَر بِیلَن جَنگ قِیلِیش اوُچُون اوُنِی اوُزِیگه سُویَنگن عَبّاسِی حُکمداردَن نامَه آرقَه لِی ماددِی یاردَم سوُرَیدِی وَ نَصرانِی کافِر بِیلَن جَنگ قِیلِیشنِی عَبّاسِی حاکِمنِی وَظِیفَه سِی دِیب حِسابلَیدِی. عَبّاسِی شاه اوُنِی نامَه سِینِی جَوابِیگه یازَه دِیکِی: “قوُماندانلِیک مِینِی قوُلِیمدَه بوُلگن تَقدِیردَه گِینَه مِینگه جَنگ قِیلِیش واجِب بوُلَه دِی. یَعنِی اَگر مال – موُلک وَ لَشکَر مِینِی اِیختِیارِیمدَه بُولسَه. حاضِردَه اِیسَه مِینِی قوُلِیمدَه اوُلمَه گوُدَی مِقدار بار حالاص، اوُلَرنِی هَمَّه سِی سِیز وَ دَولَتنِی باشقَه قوُماندانلَرِینِی قوُلِیدَه،جَنگ قِیلِیش هَم وَ حَج هَم، باشقَه یِیتَکچِی وَظِیفَه لَر هَم مِینگه واجِب اِیمَس. مِین سِیزلَر اوُچُون فَقَط شوُ نَرسَه اوُچُون کِیرَکمَنکِی، سِیزلَرنِی اِمام خَطِیبلَرِینگِیز مِنبَردَن توُرِیب مِینِی نامِیمنِی آدَملَرنِی آرامِیشدَه اوُشلَب توُرِیش اوُچُون اَیتِیشَه دِی حالاص. مَنَه بُو نَرسَه دَن هَم چِیتلَه نِیشِیمنِی هاحلَه گن پَیتِینگِیزدَه اوُزِیمنِی چِیتگه آلَه مَن وَ هَمَّه اِیشلَرنِی سِیزلَرگه تاپشِیرَه مَن.” [3]اَمّا عِزُّ الدَّولَه جُودَه هَم کوُپ تَحدِیدلَر آستِیدَه عَبّاسِی حُکمداردَن مَعلوُم مَبلَغنِی آلِیشگه مُوَفَّق بوُلَه دِی، لِیکِن باسقِینچِی نَصرانِی کافِرلَرگه قَرشِی هِیچ قَندَی جِهاد قِیلِینمَیدِی. 

آل بُویَه مَنَه شوُ طَرزدَه عَبّاسِیلَرنِینگ یَحلِیط حُکوُمَتِینِی شوُندَی ضَعِیف دَرَجَه گه آلِیب بارَه دِی وَ حَتَّی مِصردَگِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِی حُکوُمَتِیدَن قوُرققَنلِیکلَرِی سَبَبلِی وَ اوُزلَرِینِی قُدرَتلَرِینِی سَقلَب قالِیش اوُچُون هَم عَبّاسِیلَرنِینگ اوُتِیرغِیزِیب قوُیِیلگن قوُغِیرچاقلَرِینِی هَم بِیر چِیتگه سوُرِیب تَشلَی آلِیشمَس وَ شِیعَه حُکوُمَتِینِی اِعلان قِیلِیشگه جُرعَت قِیلِیشمَسدِی. اَلبَتَّه اوُلَر بُو اِیشگه قادِر اِیدِیلَر، چوُنکِی اوُلَرنِی اِعتِقادِی بوُیِیچَه ،اَگر اوُلَر مَنَه بوُ قوُغِیرچاقلَرنِی آسانلِیک بِیلَن آلِیب تَشلَب یوُقاتِیب تَشلَشسَه وَ شِیعَه حُکوُمَتِینِی اِعلان قِیلِیشسَه، اوُزلَرِی بِیر قوُماندانگه وَ بِیر عَسکَرگه اَیلَه نِیب قالِیشَر وَ حاضِردَه اِیگه بوُلِیب توُرگن حُکمرانلِیکلَرِینِی قوُلدَن بای بِیرِیشَردِی.

 آلِ بُویَه جوُدَه هَم آسانلِیک بِیلَن شوُندَی یَحلِیط حُکوُمَتنِی خُراسان وَ ماوَراءُ النَّهردَگِی سامانِیلَرگه وَ طَبَرِستان وَ گوُرگاندَگِی عَلَوِیلَرگه وَ فارسدَگِی، مَرکَزِی شَهَرلَردَگِی آلِ بُویَه گه وَ کِییِینچَه لِیک سَلجُوقِیلَرگه وَ خارَزمشاهگه اوُحشَه گن بِیر نِیچَه کِیچِیک وَ تَرقاق حُکوُمَتلَرگه، اوُندَن تَشقَرِی اوُنلَب کِیچِیک، اَمّا تَحمِیناً مُستَقِیل، مَحَلِّی حُکوُمَتلَرگه بوُلِیب تَشلَه شَه دِی، لِیکِن اوُلَرنِی هَمَّه سِی اَکثَراً بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن جَنگ قِیلِیشَردِی.

اَمّا مُتَّحِد مُغوُللَر 616 قَمَرِی یِیلدَه اِسلامِی شَرقدَگِی مُسُلمانلَرگه وَ اِیرانگه حَملَه قِیلَه دِی وَ 656 یِیلگه چَه یَعنِی 50 یِیل مابَینِیدَه مَنَه بوُ مُسُلمانلَر مُغوُللَر تامانِیدَن قِیرغِین قِیلِینَه دِی، ضَعِیفلَه شِیب قالگن وَ فَسادگه توُلگن عَبّاسِیلَر حُکوُمَتِی اِیسَه فَقَط تاماشَه بِین بوُلِیب توُرَه دِی وَ حَتَّی حَنَفِی مَذهَبِیدَگِی خارَزمشاهلَر وَ اِسمائِلِی شِیعَه لَرِیگه اوُحشَه گن قُدرَتمَند حُکوُمَتلَر نابوُد بوُلِیب، اوُلَرنِی اوُرنِینِی کافِر اِیلِحانان حُکوُمَتِی اِیگللَه گن پَیتِیدَه حُرسَند هَم بوُلَه دِی، حَتَّی اِبنِ اُثَیر کامِل ناملِی کِتابِینِی اِیککِی جایِیدَه شوُ نَرسَه گه اِشارَه قِیلِیب اوُتَه دِیکِی، عَبّاسِی حُکمران «الناصِر لِدِینِ الله» [4]کافِر مُغوُللَرگه یازگن نامَه سِیدَه اوُزِینِینگ مُسُلمان رَقِیبلَرِیگه قَرشِی مُغوُللَرنِی تَرغِیب هَم قِیلَه دِی. شُو سَبَبلِی هَم مُغوُللَر تامانِیدَن یَقِین 50یِیل دَوامِیدَه مُسُلمان قَتلِی عام قِیلِینگن پَیتِیدَه عَبّاسِیلَرنِی لَشکَرِی مُغوُللَرنیی قَرشِیسِیدَه هِیچ قَندَی مُناسَبَت بِیلدِیرمَه گه نِینِی کوُرَه مِیز، حَتَّی مُغوُللَر بَغدادنِی دَروازَه لَرِیگه یِیتِیب کِیلِیشَه دِی، لِیکِن بوُ وَقتگه کِیلِیب جوُدَه هَم کِیچ بوُلگن اِیدِی.   ^[5]

(دوامی بار……)

---

[1] ابوریحان بیرونی، آثارالباقیه، ترجمه اکبر دانا سرشت، (تهران، امیرکبیر، 1363) ص203.

[2] ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون: العبر و دیوان المبتداء و الخبر. ..، ترجمه عبدالمحمد آیتی، (تهران، موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1364) ج2، ص708.

[3] ابن مسکویه، ابن مسکویه الرازی، ابوعلی، تجارب الامم، الجزء السادس؛ حققه و قدم له ابوالقاسم امامی، (طهران، دار سروش للطباعه و النشر، 1379ش / 2000م).، ص349-350.

[4]ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج 9، ص 330 و 361، برتولد اشپولر، تاریخ مغول در ایران، ترجمه میرآفتاب (تهران، 1351) ص 26 و 27،/ نیز الکامل  ابن اثیر ج 9، صص 331 – 361 / نیز مستوفی، تاریخ برگزیده، – چاپ سوم، تهران، امیرکبیر، 1364) ص 368 و 493 .

[5]ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج 9، ص 330 و 361، برتولد اشپولر، تاریخ مغول در ایران، ترجمه میرآفتاب (تهران، 1351) ص 26 و 27،/ نیز الکامل  ابن اثیر ج 9، صص 331 – 361 / نیز مستوفی، تاریخ برگزیده، – چاپ سوم، تهران، امیرکبیر، 1364) ص 368 و 493 .

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(20-قسمت)

یک معادله ی جالبی می شود، از یکطرف شافعی ها و حنفی ها و حتی حنبلی های اهل سنت لشکر شیرکوه و صلاح الدین از حکومت شیعه های اسماعیلی فاطمیان در برابر کفار آشکار صلیبی و مرتدین محلی حمایت می کنند، و از طرف دیگر همین شیعه های اسماعیلی، سالها بعد، از حکومت شافعی مذهب صلاح الدین ایوبی در برابر کفار صلیبی و دشمنان شماره 3 مسلمین و مرتدین محلی چون طواشی و مزدوراش حمایت می کنند، و بعدها با همدیگرو در کنار هم چنان قدرتی را می سازند که به فتح بیت المقدس و آزاد سازی سرزمینهای اسلامی و بیرون راندن کفار اشغالگر منتهی می شود، کاری  که قبل از آن هیچ یک از قدرتهای به اصطلاح سنی مسلک عباسی و به اصطلاح شیعه مسلک مصر به تنهائی نتوانسته بودند به آن  دست پیدا کنند . 

 حالا در برابر ثمرات تسلط صلاح الدین بر حکومت شیعه ی فاطمی مصر ما به یک نمونه ی دیگر: تسلط شیعیان آل بویه برعباسیان – حکومت یکپارچه ی اضطراری اسلامی آن زمان- اشاره می کنیم تا ببینیم که اقدامات کدام یکی ما را به جلو و عزت برده است و کدام یکی ما را به عقب و ذلیلی برگردانده است .

ابوریحان بیرونی تسلط آل بویه بر عثمانی ها را باعث به وجود آمدن تغییرات زیربنائی و اساسی می داند و می گوید «سلطنت در آخر ایام متقی و آغاز ایام مستکفی از آل عباس به آل بویه انتقال یافت».[1] ابن خلدون هم می گوید: «به راستی که اساس خلافت به کلی رو به ویرانی نهاده بود».[2]

آل بویه، تمام اختیارات معنوی و دنیوی را از خلفای عباسی گرفتند، و این صدمات تا این اندازه عمیق و ریشه ای بود که پس از نابودی آل بویه هم  حکام عباسی هرگز به آن جایگاه قدرتمند و یکپارچه ی قبل از آل بویه دست پیدا نکردند.

  واقعه ی حمله ی کفار صلیبی روم و پیشرفتهای آنها در بخشهائی از موصل می تواند ما را بیشتربه آنچه بر سر این حکومت یکپارچه و بدیل اضطراری اسلامی در آمده است آشنا تر کند. عزالدوله دیلمی در یک بازی سیاسی، از طریق نامه ای برای جنگ با رومیان در سال 360 قمری از حاکم عباسی که متکی به خودش است تقاضای کمک مادی می کند، و جنگ با کفار نصرانی را از وظایف حاکم عباسی می داند . شاه عباسی در پاسخ نامه اش می نویسد:«غزا هنگامی بر من واجب است که فرمانروایی به دست من باشد. دارایی و سپاه در اختیار من بود. اکنون که من جز به اندازه بخور و نمیر ندارم، همه آنها در دست شما و فرمانروایان دیگر کشور است، نه غزا نه حج نه هیچ یک از وظایف پیشوا بر من واجب نیست. من برای شما تنها این نام را دارم که خطیبان شما بر منبرها می آورند تا مردم را برای شما آرام کنند. هر گاه می خواهید از این نیز کناره گیرم، کنار خواهم رفت و همه کارها را به شما می سپارم». [3] اما عزالدوله با تهدید بسیار موفق می شود مبلغی از حاکم عباسی بگیرد، اما جهادی هم بر علیه کفار اشغالگر نصرانی صورت نگرفت.

 آل بویه اینطوری حکومت یکپارچه ی عباسیان را به چنین جایگاه ضعیفی می رساند و حتی از ترس حکومت شیعه ی اسماعیلی مصر و حفظ قدرت خودشان حاضر هم نمی شوند این مترسکهای دست نشانده ی عباسی راکنار بزنند و حکومتی شیعی را اعلام کنند هرچند که می توانستند، چون معتقد بودند اگر این مترسکها که به راحتی آنها را خلع می کردند از بین بروند و حکومت شیعی را اعلام کنند خودشان تنها تبدیل به یک سرباز و فرمانده می شوند نه این که هستند و بر همه چیز تسلط دارند . 

آل بویه به همین سادگی چنین حکومت یکپارچه ای را تبدیل کردند به چندین حکومت کوچک و متفرقی مثل سامانیان در خراسان و ماوراءالنهر، علویان در طبرستان و گرگان  و آل بویه درفارس و بلاد مرکزی و بعد ها سلجوقیان و خوارزمشاهیان و دهها حکومت کوچک و تقریبا مستقل و محلی دیگر که اکثرا با هم در گیر هم بودند .

اما مغولهای متحد در سال 616 قمری  به مسلمین شرق اسلامی و داخل ایران حمله می کنند و در تا سال 656 یعنی نزدیک به 50 سال کشتار این مسلمین توسط مغولها، حکومت ضعیف شده و فاسد شده ی عباسیان تنها نظاره گر قتل عام مسلمین می شود، و حتی از اینکه حکومتهای قدرتمندی مثل خوارزمشاهیان حنفی مذهب و اسماعیلی های شیعه از بین می روند و حکومت ایلخانان کافر جای آنها را می گیرد خوشحال هم می شوند، و حتی ابن اثیر در دوجا در کتابش الکامل به این نکته اشاره می کند که حاکم عباسی «الناصر لدین الله»در نامه ای مغولهای کافر را به حمله به رقبای مسلمانش تحریک و تشویق هم می کند.[4]برای همین است در عرض نزدیک به 50 سال قتل عام مسلمین توسط مغولها هیچ واکنشی از سپاه عباسی در برابر مغولهای کافر نمی بینیم، تا زمانی که مغولها به دروازه های بغداد می رسند  که دیگرخیلی دیر شده بود.

(ادامه دارد…….)

---

[1] ابوریحان بیرونی، آثارالباقیه، ترجمه اکبر دانا سرشت، (تهران، امیرکبیر، 1363) ص203.

[2] ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون: العبر و دیوان المبتداء و الخبر. ..، ترجمه عبدالمحمد آیتی، (تهران، موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1364) ج2، ص708.

[3] ابن مسکویه، ابن مسکویه الرازی، ابوعلی، تجارب الامم، الجزء السادس؛ حققه و قدم له ابوالقاسم امامی، (طهران، دار سروش للطباعه و النشر، 1379ش / 2000م).، ص349-350.

[4]ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج 9، ص 330 و 361، برتولد اشپولر، تاریخ مغول در ایران، ترجمه میرآفتاب (تهران، 1351) ص 26 و 27،/ نیز الکامل  ابن اثیر ج 9، صص 331 – 361 / نیز مستوفی، تاریخ برگزیده، – چاپ سوم، تهران، امیرکبیر، 1364) ص 368 و 493 .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(68- қисмат)

«وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)

Хар гох ду гурухи аз мўъминон бо хам ба жанг пардохтанд, дар миёни онон сулх барқарор созид.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам замоники амр ба жиход мекунад амр ба жамоатро қабли аз хамма меоварад:

«وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ»

Шуморо ба панж чиз амр мекунам, чизхоики худованд маро бидонхо амр карда аст; ба жамоат, ба гуш ба фармон будани амир, итоат аз амир, ба хижрат ва жиход дар рохи худо”.

Холо икромоти вохид ва жамоати вохид  ва имоми вохид вужуд надошта бошад, ба жойиш, рахбарон ва даъватгарони гумрох

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

Доиёни мардумро ба суйи дарвозахойи жаханнам фаро мехонанд, ва мисли муслимин хастанд бо адабиёти исломий мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам сухбат мекунанд:

«هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»

Онон аз мо хастанд ва ба забони мо сухан мегуяндки

«مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا»

Касики ононро ижобат кунад, уро дар оташ меандозанд; дар ин сурат чи бояд кард? Бояд аз хаммайи ин

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

дури кард.

. فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا[1]

“ дар он сурат, аз хаммайи он гуруххо , дури кун.”

Ингор росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои имрузи мо сухбат карда аст, ва барои имрузи мо нусха пичида астки дар бархурд бо шўрохойи кучак ва умматхо ва жамоатхойи кучакики тамоюли ба вахдат ва пейвастан ба шўрохойи бузургтар, ва харакат ба самт ва суйи уммати вохида ва жамоати вохидаро надоранд  ва масири тафарруқ ва саргардони ва гумрохиро ба пеш мераванд читури бояд бархурд кунем.

Дар чанин мовқеъиятхойи муслимин бояд нигох кунанд бибинанд кудом жараён ба самт ва суйи ташкили шўрохойи бузургтар ва хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хатто хукумати бадили изтирорийи исломий ва ташкили уммати вохида ва жамоати вохида харакат мекунад, ва ин жараён такомулиро мисли ек амонат хамл мекунад ва барояш жиход ва қитол мекунад бояд ба он мулхақ бишавад, хатто агар амири ин шўро хам шахси фожир бошад

«الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ»

Мухим ин астки дар он масир харакат ба самт ва суйи хадафи вохиди муслимин бошад; ва бидуни шак дар хар асри чанин жараёноти вожуд доранд, танхо кофие бидуни таъассуб ва кина ва бо нигариши шаръий нигох кард:

وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15)

“ва рохи касониро ба пеш гирки ба жониби манру карданд”.

Инжостки дўврайи ғурбат шуруъ мешавад:

بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” [2]

Ислом бо ғурбат оғоз шуда ва ғариб гуна хам боз хохад гашт, пас хушо ба холи ғарибон. Ё бехишт ва саодат барои ғарибон аст.

Ислом то замоники дар Макка буд ва хануз ба қудрати хукумати даст пейдо накарда буд ғариб буд ва бо жиход ва хуни

«السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار»

Аз холати ғурбат дар омад ва хукумати исломий ба вужуд омадки то замони вафоти росулуллох ва пас аз он боз ба муддати 30 сол то инхидоми хилафату ала минхажин нубувват дар замони Хасан ибни Али розиаллоху анхума идома пейдо кардки ба дунболи он хукумати шохигари ва хукуматхойи бадили исломий жойгузини он шудандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ [3]

(идома дорад…….)

---

[1] متفق علیه

[2]رواه مسلم (145) / مسند شهاب قضاعي/ سنن ترمذي/ سنن ابن ماجه

[3] سنن أبي داود / صححه آلبانی

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(67- қисмат)

Вужуди ин шубхот аз суннати қадарийи  аллох аст, ва то замоники мужохидин хохони харакат дар масири қонуни шариати аллох хастанд ва барояш жиход мекунанд ва то рузи қиёмат боқий хоханд монд ин шубхот хам хамвора ва мустамир хоханд буд, барои хамин аст аллох таоло мефармояд:

«يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54)

Дар рохи худо жиход мекунанд ва аз сарзаниши хеч сарзаниш кунандайи харроси ба худ рох намедиханд.

Албатта иддайи аз муслимини жохил ва фариб хурда ва заифул иймон хам ин вахийи шайтон ба дустонишро такрор мекунанд. Дар хар сурат бо онки ин уммат аз бейн рафта ва умматхойи мутаъаддиди жойишро гирифтанд аммо тоифаи мансурайики дар миёни инхамма гурух ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид пинхон аст, аз бейн нарафта, ва то рузи қиёмат вужуд дорад; ва масири бозгашт ба уммати вохида ва жамоати вохида аз коноли шўро хам аз бейн нарафта;

:«لَنْ يَبْرَحَ هَذَاالدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»[1]

“ ин дин хеч гох аз бейн нахоханд рафт то онгохки гурухи аз мусалмонон то рузи қиёмат барои он қитол мекунанд. Оё

« لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ »

Феълхойи нестандки истимрор ва давоми амалийро нишон медоданд? Чиро хастанд. Барои хамин астки хамин тоифайи мансурайики то рузи қиёмат вужуд дорад аз коноли хамин шўро ва вахдат дубора метавонад уммати вохида ва жамоати вохидаро ба вужуд биёварад.

Хамчун хадиси жанги муътаки пас аз кушта шудани фармондахон, Холид ибни Валид ба унвони рахбар ва амири мужохидин интихоб шуд ва ин яъни жиход бидуни хузури имом идома пейдо мекунад, ва фарқи намекунад имоми ғоиб бошад ё аслан мовжуд набошад. Мухим ин астки дар хар ду холат дар жараёни кор хузур надорад.

Ғиёби имом аз жумла далоили жиход барои интихоби имоми жадид аст, ва жиход бо аз миён рафтани имоми қаблий мутаваққиф намешавад ва ё аз бейн намеравад, балки барои интихоби имоми жадид бо шиддати бештари идома пейдо мекунад. Албатта муслимин пас аз кушта шудани охарин шохи аббосий тавассути муғулхо боз муваффақ ба ташкили ек хукумати бадили изтирорий исломий ва интихоби имоми барои он шуданд, ва ин интихоб то ба хол дар сутухи мухталифи даххо бор бо жойгузин шудани ек силсила ба жойи силсилахойи дигар дар торихи муслимин такрор шуда аст.

Ибни Таймия гуруххойи мухталифики дар Шом ва Миср ва соири манотиқ бар алайхи муғулхойи секуляр межангидандро аз жумла афроди тоифайи мансура мешморд ва мегуяд: “ аммо гуруххойи Шом ва Миср ва атрофи он, пас онон дар ин замон барои дини ислом жанг мекунанд ва онхо аз сазовортарин мардум ба ворид шудан дар тоифа мансура хастанд.” [2]  

Мушаххас аст инхоики ибни Таймия ононро фирқайи ножия ва тоифаи мансура медонад хам фикройи он набуданд, ё хатто шогирди шогирдохойи онхо чун ибни Қоййим ва ибни Касир набуданд. Балки аксарияти қотиъи онон олудагихойи ақидатий ва рафторий доштандки; дар Миср касони чун қози Зайниддин ибни Махлуф ва дар Шом  касони чун Мансурий ва рахбарият фикрий онон будандки,  инон аз  душманони сарсахти ибни Таймия буданд ва хатто каси чун қози Зайниддин ибни Махлуф фатвойи қатлишро дода буд; ва ба хотири ин ду тейф мовриди кўтаккори ва шиканжа ва ихонат ва зиндон ва табъид ва анвоъи озор ва азият воқеъ шуд. Аммо бо ин вужуд гуруххоироки “ ба хотири дини ислом” бо муғулхо межангидандро фирқайи мансура маърифий мекунад.

Ин фирқайи мансура, хам дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вужуд дошта аст ва хамма ононро мешнохтанд ва агар мисли жанги табук се нафари онон аз жанг ақаб мемонданд хамма мефахмиданд, ва хам дар замони хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд доштандки уммати вохид ва жамоати вохиди муслимин вужуд дошт. Ва хам баъди аз ин хам то рузи қиёмат вужуд хоханд дошт; ва мумкин аст ин тоифайи мансура ва ин фирқайи ножияйи мусаллах дар хар дўврайи дорои ек тафсир ва ек мазхаби исломий бошад. чун мушаххас астки муслимин харгиз баъди аз хилофати исломий ала минхажин нубувват то кунун мазхаби вохиди надоштанд чун шўройи вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохиди надоштанд.

Пас тоифайи мансура ва

«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»

Хамиша то рузи қиёмат вужуд дорандки огохона барои расидан ба хадафи вохиди қитол мекунанд, аммо баъди аз инхидоми уммати вохид ва жамоати вохид афроди ин тоифа дар мазохиби мухталиф ва жамоатхойи рангоранг ва умматхойи кучаки мутаъаддид пароканда ва гум шуданд, ва гох ба далоили мухталифи , тафарруқ боис шуда аст ин афрод тавассути хамдигар хам ба қатл бирасонадки мутаъассифона ин қитоли бейни мўъминин зиёд иттифоқ офтода аст ва ниёз ба ислох бейни онон дорад.

(идома дорад…….)

---

[1]صحيح مسلم – الإمارة (1922)/ مسند أحمد  (5/92) / و این حدیث مشهور و بلکـه متواتره و از پنجاه نفر از اصحاب روایت شده است و صاحبان کتب ششگانه، و معجم ها و مسندها و در کتب سنت و سایر کتابهای سلف صالح آن را تخریج نموده اند.

[2] ابن تیمیه ، مجموعه فتاوى 28/531

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(19-қисм)

Насронийлар хам салибий жангларини давом эттириш бўйича қохирани қўлга киритишни ва шиъалар, фотимийлар ва аббосийлар мазхабидаги хокимиятдан ташқаридагилар ва бошқа мусулмонлар  тассарруфидаги мисрни ишғол қилишни қасд қилишган эди, уларнинг  биз мусулмонларни орамиздаги  мазхабий ихтилофларимиздан жуда хам яхши хабарлари бор, шунинг учун хам хар қандай йўл билан бўлса хам мана бу тафарруқдан ўзларини фойдасига суистефода қилишга харакат қилишади. Шу сабабли ўша замонда қохира томонга хамла қилишади ва йўл- йўлакай катта Балбис шахрини ишғол қилишади, улар мусулмонларни шахрини талон-тарож қилгач хаммани қатли ом қилишади ва қохирани атрофига етиб келишгач, шу ерда қохирадаги халқни қаршилигига дуч келишади.

Мана бу салибий кофирлар ишни шу даражага етказишадики, ўша даврдаги  фотимий хоким аъзид нуриддин махмуддан ўзи билан аёлларини салибий кофирларни қўлидан нажот беришини сўрайди.  Шу ерда сунний мазхабидаги нуриддин ўзини рўбарўсида иккита душманни кўради, бири ички тўртинчи даражали душманни химояси остидаги учинчи даражали душман бўлмиш  ошкор кофирлар  ва иккинчиси уни мазхабдошларига қарши асрлардан буён жанг олиб бораётган ва минглаб мусулмонларни ўлимига сабаб бўлган ахли қиблани бир фирқаси, лекин хар қандай холатда хам улар ахли қибла ва бу вазиятда бир мусулмон аслий кофирни қаршисида турибди; шу сабабли 548 йилда асадиддин ширкух ва уни акасини ўғли салохиддинни   қўмондонлиги остидаги  лашкарни мисрдаги  шиъа мазхабидаги фотимий хукуматига ёрдам бериш учун жўнатади.

Салибий кофирлар учун кутилмаган холда шофеъийлар билан ханафийларни лашкари мисрдаги исмоилий ва фотимий шиъаларига ёрдам бериш учун қохирага яқинлашган пайтида, салибий кофирлар қохирани атрофидан қочиб кетишади ва ўзларини назорати остидаги шахарларга қайтишади.

Ширкух қохирага етиб келиши билан мисрдаги фотимий исмоилий ва шиъа мазхабидаги хоким “аъзид лидиниллах”,мусулмонларга нисбатан қилинган хиёнатни масъули ва салибий кофирларни миср томонга  ва қохирани атрофига  хидоят қилган “шофарни” ўлдиришга тарғиб қилади.  Ширкух хам уни ўлдиради. Мисрни шиъа ва исмоилий хокими хам уни ўзини вазири деб тайинлайди, у хам бу мансабни қабул қилади, лекин икки ойдан сўнг ширкух вафот топади; ширкухни ўлимидан сўнг уни ёронларини ўртасида ўринбосарлик борасида ихтилоф вужудга келади, аммо “аъзид лидиниллах” салохиддинга тарафдорлик қилади ва вазирлик мансабини Салохиддин Айюбийга беради , Салохиддин хам исмоилий шиъаларининг хукуматидаги вазирлик мақомини қабул қилади. 

Салохиддин Айюбийни вазирлигидан 19 йил ўтгач, ўша даврдаги хоким ўлим соатини яқинлашган ва умрини охирги кунларини ўтказаётган пайтида, уни ўринбосарлигини устида қудрат талабида жанг вужудга келади, жангни бир томонида тавошия исмли бир шахс бўлиб, у европадаги салибий кофирлари билан алоқада бўлади ва уларнинг қудрати ёрдамида хукуматни қўлга киритишни ва яна мусулмонларни аслий кофирларни қўл остига қўйишни қасд қилади. Бошқа бир томонда эса бундай хақоратга рози бўлмайдиган  шиъа ва ахли суннат мусулмонлари туришади.

Ха, мана бу ўзгаришларни бир томонида шофеъий мазхабини ақидасига эга бўлган Салохиддин Айюбий ва аббосийларни яхлит хукумати бўлса, иккинчи томонда европадаги салибийларга нома ёзиб улардан мусулмонларни қувиб чиқариш бўйича ёрдам сўраган “фотимийлар хилофатини мутаваллийси” тавоший исмли шахс туради. Оқибатда эса номани олиб кетаётган киши қўлга тушади ва тавоший хам ўлдирилади. Суданлик қуллардан ташқари қасрдаги шиъа мазхабидаги ва мисрлик  исмоилий бўлган одамлар хоин тавошийни ва салибий кофирларни ва мусулмонларни учинчи даражали душманини аббосийларнинг яхлит хукуматини тарафдори бўлган ахли суннат мазхабидаги мусулмонларга қарши химоя қилмайди.          

Ва нихоят қамарий  567 йилни мухаррам ойида Салохиддин Айюбий қохирада аббосийларнинг исломий изтирорий бадал яхлит хукуматини номига хутба ўқийди. Шу тарзда нечанчи даражадаги изтирорий бадал хукумат 271 йилдан сўнг яна қайтадан каттароқ ва қудратлироқ изтирорий бадал хукуматга айланди. Бу ерда бир неча даража пастдаги исломий изтирорий бадал хукумат, юқорироқдаги исломий изтирорий бадал хукуматга айланади, у бизларни “нубувват манхажига асосланган хилофат” га, амал вахдатига, буйруқ вахдатига, буйруқ бериш вахдатига яқинлаштиради.

Бу ерда шу нарса мушаххаски, мисрни исмоилий хокимини талаби сабабли сунний мазхабидаги  ширкух ва Салохиддин Айюбий мисрга кириб келишади ва Салохиддин аслий кофирларни дафъ қилиш нияти билан мисрдаги исмоилий шиъаларга ёрдам беради, мана бу хукуматни ўзини ўринбосари мавжуд бўлиб, у ўша даврдаги хокимни умрини охирги кунларигача тирик бўлган, лекин хиёнати ва салибий кофирларга нома ёзганлиги сабабли мансабини қўлдан бой беради ва ўлдирилади,натижада ўлими яқинлашиб қолган хокимга ўринбосар бўла олмайди.

(давоми бор……..)

---

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(19- قیسم)

نَصرانِیلَر هَم صَلِیبِی جَنگلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیش بُویِیچَه قاهِیرَه نِی قوُلگه کِیرِیتِیشنِی وَ شِیعَه لَر، فاطِمِیلَر وَ عَبّاسِیلَر مَذهَبِیدَگِی حاکِمِیَتدَن تَشقَه رِیدَگِیلَر وَ باشقَه مُسُلمانلَر تَصَرُّفِیدَگِی مِصرنِی اِیشغال قِیلِیشنِی قَصد قِیلِیشگن اِیدِی، اوُلَرنِینگ بِیز مُسُلمانلَرنِی آرَه مِیزدَگِی مَذهَبِی اِیختِلافلَرِیمِیزدَن جوُدَه هَم یَحشِی خَبَرلَرِی بار، شوُنِینگ اوُچُون هَم هَر قَندَی یوُل بِیلَن بوُلسَه هَم مَنَه بُو تَفَرُّقدَن اوُزلَرِینِی فایدَه سِیگه سُوئِستِفادَه قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی. شوُ سَبَبلِی اوُشَه زَماندَه قاهِیرَه تامانگه حَملَه قِیلِیشَه دِی وَ یُول – یوُلَه کَی کَتتَه بَلبِیس شَهرِینِی اِیشغال قِیلِیشَه دِی، اوُلَر مُسُلمانلَر شَهرِینِی تَلان – تَراج قِیلگچ هَمَّه نِی قَتلِی عام قِیلِیشَه دِی وَ قاهِیرَه نِی اَطرافِیگه یِیتِیب کِیلِیشگچ، شوُ یِیردَه قاهِیرَه دَگِی حَلقنِی قَرشِیلِیگِیگه دُوچ کِیلِیشَه دِی.

مَنَه بُو صَلِیبِی کافِرلَر اِیشنِی شوُ دَرَجَه گه یِیتکَه زِیشَه دِیکِی، اوُشَه دَوردَگِی فاطِمِی حاکِم عاضِد نوُرِالدِّین مَحمُوددَن اوُزِی بِیلَن عَیاللَرِینِی صَلِیبِی کافِرلَرنِی قوُلِیدَن نَجات بِیرِیشِینِی سُورَیدِی. شُو یِیردَه سُنِّی مَذهَبِیدَگِی نوُرِالدِّین اوُزِینِی رُوبَرُوسِیدَه اِیککِیتَه دُشمَننِی کوُرَه دِی، بِیرِی اِیچکِی توُرتِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَننِی حِمایَه سِی آستِیدَگِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَن بوُلمِیش آشکار کافِرلَر وَ اِیککِینچِیسِی اوُنِی مَذهَبداشلَرِیگه قَرشِی عَصرلَردَن بوُیان جَنگ آلِیب بارَیاتگن وَ مِینگلَب مُسُلمانلَرنِی اوُلِیمِیگه سَبَب بوُلگن اَهلِی قِبلَه نِی بِیر فِرقَه سِی،لِیکِن هَر قَندَی حالَتدَه هَم اوُلَر اَهلِی قِبلَه  وَ بوُ وَضِیعیَتدَه بِیر مُسُلمان اَصلِی کافِرنِی قَرشِیسِیدَه توُرِیبدِی؛ شوُ سَبَبلِی 548 یِیلدَه اَسَدِ الدِّین شِیرکوُه وَ اوُنِی اَکَه سِینِی اوُغلِی صَلاحِ الدِّیننِی قوُماندانلِیگِی آستِیدَگِی لَشکَرنِی مِصردَگِی شِیعَه مَذهَبِیدَگِی فاطِمِی حُکوُمَتِیگه یاردَم بِیرِیش اوُچُون جوُنَه تَه دِی.

صَلِیبِی کافِرلَر اوُچُون کوُتِیلمَه گن حالدَه شافِیعِیلَر بِیلَن حَنَفِیلَرنِی لَشکَرِی مِصردَگِی اِسمائِلِی وَ فاطِمِی شِیعَه لَرِیگه یاردَم بِیرِیش اوُچُون قاهِیرَه گه یَقِینلَشگن پَیتِیدَه، صَلِیبِی کافِرلَر قاهِیرَه نِی اَطرافِیدَن قاچِیب کِیتِیشَه دِی وَ اوُزلَرِینِی نَظارَتِی آستِیدَگِی شَهَرلَرگه قَیتِیشَه دِی.

شِیرکوُه قاهِیرَه گه یِیتِیب کِیلِیشِی بِیلَن مِصردَگِی فاطِمِی اِسمائِلِی وَ شِیعَه مَذهَبِیدَگِی حاکِم   “اَلعاضِد لِدِینِ الله” ، مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً قِیلِینگن خِیانَتنِی مَسئوُلِی وَ صَلِیبِی کافِرلَرنِی مِصر تامانگه وَ قاهِیرَه نِی اَطرافِیگه هِدایَت قِیلگن “شاوَرنِی” اوُلدِیرِیشگه تَرغِیب قِیلَه دِی. شِیرکوُه هَم اوُنِی اوُلدِیرَه دِی.مِصرنِی شِیعَه  وَ اِسمائِلِی حاکِمِی هَم اوُنِی اوُزِینِی وَزِیرِی دِیب تَعیِینلَیدِی، اوُ هَم بُو مَنصَبنِی قَبُول قِیلَه دِی، لِیکِن اِیککِی آیدَن سُونگ شِیرکوُه وَفات تاپَه دِی؛ شِیرکوُهنِی اوُلِیمِیدَن سُونگ اوُنِی یارانلَرِینِی اوُرتَه سِیدَه اوُرِینباسَرلِیک بارَه سِیدَه اِیختِلاف وُجُودگه کِیلَه دِی، اَمّا  “العاضِد لِدِینِ الله”  صَلاحِ الدِّینگه طَرَفدارلِیک قِیلَه دِی وَ وَزِیرلِیک مَنصَبِینِی صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِیگه بِیرَه دِی، صَلاحِ الدِّین هَم اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِینگ حُکوُمَتِیدَگِی وَزِیرلِیک مَقامِینِی قَبوُل قِیلَه دِی. 

صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِینِی وَزِیرلِیگِیدَن 19 یِیل اوُتگچ، اوُشَه دَوردَگِی حاکِم اوُلِیم ساعَتِینِی یَقِینلشگن وَ عُمرِینِی آخِیرگِی کوُنلَرِینِی اوُتکَه زَیاتگن پَیتِیدَه، اوُنِی اوُرِینباسَرلِیگِینِی اوُستِیدَه قُدرَت طَلَبِیدَه جَنگ وُجُودگه کِیلَه دِی،جَنگنِی بِیر تامانِیدَه طَواشِیَه اِسملِی بِیر شَخص بوُلِیب، اوُ یِیورَاپَه دَگِی صَلِیبِی کافِرلَرِی بِیلَن عَلاقَه دَه بوُلَه دِی وَ اوُلَرنِینگ قُدرَتِی یاردَمِیدَه حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشنِی وَ یَنَه مُسُلمانلَرنِی اَصلِی کافِرلَرنِی قوُل آستِیگه قوُیِیشنِی قَصد قِیلَه دِی. باشقَه بِیر تاماندَه اِیسَه بوُندَی حَقارَتگه راضِی بوُلمَیدِیگن شِیعَه وَ اَهلِی سُنَّت مُسُلمانلَرِی توُرِیشَه دِی.

حَه، مَنَه بوُ اوُزگه رِیشلَرنِی بِیر تامانِیدَه شافِیعِی مَذهَبِینِی عَقِیدَه سِیگه اِیگه بوُلگن صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی وَ عَبّاسِیلَرنِی یَحلِیط حُکوُمَتِی بوُلسَه، اِیککِینچِی تاماندَه یِیورَاپَه دَگِی صَلِیبِیلَرگه نامَه یازِیب اوُلَردَن مُسُلمانلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیش بُویِیچَه یاردَم سُورَه گن “فاطِمِیلَر خِلافَتِینِی مُتَوَلِّیسِی” طَواشِی اِسملِی شَخص توُرَه دِی. عاقِبَتدَه اِیسَه نامَه نِی آلِیب کِیتَه یاتگن کِیشِی قوُلگه توُشَه دِی وَ طَواشِی هَم اوُلدِیرِیلَه دِی. [1] سوُدَنلِیک قوُللَردَن تَشقَه رِی قَصردَگِی شِیعَه مَذهَبِیدَگِی وَ مِصرلِیک اِسمائِلِی بوُلگن آدَملَر خائِن طَواشِینِی وَ صَلِیبِی کافِرلَرنِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِینِی عَبّاسِیلَرنِینگ یَحلِیط حُکوُمَتِینِی طَرَفدارِی بوُلگن اَهلِی سُنَّت مَذهَبِیدَگِی مُسُلمانلَرگه قَرشِی حِمایَه قِیلمَسدِی.

وَ نِهایَت قَمَرِی 567 یِیلدَه مُحَرَّم آیِیدَه صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی قاهِیرَه دَه عَبّاسِیلَرنِینگ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل یَحلِیط حُکوُمَتِینِی نامِیگه خُطبَه اوُقِیدِی.

شُو طَرزدَه نِیچَنچِی دَرَجَه دَگِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت 271 یِیلدَن سُونگ یَنَه قَیتَه دَن کَتتَه راق وَ قُدرَتلِیراق اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَندِی. بُو یِیردَه بِیر نِیچَه دَرَجَه پَستدَگِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، یوُقارِیراقدَگِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَه نَه دِی، اوُ بِیزلَرنِی “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت” گه عَمَل وَحدَتِیگه، بوُیرُوق وَحدَتِیگه، بوُیرُوق بِیرِیش وَحدَتِیگه یَقِینلَشتِیرَه دِی.

بُو یِیردَه شوُ نَرسَه مُشَخَّصکِی، مِصرنِی اِسمائِلِی حاکِمِیَنِی طَلَبِی سَبَبلِی سُنِّی مَذهَبِیدَگِی شِیرکوُه وَ صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی مِصرگه  کِیرِیب کِیلِیشَه دِی وَ صَلاحِ الدِّین اَصلِی کافِرلَرنِی دَفع قِیلِیش نِیَتِی بِیلَن مِصردَگِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرگه یاردَم بِیرَه دِی، مَنَه بوُ حُکوُمَتنِی اوُزِینِی اوُرِینباسَرِی مَوجُود بوُلِیب، اوُ اوُشَه دَوردَگِی حاکِمنِی آخِیرگِی کوُنلَرِیگه چَه تِیرِیک بوُلگن، لِیکِن خِیانَتِی وَ صَلِیبِی کافِرلَرگه نامَه یازگنلِیگِی سَبَبلِی مَنصَبِینِی قوُلدَن بای بِیرَه دِی وَ اوُلدِیرِیلَه دِی، نَتِیجَه دَه اوُلِیمِی یَقِینلَه شِیب قالگن حاکِمگه اوُرِینباسَر بوُلَه آلمَیدِی.

(دوامی بار……)

---

[1]البدایة والنهایة (۱۲/۲۵٧، ۲۵۸ )

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(19-قسمت)

نصرانی ها هم در ادامه ی جنگهای صلیبیشان قصد داشتند که قاهره را بگیرند و مصر را که شیعه و فاطمی و خارج از حاکمیت مذهبی عباسیان و سایر مسلمین بود را تصرف کنند، اینها به خوبی از این اختلافات مذهبی ما مسلمین باخبرند و سعی دارند به هر نحوی که شده است از این تفرق به نفع خودشان سوء استفاده کنند. برای همین درآن برهه ی زمانی به سمت قاهره حمله می کنند و شهر بزرگ بلبیس را در مسیرشان اشغال می کنند و پس از غارت شهر مسلمین آنجا را هم قتل عام می کنند تا اینکه به اطراف قاهره می رسند که با مقاومت مردم قاهره روبرو می شوند .  

این کفار صلیبی کار را به جائی رساندند که حاکم فاطمی وقت عاضِد از نورالدین محمود درخواست می کند که او و زنانش را از دست صلیبی های کافر نجات بدهد . اینجا بود که نورالدین سنی مذهب دو تا دشمن در برابر خودش می بیند، یکی دشمنی کافر آشکار و شماره 3 که تحت حمایت دشمنان شماره 4 داخلی قرار دارد و دیگری فرقه ای از اهل قبله که چند قرن است بر علیه هم مذهبهای آن جنگیده اند و باعث مرگ هزاران مسلمان شده اند اما در هر صورت اهل قبله است و در هر صورت یک مسلمان در برابر یک کافر اصلی قرار گرفته است؛ به همین دلیل  در سال ۵۴۸ لشکری به فرماندهی اسدالدین شیرکوه و برادر زاده‌اش صلاح الدین را برای کمک به حکومت شیعه مذهب و فاطمی در برابر کفار اصلی به مصر می فرستد.

زمانی که بر خلاف پیش بینی و بر خلاف میل کفار صلیبی لشکر شافعی ها و حنفی ها برای کمک به شیعه های اسماعیلی و فاطمی مصر به قاهره نزدیک می شوند این کفار صلیبی از اطراف قاهره فرار را بر قرار ترجیح می دهند و به شهرهای تحت کنترل خودشان بر می گردند .

 همینکه شیرکوه به قاهره می رسد “العاضِد لدین الله” حاکم شیعه مذهب و اسماعیلی فاطمی مصر او را تشویق می کند وزیرش «شاور» را که مسئول خیانت به مسلمین و هدایت کفار صلیبی به مصر و اطراف قاهره شده بود به قتل برساند. شیرکوه هم اورا به قتل می رساند. حاکم شیعه مذهب و اسماعیلی مصر  هم  اورا وزیر خود می کند و اوهم می پذیرد، اما بعد از 2 ماه شیرکوه می میرد؛ بعد از مرگ شیرکوه  بین یاران شیرکوه بر سرجانشینیش اختلافاتی به وجود می آید اما “العاضِد لدین الله” جانب صلاح الدین را می گیرد و سمت وزارت را به صلاح الدین ایوبی می دهد و صلاح الدین ایوبی هم این مقام وزارت در حکومت شیعه ی اسماعیلی را قبول می کند.

 بعد از گذشت 19 سال از وزارت صلاح الدین ایوبی در زمانی که حاکم وقت در حال احتضار و مرگ بود و روزهای آخر عمر خودش را می گذراند یک جنگ قدرتی برای جانشینی او به وجود می آید، یک طرف شخصی به اسم طواشیه که با کفار صلیبی اروپا در ارتباط است و قصد دارد با قدرت آنها حکومت را به دست بگیرد و باز مسلمین را زیر دست کفار اصلی قرار بدهد و از طرف دیگر مسلمین شیعه و اهل سنتی هستند که به چنین حقارتی راضی نیستند .

بله، در این تغییر و تحول یک طرف صلاح الدین ایوبی است با عقاید شافعی مذهب خاصی که دارد و حکومت یکپارچه ی عباسیان، و در طرف دیگه شخصی به اسم طواشی که «متولی خلافت فاطمی» بود که به صیلبی های اروپا نامه می نویسد که اورا دربیرون راندن مسلمین شام کمک کنند، که در نهایت قاصد نامه دستگیر می شود و طواشی هم به قتل می رسد. [1] غیر از برده های سودانی قصر کسی از مردم شیعه مذهب و اسماعیلی مصر از طواشی خائن و کفار صلیبی و دشمنان شماره 3 مسلمین بر علیه اهل سنت مذهبهای طرفدار حکومت یکپارچه ی عباسیان حمایت نمی کند .

 در نهایت  صلاح الدین ایوبی در محرم سال ۵۶۷ قمری دستور می دهد که در قاهره به نام حکومت یکپارچه و بدیل اضطراری اسلامی عباسیان خطبه خوانده شود. و اینطوری یک حکومت بدیل اضطراری درجه چندم اسلامی که بعد از سال 271 سال دوباره تبدیل می شود به یک حکومت بدیل اضطراری بزرگتر و قدرتمند تری. در اینجا یک حکومت درجه چندم بدیل اضطراری اسلامی تبدیل می شود به یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی بالاتری که ما را به وحدت عمل و وحدت فرماندهی و وحدت دستور و «خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» نزدیکتر می کند .

در اینجا مشخص است که درخواست حاکم اسماعیلی مصر باعث ورود شیرکوه و صلاح الدین ایوبی سنی مذهب به مصر شیعه مذهب می شود و صلاح الدین به نیت دفع کفار اصلی به کمک شیعه های اسماعیلی مصر می رود، و این حکومت خودش دارای متولی بوده است که تا آخرین روزهای عمر حاکم هم زنده بوده است و تنها به دلیل خیانت و نامه نگاری به کفار صلیبی سمتش را از دست می دهد و کشته می شود و نمی تواند جانشنین حاکم در حال احتضار شود .

(ادامه دارد………)

---

[1]البدایة والنهایة (۱۲/۲۵٧، ۲۵۸ )

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(66- қисмат)

Илова бар ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الدِّينِ ظَاهِرِينَ، لَعَدُوِّهِمْ قَاهِرِينَ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ [1]

Хамиша тоифайи аз уммати ман бар ин дин вужуд дорандки “ зохир ва ошкор” хастанд ва бар душманон қохир ва пируз хастанд, мухолифишон наметавонанд ба онхо зарар бирасонанд”. Хамчунин мефармоянд:

« لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ».[2]

Хамиша гурухи аз уммати ман дар рохи хақ жанги мусаллахона мекунанд, ва то қиёмат пируз хоханд буд.

Инхоки тахти ановини чун:

«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي»، « أُمَّةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»

Аз онхо ёд шуда аст возих ва ровшан астки дар дохили уммати вохид таъриф шуданд, яъни уммати вохид вужуд дорад ва инон дар дохили ин уммати вохид дорои ин мушаххасот хастанд. Масалан тоифа ва гурухи аз ин уммати вохид хастанд, ё то рузи қиёмат аз миёни ин уммати вохид зохир ва ошкор ва шинохта шуда барои хаммайи мардум хастанд, ё мушаххаса ва вижаги ва сифати боризи ин гурух дар дохили ин уммат то рузи қиёмат ин астки қитол мекунанд ва жанги мусаллахона мекунанд:

« يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ »، « يُقَاتِلُونَ مِنْ نَاوَاهُمْ»، « يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ ».  

Диққат кунид, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз каламаи “ жиход” истефода накарда аст,балки каламаи “ қитол” ро мутаносиб бо оёт ба кор гирифта то мовриди суъистефодайи уламоъи суъ варрувайбиза ва мунофиқин қарор нагирад, ё вижагийи дигари ин тоифайи мовжуд дар уммати вохид ин астки мухолифини онон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд ва ононро аз бейн бибаранд

«لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ»

Чун замонат шудаки инон то рузи қиёмат вужуд хоханд дошт:

يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ.

Ва жолибтар инки, хамма, чи мусалмон ва чи ғейри мусалмон ононро метавонанд ташхис бидиханд,

ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ .

Хуб холо ек суъол пеш меояд ва он инки агар ин уммати вохид ва жамоати вохид аз бейн биравад ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид ва рангоранг жойишро бигиранд оё боз мо метавонем ба хамин содаги ин тоифаро ташхис бидихем? Мушаххас аст на. Ин тоифа қатъан то рузи қиёмат вужуд дорад аммо инки дар миёни инхамма гурух ва хизб ва жамоат ва умматхойи кучак ва мутафарриқ мусаллах кудом еки аст ғейри қобили ташхис аст. Чун хар кудом худишро ин тоифа медонад ва мардум хам худишонро дар миёни даххо ва балки садхо гурухи мусаллах ва муддаъий саргардон мебинанд. Танхо дар шимоли Сурия болойи 800 гурухи мусаллах ва муддаъий вужуд дошт. Дар ин сурат ба ин натижа мерасемки агар ин уммат хам аз бейн биравад ва умматхойи кучак ва мутафарриқ ва мутаъаддиди жойи ин уммати вохидаро бигирад боз ин тоифа вужуд доранд, аммо гум хастанд, ва мо намедонем кудом екишон хастанд, ва бояд дубора уммат ташкил бишавад то боз шинохта бишаванд. Танзо чизики медонем ин астки хар каси ба хотири ислом межангад жузъ ин фирқа ва тоифайи мансура ва нажот ёфта аст.

Дар чанин зуруфики пеш меояд шайтон ба уламоъи суъ варрувайбиза  ва мунофиқин вахий мекунад:

وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نِبِيٍّ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الإِنسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً(انعام/ 112)   

Шубха парокани мекунандки холоки уммати вохида ва жамоати вохида ва амир ва рахбари вохиди муслимин аз бейн рафта аст пас жиход ва қитол хам тамом шуда аст:

: فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ * وَلِتَصْغَى إِلَيْهِ أَفْئِدَةُ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَلِيَرْضَوْهُ وَلِيَقْتَرِفُواْ مَا هُم مُّقْتَرِفُونَ (انعام/ 113) 

Пас бигузор дуруғхо ба хам бофанд, то дилхойи касоники ба охират ақида надоранд бидон ( музахрафот) героиш ёбад, ва аз он рози ва бидон хушнуд гарданд, ва муртакиби хар чизи шавандки мехоханд.

(идома дорад……..)

---

[1]مسند احمد:22320

[2]صحیح مسلم: 156

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(65- қисмат)

Холо агар каси ин масирро биравад аллох таоло ба у ваъдайи хидоят ва рохёбийи ба тамоми роххойи мунтахий ба аллохро дода аст:

وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا (عنکبوت/69)

Касоники  дар рохи мо жиход кунанд, ононро дар роххойи мунтахийи ба худ рохнамуд мекунем.

Ва агар уммат ва жамоат даст аз қитол ва жиход бикашанд аллох таоло хори ва заллатро бар онон хоким мекунад то замоники дубора ба жиход баргарданд:

إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ، وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ، وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ[1]

Замоники ба сурати айний муомала кардид ва думи говхоро гирифта ( ба кишоварзи машғул шудид) ва ба кошт ва кор дилхуш намуда, ва жиходро тарк кардид, худованд зиллатро бар шумо чийра хохад кард, ва то замоники ба динитон бознагардид онро аз шумо барнамедорад” дар инжо бозгашт ба жиходро бозгашт ба дин маърифий мекунад, чун бидуни жиход замоники куффор бар муслимин хокимият пейдо мекунанд дини исломро ё мисли Андалус куллан аз муслимин мегиранд ё инки исломро аз он чохор мафхуми худиш тухий ва холий карданд, ва иники дар замони залилий ва тасаллути куффор доранд ғейри аз они астки бояд дошта бошанд.

Ба хамин далил росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди касики қасди мулхақ шудани ба корвони мужохидинро надошта бошад – то монеъи ворид шудани ин азоб ва залилий бар муслимин бишавад ё муслиминро аз чанин азоб ва зиллати нажот бидихад – хукми нифоқ дода аст ва мефармояд:

مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ “[2]

Касики бимирад ва ғазза ва жанги мусаллахона накунад ва дар бораи жанги мусаллахона бо худ замзама накарда бошад ( дар дил қасди онро надошта бошад) бар шохайи аз нифоқ мурда аст” чун танхо мунофиқин ва секулярзадахо дар миёни муслимин хастандки ба тухий шудани дин аз мафохими чохоргонайи он рози хастанд ва залилий мўъмининро мехоханд ва бо бахонахойи авомфарибона аз жангидан дар рохи дин тифра мераванд.

Холо дар миёни ин умматики ташкил шуда аст росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд он даста ва тоифайи бархақ хастандки дар баробари ин тахожумоти мусаллахонайи секуляристхо маши мусаллахонаро интихоб мекунанд ва мефармояд:

«لَا تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ».[3]

Хамиша гурухи аз уммати ман барои барпо кардани фармони аллох ба қитол мепардозанд, бар душманонишон пируз хастанд, мухолифонишон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд; то инки қиёмат барпо мешавад ва онон дар ин хол хастанд.

Дар инжо дигари фармони жанги хамишаги то рузи қиёмат бар алайхи секуляристхо, ва тахкими қонуни шариати аллох бар онон омада аст ва тамом шудани нест. Барои хамин аст замоники шахси меояд хидмати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва мегуяд:

: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْخَيْلَ قَدْ سُيِّبَتُ وَوُضِعَ السِّلَاحُ، وَزَعَمَ أَقْوَامٌ أَنْ لَا قِتَالَ، وَأَنْ قَدْ وَضَعَتِ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا …

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жавоб мефармояд:

كَذَبُوا، الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ، وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[4]

“Дуруғ гуфтан, алъон вақти жанг омада аст ва хамиша аз уммати ман ; уммати, дар рохи худо қитол мекунанд, мухолифишон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд, ва худованд қулуби қовмиро мунхариф мегардонад ва аз онон рузишон медихад, ва пейваста мубориза мекунанд то инки қиёмат фаро мерасад”.

Хамчунин: Салама мегуяд: назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шахси гуфт хамоноки ман асб ва силохи жангро гузоштам ва жанг бир сангини худро гузошт. Гуфтам: дигар жанг тамом шуд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

:” الْآنَ جَاءَ  الْقِتَالُ، لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ، يَزْيِغُ  اللهُ قُلُوبَ أَقْوَامٍ، فَيُقَاتِلُونَهُمْ، وَيَرْزُقُهُمُ اللهُ مِنْهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ[5]

Балки алъон вақти жанг омада аст, хамиша тоифайи аз уммати ман бар мардум “ зохир ва ошкор “ хастанд ва худованд қулуби ақвомиро мунхариф мегардонанд ва бо онхо межанганд ва аз онхо рузишон медихад то инки амри худо меояд ва онхо бар он хастанд”.

(идома дорад……..)

---

[1]رواه أحمد (4987) وأبو داود (3462) وصححه الألباني في صحيح أبي داود .

[2]صحيح مسلم 3533

[3]مسلم:3550

[4]سنن کبری نسائی: 8712

[5]مسند احمد:16935