وَاعْتَصِمُوا

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(119- قسمت)

• السلام علیکم و رحمة الله، کسانی که شما آنها را خوارج می نامید در عقاید خود از افراد دیگر اخلاص بیشتری دارند، و برای عزت دین و یاری مظلومین بلند شده اند. چرا شما آنها را دعوت به وحدت نمی کنید و تا این اندازه بر آنها شدید هستید؟

احتمالاً شما دوست گرامی مطالب ما را خوانده اید و می دانید که ما کدام دسته و چه کسی را جزو خوارج می دانیم. قبلاً در این زمینه مفصل صحبت کردیم یا نوشتیم. ما به تبعیت از سیدنا علی رضی الله عنه و ابن عباس رضی الله عنه و کلاً به تبعیت از قانون شریعت الله هرگز درهای دعوت را نبسته و نمی بندیم. دعوت در هر صورت، مقدم بر جنگ بوده و هست چه طرف مقابل که جنگ را بر ما تحمیل می کند مسلمان باشد چه کافر.اگر مسلمان باشد که دعوت ارجح تر است.

اما، انسانهای نامتعادل و نامیزانی یعنی مسلمانان نامتعادل و نامیزانی که بدون گذراندن شخصِ مسلمانِ متهمِ به جرمِ ارتداد از مراحل چهارگانه و فیلترهای شرعی او را تکفیر می کنند، در حالی که این شخص آشکارا در دارودسته ی کفار آشکار قرار نگرفته، علاوه بر آن او را از فیلترها نمی گذرانند اینجا هم آشکارا در دارودسته ی کفار آشکار قرار نگرفته و همین طور خودسرانه و مثل انسانهای مست او را تکفیر می کنند، چنین غلات تکفیری تا به حال در طول تاریخ اسلام، نه دین الله را عزت داده اند و نه از مظلومی از بندگان الله دفاع کرده اند. این شما و این تاریخ گذشته و حال آن ها.

اگر توانستید یک نمونه بیاورید به همه ی ما کمک کردید و جزاک الله خیراً، اما نیست. مشکل اساسی هم این است که برداشت خودشان را مطلق و مثل وحی می دانند و کوچکترین شکی در این اجتهاد، برداشت و تأویل خودشان ندارند. برای همین، هرگز حاضر نمی شوند که در شورا شرکت کنند و تابع رأی شورای مسلمین و اجماع مسلمین شوند و اگر هم شرکت کردند و شرکت کنند موقتی است و زود انشعاب پیدا می کنند. چیزی که ما به کرات دیده ایم.

این ها خودشان و رأی خودشان و اجتهاد خودشان و تأویلات خودشان را عین حق و صواب می دانند و اطمینان کاملی به آن دارند و غیر خودشان را عین باطل می دانند. تصور کنید، زمانی که ابوایوب انصاری رضی الله عنه یکی از آنان را از آتش جهنم می ترساند، می گوید: ای برادر از آتش جهنم بترس. این برادر مسلمانِ نامیزانِ ما در جواب این صحابی گرامی می گوید: «خواهی دانست کدام‌ یک از ما به آن شایسته ‌تریم!». یعنی، کدام یک از ما به آتش جهنم شایسته‌ تریم. یعنی، شک نداشتند که این صحابی و امثال او چون علی بن ابی طالب رضی الله عنه در جهنم هستند و خودشان را بهشتی می دانستند. در حالی که در میان خودشان حتی یک صحابی هم نبود. اما، باز اهل اسلام و مسلمین آن ها را از خودشان می دانستند، ما هم آن ها را از خودمان می دانیم هر چند که آن ها ما را از خودشان نمی دانند.

ابوامامه رضی الله عنه زمانی که جسدهای کشته شده ی آن ها را دید گریه اش گرفت و اشک از چشمانش سرازیر شد، از او پرسیدند چرا گریه می کنی؟ گفت:«از روی دلسوزی برای آنان؛ چون آنان از اهل اسلام بودند». نگاه کن، این موضع ما در برابر آن هاست حتی، بعد از مرگ آن ها، چیزی که خیلی از برادران ما آن را فراموش کرده اند که چگونه با آن ها برخورد کنند. چه در زمان حیاتشان و چه بعد از مرگشان. طوری با این ها برخورد می کنند انگار با کسی در حد یهود، سکولاریستها، نصارا و سایر کفار آشکار طرف هستند و با همان کینه و نفرت به آن ها نگاه می کنند و با آن ها صحبت می نمایند و حتی با آن ها می جنگند. نه، این ها در هر صورتی برادران ما هستند آرزوی ما این است که این برادرانمان اصلاح شوند و به مسیر صحیح و درست شریعت الله برگردند.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(43- қисмат)  

Замоники ек шахс ба ақаб бармегардад ва вориди  еки аз куффори ошкор мегардад, ё мушаххас мешавад ба чанин кофари табдил шуда, хамин кофий астки уро аз ин чохор мархалаки аз имтиёзоти муслимин аст махрум  кунад. Пас, тей кардани ин чохор мархала марбути ек муртади кумала, демократ ,хизби коргарони ужалон мусайламаи каззоби феълий курдхо, борзоний ва соири ахзоби секуляри кофар ва муртад нест. Инхо ба мейли худишон худро аз доираи ислом хориж карданд ва вориди доираи куффор шуданд, табиий астки  аз имтиёзоти муслимин хам махрум шаванд ва бояд онхоро жузви куффори ошкор ба хисоб овард. Чун ,тибқи қоидаи

«مَن لَم يَكفر الكافر فَهُو كافر»،

Каси ” огохона ” кофари чун яхуд,насоро ,мажус , соибин ва мушрикинки имруза ба онхо секулярист мегуяндро кофар надонад дар холики медонад аллох онхоро кофар дониста ; дар ин сурат ,” огохона ” хукм ва қазовати аллохро иштибох дониста аст ва ба воситайи он худиш кофар мешавад, чун ” огохона ” хукми аллох ва росулишро кинор зада барои хамин ба журми мухолифати ” огохона ” бо шариати аллох ,боиси кофар шудани худиш мешавад.

Албатта ,бояд диққат кардки хам акнун хийли аз муслимин хануз намедонандки секуляристхои имруз хамон мушрикини мовжуд дар манобеъи  шаръ хастанд. Каси ба забони имруза мунофиқин ,мушрикин, дахрийхо ва амсолихимро бароишон ровшан накарда аст. Барои хамин ,ибтидо бояд ошкоро ва ровшан бароишон ровшан шавадки иблис хамон шайтон аст, малик товус язидийхо ва алиюллохихо хамон шайтон аст, дахрийхо хамон табиатпарастон ва атеистхо ва материалистхойи имрузин хастанд.Ба хамин шева ,секуляристхо хамон мушрикин хастандки дорои ахкоми хосси хам мебошандки ахкоми онхо бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб фарқ мекунад.

Ин тағйири исм мисли хамин каламайи дигарбошон астки имруза бо лутихо ва хамжинсбозхо мегуянд.Мохият еки аст,фақат исм аваз шуда аст.Ин тағйири исми мушрикин ба секуляристхо хам чизи астки муслимин бояд бидонанд ва бояд ба далил ва бо манобеъи шаръий ,бо истинод ба қуръон ва суннат,бо истинод ба манобеъи фиқхий ва бо огохий ва бо дарки ин матолиб ,ба шахс расонда шавад.

Дар хар сурат, куффор узр ба жахл ноши аз таъвил ,шак ва шубха, хато ,фаромуши ва ғейрих надоранд ва каси барои инхо узри қоил нест ва табиий астки онхоро узви аз муслимин ба хисоб наёваранд; аммо муслимин бо доро будани тамоми ин имтиёзот,замоники дар журми марбут ба дин меофтад, то замони баёни иқомаи ” хужжати набавий” ва гузарондани он аз марохили чохоргона мужрим шинохта намешавад, ва касики мусалмонро бо доро будани ин узрхо ва мавонеъ ,такфир кунад дар воқеъ,бародари мусалмонишро такфир карда ва худиш журми дар хадди такфир кардани худишро муртакиб шуда, яъни дар воқеъ худиш худишро такфир карда аст.

Хуб,холо агар дар мовриди шахси муттахам ба журми иртидод хам тамоми ин марохилро тей карди ва мушаххас шуд ин шахси мужрим аст, ва хукми қатъий бар у содир шуда ва такфир шуда ва танхо мунтазири ижрост, ту хам бояд хамчун ек вазифаи шаръий уро кофар бидони. Ин кофар хам чизи аст мисли хамон кофари ошкорики хамчун ек вазифа бояд онхоро кофар бидони. Чун аллох онхоро кофар дониста,вақти мегуем вазифа ,яъни ибодат аст.

Такфири кофари ошкор ибодат аст. Аммо , бо онки жойгохиш дар ақида мухим ва калидий буда ва куфр ба тоғут ва исторти вуруд ба ислом аст,танхо ибодати шахсий мисли намоз ва ………нест балки ,ибодати аст мисли руза ,закот ва жиход; ту хатто қабли аз намоз ,жиход ,закот ва руза инро қабул карди. Чун қабли аз намоз,шаходатайн оварди ва ба ла илаха – иллаллох иқрор карди. Қабли аз намоз ва руза ва соири ибодот ба ” ла илаха ” ва куфр ба тоғут иқрор карди :

«فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ» (بقره/256).

Пас,ин хам мисли руза,закот ва жиход хаққи ижтимоий буда, ва хаққи астки ғойри аз худит ,муслимини дигар хам дар он сахм доранд, ва наметавони хаққун насро хамин тури талаф куни ва онхо зери по бигузори. Дар сурати тавоноий,хеч рохи барои фарор аз ин масъулият вазифа ва таклифи шаръий надори, ва бояд онро анжом дихи ва бояд хаққи мардумро дар ин вазифа пардохт куни, ва наметавони бигуйи ман намедонам ё рабти ба ман надорад ё кори ман нест ё шубхоти дигарики мунофиқин ва секулярзадахойи воизиус салотин ва дин фурушон дар ин замина тўлид карданд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(42- қисмат)

Холо ,агар мусалмони дучори ин мусибат ва журм шавад бояд тамоми он марохили чохоргонайи исботи журми иртидод,таъйиди журм тавассути қуръон ва суннати сахих,шурути такфир ва мавонеъи такфир ба сурати дақиқ ва му ба му ба ижро дарбиёянд то шахс ба яқини комил мерасадки хукмро содир кунад ва шахс ба яқин аз ислом хориж мешавад на бо шак ва шубха ва зон ва гумон.

Бояд диққат шавадки ,тей кардани тамоми ин марохили пичида ва тахассусий ва гузарондани шахс аз тамоми ин филтерхо,барои хохар ё бародари ахли қиблаи астки сафи худро аз миёни муслимин жудо накарда бошад, в дидемки ниёз ба тахассуси хосси дорад ва хар каси наметавонад дар ин бахш раъй бидихад ва хукм содир кунад. Аммо , ба махзи инки шахс сафи худро аз сафи муслимин жудо кунад дигар ин шахс жузви куффор ва муртаддин шуда, ва дигар ниёзи ба тей кардани хеч кудом аз ин марохил нест, ва хар мусалмони метавонад дар мовриди ин шахс хукми иртидод ва куфри вайро содир кунад. Чун кофар ва муртад хеч узри надорад ва тамоми ин узрхо ва филтерхо моли муслимин аст. Ин бахши аз такфир кардани куффори ошкор,жузви хамон мавориди астки олим ва ғейри олим намешносад ва ниёзи ба тахассус надорад, ва аллох таоло қудрати ташхис ва илми онро ба хаммаи муслимин дода аст.

Пас,дар хамин ибтидо ин нуктаи мухимро ба хотир биспоридки такфир кардан ба ду бахши комили мутамойиз тақсим мешавад:

Новъи аввали такфир, такфири астки сода ва умумий буда ва ниёз ба тахассуси хосси надорад. Мисли инки бигуйи алъон шаб ё руз аст. Ё бигуйи ин яхудий,мусалмон ё кофар аст? Ё бигуйи Абу Жахл ва Абу Лахаб мусалмон буданд ё кофар? Ингуна маворид ниёз ба тахассус надоранд. Ба хамин далил аст росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сирохат мегуяд:

«قولوا لا اله الا الله».

Ла илаха яъни хамин новъики сода ва умумий аст ва ниёзи ба тахассус надорад.

Новъи дувум такфир, такфирий астки пичида аст, ва махсуси қазот ва уламои хосси мебошад ва ниёз ба тахассуси вижаи дорад ва хар каси наметавонад дар он назар бидихад. Ки дар чанд жаласайи гузашта ба ин новъи аз такфир ва тахассус ва марохили он ишора кардем.

Бале,ин шурут ва филтерхойи чохоргона ,имтиёзи мухтасси муслимин аст.Холо шахсики ” огохона” ба қавонини шариати аллох пушт мекунад ва ба еки аз куффори ошкори мулхақ мешавад; хамчун соири имтиёзоти муслиминки дар шариат барои муслимин дар назар гирифта шуда, шахс худишро аз ин имтиёзоти чохоргона хам махрум мекунад. Чун ин имтиёзоти чохоргона мухтасси муслимин аст на муртаддин ва куффори ошкор.

Замоники шахс дар баробари муслимин қарор гирифта ва ошкоро худишро яхудий,насроний,зардуштий ва секуляр меномад, ошкоро ба кофар будани худиш гувохи медихад:

«شاهِدِينَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْر»،

Ин мегуяд ман тамоюли ба қавонини шариати аллох надорам ва қавонини дигариро қабул кардам. Инхо мужримини хастандки амалан худишонро аз доираи муслимин хориж карданд ва вориди доираи муртаддин ва куффори ошкор шуданд, ва табиий астки машмули хукми куффори ошкор шаванд, он хам бадтарин новъи куффор яъни куффори мушрик ва секулярист.

Инхо касони хастандки огохона ва ба мейл ва ихтиёри худишон синашонро барои пазириши куфр боз карданд, бо оғуши боз куфрро пазирофтанд ва қалбишон ба ин куфр итминон пейдо карда, ва нафси онхо бар ин куфр ором гирифта аст :

:«مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً»(نحل/۱۰۶)،

Барои хамин астки бидуни хеч дилнигарони мегуянд: мо яхудий ,насроний ,мажус ё секулярист шудаем. Ё махаллихойи мо ба хамин рохати мегуянд мо кумала,демократ ё пикака ва ғейрих шудаем. Инхо ба куфри худишон шаходат медиханд, барои хамин астки той кардани ин марохил барои куффор ,дигар лозим нест. Яъни вақти шахс гуфт ман яхудий,насроний, секулярист,мажус ё соибий шудам дигар ниёзи ба гузарондани у аз ин марохили чохоргона нест ,балки кофари ошкори шудаки шак дар куфри ин кофар боиси кофар шудани худи шахс мешавад. Чун,аллох таоло инхоро кофар дониста ва ту наметавони бархалофи хукми аллох хукми дигари содир куни.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(41- қисмат)

Бояд ин маворидро риоят кунем, ин хамон абзорхои хастандкки мо ба хукми зарурат бояд ба онхо ахамият дихем.Увлавиятхоимонро барраси кунемки чи чизхои хастанд. Аз кина ва душмани пархез кунем ва инсоф дошта бошем,дубора мегуем инсоф дошта бошем,чизики дар холи хозир хийли кам аст. Барои хамин увдавиятхоро мехохем бигуем. Тасаввур кунид ибни Таймия маслахати мусалмононро чигуна баён мекунад.

Ибни Таймия рохимахуллох тарки бархи аз мустахаботро боиси дусти медонист ва мегуяд: ” маслахати расидан ба дусти дар дин,бузургтари аз бархи корхост; хамонгунаки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тағйири банойи каъбаро рахо карданд, чун боқи мондани он ба хамон холати пешин сабаби наздики дилхо мешуд”. Ибни Масъуд розиаллоху анху бар комил хондани намоз дар мусофиратро пушти Усмон розиаллоху анху ирод гирифт аммо ,пушти сариш намоз хонд ва гуфт : даргири чизи нопасанди аст.

Хуб,фикр кунам дар мовриди таъвил ба унвони ек монеъ дар такфир ба андозаи ниёз сухбат кардем. Ба хар хол, ин чохор марахалаи исботи журми иртидод,таъйиди журм тавассути қуръон ва суннати сахих,шурути такфир ва мавонеъи такфир, марохили хастандки шахс лозим аст ва бояд дар мовриди мусалмоники ба журми иртидод муттахам шуда инхоро тей кунад ва ба онхо яқин ва итминон пейдо кунад ва зарраи шак хам надошта бошад ва чунончи дар хар мавориди ба яқини комил нарасида буд бояд хукм ба бароати мусалмон содир намояд. Ва ба қовли бузургворони мо агар 99 далили қовий бар кофар будани шахси мусалмон вужуд дошт ва танхо ек далили заиф дорои шубха вужуд дошт бояд ахли қибларо бо хамин шубха аз журм ва марг нажот дод. Ин рохи астки бояд рафт,агар мусалмони худ ва қиёматишро дуст дорад ин масири астки бояд тей кунад.

Мархалайи судури хукм дар мовриди касоники онхоро аз чохор филтери аслий гузарондаем:

Дар инжо мерасем ба мархалаи судури хукм дар мовриди касоники чохор мархалаи исботи журм ,таъйиди журм тавассути қуръон ва суннати сахих,шурути такфир ва мавонеъи такфирро дар мовридишон ба ижро дар овардаем. Ибтидо чанд калама дар мовриди куфр ва кофар бигуем бехтар аст:

Куфр дар забони арабий ба маъни пушондани чизи меояд. Ба хамин далил ба кишоварз мегуянд кофар ,чиро? Чун базрро бо хок мепушонад:

«كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ» (حدید/20)،

Дунё хамчун борон астки гиёхони он ,кишоварзонро ба шигифт меоварад.

Мушаххас аст, кишоварз медонад чи чизиро мепушонад. Медонад базрро мепушонад на санг ва шишаро.Хамчунин ,медонад ин базрики мепушонад чи базри аст, ва моххо ва балки солхо интизори самари хамон базрро дорад, на чизи дигариро. Пас, шинохт дорад медонадки чи чизиро пушонда аст.

Бо хамин миқёс ба касоники огохона чизи аз неъматхои аллох ва чизи аз қонуни шариати аллохро мепушонанд ё кулли қонуни шариати аллохро мепушонанд ва мунтазири авоқиби он хам мешаванд ба онхо мегуянд кофар. Албатта, мумкин аст теъдоди ин куффор бисёр кам бошад ( хамон куффорики қаблан дар мовриди онхо сухбат кардем ва тўвзих додем)

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ

Инхо мумкин аст теъдодишон хийли кам бошадки мутлақан ла юъминуна хастанд ва иймон намеоваранд. Аммо ин афрод мумкин аст жомеъайи бузургиро бо ақоиди худишон бор оварда бошанд ва дар куфриёти аз онхо тақлид шавад ва ба истелох аз миёни жохилон аз худишон копи гирифта бошанд. Дар ин сурат,кулли он жомеъайики аз инхо копи шудандро дар дунё жузви куффор хисоб мекунем ва жузви куффор хисоб мешаванд. Бо инки мумкин аст хийли аз ин жавомеъ фақат муқаллидини куффор бошанд ва аз куффори аслий копи гирифта шуда бошанд, бо ин вужуд,фарқи бейни жохил ва олими жавомеъи куффор вужуд надорад ва хамма машмули хукми вохидий мешаванд. Мисли жомеъайи яхудият, насроният , мушрикин,мажус ё соибин.

Аммо, дар миёни муслимин куффори пинхоний хастандки саъй доранд худишонро копи муслимин кунанд ва шабихи муслимин шаванд ва адойи муслиминро дармеоварандки ба онхо мегуянд мунофиқин ё ба забони имрузий ба онхо мегуянд секулярзадахо. Дар ин сурат, инхо чун худишонро шабихи муслимин карданд жузви муслимин хисоб мешаванд. Холо ,инхо мумкин аст шароити пеш биёядки вазъ аваз шавад, яъни ба жойи инки инхо худишонро шабихи муслимин кунанд ва копи муслимин шаванд, инхо асли худишонро ру мекунанд ва ошкор мекунанд ва дигар адойи муслиминро дар намеоваранд.Ё илова бар ин, мумкин аст иддаи аз муслимин дар суханони ё аъмоли копи инхо шаванд ва адойи ин куффори пинхон ё адойи куффори ошкорро дармеоваранд ва аз масирики бо муслимин омаданд тасмим бигирандки ба ақаб баргарданд,ин баргашт ба ақабро иртидод мегуянд.

Дар сутури гузашта арз шудки илали куфр ва кофар шудан мумкин аст эътиқоди куфрий бошад ( ки амри аст марбут ба қалб ва мо аз он хабар надорем ва ба худи шахс бармегардад) ё сухан ё амали куфрий бошадки боиси пушондани еки ё кулли қонуни шариати аллох ва неъматхои аллох шавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(40- қисмат)

Дар хар сурат ,кулли муслимин ,ғейри мутааввил буданро дар такфир шарт медонанд, ва агар каси таъвили шаръий аз манобеъи шаръий дошта бошад, хамин таъвили вай монеъ  аз он мешавадки такфир гардад. Хуб ,алъон шумо атрофи худитонро нигох кунид,бибинид касони аз фирақи исломийки шумо онхоро ба хотири феълики анжом медиханд кофар медонид воқеан ин суханон ва корхоишон таъвили аз оёт, аходис ва ривоятхои торихий нест? Оё инхо воқеан ба хотири итоат аз аллох ин суханонро мегуянд ва ин корхоро мекунанд ё ба хотири душмани бо аллох? Агар хатто шак хам доштид хамин шак ва шубха хам боз монеъ аз он мешавадки онхоро такфир кунид. Чун бо яқин вориди ислом шуданд ва бо шак ва шубхо аз он хориж намешаванд.

Холо,касони хамки тамоми ин бадихоят ахли қибларо дар мовриди шахс ё мазхаби таъвил кунанд нодида мегиранд, бидуни шак ё душманони донойи ахли қибла чун мунофиқин ва секулярзадахо хастанд ва мехоханд гурухи аз ахли қибларо дар баробари гурухи дигар қарор диханд, ё дустони жохили хастандки ниёз ба химояти мардумий фирқайи худ,алайхи фирқайи мухолиф доранд хамин ниёз онхоро водор карда дар чанин иштибохоти биёфтанд ва бемухобо ба такфири гурухи мухолиф иқдом кунанд.

Дар хар ду холат,инхо дар масири ғейри шаръий дар харакат хастанд, ва хар ду вахдат ва қудрати ахли қибларо хадаф қарор доданд,ва дар ростойи тазъифи муслимин ва амиқтар шудани шикофхойи тафарруқ миёни ахли қибла дар талошанд ва хар ду хоста ё нохоста монеъи барои вахдат ва баргашти қудрат ва убухат ба ахли қибла хастанд ва хатто монеъи ақим шудани жиход бисёри аз бузургворон дар ростойи ташкили хукумати исломий дар соири сарзаминхойи мусалмоннишин хам мешаванд.

Ин узр ба шубха ё ба таъвил хамиша то замони иқомаи хужжат вужуд хохад дошт,ижтиходи ек мужтахид хам барои ек мужтахиди дигар ба манзалаи иқомаи хужжат бар мужтахиди мухолиф нест, диққат кардид дустон ,ижтиходи ек мужтахид хам барои ек мужтахиди дигар ба манзалаи иқомаи хужжат бар мужтахиди мухолиф нест; танхо ижтиходи жамъий шўроки ба сурати ижмоъи вохидий ироя шуда метавонад дар тамоми ин маворид хукми иқомаи хужжат бар хаммагон бошад. Пас,ижмоъи вохид ноши аз уммати вохид ин иқомаи хужжат бар тамоми мужтахидин ва донишмандони исломий аст на ижтиходи ек донишманд бар ек донишманди дигар.

Дар ин сурат, ва то замони расидан ба чанин ижмоъи ,узр ба шубха ё ба таъвил хамиша вужуд хохад дошт ва танхо аз коноли шўройи улил амр вобаста ба хукумати исломий астки аз бейн меравад. Пас ,агар мехохи аз ин таъвилот халос шавем пеш ба суйи ташкили шўройи улил амр ва пеш ба суйи вахдат ва касби қудрати хукуматий.Ва агар аз чанин хукумати хатто бар асоси хар ек аз мазохиби исломий хам бархурдор хастем, пеш ба суйи тақвияти он ва харакати хаммаи муслимин ба суйи инки онхоро даъват кунем ба инки хамма бо хам вориди гуфтагу шаванд, хамма дар сатхики хастанд шўроро ташкил диханд ва тобеъ раъйи шўро шаванд ва хаммайи таъвилотро ба гуфтагу даъват кунем, хаммаи таъвилотро ба ин шўро бикашонем ва саъй кунем онхоро тахти назорати хамин шўройи вохид ислох кунем. Ин рохкор аст.

То он замон,узр ба шубха ё ба таъвил аз умри тулонийтари бархурдор хохад шуд, чун хужжат диртар ба шахси таъвил кунанда мерасад ва расонандаи воқеий хужжат хамки шўро бошад феълан вужуд надорад, ва гох дар мавориди зиёдий худи шумо хам ахли таъвили хасти мисли онхо ,онхо таъвили шуморо қабул надоранд ва шумо хам таъвили онхоро , қози хамки шўрост вужуд надорадки бо ижмоъи вохид ба ихтилофот хотима дихад. Дар инжо намешавад хам худит шоки боши ва хам қози,тарафи муқобил нез хам шоки бошад ва хам қози ,ту алайхи у хукм содир куни ва у алайхи ту хукм содир кунад.

Дар ин сурат лозим аст ва бояд ба хукми зарурат мисли соири заруратхо бо он бархурд шавад, саъйи содр дошт ва тахаммул шавад, ва ба одоби пойбанд шавемки аз бузургони мо дар қуруни гузашта то кунун ба мо расида аст. Аз жумла инки: мухтарамона бо мухолиф бархурд кунем,инсоф дошта бошем ( чизики хам акнун хийли кам шуда аст),аз асл

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ»

Мухофизат кунем ва аз душмани ва кина бо ахли қибла пархез кунем, увлавиятхои шариат дар хифзи вахдат ва суръати бахшидан харакат ба самти ташкили дорул ислом дар сарзаминхои мухталиф ,суръат бахшидан ба шўройи вохиди исломий  дар сарзаминхои мусалмоннишин ва мавориди дигарики ахли фан дар ин замина баён карданд бояд дар онхо талош кунем.

(идома дорад……..)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(118- қисм)

Аллох таоло мана бу дунёда ахли китобни ва шибхи ахли китобни кофирларини хаммасига мана бу янги шариатни қабул қилиш ва қилмаслик бўйича озодлик берган, улар бу динни қабул қилмаган холларида хам мусулмонлар билан тинчлик асосида яшаш хуқуқига эга бўлишади, аммо мушрик ва секулярист бўлишни инсонни шаънидаги иш деб хисобламайди, уларни дунёда хам охиратда хам харгиз кечирмайди. Дунёда секуляристларга, мушрикларга ислом билан ўлимни ўртасидан бирортасини танлаш ихтиёрини беради ва қиёматда эса уларга энг баттар азобларни назарга олган, бу хақида мушрикларни ва секуляристларни таниб олиш дарсида ишора қилганмиз.

Чунки асосан аллох хохлаган нарсасини кечиради, аммо ширкни кечирмайди.

   إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا‏» ( نساء/48،)

Албатта аллох ўзига (бирон нарсанинг) шерик қилинишини кечирмас. Шундан бошқа гунохларни ўзи хохлаган бандалари учун кечирур. Ким аллохга (бирор кимса ё нарсани) шерик  келтирса, бас,у буюк гунохни тўқиб чиқарибди.

Мана бу огохона ва танлаб олинадиган даъватни ёнида ислом иртидод ахкомларини баён қилиш билан бирга огохлантирадики, исломни хаққониятини яхши таниб олганингиздан ва мусулмон бўлганингиздан сўнг, энди ортга қайта олмайсизлар. Бундай қаттиққўллик, одамлар динни содда ва  тантанали маросимга ўхшаган иш деб хисобламасликларига ва уни танлаётган пайтларида диққат қилишларига  боис бўлади.

Мана бу холатда, иртидодни жазолаш озодликдан самарали фойдаланиш учун бўлиб, бу ахли китобни ё шибхи ахли китобни  кофирлари учун озодликни йўқотиш эмас,балки  озодликдан шойиста холатда фойдаланиш йўлида  соғлом фазони ижод қилиш учун керак бўлади.

Мана бу хукмни ижро қилиш,мусулмонлар ва  исломга киришни истаган шахсларга нисбатан ана ўшанча манфаъат келтиришидан ташқари, муртад шахсни ўзи учун хам фойдадан холи эмас. Шубхасиз, муртадни умри ўткани сари мусулмонлар учун моддий жихатдан хам фасодларни вужудга келтиради ва хатто шахсларни гумрох бўлишларига сабаб бўлади. Мана бундай холатда, бу бечоранинг умри лахзама- лахза ўтгани сари қиёматда янада кўпроқ азоб,қийноқга сазовор бўлади ва жаханнамни янада пастроқ даракотларидан жой олади.

Очиқ- ойдин кўриниб турганидек, зохирда исломий кўринишга эга бўлган ва мунофиқлар,секулярзадалар тўдасидан бўлган,хамда мана бундай изтиробга,дилхираликларга, фасодга тўла хаёт кечирган мана бу бечора инсон, энди фасодни янада баттарроғига тушганлиги боис хам ўзи учун ёмон вазиятни вужудга келтирган ва хам мусулмонларни жамияти учун, хатто ислом доирасига киришни хохлаётган ғайри мусулмонлар учун хам тўсиқ  бўлаётган  ва  уларнинг ислом келтиришлари йўлида монеълик қилаётган бўлишлари мумкин. Бу нарса уларнинг қиёматдаги мушкилотларини янада кўпайтиради.

Мана бу хукмни ижро қилиниши мунофиқ ва секулярзадаларни барчаси учун хабар,эслатма бўлади, касалликларини дармон қилиниши уларнинг ўзлари учун хам яхшироқ, натижада бу касаллик уларни айтиб ўтилган шум  оқибатга дучор қилмайди ва уларни ўзларининг тақдирлари хам аччиқ,оғриқли холда тугамайди.

 Мана бу изохларни айтиб ўтишни лозим топдим,чунки дўстлар мана бу заминада шубхаларни ўртага ташлаётган ва саволларни тўғридан- тўғри ёки ғайри мустақим равишда бераётган эдилар, шу сабабли хам мана бу изохларни ироя беришни лозим топдим. Хўп, энди хурматли  дўстларимизни, опа-сингилларимизни,бародарларимизни  саволларига етиб келдик:

(давоми бор……..) 

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(118- قیسم)

اَلله تَعالَی مَنَه بُو دُنیادَه اَهلِی کِتابنِی وَ شِبهِ اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِینِی هَمَّه سِیگه مَنَه بوُ یَنگِی شَرِیعَتنِی قَبوُل قِیلِیش وَ قِیلمَسلِیک بوُیِیچَه آزادلِیک بِیرگن، اوُلَر بُو دِیننِی قَبوُل قِیلمَه گن حاللَرِیدَه هَم مُسُلمانلَر بِیلَن تِینچلِیک اَساسِیدَه یَشَش حُقوُقِیگه اِیگه بوُلِیشَه دِی، اَمّا مُشرِک وَ سِکوُلارِیست بوُلِیشنِی اِنساننِی شَعنِیدَگِی اِیش دِیب حِسابلَه مَیدِی، اوُلَرنِی دُنیادَه هَم آخِیرَتدَه هَم هَرگِیز کِیچِیرمَیدیی. دُنیادَه سِکوُلارِیستلَرگه،مُشرِکلَرگه اِسلام بِیلَن اوُلِیمنِی اوُرتَه سِیدَن بِیرارتَه سِینِی تَنلَش اِیختِیارِینِی بِیرَه دِی وَ قِیامَتدَه اِیسَه اوُلَرگه اِینگ بَتتَر عَذابلَرنِی نَظَرگه آلگن، بُو حَقِیدَه مُشرِکلَرنِی وَ سِکوُلارِیستلَرنِی تَنِیب آلِیش دَرسِیدَه اِیشارَه قِیلگنمِیز.

چوُنکِی اَساساً اَلله هاحلَه گن نَرسَه سِینِی کِیچِیرَه دِی، اَمّا شِیرکنِی کِیچِیرمَیدِی.     إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا‏» ( نساء/48،) اَلبَتَّه اَلله اوُزِیگه (بِیران نَرسَه نِینگ) شِیرِیک قِیلِینِیشِینِی کِیچِیرمَس. شوُندَن باشقَه گوُناهلَرنِی اوُزِی هاحلَه گن بَندَه لَرِی اوُچُون کِیچِیرُور. کِیم اَلله گه ( بِیرار کِیمسَه یا نَرسَه نِی) شِیرِیک کِیلتِیرسَه، بَس، اوُ بُویُوک گوُناهنِی توُقِیب چِیقَه رِیبدِی.

مَنَه بُو آگاهانَه وَ تَنلَب آلِینَه دِیگن دَعوَتنِی یانِیدَه اِسلام اِرتِداد اَحکاملَرِینِی بَیان قِیلِیش بِیلَن بِیرگه آگاهلَنتِیرَه دِیکِی،اِسلامنِی حَققانِیَتِینِی یَحشِی تَنِیب آلگه نِینگِیزدَن وَ مُسُلمان بوُلگه نِینگِیزدَن سوُنگ، اِیندِی آرتگه قَیتَه آلمَیسِیزلَر. بوُندَی قَتتِیق قوُللِیک، آدَملَر دِیننِی ساددَه وَ تَنتَه نَه لِی مَراسِیمگه اوُحشَه گن اِیش دِیب حِسابلَه مَسلِیکلَرِیگه وَ اوُنِی تَنلَه یاتگن پَیتلَرِیدَه دِققَت قِیلِیشلَرِیگه بائِث بوُلَه دِی.

مَنَه بُو حالَتدَه، اِرتِدادنِی جَزالَش آزادلِیکدَن ثَمَرَه لِی فایدَه لَه نِیش اوُچُون بُولِیب، بُو اَهلِی کِتابنِی  یا شِبهِ اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی اوُچُون آزادلِیکنِی یُوقاتِیش اِیمَس، بَلکِی آزادلِیکدَن شایِیستَه حالَتدَه فایدَه لَه نِیش یوُلِیدَه ساغلام فَضانِی اِیجاد قِیلِیش اوُچُون کِیرَک بُولَه دِی.

مَنَه بُو حُکمنِی اِجرا قِیلِیش، مُسُلمانلَر وَ اِسلامگه کِیرِیشنِی اِیستَه گن شَخصلَرگه نِسبَتاً اَنَه اوُشَنچَه مَنفَعَت کِیلتِیرِیشِیدَن تَشقَرِی، مُرتَد شَخصنِی اوُزِی اوُچُون هَم فایدَه دَن حالِی اِیمَس. شُبهَه سِیز، مُرتَدنِی عُمرِی اوُتکَه نِی سَرِی مُسُلمانلَر اوُچُون ماددِی جِهَتدَن هَم فَسادلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی وَ حَتَّی شَخصلَرنِی گوُمراه بوُلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلَه دِی. مَنَه بوُندَی حالَتدَه، بُو بِیچارَه نِینگ عُمرِی لَهظَه مَه – لَهظَه اوُنگه نِی سَرِی قِیامَتدَه یَنَدَه کوُپراق عَذاب، قِیناقگه سَزاوار بوُلَه دِی وَ جَهَنَّمنِی یَنَدَه پَستراق دَرَکاتلَرِیدَن جای آلَه دِی.

آچِیق – آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، ظاهِردَه اِسلامِی کوُرِینِیشگه اِیگه بُولگن وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر توُدَه سِیدَن بوُلگن، هَمدَه مَنَه بوُندَی اِضطِرابگه، دِیلحِیرَه لِیکلَرگه، فَسادگه توُلَه حَیات کِیچِیرگن مَنَه بُو بِیچارَه اِنسان، اِیندِی فَسادنِی یَنَدَه بَتتَرراغِیگه توُشگنلِیگِی بائِث هَم اوُزِی اوُچُون یامان وَضِیعیَتنِی وُجوُدگه کِیلتِیرگن وَ هَم مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِی اوُچُون، حَتِّی اِسلام دائِرَه سِیگه کِیرِیشنِی هاحلَه یاتگن غَیرِی مُسُلمانلَر اوُچُون هَم توُسِیق بوُلَه یاتگن وَ اوُلَرنِینگ اِسلام کِیلتِیرِیشلَرِی یوُلِیدَه مانِعلِیک قِیلَه یاتگن بوُلِیشلَرِی موُمکِین. بُو نَرسَه اوُلَرنِینگ قِیامَتدَگِی مُشکِلاتلَرِینِی یَنَدَه کوُپَیتِیرَه دِی.

مَنَه بُو حُکمنِی اِجرا قِیلِینِیشِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی بَرچَه سِی اوُچُون خَبَر، اِیسلَتمَه بوُلَه دِی، کَسَللِیکلَرِینِی دَرمان قِیلِینِیشِی اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی اوُچُون هَم یَحشِیراق، نَتِیجَه دَه بُو کَسَللِیک اوُلَرنِی اَیتِیب اوُتِیلگن شوُم عاقِبَتگه دوُچار قِیلمَیدِی وَ اوُلَرنِی اوُزلَرِینِینگ تَقدِیرلَرِی هَم اَچچِیق، آغرِیقلِی حالدَه توُگه مَیدِی.

مَنَه بُو اِیضاحلَرنِی اَیتِیب اوُتِیشنِی لازِم تاپدِیم، چوُنکِی دوُستلَر مَنَه بُو زَمِینَه دَه شُبهَه لَرنِی اوُرتَه گه تَشلَه یاتگن وَ سَواللَرنِی توُغرِیدَن – توُغرِی یاکِی غَیرِی مُستَقِیم رَوِیشدَه بِیرَه یاتگن اِیدِیلَر، شُو سَبَبلِی هَم مَنَه بوُ اِیضاحلَرنِی اِرایَه بِیرِیشنِی لازِم تاپدِیم. حوُپ، اِیندِی حوُرمَتلَی دوُستلَرِیمِیزنِی، آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزنِی، بِرادَرلَرِیمِیزنِی سَواللَرِیگه یِیتِیب کِیلدِیک:

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(118- قسمت)

الله تعالی در این دنیا به تمام کفار اهل کتاب و شبه اهل کتاب این آزادی را داده که این شریعت جدید را بپذیرند یا نپذیرند و در صورت عدم پذیرش تحت شرایطی با مسلمین زندگی مسالمت آمیزی داشته باشند اما، مشرک بودن و سکولاریست بودن را در شأن انسان نمی داند و هرگز نه در دنیا و نه در قیامت آن ها را نمی بخشد. در دنیا سکولاریستها و مشرکین را بین مرگ یا پذیرش اسلام قرار می دهد و در قیامت هم بدترین عذابها رابرایشان در نظر گرفته که در درس شناسائی مشرکین و سکولاریستها به آن اشاره کردیم.

چون، اساساً الله هر چه را بخواهد می بخشد اما، شرک را نمی بخشد: «إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا‏» (نساء/48)، بی گمان خداوند (هرگز) شرك به خود را نمی‌بخشد، ولی گناهان جز آن را از هركس كه خود بخواهد می‌بخشد. و هر كه برای خدا شريكی قائل شود، گناه بزرگی را مرتكب شده است.

در کنار این دعوت آگاهانه و انتخاب ‌گرایانه، اسلام با بیان احکام ارتداد هشدار می‌دهد که هرگاه حقانیت اسلام را به خوبی شناختید و مسلمان شدید، دیگر نمی‌توانید از آن بازگردید. این سخت‌گیری باعث می‌شود تا مردم دین را امری ساده و تشریفاتی ندانند و در پذیرش و انتخاب آن نهایت دقت را داشته باشند.

در این صورت، «مجازات ارتداد برای استفاده ی بهينه از آزادی» است، جهت ايجاد فضاى سالمی برای بهره‏ بردارى شايسته از این آزادی است نه برای از بین بردن آزادی برای کفار اهل کتاب و شبه اهل کتاب.

اجرای این حکم علاوه بر اینهمه منافعی که برای مسلمین و اشخاصی که قصد ورود به اسلام دارند در بردارد برای شخص مرتد هم خالی از مصلحت نیست. بدون شک، هر چه از عمر یک مرتد می گذرد با مفاسدی که برای جامعه به بار می آورد باعث می شود که وجودش هم از نظر روانی و هم از نظر مادی مفاسدی را برای مسلمین به بار بیاورد و حتی باعث گمراهی افراد دیگر هم شود. در این صورت، لحظه به لحظه ی عمر این بیچاره مساوی است با رنج و عذاب بیشتردر قیامت و قرار گرفتن در درکات پست تر جهنم.

روشن است که، دوام عمر چنین انسان بیچاره ای که در دورانی که ظاهری اسلامی داشته و جزو منافقین و سکولارزده ها بوده با چنان زندگی پر از اضطراب، دلهره و فسادی دست و پنجه نرم کرده و حالا هم که در فساد بدتری افتاده هم برای خودش بد است، هم برای جامعه ی مسلمین و حتی ممکن است برای غیر مسلمینی که قصد داشته باشند وارد دایره ی اسلام شوند حکم بازدارنده داشته باشد و مانعی باشد در راه اسلام آوردن دیگران. این بر مشکلات او در قیامت هم اضافه می کند.

اجرای این حکم پیامی برای تمام منافقین و سکولارزده هاست که، برایشان بهتر این است که بیماری خودشان را درمان کنند و اجازه ندهند بیماریشان اینها را به چنین سرنوشت شومی بکشاند و خودشان هم دنبال چنین سرنوشت تلخ و دردناکی نباشند. 

این توضیح را لازم دانستم چون دوستان در این زمینه شبهاتی را مطرح می کردند و سؤالاتی را به صورت مستقیم و غیر مستقیم بیان می نمودند، لازم دانستم که این توضیحات را در مورد آن ارائه کنم. خوب، میرسیم به سؤالات دوستان و خواهران و برادران محترم :

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(39- қисмат)

Нигох кунид ибни Таймия чи мегуяд: таъвилгарики қасди табъият аз пайғамбар саллаллоху алайхи васалламро дорад такфир намешавад. У хаммаи талоши худишро карда ва дучори иштибох шуда аст хатто уро фосиқ хам  намедонем мегуяд : ин назди умум шинохта шуда аст яъни ек чиз умумий аст дар масоили амалий. Мегуяд :  иддаи хастандки агар каси дар ақида таъвил ва иштибохи муртакиб шуд мегуянд у кофар аст. Мегуяд: чанин харфи на аз хеч сахобаи ва на аз хеч касики аз собиқунал аввалун табъият ба эхсон карданд шанида нашуда балки мегуяд ин харф моли кист? Ин харф ,харфи касони астки ахли бидъатанд.

Дар жойи дигари мегуяд:” ба хамин шева ,ақволики гуяндаш кофар дониста намешавад, шояд нусусики мужиби шинохти хақ мешавад ба гуяндаш нарасида ва ё шояд ба у расида аммо барояш исбот нашуда, ё натавониста ба фахми он даст пейдо кунад, ё шояд шубхоти бар вай арза шудаки худованд уро барояш маъзур бидорад.Пас ,хар ки мўъмин бошад ва дар талаби хақ талош кунад ва бо ин вужуд ,дучори иштибох шавад худованд иштибохи уро –хар чи бошад – хохад бахшид, чи дар масоили назарий ё амалий , ва ин хамон равиши астки асхоби пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам ва жумхури аиммаи ислом бар он буданд.”

Ин сухани ибни Таймия барои бародароники масири иштибохро дар бархурд бо ахли таъвил аз ахли қибла дар пеш гирифтанд метавонад бисёр муфид бошад, бахусуски ин бузургворон худишонро аз шогирдони ибни Таймия рохимахуллох медонанд. Ин гуфтаро чанд бор гуш диханд ва барои худишон мурур кунанд то бифахманд касики уро устоди худишон медонанд дар ин замина чи чизи дар мовриди касони аз ахли қиблаки таъвил мекунанд гуфта аст.

Албатта ,худи ибни Таймия рохимахуллох хам чанд бор дар мовриди ” ақоид ва тўвхид” мунозироти бо каси чун ” Бакрий” дошта , ва Бакрий таъвилоти доштки хамин таъвилот монеъи такфир у аз тарафи ибни Таймия рохимахуллох шуда буд. Хенгомики ибни Таймия бо ” Бакрий ” бар сари масалаи тўвхид мунозара дошт, ( нигох кунид бар сари масалаи тўвхид мунозара дошта ) Бакрий барои эътиқодоти худ аз оёт ва аходис истефода мекард, ва таъвилоти овардки аз назари ибни Таймия рохимахуллох он таъвилот монеъи такфири Бакрий мешуд! Дустони геромий ,бародарони ман,агар диққат кунид,алъон хаммаи касоники тавассути иддаи аз бародарони мо такфир мешаванд ба оёт ,аходис ва ривоётхои торихий истинод мекунанд, ва хадафи жуз итоат аз аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  надорад. Ва ин холи аксарияти қотиъ ин гуруххост,хар чандки истисноиёти хам вужуд доранд аммо , хукм бар асоси истисноий содир намешавад.

Ин хамон масири астки аксари беморони ақидатий ва рафтори муслимин дар он офтоданд. Беморони ақидатий ва рафтори муслимин дар хамин чизхо ва дар хамин масир офтоданд. Инхо қасди итоат аз аллохро доранд аммо ,дар ижтиход ва таъвил дучори иштибох шуданд, ва бадтар аз хамма мо шўройи улил амри хам ба унвони қози ва маржаъ надорем ва чанин қози ва шўройи вужуд надорадки битавон ба хамон содаги асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асри хулафои рошидин ба он мурожаъа кард ва масаларо дар сатхи мантақа ва жахоний хотима бахшид, мо фақат шояд битавонем дар сатхи рустойи худимон ,гурух ё шахри худимон ё хамин атрофиёни худимон битавонем кори анжом дихем. Ба хамин далил астки узр ба шубха ё ба таъвил хамиша вужуд дошта аст ва дар вазъи мовжуд хам танхо аз коноли шўройи улил амр вобаста ба хукумати исломий аз бейн меравад.

Аммо бо ин вужуд ,бояд ба ин нукта хам ишора шавад ва гуфта шавадки : узр ба таъвил ба ин маъно нестки шахс метавон масалан ба инкори ла илаха иллаллох ё инкори бехишт ва жаханнам ва ё хар ек аз мусалламоти шариатки барои хаммаи ахли қибла ба зарурот маълум аст иқдом кунад, каси наметавонад чанин чизхоиро инкор кунад.Мисли хамин корики куффори секуляр хам акнун онро анжом медиханд ,мулхидин онро анжом медиханд ё қаблан ба онхо занодиқа мегуфтанд,ғуллотики қаблан анжом медоданд хам инки хам хастанд ва доранд анжом медиханд, ва ба ин маъно хас нестки дар сурати мухолифат бо қонуни роижи  ижроий ва ошкори шариат наметавон ” хад” ро бар шахси таъвил кунанда ижро кард, на ингуна нест ; балки чанин шахси хам хамчун соири муслимин ғейри қобили истисноъ аст. Хамчунонки Қуддома бин Мазъун розиаллоху анху вақти дар мовриди нушидани хомр таъвил кард хад зада шуд, ва хаминтури ба ин маъни хам нестки афкори чанин касики таъвил карда мустахаққи нақд ва осибшиносий набошад, на .Балки ,ин ба ин маъностки ин таъвилоти шаръий монеъи мешавандки ижоза намедиханд садамаи ба иймони шахс ворид шавад ва монеъи мешавандки хукми такфир бар шахс содир шавад. Монеъи барои жиловгирий аз судури хукми такфир бар шахси таъвил кунанда ва муқаллидики аз чанин мужтахиди тақлид карда аст мешавад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(38- қисмат)

Пас,бо ижтиходи ек мужтахид ба мужтахиди дигар ё муқаллидики бо ек мужтахиди дигар аст наметавонид хамла кунид. Шумо тарафи ек мужтахиди ва у хам тарафи ек мужтахиди дигар, ту бо ижтиходи мужтахиди хамла мекуни у хам бо ижтиходи мужтахиди дигари  ба ту хамла мекунад ва хамин бози ва жиноёти рух медихадки хам акнун шохиди он хастем.

То замоники бори дигар бо ташкили хукумати исломий дар сарзаминхойи мусалмоннишин,шўройи улил амр шикл нагирад ва уммати ба вужуд наёядки бо ижмои вохид рисолати амр ба маъруф ва нахи аз мункарро бар ухда бигирад,ин холати изтирорий мисли хурдани гушти мурдор то рафъи ин холат идома дорад.Бояд дуруст бо мовзу бархурд кард.

Ибни Таймия рохимахуллох дарбораи имомони мазхаб мегуяд: хеч кудом аз  онхо бо аходиси сахихи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам амдан мухолиф накарда аст. Пас,бояд барои онон дар тарки хадиси сахих тўвжих ва узр биёварем. Дар идома мегуяд : хаммаи узрхо се гунаанд:

Бовар надоштан ба инки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам он суханро гуфта аст.

Бовар надоштан ба инки хадафи хадис ,фалон мовзуъ аст.

Эътиқод ба мансух будани хукми масала.

Хуб,алъон хам кулли ихтилофоти фирақ ва мазохиби исломийро агар нигох кунид дар хамин масоил ва таъвилоти марбут ба оёт аст, ва хамин таъвилоти марбут ба ривоёт аст. Хаммаи ихтилофоти фирақ ва мазохиби исломий дар хамин аст. Ё бовар надорандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чанин суханиро гуфта аст. Ё бовар надоранд ба инки хадафи хадис ,фалон мовзуъ астки ту дар мовриди он сухбат мекуни, ё мўътақидандки ин масала мансух шуда аст. Хуб ,инхо аз ин ривоёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам таъвил доштанд ва бароишон узр оварда ва узр хам доранд. Хуб ,аз оёти қуръон хам чанин таъвилоти хаст ва хамин таъвилоти шаръий идома хохад дошт то замони ташкили шўройи улил амри жахоний ё мантақайи, ва то он замон тамоми фирақ ва мазохиби исломийро ба далили таъвилоти шаръийшон наметавон такфир кард ; модомики хануз дар чорчуби шариати аллох ва жамоати муслимин дар харакат хастанд.

Хатто ба қовли ибни Таймия рохимахуллох агар инхо хатто мунофиқи кофари бошандки дар дарун кофар хастанд ё мунофиқи бошандки ба худо хам иймон доранд дар хар сурат, инхоро жузви мунофиқин хисоб кунем боз жузви муслимин онхоро хисоб кардем ; хаммаи инхо хам дорои узр хастанд. Дидемки хадиси 73 фирқа хам мерасонадки  хаммаи фирақ аз дин хориж нестанд, чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хаммаро уммати худиш маърифий карда аст. Магар мумкин аст росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ек кофарро жузви уммати худиш хисоб кунад?

Дубора ёдовари кунем, бозомузий кунем ва садхо бо бигуемки фирақи зиёдий чун мўътазила ва хавориж дар тули торих вужуд доштанд ва хам акнун хам вужуд дорандки харгиз тавассути уламои солих ва раббоний такфир нашуданд. Хавориж хуни муслиминро халол карданд ва бисёри аз усули мовриди пазириши муслиминро инкор намуданд, каси чун Али ибни Аби Толиб розиалллоху анхуро такфир кардандки жузви собиқунал аввалун ,ширкат кунандаи ухуд,бадр ва соири ғазавот,ширкат кунанда дар байъати ризвон ва аз жумлаи ашараи мубашшира аст,ва он хамма ривоётики дар мовриди сахобаи гиронқадр вужуд дорад. Инхо онро такфир карданд. Чанин инсони бузургворро такфир карданд. Онхо касиро такфир кардандки аллох аз у рози аст. Оёти қуръон ба таъкид дар мовриди собиқунал аввалун омада аст. Дар мовриди касоники дар байъати ризвон ширкат карданд дар байъати ризвонки мунофиқин дар он набуданд. Аллох аз онхо рози аст ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфта у ахли бехишт аст,дар зиндаги дунёвий худиш ваъдайи бехиштро ба у дода аст аммо хавориж уро такфир карданд ва илова бар он ,хавориж хазорон сахоби хамрохи Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхуро такфир карданд,аммо таъвили онхо монеъ аз такфиришон шуд. Бо онки ин хамма сахоби бузургворро такфир карда буданд. Пас ,такфири сахоба бо таъвилоти иштибох боис намешавадки ту онхоро такфир куни.Худиш муртакиби иштибохи шуда бояд тавони онро хам бидихад ту чиро мехохи худитро шарики журми онхо бикуни? Ту хам уро такфир мекуни шарики журми у мешави.

Ибни Таймия рохимахуллох мегуяд: ” таъвилгарики қасди пейравий аз пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам дошта аст такфир намешавад,балки агар талоши худро карда ва сипас дучори иштибох шуда, хатто уро фосиқ хам намедонем ва ин назди мардум дар мовриди ” масоили амалий ” шинохта шуда аст. Аммо,чанин сухани аз хеч ек аз сахоба ва касоники ба ники аз онон мутобиъат карданд ва на аз хеч ек аз имомони муслимин машхур нест, ва балки дар асл аз суханони ахли бидъат аст”.

(идома дорад………)