وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(52- қисм)

Мана бу бизлар барча пайғамбарларга эргашган холда росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг  равишларига кўра онгли,мақсадли ва харакатланувчи  вахдатни шарти сифатида таълим беришимиз керак бўлган нарсани ўзи бўлади, у нарса умумий бўлиб аёл ва эркакни, ёш ва қарини,саводли ё саводсизни ажратиб ўтирмайди. Ха, бу пайғамбарларни равишига ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига кўра бўлиб, набавий хужжат деб танилгандур. Бошқаларни эмас, албатта у кишини равишларига кўра бўлиши керак. Шу сабабли хам бизлар муқаддамот дарсларимизни содда тил билан хеч қандай такаллуфларсиз, дин нима? Жохилият нима? Тоғут нима? Ислом  нима ва мусулмон ким? Ва шаръий душманшуносий номли мавзуълар билан бошладик ва шу мархалага етиб келдик.

Мана бу муқаддамотларни босиб ўтиш билан иккинчи қадамда энг мухим қадамларни бири бўлмиш қиёматшуносийдан огох бўламиз, бу мавзу хам мусулмонлар учун ошкор ва равшан бўлиши лозим. Бизлар хали хам иймонни таълим олиш мархаласидамиз, буни қуръонни таълим олишдан олдин ўрганишимиз керак ва бу  мархала нихоятда мухим ва асосий хисобланади. Бу соғлом уруғ донаси экилиши учун ерни юмшатиб тайёрлашга ўхшайди. Бу қалбни “аманна бихи куллу мин иънди роббина” ни қабул қилиши учун тайёрлаш мархаласи хисобланади. Мана бу мархалани бошдан ўтказиш орқали шариатнинг ижроъий ва дунёвий қонунларини амалда татбиқ қилишлик хеч қандай босим ва мажбурликсиз шахсни ўзини ихтиёри билан осон ва енгил бўлиб қолади.   

إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51)

Аллох ва унинг пайғамбарига ўрталарида хукм чиқариш учун чорланган  вақтларида,мўъминларнинг сўзи “эшитдик ва итоат қилдик”,(демоқдир). Ана ўшалар нажот топгувчилардир.

Жундуб ибни Абдуллох Бахалий розиаллоху анху ривоят қилади:

 كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا.

Бизлар пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламни замонларида ёш йигитча бўлган эдик, қуръонни ўрганишдан олдин иймонни таълим олдик; уни кетидан қуръонни таълим олдик ва қуръонни ўрганиш билан иймонимиз хам зиёда бўлган эди.

Шунингдек ибни Журайж  ривоят қиладики, Юсуф ибни Мохак айтди: уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхони олдиларида бўлган пайтимда, ногахон ироқлик бир киши келиб айтдики: кафанни қайси нави яхшироқ? Оиша айтдиларки, аллох сенга рахм қилсин! сенга нима зарар етказади ( хар қандай навли кафан бўлса хам)? Айтдики: эй уммул мўъминин ўзингизни мусхафингизни менга кўрсатингчи? Уммул мўъминин айтдиларки:  қайси оятни олдин ( ё кейинроқ) ўқишинг сенга нима зарар етказади, биринчи бўлиб нозил бўлган сура муфассал суралардан бири бўлган, унда одамлар исломга юзланишлари учун  жаннат ва жаханнам эслатиб ўтилган, шундан сўнг халол ва харом оятлари нозил бўлган, агар аввал : шароб ичманглар, ояти нозил бўлганида эди. Айтишардики: бизлар харгиз шаробни тарк қилмаймиз. Агар зино қилманглар,деб нозил бўлганида эди, улар: бизлар харгиз зинони тарк қилмаймиз,деган бўлишарди. Бу оят Мухаммадга маккада нозил бўлган эди, мен у пайтларда ўйнаб юрадиган  кичик ёшдаги қизча бўлган эдим.  

” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏”

Балки қиёмат уларни ваъдагохларидур ва қиёмат оғир ва аччиқдур. бақара ва нисо суралари нозил бўлган пайтида мен пайғамбаримизни олдиларида эдим, ровий айтдики: уммул мўъминин мусхафни (қуръон) унга келтирдилар ва унга сурани ўқидилар.

Мана бу росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва у кишини буюк асхоблари шахсларни ва жамиятни ўзгартириш учун босиб ўтган аллохни режаси ва дастурига мувофиқ сахих ва мақсадли йўлидур, бу нарса уларни дилларида иймон ва ишончни мустахкам ва пўлатдек қилган эди. Абу Бакр ибни Аёш айтадики: 

 مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. 

Абу Бакр намоз ва рўза билан сизлардан ўзиб кетгани йўқ, балки қалбидаги ором бўлиб жойлашган иймони ва ишончи билан сизлардан ўзиб кетган эди.

Таълим бўйича мана бу йўлни босиб ўтишлик, яъни қалбни тайёрлаш ва аллохни шариатидаги қонунларга огохона ва ихтиёрий амал қилиш учун шароитни мухайё қилишдан ва онгли,мақсадли ва харакатланувчи  вахдат сари харакат қилишдан  иборат; буни акси яъни: хато йўлда харакат қилишдур. Шу сабабли хам асхобларни жуда кўпчилиги бугунги кунда мусулмонларни аксарини орасида тарқалган хато равишни нихоятда жиддий бир хатар деб хисоблашган:

-Ибни Масъуд розиаллоху анху айтадики:

 إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنا يُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.

-Абдуллох ибни Умар розиаллоху анхумо айтадики:

” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “

-Ёки Жундуб розиаллоху анху айтадики:

 كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .

-Хузайфа айтадики:

إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ

Иймонни таълим беришдан олдин қуръонни ахкомларини ва суннатни таълим беришлик, баъзилар исломдаги таълим-тарбия мархалаларига эътибор бермаган холда ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг шогирдлари берган огохлантиришларга ахамият бермасдан босиб ўтаётган хато йўл хисобланади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(52- قیسم)

مَنَه بُو بِیزلَر بَرچَه پَیغَمبَرلَرگه اِیرگشگن حالدَه رَسُول الله صَلّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ رَوِیشلَرِیگه کوُرَه آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی شَرطِی صِیفَتِیدَه تَعلِیم بِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلگن نَرسَه نِی اوُزِی بوُلَه دِی، اوُ نَرسَه عُمُومِی بوُلِیب عَیال وَ اِیرکَکنِی، یاش وَ قَرِینِی،سَوادلِی یا سَوادسِیزنِی اَجرَه تِیب اوُتِیرمَیدِی. حَه، بُو پَیغَمبَرلَرنِی رَوِیشِیگه وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه بوُلِیب، نَبَوِی حُجَّت دِیب تَنِیلگندوُر. باشقَه لَرنِی اِیمَس، اَلبَتَّه اوُ کِیشِینِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه بوُلِیشِی کِیرَک. شوُ سَبَبلِی هَم بِیزلَر مُقَدَّمات دَرسلَرِیمِیزنِی ساددَه تِیل بِیلَن هِیچ قَندَی تَکَلُّفلَرسِیز، دِین نِیمَه؟ جاهِلِیَت نِیمَه؟ طاغوُت نِیمَه؟ اِسلام نِیمَه وَ مُسُلمان کِیم؟ وَ شَرعِی دُشمَنشوُناسِی ناملِی مَوضُوعلَر بِیلَن باشلَه دِیک وَ شُو مَرحَلَه گه یِیتِیب کِیلدِیک.

مَنَه بُو مَقَدّماتلَرنِی باسِیب اوُتِیش بِیلَن اِیککِینچِی قَدَمدَه اِینگ مُهِم قَدَملَرنِی بِیرِی بوُلمِیش قِیامَتشُوناسِیدَن آگاه بوُلَه مِیز، بُو مَوضُوع هَم مُسُلمانلَر اوُچُون آشکار وَ رَوشَن بوُلِیشِی لازِم. بِیزلَر هَلِی هَم اِیماننِی تَعلِیم آلِیش مَرحَلَه سِیدَه مِیز، بوُنِی قُرآننِی تَعلِیم آلِیشدَن آلدِین اوُرگه نِیشِیمِیز کِیرَک وَ بُو مَرحَلَه  نِهایَتدَه مُهِم وَ اَساسِی حَسابلَه نَه دِی. بُو ساغلام اوُرُوغ  دانَه سِی اِیکِیلِیشِی اوُچُون یِیرنِی یوُمشَه تِیب تَیّارلَشگه اوُحشَیدِی. بُو قَلبنِی  «آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا»نِی قَبُول قِیلِیشِی اوُچُون تَیّارلَش مَرحَلَه سِی حَسابلَه نَه دِی. مَنَه بُو مَرحَلَه نِی باشدَن اوُتکَه زِیش آرقَه لِی شَرِیعَتنِینگ اِجرائِی وَ دُنیاوِی قانوُنلَرِینِی عَمَلدَه تَطبِیق قِیلِیشلِیک هِیچ قَندَی باسِیم وَ مَجبُورلِیکسِیز شَخصنِی اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن آسان وَ یِینگِیل بوُلِیب قالَه دِی.  إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51)  اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اوُرتَه لَرِیدَه حُکم چِیقَه رِیش اوُچُون چارلَنگن وَقتلَرِیدَه، مُؤمِنلَرنِینگ سوُزِی “اِیشِیتدِیک وَ اِطاعَت قِیلدِیک”، (دِیماقدِیر). اَنَه اوُشَه لَر نَجات تاپگوُچِیلَردِیر.

جُندُب اِبنِ عَبدُالله بَحَلِی رَضِی َالله عَنهُ رِوایَت قِیلَه دِی:    كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا[1].  بِیزلَر پَیغَمبَرِیمِیز صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی زَمانلَرِیدَه یاش یِیگِیتچَه بوُلگن اِیدِیک، قُرآننِی اوُرگه نِیشدَن آلدِین اِیماننِی تَعلِیم آلدِیک؛ اوُنِی کِیتِیدَن قُرآننِی تَعلِیم آلدِیک وَ قُرآننِی اوُرگه نِیش بِیلَن اِیمانِیمِیز هَم زِیادَه بُولگن اِیدِی.

شُونِینگدِیک اِبنِ جُرَیج رِوایَت قِیلَه دِیکِی، یُوسُف اِبنِ ماهَک اَیتدِی: اُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنها نِی آلدِیلَرِیدَه بوُلگن پَیتِیمدَه، ناگهان عِراقلِیک بِیر کِیشِی کِیلِیب اَیتدِیکِی: کَفَننِی قَیسِی نَوعِی یَحشِیراق؟ عائِشَه اَیتدِیلَرکِی، اَلله سِینگه رَحم قِیلسِین! سِینگه نِیمَه ضَرَر یِیتکَه زَه دِی( هَر قَندَی نَوعلِی کَفَن بوُلسَه هَم)؟ اَیتدِیکِی: اِی اُمُّ المُؤمِنِین اوُزِینگِیزنِی مُسحَفِینگِیزنِی مِینگه کوُرسَه تِینگچِی؟ اُمُّ المُؤمِنِین اَیتدِیلَرکِی: قَیسِی آیَتنِی آلدِین ( یا کِییِینراق) اوُقِیشِینگ سِینگه نِیمَه ضَرَر یِیتکَه زَه دِی، بِیرِینچِی بوُلِیب نازِیل بُولگن سُورَه مُفَصَّل سوُرَه لَردَن بِیرِی بوُلگن، اوُندَه آدَملَر اِسلامِیگه یوُزلَه نِیشلَرِی اوُچُون جَنَّت وَ جَهَنَّم اِیسلَه تِیب اوُتِیلگن، شوُندَن سوُنگ حَلال وَ حَرام آیَتلَرِی نازِیل بوُلگن، اَگر اَوَّل: شَراب اِیچمَنگلَر، آیَتِی نازِیل بوُلگه نِیدَه اِیدِی. اَیتِیشَردِیکِی: بِیزلَر هَرگِیز شَرابنِی تَرک قِیلمَیمِیز. اَگر زِنا قِیلمَنگلَر، دِیب نازِیل بُولگه نِیدَه اِیدِی، اوُلَر: بِیزلَر هَرگِیز زِنانِی تَرک قِیلمَیمِیز، دِیگن بوُلِیشَردِی. بُو آیَت مُحَمَّدگه مَککَه دَه نازِیل بوُلگن اِیدِی، مِین اوُ پَیتلَردَه اوُینَب یوُرَه دِیگن کِیچِیک یاشدَگِی قِیزچَه بوُلگن اِیدِیم.       ” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏”  بَلکِی قِیامَت اوُلَرنِی وَعدَه گاهلَرِیدوُر وَ قِیامَت آغِیر وَ اَچچِیقدوُر. بَقَرَه وَ نِسا سُورَه لَرِی نازِیل بوُلگن پَیتِیدَه مِین پَیغَمبَرِیمِیزنِی آلدِیلَرِیدَه اِیدِیم، راوِی اَیتدِیکِی: اُمُّ المُؤمِنِین مُسحَفنِی( قُرآن) اوُنگه کِیلتِیردِیلَر وَ اوُنگه سُورَه نِی اوُقِیدِیلَر.

مَنَه بوُ رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم وَ اوُ کِیشِینِی بُویُوک اَصحابلَرِی شَخصلَرنِی وَ جَمِیعیَتنِی اوُزگرتِیرِیش اوُچُون باسِیب اوُتگن اَلله نِی رِیجَه سِی وَ دَستوُرِیگه مُوافِق صَحِیح وَمَقصَدلِی یوُلِیدوُر، بُو نَرسَه اوُلَرنِی دِیللَرِیدَه اِیمان وَ اِیشانچنِی مُستَحکَم وَ پوُلَتدِیک قِیلگن اِیدِی. اَبُو بَکر اِبنِ عَیاش اَیتَه دِیکِی:   مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. [2]  اَبُو بَکر نَماز وَ رُوزَه بِیلَن سِیزلَردَن اوُزِیب کِیتگه نِی یوُق، بَلکِی قَلبِیدَگِی آرام بُولِیب جایلَشگن اِیمانِی وَ اِیشانچِی بِیلَن سِیزلَردَن اوُزِیب کِیتگن اِیدِی.

تَعلِیم بُویِیچَه مَنَه بُو یوُلنِی باسِیب اوُتِیشلِیک، یَعنِی قَلبنِی تَیّارلَش وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه آگاهانَه وَ اِیختِیارِی عَمَل قِیلِیش اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیشدَن وَ آگاهانَه، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت سَرِی حَرَکَت قِیلِیشدَن عِبارَت؛ بوُنِی عَکسِی یَعنِی: خَطا یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشدوُر. شوُ سَبَبلِی هَم اَصحابلَرنِی جوُدَه کوُپچِیلِیگِی بوُگوُنگِی کوُندَه مُسُلمانلَرنِی اَکثَرِینِی آرَه سِیدَه تَرقَلگن خَطا رَوِیشنِی نِهایَتدَه جِددِی بِیر خَطَر دِیب حِسابلَشگن:

– اِبنِ مَسعُود رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:   إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنايُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.[3]

– عَبدُالله اِبنِ عُمَر رَضِیَ الله عَنهُما اَیتَه دِیکِی:  ” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “[4]

– یاکِی جُندُب رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:   كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .

– حُذَیفَه اَیتَه دِیکِی:  إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ[5]

اِیماننِی تَعلِیم بِیرِیشدَن آلدِین قُرآننِی اَحکاملَرِینِی وَ سُنَّتنِی تَعلِیم بِیرِیشلِیک، بَعضِیلَر اِسلامدَگِی تَعلِیم – تَربِیَه مَرحَلَه لَرِیدَه اِعتِبار بِیرمَه گن حالدَه وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ شاگِیردلَرِی بِیرگن آگاهلَنتِیرِیشلَرگه اَهَمِیَت بِیرمَسدَن باسِیب اوُتَیاتگن خَطا یوُل حِسابلَه نَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1]السنن ابن ماجه، أخرجه إبن ماجه و غيره

[2]مجموع الفتاوى 2/285

[3]الجامع لأحكام القرآن (1/40)

[4]رواه الطبراني في الأوسط، قال الحاكم وقال : صحيح على شرط الشيخين، ولا أعلم له علة ووافقه الذهبي أنظر : المستدرك على الصحيحين 1/35

[5]الفتاوى لشيخ الإسلام 6/ 650

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(52- قسمت)

این همان چیزی است که ما به تبعیت از تمام پیامبران و به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم باید به عنوان یه پیش شرط وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی یاد بدهیم که عمومی است و زن و مرد و پیرو جوان و باسواد و بی سواد نمی شناسد . بله، به سبک پیامبران و به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم، که به حجت نبوی شناخته شده است. به سبک ایشان نه سبکهای دیگر. برای همین است ما درسهای مقدماتیمان را به زبانی ساده و بدون تکلف از دین چیست؟ جاهلیت چیست؟ طاغوت چیست؟ اسلام چیست و مسلمان کیست؟ و دشمن شناسی شرعی شروع کردیم تا به این مرحله رسیدیم .

با طی کردن این مقدمات، و در دومین قدم، قيامت شناسي مهمترين و كليدی ترين اقدام و آگاهی است كه بايد برای مسلمین روشن و آشکار بشود. ما هنوز در آموزش ایمان هستیم قبل از آموزش و یاد دهی قرآن، و این مرحله ی بسیار مهم و اساسی است. شخم زدن و آماده سازی زمینه برای اینکه مناسب بشود برای کاشت بذر سالم.  این مرحله آماده سازی قلب است برای پذیرش «آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا». تنها با گذراندن اين مرحله ست كه تطبيق و عملي کردن قوانين اجرائي و دنيوي شريعت بدون كوچكترين فشار و اجباري، به صورت داوطلبانه و مشتاقانه، سهل و آسان می شود.إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51) مؤمنان هنگامی که به سوی خدا و پیغمبرش فرا خوانده شوند تا میان آنان داوری کند، سخنشان تنها این است که می‌گویند : شنیدیم و اطاعت کردیم ! و رستگاران واقعی ایشانند.‏

از جُنْدَبُ بنُ عبد الله البَجَلي رضي الله عنه روايته كه  مي فرمايد : كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا[1]. ما در زمان پيامبر صلي الله عليه وسلم نوجوان بوديم (حول و حوش بالغ شدن)، قبل از اينكه قرآن را ياد بگيريم ايمان را ياد گرفتيم؛ به دنبال آن قرآن را آموختيم و با آموختن قرآن ايمان ما بيشتر مي شد .

همچنین اِبْن‌ِ جُرَیْج‌ روایت می کند که یوسف بن ماهک گفت : پیش ام المومنین عائشه رضی الله عنها بودم که ناگهان مردی عراقی آمد و گفت: کدام نوع کفن بهتر است؟ عائشه گفت رحم برتو باد! تورا چه زیانی می رساند (هر نوع کفنی که باشد) گفت: ای ام المومنین مصحف (قرآن) خود را به من نشان بده، ام المومنین  گفت: تو را چه ضرر می رساند که کدام آیه را قبلا (یا بعدتر) بخوانی، آن چه اول نازل شده، سوره ای از سوره های مفصل بوده که در آن از بهشت و جهنم یاد شده است، تا مردم به اسلام روی آورند، آنگاه آیات حلال و حرام نازل شد و اگر اول این چیز نازل می شد: شراب ننوشید، می گفتند: ما هرگز شراب را ترک نمی کنیم. و اگر نازل می شد: زنا نکنید، می گفتند: ما هرگز زنا را ترک نمی کنیم . این آیه در مکه بر محمد نازل شده و در آن زمان من دخترکی خردسال بودم که بازی می کردم . ” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏” بلکه قیامت و عده گاه آنها است و قیامت سخت تر و تلخ تر است. و سوره بقره و النساء نازل نشده است مگر آنکه من پیش پیامبر بودم  راوی گفت : ام المومنین مصحف (قرآن) را برای او آورد و سوره را بر او خواند .

اين همان مسير صحيح و هدفمندي است كه رسول الله صلي الله عليه وسلم و اصحاب بزرگوارش برای تغيير در افراد و جامعه  آن را طبق برنامه و نقشه های الله طي کردند، و ایمان و یقین رادر دلهایشان مستحکم و پولادین ساختند.  أبوبكر بن عياش می گوید: مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. [2] ابوبکر با نماز و روزه از شما جلو نمی افتاد بلکه با یقین و ایمانی که درقلبش آرام گرفته بود بر شما پیشی گرفته است.

طی کردن این مسیر در آموزش، یعنی: آماده سازی قلب و فراهم کردن زمینه های عمل آگاهانه و داوطلبانه به قانون شریعت الله، و حرکت به سمت و سوی وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی؛ خلاف این یعنی: در مسیر اشتباه حرکت کردن. برا ی همین است که بسیاری از اصحاب این روشهای اشتباهی که هم اکنون هم در میان بسیاری از مسلمین است را به عنوان یک آسیب جدی گوشزد کرده اند:

• ابن مسعود رضی الله عنه می گوید: إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنايُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.[3]
• عَبْدَ اللهِ بْنَ عُمَرَ رضی الله عنهما  می گوید: ” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “[4]
• یا جُنْدُبٍ رضی الله عنه می گوید:  كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .
•  حُذَيْفَةَ می گوید: إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ[5]

آموزش احکام قرآن و سنت قبل از آموزش ایمان همان مسیر اشتباهی است که عده ای بدون توجه به مراحل پرورشی و آموزشی اسلام و بدون توجه به اخطارها و هشدارهای شاگردان رسول الله صلی الله علیه وسلم هنوز دارند طی اش می کنند .

(ادامه دارد……..)

---

[1]السنن ابن ماجه، أخرجه إبن ماجه و غيره

[2]مجموع الفتاوى 2/285

[3]الجامع لأحكام القرآن (1/40)

[4]رواه الطبراني في الأوسط، قال الحاكم وقال : صحيح على شرط الشيخين، ولا أعلم له علة ووافقه الذهبي أنظر : المستدرك على الصحيحين 1/35

[5]الفتاوى لشيخ الإسلام 6/ 650

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(132- қисмат)

Инжо дигар шахси мусалмон бо гуфтани ла илаха – иллаллох ва Мухаммадур росулуллох тамоми қавониники мухолифи қонуни шариати аллох бошандро рад карда ва зерипойиш гузошта аст. Аллох таоло хам барои хашм шурут ва қавониниро аз тариқи шариатиш дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст то ба василайи ин қавонин битавонанд ин хашмро мудирият кунанд, ва дар масири сахихиш хидоятиш кунанд.

Аллох тало мушаххас мекунадки тундий, ғазаб ва хашм, дар баробари ботил ва дар баробари куффор ва душманони аллох ва душманони мардум ва мужримин аст, ва хашмгин шудани нисбат ба хақ ва нисбат ба мўъминин кори иштибохий аст.

Пас ришайи аслийи хашми ек мўъмин ба иймониш ба қонуни шариати аллох ва мезони пойбандийи у ба қавонин, боядхо ва арзишхойи дин бармегардад.

Хашм ва ғазаби инсони мусалмон дар баробари ботил ва мужримин ва хар каси астки арзишхойи динишро зерипо бигузарад. Андозайи ин хашмро хам аллох таъйин карда аст, масалан касики тухмати зада ё дузди карда ё инсони бегунохиро кушта ё гарданагири карда ё муртад шуда ва ғейрих аллох барои ин журмхо худудиро таъйин карда; барои хамин хашмро бояд ба хамин андозайики аллох таъйин карда нисбат ба шахси мужрим ба кор бурд, ин яъни таъйини мезони масрафи хашм нисбати ба анвоъи журмхойи мухталиф дар жомеъа тавассути аллох таоло.

Пас аллох таоло хашми бажо ва сахихро ба унвони ек нийруйи ғаризий бейни инсон ва хайвон барои мухофизат қарор дода астки бидуни он инсон дар маъаррази нобудий қарор мегирад. Илова бар ин бо муририят, контрол ва хидояти хашм тавассути қонуни шариати аллох, ин хашм аз ниёзхойи хаётийи инсон мисли дин – жон – номус – ақл – мол ва обру ва ғейрих мухофизат мекунад. Агар чанин хашми хидоят шуда тавассути қонуни шариати аллох набошад дунё нобуд мешавад.

لَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏ (بقره/251)

Агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад. Пас хашми бажо омили аст барои жиловгирийи аз фасоди замин ва дафъ кардани инсонхойи мужрим тавассути инсонхойи солих, ва аътойи ин хашми бажо лутф ва эхсони аллох ба бандахояш аст.

1-Холо, хашми нобажо ё ифроти дар хашм аз сифати куффор ва мунофиқин астки ин хашмро дар баробари қавонини шариати аллох ба кориш мегиранд. Пас харгуна хушунати ноши аз суъистефодайи аз қудрат ва хамла ба хуқуқи инсонхоки – қонуни шариати аллох ин хуқуқро барои инсонхо қоил шуда – хушунати нобажо ва ботил аст. Албатта иддайи аз муслимин хам мумкин аст ба далоили чун жахл ё амдан ба ин беморийи куффор ва мунофиқин олуда бишаванд. Аммо боз ин сифат хам моли муслимин нест, балки мисли тафарруқ ва лажбозий ва такаббур ва амсолихим моли куффор ва мунофиқин аст, аммо ба далоили мисли жахл ва ғейрих муслимин хам ба он олуда мешаванд.

Дар ин сурат хушунати нобажо яъни харгуна амалики боиси осиби жисмий, рухий ё моддий ғейри шаръий ба шахс бишавадки табъан мухолифи шариати аллох ва харом аст . осиби рухий мисли мажбур кардани ек мусалмон ба табаъият аз қавонини куфрий дини секуляризм, ё гирифтани мустабидона озодийхойи ақидатий ва рафторий муслимин тавассути секуляристхо, ё ривожи анвоъи мафосиди ахлоқий ва рафторий тахти унвони озодийхойи шахсийки мустақиман рухияйи муслиминро хадаф қарор медиханд. Ё табъизи нажодий, ё мушрик ва муртад донистани мусалмоники мушрик ва муртад нест, ё хавориж донистани мусалмононики нест, ё задани хар тухмати нисбат ба мусалмоники дар он нест ва бар мусалмони хушунати нобажойи рухийро тахмил мекунад. Ё мисли зураки духтар ва занро издивож додан, ё анвоъйи издивожхойи ботилики дар жохилият вужуд доштанд ва имруза хам  дар қолиби бебандуборийхойи жинсий вужуд доранд ва хушунати рухийро бар зан тахмил мекунанд.

Хашми нобажойи ек мусалмон аз масоили кучак ва пешипо офтода шуруъ мешавад то ба шарорат мерасад, дар ин холати шарорат, шахс хукми девонаро дорад. Дар шаръ агар чанин шахси хамсаришро талоқ бидихад талоқи у намеофтад ва хукми талоқ ижро намешавад. Агар мо ба баъзи бародарони номезон ва номутаодилимон дар ин холатхо мегуем нима девона иғроқ накардем ва воқеияти онхоро нишон додем.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(131- қисмат)

Дар хар сурат возих аст хашм ва хушунатики бо қонуни шариати аллох махор шуда бошад лозимайи зиндагийи ижтимоий ва ниёзи муслимин аст, ва баро мухофизат аз ақоидишон ва худишон ва хонуводашон, ва жомеъашон ва озод созийи соири сарзаминхойи дорул куфр ба он ниёз доранд, ва бояд мутаносиб бо амали тахдид кунанда, хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Ин “ таносуби бо омили тахдид кунанда” нуктайи бисёр мухимми астки банда борхо ба он ишора кардам ва тазаккур додам, яъни агар шахс омили тахдид кунанда аст, мешавад шахси бо у даргир шуд; агар гурухи ва хизби омили тахдид кунанда аст, мешавад бо хизб ва гурух бо у даргир шуд; аммо агар хукумат ё хукуматхойи муттахид омили тахдид шуданд танхо бо хукумат ва иттиходи хукуматхо мешавад хашм ва хушанатро дар масири шаръияш хидоят ва мудирият кард ва ба натижайи шаръий расид; ва агар муслимини ин хукумат – хукумати исломий ала минхажин нубувват чи хукумати бадили изтирорийи исломий – ро хам дар ихтиёр надоштанд, танхо бо мажлиси вохиди мужохидин метавонанд хашмро дар масири шаръияш бар алайхи ин хукуматхойи кофари мухожим ва муртаддини махаллий мудирият ва хидоят кунанд ва хеч рохи дигари вужуд надорад.

Хашми нобажо:

  Медонемки инсонхо аз қавонини мухталифи пейравий мекунанд, ва дар ин қавонинишон хам хуқуқ ва таколифишон мушаххас шуда аст, ва мушаххас хам шуда астки агар шахривандон бар халофи онро анжом бидиханд жарима мешаванд ва бояд мунтазири авоқибиш хам бошанд. Табиий астки дар хар жомеъайи хам одамхойи қонун шикани вужуд дорандки харфи хисобу  хақ ва хуқуқи дигарон холишон нест, барои хамин хар миллати додгоххойи хосси худиш, ва полис ва зиндон ва табъид ва мужозотхойи хосси худишро дорад, ва мужозоти мужримини жомеъайи худишро ниёзи худиш медонад, ғейри аз ин, барои муқобила бо душманони хорижий, вужуди артеши қудратманд ва жанг ва эъмоли хушунат бо душманони хорижийро хам хаққи худиш медонад. Дар ин сурат эъмоли хушунатики тавассути қонуни он кишвар таъйид шуда бошад мовриди таъйиди мардумони хам ақида  бо ин хукумат аст, ва хар кишвари дар дунё чанин эъмоли хушунати бар асоси қавонинишро барои хифзи амнияти моддий ва маънавийи афроди жомеъаш хаққи худиш медонад.

Пас хашм бо ин вижагихо монанди нийрухойи дигар дар инсон вужуд дорадки бояд контрол ва хидоят бишавад, ва инсон аз тариқи қавонин, боядхо ва арзишхойики қабул карда аст бояд ин хашмро контрол ва хидоят кунад, ё ба истелохи мо мудирият кунад.

Холо барои мудирият ва контроли ин хашм кудом қонун ва кудом шевайи эъмоли хушунат дуруст аст ва кудом еки ғалат аст, ё мезони тўвзиъ ва масрафи ин хушунат дар баробари инсонхойи мужрим ё мухолиф чиқадар аст, ба ақоиди афрод бармагардад. Дар инжо ба теъдоди бовархо ва ақоид ва қавонин, хушунатхойи рухий ва жисмий бо хам фарқ доранд ба унвони мисол:

-Назди мо сузондани ек жаноза ек тўвхин ва хушунати рухий ба бозмондагони маййит аст, аммо назди будоийхо новъи адойи эхтиром аст.

-Ё рақсидан ва шодий кардан хенгоми дафни жаноза назди баъзи аз қабоили африқоий ек эхтиром аст аммо назди мо новъи хушунати рухий ва тўвхин аст.

-Ё жасади маййитро аз қабр берун овардан барои мо ек тўвхин ва хушунати рухий аст, аммо назди баъзи аз қабоили андонезий хар се сол екбор берун овардани маййит ва либос пушондан ба у ек арзиш аст.

-Ё масалан ислом мегуяд хукми муртад куштан аст ва ин хушунат бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд хукми дузд буридани дастиш аст ва ин хушунати бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати набажост.

-Ислом мегуяд хукми машрубхўр ва зинокор ва хамжинсбоз ва ғейрих ин аст…. ва ин хушунати бажост, аммо дини секуляризм мегуяд: на , ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд қонуни аллох бояд таъйин кунад хушунати бажо ва нобажо чист? Аммо секуляризм мегуяд: на, ин хақ бояд моли ман бошад.

-дини секуляризм мегуяд хар каси дунболи қонуни шариати аллох бошад хушунатиш бад аст ва нобажост, ва аллох мегуяд хуб аст ва ниёз аст ва бажост.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(51- қисм)

Энди сухбат қилинаётган илм танхо “ла илаха иллаллох” эканлиги ва барча пайғамбарлар келтирган нарса экани очиқ-ойдин мушаххас бўлди:

  « وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ» (نحل/36)

Аниқки, биз хар бир умматга: “аллохга ибодат қилинглар ва шайтондан йироқ бўлинглар”, (деган вахий билан) бир пайғамбар юборганмиз.

Шу сабабли хам мархамат қиладики:

فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ‏(بقره/256)

Бас, ким шайтондан юз ўгириб, аллохга иймон келтирса, у хеч ажраб кетмайдиган мустахкам халқани ушлабди. Аллох эшитгувчи,билгувчидир.

Барча мусулмонларга амр қиладики:

 فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)

Бас, (эй Мухаммад), хеч қандай илох йўқ, магар аллохгина бор эканлигини билинг.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам амрни бошида мархамат қиладиларки:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ، قُولُوا: لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا.

Эй одамлар! “ла илаха иллаллох” денглар ростгор бўласизлар.

Масалан бизлар қуръонда “ла илаха иллаллох” ни илми уларга  берилган ё уларга илми берилмаган кишилар борасида жуда кўп мисолларни кўрамиз:

  وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُولَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ (قتال:محمد/16)

(Эй Мухаммад), уларнинг (мунофиқларнинг) орасида шундай кимсалар хам борки, улар сизга қулоқ солиб турур-да, хузурингиздан чиққан вақтларида илм ато этилган зотлардан (масхара қилишиб): “хозиргина (Мухаммад) нима деган эди?” деб сўрарлар. Ана ўшалар аллох дилларини мухрлаб қўйган ва ўзларининг хавойи нафсларига эргашган кимсалардир.

Энди аллох таоло юзлаб балки минглаб бошқа илмларни орасида аввалги ўринга қўйган илм ва ўтган тарих бўйича барча пайғамбарларни хабари ва охирги элчини хам рисолати бўлган нарса нима эканлиги очиқ-ойдин бўлди? Аллох таоло илм ва уни эгалари хақида қисқача изох бериб мархамат қиладики: 

إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)

Аллохдан бандалари орасидаги олим- билимдонларгина қўрқур.

Ақлий ва рухий саломатликка эга бўлган саводли ва саводсиз, эркак  ва аёл, ёш ва қари кишиларга берилиши керак бўлган илм қайси эканлиги хозир мушаххас бўлди? Ха, у тоғутга куфр келтириш ва аллохга иймон келтиришдур:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)

Ёки “ла илаха иллаллох” денглар нажот топасизлар, “ла илаха” ( тоғутга куфр келтириш) ва “иллаллох” ( ийяка наъбуду ва ийяка настаъин)дур. Шу холос. Уни хаммасига иймон келтирган киши,

«آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا»

унга  илм берилган бўлади: улул илм ва олимдур, агарчи у росулуллох саллаллоху алайхи васалламга ё аксар сахобаларга ўхшаб комил бесавод бўлса хам олим хисобланади, энди агар уни хаммасига иймон келтирмаган бўлса, жохил ва нодон бўлади, худди абу жахлга ўхшаган жамиятдаги энг саводли доктор ва профессор бўлган тақдирда хам.

Хўп энди аллох таоло хаммага амр қиладики, мана бу илмни бошқа илмлардан олдин касб қилишимиз керак:

  فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)

Аммо биринчидан  хамма одамлар хам арабчани билмасликлари мумкин, иккинчидан улар яшаб турган жойларини тарк қилиб бошқа жойларга бориб таълим олишга қодир бўлмасликлари мумкин, мана бундай холатда баъзи бир шахслар ўша бошқа жойга бориб таълим олишлари керак бўлади:

وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122)

Барча мўъминлар (жангга) чиқишлари лойиқ эмас. Ахир улардан хар бир гурухдан бир тоифа одамлар (жанг учун) чиқмайдиларми?! (қолганлари эса мадинада) динни ўрганиб, ( жангга кетган) қавмлари уларнинг олдиларига қайтган вақтларида, у қавмлар аллохнинг азобидан сақланишлари учун уларни  огохлантиргани (қолмайдиларми)?!

Ўзларини қабиласи ва қавмини олдидан динни фахмлаш учун кетиб  динни фахмлаган шахслар, уни ўзларининг қавмдошлари тушунадиган тилда уларга таълим беришлари лозим:  

 وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ (ابراهیم/4)

Биз хар бир пайғамбарни ( хукмларимизни) баён қилиб бериши учун ўз қавмининг тили билан ( сўзлайдиган қилиб) юборганмиз.

Улар ўзларини хамзабонлари ва қавмдошлари учун шундай равшан баён қилиб беришлари керакки, худди ўзларини фарзандларидек таниб олишлари лозим, яъни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва аллохни шариатидаги қонунлар хеч қандай шубхасиз,ошкор ва равшан бўлиши керак:

 یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ (بقره/146)

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(51- قیسم)

اِیندِی صُحبَت قِیلِینَه یاتگن عِلم تَنها ” لا اله الّا الله” اِیکَنلِیگِی وَ بَرچَه پَیغَمبَرلَر کِیلتِیرگن نَرسَه اِیکَه نِی آچِیق – آیدِین مُشَخَّص بوُلدِی:  « وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ» (نحل/36)  اَنِیقکِی، بِیز هَر بِیر اوُمَّتگه: ” اَلله گه عِبادَت قِیلِینگلَر وَ شَیطاندَن یِیراق بوُلِینگلَر”، (دِیگن وَحِی بِیلَن) بِیر پَیغَمبَر یوُبارگنمِیز.

شُو سَبَبلِی هَم مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ‏(بقره/256)  بَس، کِیم شَیطاندَن یوُز اوُگِیرِیب، اَلله گه اِیمان کِیلتِیرسَه، اوُ هِیچ اَجرَب کِیتمَیدِیگن مُستَحکَم حَلقَه نِی اوُشلَبدِی. اَلله اِیشِیتگوُچِی، بِیلگوُچِیدِیر. بَرچَه مُسُلمانلَرگه اَمر قِیلَه دِیکِی:  فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19) بَس، (اِی مُحَمَّد)، هِیچ قَندَی اِلاه یوُق، مَگر اَلله گِینَه بار اِیکَنلِیگِینِی بِیلِینگ.  رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّم اَمرنِی باشِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   يَا أَيُّهَا النَّاسُ، قُولُوا: لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا. اِی آدَملَر! «لا إله إلا الله» دِینگلَر راستگار بوُلَه سِیزلَر.

مَثَلاً بِیزلَر قُرآندَه «لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّه» نِی عِلمِی اوُلَرگه بِیرِیلگن یا اوُلَرگه عِلمِی بِیرِیلمَه گن کِیشِیلَر بارَه سِیدَه جوُدَه کوُپ مِثاللَرنِی کوُرَه مِیز:   وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُولَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ (قتال:محمد/16)  ( اِی مُحَمَّد)، اوُلَرنِینگ (مُنافِقلَرنِینگ) آرَه سِیدَه شوُندَی کِیمسَه لَر هَم بارکِی، اوُلَر سِیزگه قوُلاق سالِیب توُرُور- دَه، حوُضوُرِینگِیزدَن چِیققَن وَقتلَرِیدَه عِلم عَطا اَیتِیلگن ذاتلَرنِی (مَسخَرَه قِیلِیشِیب): “حاضِرگِینَه (مُحَمَّد) نِیمَه دِیگن اِیدِی؟” دِیب سوُرَرلَر. اَنَه اوُشَه لَر اَلله دِیللَرِینِی مُهرلَب قوُیگن وَ اوُزلَرِینِینگ هَوایِی نَفسلَرِیگه اِیرگشگن کِیمسَه لَردِیر.

اِیندِی اَلله تَعالَی یوُزلَب بَلکِی مِینگلَب باشقَه عِلملَرنِی آرَه سِیدَه اَوَّلگِی اوُرِینگه قوُیگن عَمَل وَ اوُتگن تَرِیخ بوُیِیچَه بَرچَه پَیغَمبَرلَرنِی خَبَرِی وَ آخِیرگِی اِیلچِینِی هَم رِسالَتِی بوُلگن نَرسَه نِیمَه اِیکَنلِیگِی آچِیق – آیدِین بوُلدِی؟ اَلله تَعالَی عِلم وَ اوُنِی اِیگه لَرِی حَقِیدَه قِیسقَه چَه اِیضاح بِیرِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28) اَلله دَن بَندَه لَرِی آرَه سِیدَگِی عالِم – بِیلِیمدانلَرگِینَه قوُرقوُر.

عَقلِی وَ رُوحِی سَلامَتلِیککَه اِیگه بوُلگن سَوادلِی وَ سَوادسِیز، اِیرکَک وَ عَیال، یاش وَ قَرِی کِیشِیلَرگه بِیرِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن عِلم قَیسِی اِیکَنلِیگِی حاضِر مُشَخَّص بوُلدِی؟ حَه، اوُ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیش وَ اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشدوُر:  فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19) یاکِی «لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّه» دِینگلَر نَجات تاپَه سِیزلَر، “لا اله” (طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیش) وَ “الّا الله”  (‏إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‏) دوُر. شُو حالاص. اوُنِی هَمَّه سِیگه اِیمان کِیلتِیرگن کِیشِی، «آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا» اوُنگه عِلم بِیرِیلگن بوُلَه دِی: اوُلِی العِلم وَ عالِمدوُر، اَگرچِی اوُ رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّمگه یا اَکثَر صَحابَه لَرگه اوُحشَب کامِل بِی سَواد بوُلسَه هَم عالِم حِسابلَه نَه دِی، اِیندِی اَگر اوُنِی هَمَّه سِیگه اِیمان کِیلتِیرمَه گن بوُلسَه، جاهِل وَ نادان بوُلَه دِی، حوُددِی اَبُو جَهلگه اوُحشَه گن جَمِیعیَتدَگِی اِینگ سَوادلِی داکتار وَ پرافِیسّار بوُلگن تَقدِیردَه هَم.

حوُپ اِیندِی اَلله تَعالَی هَمَّه گه اَمر قِیلَه دِیکِی، مَنَه بُو عِلمنِی باشقَه عِلملَردَن آلدِین کَسب قِیلِیشِیمِیز کِیرَک:   فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19) اَمّا بِیرِینچِیدَن هَمَّه آدَملَر هَم عَرَبچَه نِی بِیلمَسلِیکلَرِی موُمکِین، اِیککِینچِیدَن اوُلَر یَشَب توُرگن جایلَرِینِی تَرک قِیلِیب باشقَه جایلَرگه بارِیب تَعلِیم آلِیشگه قادِر بوُلمَسلِیکلَرِی موُمکِین، مَنَه بوُندَی حالَتدَه بَعضِی بِیر شَخصلَر اوُشَه باشقَه جایگه بارِیب تَعلِیم آلِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی:  وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122) بَرچَه مُؤمِنلَر (جَنگگه) چِیقِیشلَرِی لایِیق اِیمَس. اَخِیر اوُلَردَن هَر بِیر گوُرُوهدَن بِیر طائِفَه آدَملَر ( جَنگ اوُچُون) چِیقمَیدِیلَرمِی؟! ( قالگنلَرِی اِیسَه مَدِینَه دَه) دِیننِی اوُرگه نِیب، ( جَنگگه کِیتگن) قَوملَرِی اوُلَرنِینگ آلدِیلَرِیگه قَیتگن وَقتلَرِیدَه، اوُ قَوملَر اَلله نِینگ عَذابِیدَن سَقلَه نِیشلَرِی اوُچوُن اوُلَرنِی آگاهلَنتِیرگه نِی ( قالمَیدِیلَرمِی)؟!

اوُزلَرِینِی قَبِیلَه سِی وَ قَومِینِی  آلدِیدَن دِیننِی فَهملَش اوُچُون کِیتِیب دِیننِی فَهملَه گن شَخصلَر، اوُنِی اوُزلَرِینِینگ قَومداشلَرِی توُشوُنَه دِیگن تِیلدَه اوُلَرگه تَعلِیم بِیرِیشلَرِی لازِم: وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ (ابراهیم/4) بِیز هَر بِیر پَیغَمبَرنِی (حُکملَرِیمِیزنِی) بَیان قِیلِیب بِیرِیشِی اوُچُون اوُز قَومِینِینگ تِیلِی بِیلَن (سوُزلَیدِیگن قِیلِیب) یوُبارگنمِیز. اوُلَر اوُزلَرِینِی هَمزَبانلَرِی وَ قَومداشلَرِی اوُچُون شوُندَی رَوشَن بَیان قِیلِیب بِیرِیشلَرِی کِیرَککِی، حوُددِی اوُزلَرِینِی فَرزَندلَرِیدِیک تَنِیب آلِیشلَرِی لازِم، یَعنِی رَسُول اَلله صَلّی اَلله عَلَیهِ وَسَلّم وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر هِیچ قَندَی شُبهَه سِیز آشکار وَ رَوشَن بوُلِیشِی کِیرَک:   یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ (بقره/146)

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(51- قسمت)

حالا واضح و روشن است که آن علمی که ازآن صحبت می شود تنها «لا اله- الا الله» و همان چیزی است که تمام پیامبران برای آن آمدند :« وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ» (نحل/36) ما به میان هر ملّتی پیغمبری را فرستاده‌ایم (و محتوای دعوت همه پیغمبران این بوده است) که خدا را بپرستید و از طاغوت دوری کنید .

برای همین است که می فرماید: فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ‏(بقره/256) بنابراین کسی که از طاغوت نافرمانی کند و به طاغوت کفر کند و به خدا ایمان بیاورد، به محکم‌ترین دستاویز درآویخته است اصلاً گسستن ندارد. و به همه ی مسلمین امر می کند که: فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19) بدان که قطعاً هیچ معبود والهی جز الله وجود ندارد . و رسول الله صلی الله علیه وسلم هم در همون ابتدای امر می فرمود:يَا أَيُّهَا النَّاسُ، قُولُوا: لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا. ای مردم! بگویید: «لا إله إلا الله» تا رستگار شوید.

 به عنوان مثال ما در گفتگوی کسانی که این علم«لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّه» به آنان داده شده است و آنانی که به آنان داده نشده است مثالهای زیادی رادر قرآن می توانیم پیدا کنیم مثل: وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُولَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ (قتال:محمد/16) در میان آنها کسانی هستند که به سخنانت گوش فرا می‌دهند، اما هنگامی که از نزد تو بیرون می‌روند، به کسانی که خدابدیشان علم و دانش بخشیده شده است، می‌گویند: این مرد الآن چه گفت‌؟ . آنان کسانیند که خداوند بر دلهایشان مهر نهاده است (یعنی کافرن چه پنهانش باشه یا آشکارش)، و از هواها و هوسهایشان پیروی می‌کنند .‏

حالا واضح و روشن است که آن علمی که الله تعالی در میان صدها و بلکه هزاران علم دیگری در اولویت قرارش داده  است و پیام تمام پیامبران در طول تاریخ و رسالت آخرین فرستاده بوده چیست ؟ با این توضیحی که الله در مورد علم و صاحبان علم می دهد به صورت حصری می فرمایند : إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28) تنها بندگان عالم، از خدا، ترس دارند.

الان دیگر مشخص شد که آن علمی که باید به مسلمین باسواد و بی سواد، زن و مرد، پیر و جوانی که تنها از سلامت عقلی و روانی برخوردارند باید داده بشه چه چیز است؟ بله، این همان کفر به طاغوت و ایمان به الله، یا:  فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19) یا:قُولُوا:لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا، «لا اله» (كفر به طاغوت) و «الا الله» (‏إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‏) است، بله همین است. همین.  هر که به همه ی آن ایمان آورد «آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا» این کسی است که به آن علم داده شده است:أُولُو الْعِلْمِ و عالم است، هر چند که کاملا بی سواد باشد مثل رسول الله صلی الله علیه وسلم یا اکثر قاطع صحابه، و اگربه همه آن ایمان نیاورد جاهل و نفهم است هر چند که مثل ابوجهل از باسوادترین افراد جامعه و از دکترها و پروفسورهای جامعه هم باشد.

خوب حالا الله تعالی به همه امر کرده است که باید این علم را قبل از هر عملی کسب کنیم: فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19) اما همه ی مردم اولا ممکن است عربی بلد نباشند و ثانیا امکان این برایشان  نیست که محل خودشان را ترک کنند و بروند یادش بگیرند، در چنین حالتی عده ای از مردم همان محل باید بروند و این را یاد بگیرند: وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122) مؤمنان همگی نمی توانند بیرون بروند. باید که از هر قوم و قبیله‌ای، عدّه‌ای بروند تا در دین فهم پیدا کنند، و هنگامی که به سوی قوم و قبیله خود برگشتند آنان را بترسانند تا حذرکنند، احتیاط کنن و هوشیارباشند‏

این افرادی هم که از میان قوم و قبله ی خودشان برای فهم دین رفته اند و آن را فهم کرده اند باید این را به زبان مردم خودشان که می فهمندش یاد بدهند : وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ (ابراهیم/4) ما هیچ پیغمبری را نفرستاده‌ایم مگر این که به زبان قوم خودش، تا برای آنان (احکام الهی را) روشن کند. و باید برای هم زبانها و اقوام خودشان طوری روشنش کنند«لِیُبَیِّنَ لَهُمْ» همونطوری که می توانند بچه های خودشان را بشاسند اینطوری رسول الله صلی الله علیه وسلم و قانون شریعت الله برای شان روشن و آشکار و بدون ابهام و شک و شبه باشد: یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ (بقره/146)

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(130- қисмат)

Ба Мўътасами аббосий имоми он замони муслимин хабар расидки еки аз сарбозони имперотури Рум хохариро азият карда ва уро зиндоний карда аст ва он хохар фарёд зада аст: “во мўътасамах” Мўътасам ба додам бирас. Вақти Мўътасам инро шанид зуд аз тахтиш боланд шуд ва фарёди он хохаримонро жавоб дод ва гуфт “лаббайк, лаббайк” ва ба дунболи васият дар мовриди тақсими амволиш, зуд артешро барои хамла омада кард, қабли аз хамла номайи ба ин мазмун барои имперотури рум невишт: аз амири муслимин Мўътасам биллах ба саги рум, еки аз раиятхойи ман дар зери сайтарайи ту мовриди зулм қарор гирифта ва баъад зиндоний шуда аст. Он раияти манро аз зиндон рахо кун,ва сарбозики азиятиш карда ба мо биспор, ва гарна бо лашкари басуйит хохам омадки ибтидойиш пеши ту ва интихояш назди ман бошад…..”

Аммо имперотури рум инро жиддий нагирифт ва имом ва сипари муслимини он замон лашкаркаши кард, ва пас аз кушта шудани садхо мужохиди мухлис ва ба дарак рафтани хазорон румий хабис, саранжом ба онхо пируз шуд, ва бо фатхи се мантақайи хассос аз румийхо, зимни озодий он хохаримон сарбози кофари мужримро хам ба қатл расонд, ва шахсан ба хотири инки диртар ба додиш расида аст аз он хохаримон маъзират хохи кард. [1]

 Мусалмони бо ғайрати интури – аз шахс то ек артеш – ахкоми қонуни шариати аллохро ба дифоъ аз обруйи ек хохари мусалмонимон амалий мекарданд, чун илова бар вазойифишон нисбат ба хамдигар аз авоқиби беғайратий ва сахл ангорий ва бехиёлийи дар баробари қавонини шариати аллох хам бохабар буданд, ва бояд посухгу мешуданд. Инжури дар баробари обруйи ек мусалмон мухофизат мекарданд холо чи расид ба дифоъ аз дин ё хун ё номус ва моли ек мусалмон. Аммо алъон ғайрат ва шарафи муслимин ва хуккоми секуляр ва муртадди даст нишондаро нигох кунид, бибинид чи вазъиро тўлид карданд?

Ек нуктайи торихий дигарро дар муқойисайи вазъи мовжудики секуляристхойи кофар ва муртад барои муслимин сохтан бо вазъи мовжуди жохилияти садрил ислом хидматитон арз кунам : замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз занон байъат гирифтки зино накунид! Зани Абу Суфён гуфт: оё дар миёни занони шўхардори араб касиро пейдо мекуники зино карда бошад? яъни дар замони жохилият, занони шўхардори араб муртакиби зино намешуданд, хамчунонки дар миёни миллати мо хам чанин падидайи вужуд надошт ва каламоти мисли “ хун аз нах “ ( хун жана ё бана хавин) роиж буд ва касики камар ба пойин муртакиби чанин журми шуда буд дар воқеъ руйи хуниш риск карда буд ва фарқи бейни зан ва мард ва мутаъаххил ва мужаррад надошт. Аммо ислом омад ва ба он созмон дод.

Дар хар сурат ин вазъи фархангийи арабхо ва мардуми мо буд, аммо алъон арабхо ва курдхо секуляр ва муртади имрузаро нигох кунидки чигуна барои кулли куффори дунё ва муфсидини мантақаий ва махаллий марокиз ва хотелхойи танфуруширо дар дубай ва кувайт ва ливан ва сулаймонияйи Ироқ ва Миср ва ғейрих сохтанд, ва шуруъ карданд ба номус фурушийи муслимин ва хатто фархангий кардани бехаёий ва беномусий ва беғайратий дар миёни умуми муслимин? Ва интури секуляристхойи кофари жахоний  ва муртадди махаллий бо пуштивонайи мунофиқин ва секулярзадахо миллати беғайрат тўлид кардандки хеч хейри дар онхо нест:

  :”لا خير فيمن لا غيرة له.

Касики ғайрат надора хейри дар у нест. Ва агар бисоти ин беғайратхойи бешарафи секуляр барчида нашавад натижайи ғейри аз пиёда шудани тархи андалусий кардани сарзаминхойи мусалмоннишин дар барнадорад, натижа они мешавадки алъон дар Фаластин ва Миёнмор ва Африқойи марказий ва Алжазоир ва Ливия ва Сурия ва аксари сарзаминхойи мусалмоннишин мебинимиш. Ин секуляристхойи муртад ва муридонишон хеч рабти ба ислом надоранд.

Табиий аст касоники вориди ин дин мешаванд ва онро мепазиранд бо хамон ла илаха – иллаллох худишон мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегиранд, ва таслими тамоми қавонин ва барномахойи аллох мешаванд, ва зиндагишонро бар асоси ин қавонин мудирият мекунанд. Холо агар мажрими итоат накард иртиботи ба қавонини шариати аллох надорад. Масалан шариати аллох барномахойиро барои тахорат ва покизагий дорад холо агар каси худишро тамиз накард ва киноритон нишаст ва баданиш буйи ганд бидихад рабти ба ислом надорад. Дар тамоми синфхо ва ақоиди дунё хам ин тури аст. Ангизасион ва тафтиши ақоиди қуруни вастойи европо чи рабти ба саййидина Исо ва ислом дорад? Шох Исмоил сафавий ва Қуромита чи рабти ба ислом доранд? Мунофиқин ва секулярзадахойи алъон чи рабти ба ислом доранд? Дар кул дар хар ақидайи мужриминиш чи рабти ба он ақида доранд?  Дар холики он ақида онхоро мужрим дониста аст ва бо онхо хам мубориза мекунад. Инсони беғайрат ва бетафовут хам маризи астки рабти ба ислом надорад.

(идома дорад……..)

---

[1] الکامل لابن الاثیر 247/5

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(129- қисмат)

Дар ин сурат ба коргирийи хашм илова бар хифзи жисм ва жонки – муштараки бейни хайвон ва инсон аст – дар ёри аллох – аз тариқи нусрати диниш( хатто агар тахриф шуда хам бошад мисли мухофизат аз савомеъ ва байъ ва салавот) ва нусрати қонуни шариати аллох ва бандагони аллох – ба унвони ек зарурат ва ниёзи худишро нишон медихад; ва аллох таоло ба касоники аз хашм дар рохи татбиқи қонуни шариати аллох ва ёри бандагони ситамдидайи аллох истефода намекунанд мефармояд:

: وَمَا لَکُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ وَلِیّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ نَصِیراً (نساء/75)

Чиро бояд дар рохи худо ва ( нажоти) мардон ва занон ва кудакони дармонда ва бечорайи нажангидки мегуянд: парвардигоро! Моро аз ин шахр ва диёрики сокинони он ситамкоранд хориж соз, ва аз жониби худ сарпараст ва химоятгари барои мо падид овар, ва аз суйи худ ёвари бароимон қарор биде.

Бо ин тўвзихот метавонем бигуем: хашмики дар миёни хаммайи инсонхо вужуд дорад метавонад ба се шикл дида бишавад: 1- хашми бажо ва мўътадилики контрол ва мудирият бо қонуни шариати аллох аст.2- хашми нобажоки мустасси куффор ва мунофиқини мухолифи қонуни шариати аллох аст.3- хашми саркуб шуда ва гандидаки мухтасси инсонхойи беғайрат аст.

1-хашми бажо ё хашми мўътадил, хашми астки тахти сайтарайи қонуни шариати аллох аст. Хушунатики дар чорчуби қонуни шариати аллох бошад, ва дар жойи худиш, ва тибқи шароити худиш татбиқ бишавад ва ижро бишавад, матлуб ва бажост; ва тамоми хушунатхойики хориж аз чорчуби қонуни шариати аллох бошанд номатлуб ва мазмуманд.

Қотиъият дар ижройи қонуни шариати аллох дар мовриди мужримон ва мутажовизон ва ситамгарон хам хушунати мусбат ва ба жойи астки барои ижройи адолат ва мухофизат аз хуқуқи шаръий инсонхо ва мухофизат аз бандагони аллох аз тариқи се абзор анжом мешавад.

Ду намунайиро бароитон зикр кунамки читури аз коноли “ се абзор” мешавад ек хаққиро гирифт ва хашми бажоро дар масоили аслий ва калони жомеъайи муслимин дар масири шаръияш мудирият ва хидоят кард, ва ба натижайи шаръий хам расид, ва мутаважжих шудки ( бо тажрубиёти мисли Сумайя розиаллоху анху ва Ёсир ва …..)дар ингуна маворид ғейри аз ин “ се абзор” хеч рохи дигари барои хидояти хашми бажо ва гирифтани интури хақхо вужуд надорад, танхо ва танхо ин “ се конол” вужуд доранд.

Медонемки аллох таоло мефармояд:

:إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ(حجرات/10)

Фақат мўъминон бародарони хамдигаранд. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ.[1]

Хамма чизи мусалмон, хун ва мол ва обруяш, бар мусалмон харом аст. Холо обруйи ек мусалмони тавассути ек кофар дар маъаррази хатар қарор гирифта аст, бибинид аз так таки афроди жомеъа то хукумати исломий чи вокуниши дар мовриди чанин мусибати нишон медиханд:

Рузи зани мусалмони ба бозори яхудиёни бани қайнақоъ меравад ва ба талосоз ё нуқрасози мурожаъа мекунад то зуюри барояш бисозад. Яхудиён аз у мехохандки сурати худишро ошкор кунад аммо ин хохари мусалмонимон ин корро намекунад. Чун он замон хукми хижоб ва пушондани сурати ва сина ва ғейрих бар мусалмон нозил шуда буд. Хамон корики алъон куффори секуляри европо барои мамнуъияти ниқоб қонун тасвиб карданд ва мужозот хам барои хохарики ниқоб бизанад таъйин карданд. Дар хар сурат, замоники ин хохаримон мухолифат мекунад еки аз яхудийхо аз руйи лажбозий бидуни инки ин хохаримон мутаважжих бишавад либосишро аз пушт ба шонаш мебандад, замоники ин хохаримон боланд мешавад аз пушт баданиш лухт мешавад, чун он мовқеъ мисли алъон набудки хамма, чанд то либос зери ин либосиш бипушанд. Фақат хамин танишон буд. Замоники инжури обруйи ин хохаримон бозичайи ин куффор мешавад хамма ба он хандиданд ва яхудиён масхараш мекунанд.

Дар инжо бародари мусалмоники онжо хузур дорад хашмгин мешавад ва он шахси мужримро бо заработи шамшириш ба дарак мефрестад, яхудийхо хам даста жамъий ба у хамла мекунанд ва ишонро ба шаходат мерасонанд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба унвони рахбар ва хокими исломий хабарро шанид, хашмгин шуда ва тамоми сипохи исломро барои жанги бо ин куффор бурд ва пас аз 15 руз мухосара онхоро мажбур ба таслим кард ва қасди куштани хаммайи онхоро доштки бо васотати Абдуллох ибни Убай – сар дастайи мунофиқини Мадина – жонишонро ба онхо бахшид, дар аваз амволишонро мусодара кард ва худишонро ба наздики шом табъид кард.

Ин дар замони будки мо хукумати исломий ала минхажин нубувват доштем, аммо пас аз он хам замоники мо сохиби хукумати бадили изтирорийи исломий будем боз сахнахойи қобили таъаммулиро мебинем ва бештар қонеъ мешавемки читури имом сипар мешавад, хатто агар ек имоми хукумати бадили изтирорийи исломий бо хар мазхаби бошад, ё ек имом моли мажлиси шўройи вохиди мужохидин бошад.

(идома дорад……..)

---

[1] أخرجه أحمد (2/277، رقم 7713) ،ومسلم (4/1986، رقم 2564) .وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)