نویسنده: admin

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(64- қисм)

– Биз ишора қилмоқчи бўлган биринчи даражали иймонни ва шаръий илмни таълим олишлик мўъминларни харакатга келтира олиши борасидаги   учинчи намуна, олий қард сахоба Амр ибни Жамухга тегишли.

 Амр ибни Жамух 60 неччи ёшида оқсоқ оёғи билан ухуд жангида қатнашишни хохлайди. Худованд уни оқсоқ оёғи сабабли маъзур қилган эди, аммо у росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хузурларига шошилиб бориб айтадики: мен шу оқсоқ оёғим билан жаннатда юрмоқчиман, сўнг аёли билан бутунлай  хайрлашади ва қиблага қараб туриб айтадики: “эй худо мени шаходат даражасига етказгин, мени  кўнглим синган ва ноумид  холида  манзилимга қайтарма.”

Басират билан

 «أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ »

Аввалдан иймонни таълим бериладиган бўлса, шундай инсонлар вужудга келади, улар аллохни шариатидаги қонунлар ва дастурларни баробарида хеч қандай гап- сўзсиз ўйланиб ўтирмасдан фақат ва фақат ягона ўринни тутишади, у хам бўлса:

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»

эшитдик ва итоат қилдик. Шу холос.

Улар одамларга кўр- кўрона тобеъ бўладиган иродасиз инсонлар жумласидан эмаслар, улар мустақил бўлиб иродага эгадурлар, нима қилиш кераклигини жуда яхши билишади? Ёки нима учун бу ишни қилаётганликларини хам яхши билишади? Қилаётган ишларини самараси нима бўлади?  Аллохнинг мўъминлар билан қиладиган муомаласи борасидаги санадни мухтавосини,манфаъатларини яхшилаб текшириб кўриб чиқинглар, бу хақида турли-хил ўринлардан ишора қилиб ўтганмиз. Аллох таоло мана бу санадда мархамат қиладики:

إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّةَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَیْهِ حَقّاً فِی التَّوْرَاةِ وَالإِنجِیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُم بِهِ وَذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ‏(توبه/111)

Албатта, аллох мўъминларнинг жонларини ва молларини улардан жаннат баробарида сотиб олди- улар аллох йўлида жанг қилишиб (кофирларни) ўлдирадилар ва ( ўзлари хам аллох учун шахид бўлиб) ўлдириладилар. (Бундай мўъминларга жаннат берилишига) аллох таврот,инжил ва қуръонда ўзининг хақ ваъдасини бергандир. аллохдан хам ахдига вофодорроқ ким бор? бас, (эй мўъминлар), қилган бу савдоларингиздан шод бўлингиз. Мана шу хақиқий буюук бахтдир.

Бундай уммат бир жойда ўтараверадиган, бепарво, эътиборсиз, ғайратсиз бўлмайди, балки доим харакат қилиб турувчи умматдир, улар ўзларининг амал қилувчи эканликларини исбот қилиб кўрсатиб беришади, улар фақат гапириб иддао қилиб ўтирмасдан амалда иш олиб боришади. Бизлар ўзимизнинг хамрохларимизга иймонни ўргатган пайтимизда, буни кетидан уларга қуръонни ва шариат қонунларини ироя берамиз, бу таълимлар уларни иймонини кўпайтиради:

 إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ (انفال/2)

Фақат аллох (номи) зикр қилинганида қалбларига қўрқинч тушадиган, унинг оятлари тиловат қилинганда иймонлари зиёда бўладиган ва парвардигорларигагина суянадиган кишилар (хақиқий) мўъминдирлар.

Вужудга келган онгли, мақсадли ва харакатли мана бу умматда аёл ва эркак бир хил суратда вохид мақсадлари сари харакат қилишади:

 ‏فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ:

• هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ
• وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي
• وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا

لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (آل عمران/195)

Бас, парвардигорлари уларнинг дуоларини ижобат қилиб (деди): “албатта мен сизлардан бирон амал қилгувчи эркак ё аёлнинг амалини зое қилмагайман. Зеро, бировингиз бировингиздандирсиз ( яъни эркак аёлдан, аёл эркакдан дунёга келган). Бас, ватанларидан хижрат қилган, диёрларидан қувилган, менинг йўлимда азиятлар чеккан ва (менинг йўлимда) жанг қилиб, қатл этилган зотларнинг қилган гунохларини ўчиргайман ва уларни аллохни хузуридан савоб- мукофот қилиб тагларидан дарёлар оқиб турадиган боғларга киритурман. Ва энг гўзал савоб- мукофот аллохнинг хузуридадир.”

Мана бу суратда, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хабарларига биринчи бўлиб иймон келтирган шахс уммул мўъминин Хадичага ёки ислом ва иймони йўлида қон бериб шахид бўлган аввалги шахс Сумайяга ёки ақаба паймонида, худайбия ғазотида, хунайн ғазотида, ямома жангида иштирок этиб жиход ва мубораза қилган ва хатто жангда қўлларидан бири узилган, ухуд жангида росулуллох саллаллоху алайхи васалламни қуролланган холда дифоъ қилган Нусайбага ўхшаган ва бундан бошқа ўнлаб намунадаги  мўъминларнинг пайдо бўлиши бизларга шуни ошкора айтяптики: мана бу онгли,мақсадли харакатда барча мусулмонлар жинсият бўйича чекланмаган холда аллохни шариатидаги қонунларни ва хоким жохилиятни баробаридаги  ўзларини ўринларини тута олишади, яъни улар бепорво ва томошабин эмаслар, балки улар ўзлари эга ўлган қобилиятларига муносиб холда нақшларини бажаришади ва олдинга харакат қилишади.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(64- قیسم)

– بِیز اِیشارَه قِیلماقچِی بوُلگن بِیرِینچِی دَرَجَه لِی اِیماننِی وَ شَرعِی عِلمنِی تَعلِیم آلِیشلِیک مُؤمِنلَرنِی حَرَکَتگه کِیلتِیرَه آلِیشِی بارَه سِیدَگِی اوُچِینچِی نَمُونَه عالِی قَدر صَحابَه عَمرُو اِبنِ جَمُوحگه تِیگِیشلِی.

عَمرُو اِبنِ جَمُوح 60 دَن آشگن یاشِیدَه آقساق آیاغِی بِیلَن اُحُد جَنگِیدَه قَتنَه شِیشنِی هاحلَیدِی. خُداوَند اوُنِی آقساق آیاغِی سَبَبلِی مَعذوُر قِیلگن اِیدِی، اَمّا اوُ رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حوُضوُرلَرِیگه شاشِیلِیب بارِیب اَیتَه دِیکِی: مِین شُو آقساق آیاغِیم بِیلَن جَنَّتدَه یوُرماقچِیمَن، سوُنگ عَیالِی بِیلَن بوُتوُنلَی خَیرلَشَه دِی وَ قِبلَه گه قَرَب توُرِیب اَیتَه دِیکِی: “اِی خُدا مِینِی شَهادَت دَرَجَه سِیگه یِیتکَزگِین،مِینِی کوُنگلِیم سِینگن وَ نااوُمِید حالِیدَه مَنزِیلِیمگه قَیتَرمَه.”

بَصِیرَت بِیلَن  «أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ » اَوَّلدَن اِیماننِی تَعلِیم بِیرِیلَه دِیگن بوُلسَه، شوُندَی اِنسانلَر وُجُودگه کِیلَه دِی، اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر وَ دَستوُرلَرنِی بَرابَرِیدَه هِیچ قَندَی گپ – سوُزسِیز اوُیلَه نِیب اوُتِیرمَسدَن فَقَط وَ فَقَط یَگانَه اوُرِیننِی توُتِیشَه دِی، اوُ هَم بوُلسَه:  «سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»  اِیشِیتدِیک وَ اِطاعَت قِیلدِیک. شوُ خالاص.

اوُلَر آدَملَرگه کوُر- کوُرانَه تابِع بُولَه دِیگن اِرادَه سِیز اِنسانلَر جُملَه سِیدَن اِیمَسلَر، اوُلَر مُستَقِیل بوُلِیب اِرادَه گه اِیگه دوُرلَر، نِیمَه قِیلِیش کِیرَکلِیگِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلِیشَه دِی؟ یاکِی نِیمَه اوُچُون بُو اِیشنِی قِیلَه یاتگنلِیکلَرِینِی هَم یَحشِی بِیلِیشَه دِی؟ قِیلَه یاتگن اِیشلَرِینِی ثَمَرَه سِی نِیمَه بوُلَه دِی؟ اَلله نِینگ مُؤمِنلَر بِیلَن قِیلَه دِیگن مُعامَلَه سِی بارَه سِیدَگِی سَنَدنِی مُحتَواسِینِی،مَنفَعَتلَرِینِی یَحشِیلَب تِیکشِیرِیب کوُرِیب چِیقِینگلَر، بُو حَقِیدَه توُرلِی- هِیل اوُرِینلَردَن اِیشارَه قِیلِیب اوُتگنمِیز. اَلله تَعالَی مَنَه بُو سَنَددَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّةَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَیْهِ حَقّاً فِی التَّوْرَاةِ وَالإِنجِیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُم بِهِ وَذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ‏(توبه/111) اَلبَتَّه، اَلله مُؤمِنلَرنِینگ جانلَرِینِی وَ ماللَرِینِی اوُلَردَن جَنَّت بَرابَرِیدَه ساتِیب آلدِی – اوُلَر اَلله یوُلِیدَه جَنگ قِیلِیشِیب (کافِرلَرنِی) اوُلدِیرَه دِیلَر وَ ( اوُزلَرِی هَم اَلله اوُچُون شَهِید بوُلِیب) اوُلدِیرِیلَه دِیلَر. ( بوُندَی مُؤمِنلَرگه جَنَّت بِیرِیلِیشِیگه) اَلله تَورات، اِنجِیل وَ قُرآندَه اوُزِینِینگ حَق وَعدَه سِینِی بِیرگندِیر. اَلله دَن هَم عَهدِیگه وَفادارراق کِیم بار؟ بَس، ( اِی مُؤمِنلَر)، قِیلگن بُو سَودالَرِینگِیزدَن شاد بوُلِینگِیز. مَنَه شوُ حَقِیقِی بوُیوُک بَحتدِیر.

بوُندَی اوُمَّت بِیر جایدَه اوُتِیرَه وِیرَه دِیگن، بِی پَروا، اِعتِبارسِیز، غَیرَتسِیز بوُلمَیدِی، بَلکِی دائِم حَرَکَت قِیلِیب توُرُوچِی اوُمَّتدِیر، اوُلَر اوُزلَرِینِینگ عَمَل قِیلوُچِی اِیکَنلییکلَرِینِی اِثبات قِیلِیب کوُرسَه تِیب بِیرِیشَه دِی، اوُلَر فَقَط گپِیرِیب اِدَّعا قِیلِیب اوُتِیرمَسدَن عَمَلدَه اِیش آلِیب بارِیشَه دِی. بِیزلَر اوُزِیمِیزنِینگ هَمراهلَرِیمِیزگه اِیماننِی اوُرگتگن پَیتِیمِیزدَه، بوُنِی کِیتِیدَن اوُلَرگه قُرآننِی  وَ شَرِیعَت قانوُنلَرِینِی اِرایَه بِیرَه مِیز، بُو تَعلِیملَر اوُلَرنِی اِیمانِینِی کوُپَیتِیرَه دِی:   إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ(انفال/2) فَقَط اَلله (نامِی) ذِکر قِیلِینگه نِیدَه قَلبلَرِیگه قوُرقِینچ توُشَه دِیگن، اوُنِینگ آیَتلَرِینِی تِلاوَت قِیلِینگندَه اِیمانلَرِی زِیادَه بوُلَه دِیگن وَ پَروَردِگارلَرِیگه گِینَه سوُیَه نَه دِیگن کِیشِیلَر( حَقِیقِی) مُؤمِنلَردِیرلَر.

وُجُودگه کِیلگن آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلِی مَنَه بُو اوُمَّتدَه عَیال وَ اِیرکَک بِیر هِیل صُورَتدَه واحِد مَقصَدلَرِی سَرِی حَرَکَت قِیلِیشَه دِی:  ‏فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ:

• هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ
• وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي
• وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا

لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (آل عمران/195) بَس، پَروَردِیگارلَرِی اوُلَرنِینگ دُعالَرِینِی اِجابَت قِیلِیب ( دِیدِی): “اَلبَتَّه مِین سِیزلَردَن بِیران عَمَل قِیلگوُچِی اِیرکَک یا عَیالنِینگ عَمَلِینِی ضایَه قِیلمَه گیمَن. زِیرا، بِیراوِینگِیز بِراوِینگِیزدَندِیرسِیز ( یَعنِی اِیرکَک عَیالدَن، عَیال اِیرکَکدَن دُنیاگه کِیلگن). بَس، وَطَنلَرِیدَن هِجرَت قِیلگن، دِیارلَرِیدَن قوُوِیلگن، مِینِینگ یوُلِیمدَه اَذِیَتلَر چِیککَن وَ (مِینِینگ یوُلِیمدَه) جَنگ قِیلِیب، قَتل اِیتِیلگن ذاتلَرنِینگ قِیلگن گوُناهلَرِینِی اوُچِیرگیمَن وَ اوُلَرنِی اَلله نِی حوُضوُرِیدَن ثَواب – مُکافات قِیلِیب تَگلَرِیدَن دَریالَر آقِیب توُرَه دِیگن باغلَرگه کِیرِیتوُرمَن. وَ اِینگ گوُزَل ثَواب – مُکافات اَلله نِینگ حوُضُورِیدَه دوُر.”

مَنَه بُو صُورَتدَه، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی خَبَرلَرِیگه بِیرِینچِی بوُلِیب اِیمان کِیلتِیرگن شَخص اوُمُّ المُؤمِنِین حَدِیچَه گه یاکِی اِسلام وَ اِیمانِی یوُلِیدَه قان بِیرِیب شَهِید بُولگن اَوَّلگِی شَخص سُمَیَّه گه یاکِی عَقَبَه پَیمانِیدَه، حُدَیبِیَّه غَزاتِیدَه، حُنَین غَزاتِیدَه، یَمامَه جَنگِیدَه اِیشتِراک اِیتِیب جِهاد وَ مُبارَزَه قِیلگن وَ حَتَّی جَنگدَه قوُللَرِیدَن بِیرِی اوُزِیلگن، اُحُد جَنگِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله  عَلَیهِ وَسَلَّمنِی قوُراللَنگن حالدَه دِفاع قِیلگن نُسَیبَه گه اوُحشَه گن وَ بوُندَن باشقَه اوُنلَب نَمُونَه دَگِی مُؤمِنلَرنِینگ پَیدا بوُلِیشِی بِیزلَرگه شوُنِی آشکارَه اَیتیَپتِیکِی: مَنَه بُو آنگلِی، مَقصَدلِی حَرَکَتدَه بَرچَه مُسُلمانلَر جِنسِیَت بوُیِیچَه چِیکلَنمَه گن حالدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی وَ حاکِم جاهِلِیَتنِی بَرابَرِیدَگِی اوُزلَرِینِی اوُرِینلَرِینِی توُتَه آلِیشَه دِی، یَعنِی اوُلَر بِی پَروا وَ تاماشَه بِین اِیمَسلَر، بَلکِی اوُلَر اوُزلَرِی اَیگه بوُلگن قابِیلِیَتلَرِیگه مُناسِب حالدَه نَقشلَرِینِی بَجَرِیشَه دِی وَ آلدِینگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(64- قسمت)

• نمونه ی سومی که می خواهیم به آن اشاره کنیم که چگونه پس از آموزش ایمان و علم شرعی درجه اول می تواند مومنین را حرکتی بار بیاورد به صحابی جلیل القدر عمرو بن جموح اختصاص دارد .  

عمروبن جموح  بعد از شصت و چند سال با پاي لنگ مي خواست در جنگ احد شركت كند. خداوند وي را به خاطر پاي لنگش معذور كرده بود اما به نزد رسول الله صلی الله علیه و سلم شتافت و گفت: مي خواهم با همين پاي لنگ در بهشت قدم بزنم و با زنش براي هميشه خداحافظي كرد و رو به قبله ايستاد و گفت: «بار خدايا مرا به درجه شهادت نايل فرما، مرا مأيوس، نوميد و دل شكسته به خانه بر مگردان»

زمانی که با بصیرت«أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ » ابتداء ایمان آموزش داده می شود، چنین انسانهائی تولید می شوند که در برخورد با قوانین و دستورات شریعت الله تنها و تنها و بدون معطلی و چک و چونه یک موقف می گیرند: «سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا» شنیدیم و اطاعت کردیم. همین و بس.

 اینان انسانهای بی اراده ای نسیتند که کورکورانه از انسانها تبعیت کنند، اینان انسانهای مستقل و با اراده ای هستند که دقیقا می دانند چه مي كنند؟ و چرا كاري را انجام مي دهند؟ و ثمره ی این کارشان هم چیست؟  محتوا و مفاید روشن این سند معامله ی الله با مومنین را خوب بررسی کنید که در جاهای مختلفی هم به آن اشاره کرده ام. الله تعالی در این سند می فرماید:إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّةَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَیْهِ حَقّاً فِی التَّوْرَاةِ وَالإِنجِیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُم بِهِ وَذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ‏(توبه/111) بیگمان الله (کالای) جان و مال مؤمنان را به (بهای) بهشت خریداری می‌کند.  (آنان باید) در راه خدا بجنگند و بکشند و کشته شوند. این وعده‌ای است که خداوند آن را در (کتابهای آسمانی) تورات و انجیل و قرآن (به عنوان سند معتبری ثبت کرده است) و وعده راستین آن را داده است، و چه کسی از خدا به عهد خود وفاکننده‌تر است‌؟ پس به معامله‌ای که کرده‌اید شاد باشید، و این پیروزی و رستگاری بزرگیه.

چنین امتی ساکن و گندیده و بی تفاوت و بی خیال و بی غیرت نیستند، بلکه امتی حرکتی هستند، و نشان می دهند که عملگرا هستند، تنها حرف نمی زنند و تنها ادعا نمی کنند، بلکه کار انجام می دهند. زمانی که ما ایمان را به هم مسیرانمان یاد دادیم به دنبال آن است که قرآن و قوانین شریعت را به آنان ارائه می دهیم، این آموزش بر ایمان آنان اضافه می کند: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ(انفال/2) مؤمنان، تنها کسانی هستند که هر وقت نام خدا برده شود، دلهایشان هراسان می شود (و در انجام نیکیها و خوبیها بیشتر تلاش می کنن) و هنگامی که آیات او بر آنان خوانده می‌شود، بر ایمانشان می‌افزاید، و بر پروردگار خود توکّل می‌کنند.

در این امت آگاهِ هدفدارِ حرکتی که به وجود آمده اند زن و مرد به صورت یکسان آگاهانه به سوی هدف واحدشان در حرکت هستند: ‏فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ:

• هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ
• وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي
• وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا

لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (آل عمران/195) پس پروردگارشان دعای ایشان را پذیرفت و پاسخشان داد که من عمل هیچ کسی از شما را که به کار پرداخته باشد – خواه زن باشد یا مرد – ضائع نخواهم کرد. بعضی از شما ازبعضی دیگر هستید. آنان که هجرت کردند، واز خانه‌های خود رانده شدند، و در راه من اذیّت و آزارشان رساندند، و جنگیدند و کشته شدند، هر آینه گناهانشان را می‌بخشم و به بهشتشان درمی‌آورم. بهشتی که رودخانه‌ها در زیر (درختان) آن روان است . این پاداشی از سوی خدا است، و پاداش نیکو تنها نزد خدا است .‏

در این صورت پیدایش مومنینی چون ام المومنین خدیجه اولین شخصی که به پیام رسول الله صلی الله علیه وسلم ایمان آورد، یا چون سمیه اولین کسی که در راه اسلام و ایمانش خون داد و شهید شد، یا کسی چون نسیبه  که  در پیمان عقبه، و غزوه اُحد و غزوه حدیبیه و غزوه حُنین و جنگ یمامه حضور پیدا می کند و جهاد و مبارزه می کند و حتی یکی از دستهایش در جنگ قطع می شود و در جنگ احد از رسول الله صلی الله علیه وسلم به صورت مسلحانه دفاع می کند و دهها نمونه ی دیگر آشکارا به ما می گویند که: در این حرکت آگاهانه و هدفمند، تمام مسلمین بدون محدودیت جنسیتی موضع خودشان را بدون ابهام و با صراحت در برابر قانون شریعت الله و جاهلیت حاکم می دانند، اینان بی تفاوت و تماشاگر نیستند، بلکه متناسب با توانائی هایشان نقش ایفاء می کنند و به پیش می روند.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(156-қисмат)

Холо замоники ин шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид ба далили инхидоми он “ се абзор” аз бейн меравад, хар олимики моро ба ин масири сахих даъват кунад жузъви гузаштагони дурусткори мо ё ба арабий жузви салафи солихи мо хастанд, холо фарқи надорад ин шахси солих ва дурусткор шахси мисли имоми Ханафий бошад ва ахли раъй, ё шахси мисли имоми Ахмад ибни Ханбал бошад ва ахли хадис ва гуризон аз ахли раъй. Инхо ва тамоми бузургворони дигари мисли имоми Жаъфар Содиқ ва имоми Молик ва имоми Шофеъий ва садхо аиммайи дигар, гузаштагони солих ва нийкукори мо хастанд.

Аммо дар баробари ин нигариш, иддайи аз бародаронимонки худишонро салафий ва пейрави салафи солихи ин уммат медонанд дар таваххумишон андохтанд, чун инон ба жойи табаъияти ба эхсон аз гузаштагони солихи ин уммат муқаллиди андишахойи бахши аз уламойи оли саъуд хастанд, ва чунон дар тақлиди худишон аз ин  наждияти” ду се қарни ахири оли саъуд жиддий ва махдудбин хастандки тавони тахаммули чизи ғейри аз ин хатти фикрийи хоссиро надоранд, ва бо тарошидани истелохот ва усул ва фуруъи бидъий чунон худишонро ғарқ карданд ва чунон худишонро ба ин истелохоти шубха ангиз ва хатто бидъий машғул кардандки хар жо қудрати бартар шуданд хеч ахли қиблайики мухолифи ин усулишон бошадро намепазиранд.

Ин бародарони танг назари мо агар қудрати бартар набошанд тахти мудирияти муслимин қарор мегиранд, аммо ба махзи пейдо кардани қудрат бонийи жанги дохилий ижтиноб нопазири мешавандки хатто наждийхойи хам фикри худишонроки дар еки ду истелохи бидъий бо онхо хамфикр нестандро хам тахаммул намекунанд. Тақсим бандийи миёни ин наждихойики худишонро салафий медонанд, ва инхамма хизби мусаллах ва жанги дохилийи миёни онхо,чизи нестки қобили китмон бошад, хийли рохат бо истефода аз хамон истелохоти тўлид шудайи бепоя ва асос хамдигарро муртад ва гумрох ва зол ва музил ва ғейрих медонанд ва ба содагий хун ва моли хамдигарро барои худишон халол карданд.

Жолибе ин хам бидонидки ин бародарони мо хар жо рафтанд бо ривожи ин истелохоти бепоя ва асоси бидъий боиси жудо кардани мардум аз мужохидин ва хатто нобуд кардани жиходи шудандки қарнхо дар он мардум холати фархангий ба худиш гирифта буд, намунайи чечен айнийтарин намуна метавонад бошад. хар чанд намунахойи Алжазоир ва Ироқ ва Шомро хам намешавад нодида гирифт.

3-Ассаламу алайкум, дар кул мо алъон чанд маржаъ барои вахдат дар ихтиёр дорем?

Мо барои хифзи вахдатимон танхо ек маржаъ дорем: мурожаъа ба рахбарияти жомеъики аз коноли еки аз он “ се абзор” ба қудрат расида ва шўройи улил амр ва мутахассисиники зери пушиши ин хокимият хастанд хамин ва бас.

 .  وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ (نساء/83)‏.‏

Ва хенгомики ( хабари)корики мужиби натарсидан ё тарсидани устуба онон мерасад, онро ( миёни мардум) пахш ва пароканда мекунанд агар ингуна афрод, сухан гуфтан дар ин бораро ба пайғамбар ва улил амри худ вогузоранд касони аз ин хабари ишон иттилоъ пейдо мекунандки мутахассисини амр хастанд ва ончи боист аз он дарк ва фахм менамоянд.

Холо агар ин шўройи улил амр хамки аз коноли еки аз он “ се абзор” ташкили шуда ва умматро ба вужуд оварда бейни худишон ихтилоф пейдо карданд маржаъишон барои хифзи вахдат мурожаъа ба китоб ва суннати сахих аст:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن کُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ ذَلِکَ خَیْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِیلاً ‏(نساء/59)

Эй касоники иймон овардаид! Аз худо ва аз пайғамбар итоат кунид, ва аз улил амр ва сохибон ва мутахассисини мусалмони худ фармонбурдори намойид ва агар дар чанин ихтилоф доштид онро ба худо ва пайғамбари у баргардонид агар ба худо ва рузи ростохез иймон дорид. Ин кор барои шумо бехтар ва хуш фаржомтар аст.

Барои чандимин бор хам бояд арз кунамки ин шўройи улил амр ва ташкили уммат ва жамоат хам танхо ва танхо аз коноли “ се абзор” маъни пейдо мекунад ва мутахаққиқ мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(155- қисмат)

Шумо медонистидки имоми хамин масжиди зирор жузви мунофиқин набуд ва бо вужуди хукумати исломий ала минхажин нубувват  ва вужуди шахсияти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва он хамма сахобийи геронқадр фариби мунофиқин ва куффори пинхони дохилийро хурда буд?

Нуктайи дигар инки он масжид тавассути мунофиқин сохта шуда буд, аммо ин масожид тавассути мўъминин сохта шуданд ва хатто умри баъзи аз ин масожид ба даххо сол пеш бармегардад, холо шумо ба чи мужаввизи дар ин мовқеиятики муслимин қарнхост ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва ривожи онхамма хурофот ва густариши нуфузи мунофиқин ва уламойи суъ ва аимматул музиллин ва дуату ала абваби жаханнам масожидиро танхо бар асоси ижтиход ва таъвили дуруст ё ғалати худит ё муллохойи мовриди пасандит бидуни доштани қудрати хукумати ва тамкини комил мунфажир мекунид ва онхамма зан ва мард ва кудак ва пиру жавонро қатли ом мекунид? Дар холики аллох таоло мунфажир кардани калисахо ва канисахо ва дирхои рохибро ба сирохат манъ карда аст ва еки аз ахдофи жиходро хифзи ин маконхо қабли аз масожиди муслимин маърифий карда аст; ту бо чи мужаввизи хурмати хонайи аллохро нигах намедори ва ба хотири хузури ек низомийи муртад хам хонайи аллохро вайрон мекуни ва хам даххо мусалмони намозгузорроки арзиши хуни хар кудом аз инхо аз худи каъба хам болотар аст холо чи расид ба ин масжидики мунфажириш карди?!

Ва хатто инро майдоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам танхо баъди аз фатхи Макка ва тамкини комили бар пойтахти куффори секуляри шибхи жазирайи арабистон будки дастури тахриби бутхонайи мушрикинро содир кард ва қабли аз он касиро ба ин ният нафиристод, дар холики метавонист,аммо ин корро асбоби иттиходи ин қабоил бо душмани аслий ва изофа шудан ба қудрати душмани аслий медонист ва ин иштибохи ошкорро хеч фармондайи дилсузи анжом намедихад. Холо шумо чиро хаддиақал ин токтикироки кулли куффор хам барои мухолиф накардани мардум бо худишон ба он пей бурдандро дарк намекунид? Чиро бояд аз ин суннати асосийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам куффор истефода кунанд аммо шумо на?

Ман ба ин азизоники ғейри мустақим фариби муфтихойи сокини дар дорул харбхойи чун англиз ва иордания ва ғейрих ва бахусус фариби муфтихойи ижорайи оли саъудро хурданд сифориш мекунам ба худишон ва аъмолишон нигох кунанд ва бибинанд доранд чи балойи сари худишон ва дигар муслимин дар меоваранд, он хам ба номи ислом?

Холо шумо рафтори росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мухофизат аз он мода саг ва тулахояшро бисанжид бо рафтори ин бародарони номутаодил ва номезони мо дар бархурдишон бо муслимин ва ахли қибла.

2-Салом. Ба назари шумо чиро инхамма гурух ва хизби салафий вужуд дорад ва аксаран онхо ё дар холи жанги лафзий бо хам хастанд ё дар холи жанги мусаллахона, инхо мегуяндки хақ назди мост ва бақия гумрох хастанд, холо мо ба пейравий аз кудом даста аз инхо даъват шудем?

Хидматитон арз кунамки аллох таоло мефармоянд:

وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ(نساء/ 115)

Ва аз худо ва пайғамбар итоат кунид токи мовриди рахмат ва мархамат қарор гирид. Дар заминайи итоат аз аллох ва росулиш оёт зиёданд холо ин суъол пеш меоядки бо чи абзорхойи мешавад ин итоат карданро ба он шевайики аллох таоло амр карда аст анжомиш дод. Худи аллох таоло мефармояд:

: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ۖ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا(نساء/59)

Яъни итоат аз аллох ва росулиш аз коноли шўройи улил амр ва мутахассисини амр, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд: яхуд ба хафтод ва ек фирқа тақсим шуданд ва насоро хам ба хафтод  ва ду фирқа тақсим шуданд ва уммати ман нез ба хафтод ва се фирқа тақсим мешавад ба жуз ек гурух аз он, хаммаги дар оташанд.

قالوا:مَنْ هی یَا رَسُولَ اللَّهِ،

Гуфтанд: эй росули худо онхо чи касони хастанд?

قَالَ هی الْجَمَاعَة،

Гуфт: он жамоат аст ва дар ривояти дигарики аввалиро тафсир мекунад, мефармояд: онхо касони хастандки бар ончи ман ва асхобам бар он хастем, қарор доранд.  [1]  

Асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам қатъан тобеъи жамоат буданд ва ахли тафарруқ набуданд барои хамин аст аллох таоло моро ба табаъияти ба эхсон аз онхо сифориш мекунад:

«وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِینَ وَالأَنصَارِ وَالَّذِینَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِیَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ » (توبه 100).

Инхо онхойи хастандки аллох таоло моро ба табаъияти ба эхсон аз онхо даъват карда аст. Дар ин сурат возих астки аллох таоло моро ба итоат аз худиш ва росулиш ва шўройи улил амри даъват карда астки ин шўро уммати вохидийро ба вужуд меоварад, ва бо ижмоъи вохидиш жамоати вохидиро тўлид мекунад, ва тамоми ин пружа аз тариқи ек из он “ се абзор” анжом мешавад. Яъни ин уммат ва жамоати вохид аз тариқи шўройи ба вужуд меоядки ин шўро хам аз тариқи еки аз “ се абзор” хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси вохиди шўройи мужохидин ба вужуд омада бошад.

(идома дорад…….)

---

[1] رواه ابن ماجه و احمد و غیره

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(63- қисм)

Бизлар ўзимиз ёлғиз холда ва бизларни қўллаб-қувватловчи химоячиларсиз нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ташкил қилишга  ё исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилишга ё мана шунча муттахид душманни қувиб чиқаришга қодир бўлмаймиз.

Онгли,мақсадли ва харакатли вахдатнинг эхтиёжлари,муқаддамотларини учинчи ва тўртинчи пояси, бизлар билан баъзи ўринларда ихтилофга эга бўлиши мумкин  бўлган ахли қибла билан қандай муносабатда бўлишдан иборат.

Мусулмонлар иймонни таълим олиб ўрганганларидан сўнг, шаръий қиёматшуносийга ва шаръий илм,билимларга етиб келган пайтларида ва қалблар иймонни қабул қилиш учун очилганда ва  иймон, ишонч ўзини ўрнини эгаллаган вақтда, аллохни шариатидаги қонунларни ўз ихтиёри билан қабул қилишлик  ва аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилиш, амалий қилиш учун мусобақа беришлик, шахснинг жони ва бутун дунёсини эвазига муомала қилинадиган маданиятли ишга,арзишга эга бўлган рақобат даражасига чиқади.

Мўъмин шахс бор куч-қувватини аллохни шариатидаги қонунлари у учун назарда тутган мақомни қўлга киритишга сарфлайди ва бу мақомни қўлга киритиш учун дунёда росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг биродарлари бўлган ва турли-хил тафсирлар,мазхабларда, фирқаларда тарқалиб кетган  фирқайи ножия ва ғариблар билан муттахид бўлиб хамрох бўлади, хамда уларга қўшилиш билан бир-бирларини қувватловчига,химоячига айланишади. Мана бу харакатларда паймон аллох билан бўлганлиги ва харакатлантирувчи асос ичкаридан бўлганлиги сабабли, ўртада  бепарворилик ва хиёнат,макр,ғадр,сустлик, ахамият бермаслик, ўзаро хисоб-китоб қилиш, саргардонлик бўлмайди ва бир жойда тўхтаб хам қолинмайди,балки фирқайи ножияни мужохидлари билан бирга хамрох бўлиб мақсад сари  онгли харакат қилинади.   

بَدَأَ المَسَيرُ إِلَى الهَدَف، وَالحُرُّ فِي عَزمٍ زَحَفْ

وَالحُرُّ إِن بَدَأَ المَسِيرَ فَلَن يَكِلّ وَلَن يَقِفْ

– Ислом тарихида мавжуд бўлган  ана ўшанча воқеаларни орасидан учта тасвирга ишора қилиб ўтмоқчиман, бу орқали бизлар мана бу иймон,ишонч,қиёматшуносий,шаръий билимнинг аксар холларда  агарчи саводсиз бўлса хам олим,харакатли инсонларни вужудга келтирганига гувох бўламиз:

Анас розиаллоху анху ривоят қилиб айтадики: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қурайш секуляристлари билан биринчи тўқнашув хисобланган бадр жангида мархамат қилган эдилар: “ сизларни хеч қайси бирингиз бирор ишга қўл урмасин, тоинки мен ундан кўра у ишга яқинроқ бўлсам.” Қурайш секуляристлари мусулмонларга яқинлашишди ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдилар:

 قُومُوا إلى جَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّمواتُ وَالأَرْضُ

Уни кенглиги ер ва осмонларни андозасига тенг бўлган жаннат сари туринглар. Умайр ибни Хаммам ансорий розиаллоху анху айтдики: эй росулуллох уни кенглиги ер ва осмонларни андозасига тенг бўлган жаннат сарими? Мархамат қилдилар: ха. Умайр айтдики: бах,бах! Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдилар: сени бах, бах дейишингга нима сабаб бўлди? Айтдики: эй росулуллоох аллохга қасамки! Мен уни ахлидан бири бўлишимга умид қилишдан бошқа нарса эмас! Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдилар: “сен уни ахлидан бўласан.”

Умайр розиаллоху анху ғилофидан бир неча хурмони чиқариб уни ейишни бошлади ва айтдики: агар мен мана бу бир неча дона хурмони ейдиган муддатда тирик қоладиган бўлсам, бу хаёт жуда хам узоқ бўлиб кетган бўлади. шундан сўнг қўлидаги хурмоларни ташлаб юборди ва мушриклар билан то ўлгунича жанг қилди.   .

– Мўъминларнинг харакатда бўлишларида иймонни ва қиёматга ишончни ва аллохни ваъдаларини ва шаръий билимларни таъсири бўйича яна бир намуна, бир сахролик  арабга тегишли:

Мана бу сахролик араб росулуллох саллаллоху алайхи васалламни олдиларига келиб иймон келтиради ва у кишига хамрох бўлади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баъзи сахобалар уни мехмон қилиб ғамхўрлик қилишга буюрадилар. Мана бу сахролик араб хайбар ғазотида қатнашади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ғаниматлардан унинг улушини берадилар. Шунда у айтадики: бу нима? Айтишдики : сенинг ғаниматдаги  улушинг. У бу нарсаларни олиб росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хузурларига келтирди ва айтди: эй росулуллох булар нима? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдилар: сенинг ғанимат молдаги улушинг. Сахролик араб айтдики: мен сизга мана бу нарсалар сабабли тобеъ бўлганим йўқ; балки сизга кофирлар билан мубораза қилсам ва менга ўқ тегиб ўлсам ва жаннатга кирсам деб эргашганман. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдилар: агар рост айтаётган бўлсанг, худо хам сен билан худди шундай муомала қилади. У туриб жангга кетди ва бир муддатдан сўнг уни жасадини олиб келишди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдилар: бу ана ўша шахсми? Ха,-дейишди. Мархамат қилдилар: у ўзини сўзида содиқ бўлган экан, худо хам у билан худди шундай муомала қилди. Шунда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу мужохид шахидни ўзларини ридоларига ўрадилар ва унга намоз ўқидилар ва уни хаққига дуо қилдилар: эй аллох! Бу банданг сени йўлингда хижрат қилди ва шахид бўлди, мен бунга гувохман.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(63- قیسم)

بِیزلَر اوُزِیمِیز یالغِیز حالدَه وَ بِیزلَرنِی قوُللَب – قُوَّتلاوچِی حِمایَه چِیلَرسِیز نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشگه یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشگه یا مَنَه شوُنچَه مُتَّحِد دُشمَننِی قوُوِیب چِیقَه رِیشگه قادِر بوُلمَیمِیز.

آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نُوچِی وَحدَتنِینگ اِیختِیاجلَرِی، مُقَدَّماتلَرِینِی اوُچِینچِی وَ توُرتِینچِی پایَه سِی، بِیزلَر بِیلَن بَعضِی اوُرِینلَردَه اِیختِلافگه اِیگه بوُلِیشِی موُمکِین بوُلگن اَهلِی قِبلَه بِیلَن قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشدَن عِبارَت.

مُسُلمانلَر اِیماننِی تَعلِیم آلِیب اوُرگنگنلَرِیدَن سوُنگ، شَرعِی قِیامَت شوُناسِیگه وَ شَرعِی عِلم، بِیلِیملَرگه یِیتِیب کِیلگن پَیتلَرِیدَه وَ قَلبلَر اِیماننِی قَبوُل قِیلِیش اوُچُون آچِیلگندَه وَ اِیمان،اِیشانچ اوُزِینِی اوُرنِینِی اِیگللَه گن وَقتدَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اوُز اِیختِیارِی بِیلَن قَبوُل قِیلِیشلِیک وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اِجرا قِیلِیش، عَمَلِی قِیلِیش اوُچُون مُسابَقَه بِیرِیشلِیک، شَخصنِینگ جانِی وَ بوُتوُن دُنیاسِینِی عِوَضِیگه مُعامَلَه قِیلِینَه دِیگن مَدَنِیَتلِی اِیشگه،اَرزِیشگه اِیگه بوُلگن رَقابَت دَرَجَه سِیگه چِیقَه دِی.

مُؤمِن شَخص بار کوُچ- قُوَّتِینِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرِی اوُ اوُچُون نَظَردَه توُتگن مَقامنِی قوُلگه کِیرِیتِیشگه صَرفلَیدِی وَ بُو مَقامنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون دُنیادَه رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ بِرادَرلَرِی بوُلگن وَ توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَر، مَذهَبلَردَه، فِرقَه لَردَه تَرقَه لِیب کِیتگن فِرقَه یِی ناجِیَه وَ غَرِیبلَر بِیلَن مُتَّحِد بوُلِیب هَمراه بُولَه دِی، هَمدَه اوُلَرگه قوُشِیلِیش بِیلَن بِیر- بِیرلَرِینِی قُوَّتلاوچِیگه، حِمایَه چِیگه اَیلَه نِیشَه دِی. مَنَه بُو حَرَکَتلَردَه پَیمان اَلله بِیلَن بوُلگنلِیگِی وَ حَرَکَتلَنتِیرُوچِی اَساس اِیچکَه رِیدَن بوُلگنلِیگِی سَبَبلِی، اوُرتَه دَه بِی پَروالِیک وَ خِیانَت، مَکر،غَدر، سُوستلِیک،اَهَمِیَت بِیرمَسلِیک، اوُزَرا حِساب – کِتاب قِیلِیش، سَرگردانلِیک بوُلمَیدِی وَ بِیر جایدَه توُحتَب هَم قالِینمَیدِی،بَلکِی فِرقَه یِی ناجِیَه نِی مُجاهِدلَرِی بِیلَن بِیرگه هَمراه بوُلِیب مَقصَد سَرِی آنگلِی حَرَکَت قِیلِینَه دِی.

بَدَأَ المَسَيرُ إِلَى الهَدَف،وَالحُرُّ فِي عَزمٍ زَحَفْ

وَالحُرُّ إِن بَدَأَ المَسِيرَ فَلَن يَكِلّ وَلَن يَقِفْ

– اِسلام تَرِیخِیدَه مَوجُود بوُلگن اَنَه اوُشَنچَه واقِیعَه لَرنِی آرَه سِیدَن اوُچتَه تَصوِیرگه اِیشارَه قِیلِیب اوُتماقچِیمَن، بُو آرقَه لِی بِیزلَر مَنَه بُو اِیمان، اِیشانچ، قِیامَتشوُناسِی، شَرعِی بِیلِیمنِینگ اَکثَر حاللَردَه اَگرچِی سَوادسِیز بوُلسَه هَم عالِم، حَرَکَتلِی اِنسانلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرگه نِیگه گوُواه بوُلَه مِیز:

اَنَس رَضِیَ الله عَنهُ رِوایَت قِیلِیب اَیتَه دِیکِی:  رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِی بِیلَن بِیرِینچِی تُوقنَه شُو حِسابلَنگن بَدر جَنگِیدَه مَرحَمَت  قِیلگن اِیدِیلَر: ” سِیزلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِینگِیز بِیرار اِیشگه قوُل اوُرمَه سِین، تائِنکِی مِین اوُندَن کوُرَه اوُ اِیشگه یَقِینراق بوُلسَم.”  قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِی مُسُلمانلَرگه یَقِینلَه شِیشدِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلدِیلَر:   قُومُوا إلى جَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّمواتُ وَالأَرْضُ  اوُنِی کِینگلِیگِی یِیر وَ آسمانلَرنِی اَندازَه سِیگه تِینگ بوُلگن جَنَّت سَرِی توُرِینگلَر. عُمَیر اِبنِ حَمّام اَنصارِی رَضِیَ الله عَنهُ اَیتدِیکِی: اِی رَسُول الله اوُنِی کِینگلِیگِی یِیر وَ آسمانلَرنِی اَندازَه سِیگه تِینگ بوُلگن جَنَّت سَرِیمِی؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: حَه. عُمَیر اَیتدِیکِی: بَه، بَه! رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلدِیلَر: سِینِی بَه، بَه دِییِیشِینگگه نِیمَه سَبَب بوُلدِی؟  اَیتدِیکِی: اِی رَسُول الله اَلله گه قَسَمکِی! مِین اوُنِی اَهلِیدَن بِیرِی بوُلِیشِیمگه اوُمِید قِیلِیشدَن باشقَه نَرسَه اِیمَس! رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلدِیلَر: ” سِین اوُنِی اَهلِیدَن بوُلَه سَن.”

عُمَیر رَضِیَ الله عَنهُ غِلافِیدَن بِیر نِیچَه خُرمانِی چِیقَه رِیب اوُنِی یِییِیشنِی باشلَه دِی وَ اَیتدِیکِی: اَگر مِین مَنَه بُو بِیر نِیچَه دانَه خُرمانِی یِیدِیگن مُددَتدَه تِیرِیک قالَه دِیگن بوُلسَم، بُو حَیات جوُدَه هَم اوُزاق بوُلِیب کِیتگن بوُلَه دِی. شوُندَن سُونگ قوُلِیدَن خُرمالَرنِی تَشلَب یوُباردِی وَ مُشرِکلَر بِیلَن تا اوُلگوُنِیچَه جَنگ قِیلدِی. .^[1]

– مُؤمِنلَرنِینگ حَرَکَتدَه بوُلِیشلَرِیدَه اِیماننِی وَ قِیامَتگه اِیشانچنِی وَ اَلله نِی وَعدَه لَرِینِی وَ شَرعِی بِیلِیملَرنِی تَأثِیرِی بوُیِیچَه یَنَه بِیر نَمُونَه، بِیر صَحرالِیک عَرَبگه تِیگِیشلِی:

مَنَه بُو صَحرالِیک عَرَب رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم نِی آلدِیلَرِیگه کِیلِیب اِیمان کِیلتِیرَه دِی وَ اوُ کِیشِیگه هَمراه بوُلَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بَعضِی صَحابَه لَر اوُنِی مِهمان قِیلِیب غَمخوُرلِیک قِیلِیشگه بُویُورَه دِیلَر. مَنَه بُو صَحرالِیک عَرَب حَیبَر غَزاتِیدَه قَتنَه شَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم غَنِیمَتلَردَن اوُنِینگ اوُلوُشِینِی بِیرَه دِیلَر. شوُندَه اوُ اَیتَه دِیکِی: بُو نِیمَه؟ اَیتِیشدِیکِی: سِینِینگ غَنِیمَتدَگِی اوُلوُشِینگ. بُو  نَرسَه لَرنِی آلِیب رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی حُوضُورلَرِیگه کِیلتِیردِی وَ اَیتدِی:  اِی رَسُول الله بوُلَر نِیمَه؟ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلدِیلَر: سِینِینگ غَنِیمَت مالدَگِی اوُلوُشِینگ. صَحرالِیک عَرَب اَیتدِیکِی:  مِین سِیزگه مَنَه بوُ نَرسَه لَر سَبَبلِی تابِع بوُلگه نِیم یوُق؛ بَلکِی سِیزگه کافِرلَر بِیلَن مُبارَزَه قِیلسَم وَ مِینگه اوُق تِیگِیب اوُلسَم وَ جَنَّتگه کِیرسَم دِیب اِیرگشگنمَن. رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم مَرحَمَت قِیلدِیلَر: اَگر راست اَیتَه یاتگن بوُلسَنگ، خُدا هَم سِین بِیلَن حوُددِی شوُندَی مُعامَلَه قِیلَه دِی. اوُ توُرِیب جَنگگه کِیتدِی وَ بِیر مُددَتدَن سُونگ اوُنِی جَسَدِینِی آلِیب کِیلِیشدِی. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلدِیلَر: بُو اَنَه اوُشَه شَخصمِی؟ حَه،- دِییِیشدِی. مَرحَمَت قِیلدِیلَر: اوُ اوُزِینِی سوُزِیدَه صادِق بُولگن اِیکَن، خُدا هَم اوُ بِیلَن حوُددِی شوُندَی مُعامَلَه قِیلدِی. شوُندَه رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلّم مَنَه بُو مُجاهِد شَهِیدنِی اوُزلَرِینِی رِدالَرِیگه اوُرَه دِیلَر وَ اوُنگه نَماز اوُقِیدِیلَر وَ اوُنِی حَققِیگه دُعا قِیلدِیلَر: اِی اَلله! بوُ بَندَنگ سِینِی یوُلِینگدَه هِجرَت قِیلدِی وَ شَهِید بوُلدِی، مِین بوُنگه گوُواهمَن. .^[2]

(دوامی بار……)

---

[1]رواه مسلم/ ۱۹۰۱

[2]نسائی، ج 4، ص 60 – شرح معانی الآثار، طحاوی، ج 1، ص

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (63- قسمت)

ما به تنهائی و بدون چنین تقویت کننده ها و پشتیبانانی نخواهیم توانست به سمت و سوی تشکیل حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا تشکیل حکومت بدیل اضطراری اسلامی و بیرون راندن اینهمه دشمن متحد پیش برویم.

سومین و چهارمین پایه و مقدمه و پیش نیازهای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی به وحدت حرکتی  و چگونگی برخورد با اهل قبله ای می پردازد که ممکن است در مواردی با ما اختلاف داشته باشند.

زمانیکه مسلمین پس از آموزش و یادگیری ایمان به قیامت شناسی شرعی و به علم و آگاهی شرعی رسیدند، و قلبها برای پذیرش ایمان باز شد، و ایمان و یقین جای خودش راگرفت، آنوقت پذیرش داوطلبانه ی قانون شریعت الله و مسابقه برای اجرا کردن و عملی کردن قانون شریعت الله امری فرهنگی و ارزشی رقابتی، و قابل معامله با جان و تمام دنیای شخص می شود.

شخص مومن تمام تلاشش این است که به آن ایدئالی برسد که قانون شریعت الله برایش درنظر گرفته است، و برای رسیدن به این ایده آل هم در دنیا با فرقه ی ناجیه و غرباء و برادران رسول الله صلی الله علیه وسلم که در تفاسیر و مذاهب و فرق و جماعتهای مختلفی پراکنده شده اند متحد و هم مسیر می شوند و با پیوستن به هم تقویت کننده و پشتیبان همدیگر می شوند. در این حرکت چون پيمانها با الله است، چون منشاء حركت از درون است برای همین سهل انگاري نيست، خيانت نيست، مكر و غدر نيست، سستي و اهمال كاري نيست، تسويه حساب نيست، سرگرداني و تعليق نیست، و در نهايت در جا زدن و سكون وجود ندارد، بلکه با همراه شدن باتمام مجاهدین فرقه ی ناجیه کلا حرکت آگاهانه است به سمت هدف.

بَدَأَ المَسَيرُ إِلَى الهَدَف،وَالحُرُّ فِي عَزمٍ زَحَفْ

وَالحُرُّ إِن بَدَأَ المَسِيرَ فَلَن يَكِلّ وَلَن يَقِفْ

• از میان آنهمه رویدادهائی که در تاریخ اسلام وجود دارد به 3 تصویر اشاره می کنم تا متوجه بشویم که این ایمان، یقین، قیامت شناسی و آگاهیهای شرعی چه انسانهای عالم اما اکثرا بی سواد وحرکتی را تولید می کند:

از انس رضی الله عنه روایت است که می گوید:رسول الله صلی الله علیه و سلم در جنگ بدر که اولین برخورد با سکولاریستهای قریش بود فرمود:«هیچکدام از شما به کاری اقدام نکند تا اینکه من از او به آن نزدیکتر باشم». سکولاریستهای قریش به مسلمانان نزدیک شدند و رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود: قُومُوا إلى جَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّمواتُ وَالأَرْضُ .برخیزید به سوی بهشتی که پهنای آن به اندازه پهنایی آسمان و زمین است. عمیر بن حمام انصاری –رضي الله عنه و أرضاه –گفت: یا رسول الله بهشتی که پهنای آن به اندازه‌ی آسمان و زمین است؟ فرمود: بله! عمیر گفت: به به! رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود: «چه چیز سبب شد که به به بگوئی؟» گفت: به خدا سوگند ای رسول الله! هیچ چیز، جز امید به اینکه من هم یکی از اهل آن باشم. رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود: «همانا تو از اهل آن می‌باشی».

عمیر – رضي الله عنه و أرضاه– چند دانه‌ی خرما را از غلافش بیرون آورد و شروع به خوردن آن کرد و گفت: اگر من زنده بمانم تا این چند دانه خرما را بخورم آن زندگی طولانی خواهد بود. و بعد از آن خرماهایی را که با خود داشت، دور انداخت و با مشرکان جنگید تا کشته شد.[1]

• نمونه دیگری که به تأثیر آموزش ایمان و یقین به قیامت و وعده های الله و آگاهیهای شرعی در حرکتی بودن مومنین اشاره دارد به یک بادیه نشین بر می گردد :

این مرد بادیه‌نشین نزد رسول الله صلی الله علیه و سلم آمد و ایمان آورد و با ایشان همراه شد. رسول الله صلی الله علیه و سلم به برخی از صحابه توصیه كرد تا ازاو پذیرائی و مراقبت کنند.  این بادیه‌نشین در غزوه خیبر شركت كرد. رسول الله صلی الله علیه و سلم از غنایم، سهمی به او داد. گفت: این چیست؟ گفتند: سهم تو از غنایم است. او آنها را برداشت و نزد رسول الله صلی الله علیه و سلم آمد و گفت: ای رسول الله اینها چیست؟ رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود: سهم تو از مال غنیمت است. بادیه‌نشین گفت: من به خاطر اینها از تو پیروی نكرده‌ام؛ بلكه از تو پیروی كرده‌ام تا در مبارزه با کفار، به من تیری اصابت كند و بمیرم و وارد بهشت گردم. رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود: اگر راست می‌گویی، خدا نیز همین طور با تو معامله خواهد كرد. او برخاست و وارد معركه شد و بعد از مدتی، جنازه‌اش را آوردند. رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود: آیا این، همان شخص است؟ گفتند: بلی. فرمود: او در گفتار خویش صادق بود، خدا نیز با او همان طور معامله كرد. آن گاه رسول الله صلی الله علیه و سلم این مجاهد شهید را در ردای خودش پیچید و بر او نماز خواند و برایش چنین دعا كرد: بارالها! این بنده‌ات در راه تو هجرت نمود و شهید شد و من بر او گواهم.[2]

(ادامه دارد…….)

---

[1]رواه مسلم/ ۱۹۰۱

[2]نسائی، ج 4، ص 60 – شرح معانی الآثار، طحاوی، ج 1، ص

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(154- қисмат)

Посухи ба бахши аз суъолоти муртабит ба дарси шишуми муқаддамоти.

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

1-Ассаламу алайкум: чиро алқоида ва Усома бин Лодин амалиёти истишходий дар миёни мардуми оддий мусалмон сарзаминхои мусалмоннишиники куффор ва муртаддин дар миёнишон будандро жоиз намедонистанд, ва бахусус чиро инфижор ва амалиёти истишходий дар масожидики зирор хастанд ижоза намедоданд? Жазакумуллоху хойрон.

Дустони геромий: хадафи жиход ва жанги мусаллахонайи исломий мудирият,контрол ва хидояти хашми астки бо худиш созандагий меоварад, ва замин аз фасид шудан, ва хаммайи амокини ибодийи шариатхойи осмоний ва хаммайи мовжудотро аз шарри куффор ва хашми нобажойи онхо хифз мекунад, амалиёти истишходий хам бахши аз ин жиход ва абзори барои мунхадим кардани рухия ва  убухати куффор ва афзойиши рухия ва тақвияти иймони мўъминин аст мисли достони он жавон ва подшох ва асхобил ухдуд ва ё хамлайи так нафарайи еки аз сарбозони артеши ислом ба артеши куффорики рубаруш қарор гирифта аст. Хамчунин амалиёти истишходий дар холатхойи заруратки хеч рохи халли боқий намонда бошад василайи барои нобуд кардани тажхизоти сипохи куффор астки ошкоро рубаруйи сипохи ислом қарор гирифта аст. Мисли амалиёти истишходийи сарбозони ислом барои куштани филхойи сипохи мажуски хукми тонкхойи имрузийро дорад.

Возих аст дар амалиёти истишходий хадаф ошкор аст ва комилан мужаззо аст, ё сафи куффори астки рубаруйит хастанд, ё дорул куфри аслий астки возих ва ошкор аст на дорул исломики ба ишғоли куффор даромада аст, холо агар дар ин дорул куфри аслий ё сипохи куффор мусалмони хам дар ин гирудор кушта бишавад масалаш фарқ мекунад бо кофар ё муртадди ишғолгарики дар миёни муслимин пойгох сохта, ё сарбозониш аз миёни муслимин рад мешаванд ва бо куштани чанд кофар ё муртад жони чандин мусалмон ба хатар меофтад ва …….

Арзиши хуни ек мусалмон бисёр болотар аз хуни хазорон кофари вожибул қатл аст, магар инки дар холати изтирор ва ижбор адами дафъи он боиси куштори бештари муслимин, ва аз бейн рафтани хокимият ва қудрати муслимин, ва аз бейн рафтани номус ва мол ва сарзамини муслимин бишавад. Холо агар ин кофари ишғолгари хорижий ва муртадди махаллий аз тамоми ин марохил гузашта бошад ва бар муслимин тасаллут пейдо карда бошад чи? Дар ин холат муслиминро мекушики аз чанги куффор ва муртаддин нажотиш бидихи? Ё рохиро пейдо мекуники бо хифзи жон ва номуси муслимин жиходро мардумий ва фарогир кунид, ва бо кўмаки хамин мардум дубора уммати мунсажимро аз тариқи еки аз он се абзор ташкил бидихи ва бо лагади жонона ин куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллийро берун бирезид?

Шумо лозим аст ва бояд дар амалиёти истишходийтон бейни сарзаминхойи аслийи куффор ва сокинони кофари он, ва сарзаминхойи исломийи ишғол шуда тавассути куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий ва сокинони мусалмони он фарқ бигузорид. Шумо мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам метавонид аз манжаниқ ё хамон бомбхойи имрузий дар сарзаминхойи куффор истефода кунид хамчунонки онхо бадтарин бомбхоро руйи мо озмойиш карданд, аммо дар сарзаминхойи ишғол шудайи муслимин шумо ин хақро надорид. Хамон корики имруза гуруххойи мусаллах ба истелох жиходий дар Сурия бар сари хам дар меоваранд ба фатвойи инсонхойи номутаодил ва номезон ва нима девонайи мисли Абу Қатода фаластиний ва Абу Басир тортусий ва дигарон ба зан ва баччахойи хамдигар хам мисли жанги Алжазоир рахм намекунанд.

Дар замони фатхи Макка хенгомики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба наздики чохи ба исми “ талуб” расид, онжо мода сагиро дидки ба тулахояш шир медихад, тарсид накунад сарбозониш бо асбхо ва шутурхойишон надониста инхоро зер бигиранд, барои мухофизат аз ин мода саг ва тулахоиш ба Жаъил ибни Суроқа розиаллоху анху – еки аз бузургони қабила ғаффорки мезони дусти худишро нисбат ба вай дар хенгоми тақсими ғаноим нишон дода буд – дастур додки мувозиби он саг бошад ва нагузорад каси аз лашкариён ба он ва тулахоиш садамайи бизананд.

Ин муфтихойи номутаодил ва номезон ва нима девона хатто дар хадди ин саги мода ва тулахоиш барои хун ва зан ва бачча ва пирамард ва пиразани ек мусалмон арзиш қоил нестанд. Бидуни шак инон масири ғейри аз масири росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ин умурро мераванд.

Аммо дар мовриди бахши дувуми суъолитонки гуфтид: чиро инфижор ва амалиёти истишходий дар масожидики зирор хастанд ижоза намедоданд?

Дусти геромий хатто агар ин масожид на ба ташхиси мо ва шумо – ва дигароники дар дорул харбхо нишастанд ва корхонайи фатво сози жаълий ва тақаллубий рох андохтанд – балки ба ташхиси аллох таоло ва тибқи қуръон оя нозил шуда бошадки ин масжид зирор аст ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ин хукмро бар мардум арза карда бошад боз набояд мардумони дохили ин масжидро қатли ом кард. Магар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам масжидро бар сари намозгузорони ин масжидки яқин дошт тавассути куффори пинхони дохилий ва мунофиқин сохта шуда тахриб кард? Ё хаммаро аз масжид берун кард ва баъад бо доштани қудрати хукуматий ва тасаллути комил ва тамкини комили он масжидро тахриб кард?

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(153- қисмат)

Мо бояд дар инзиботи сиёсиймон ёд бигиремки агар чанин рахбарияти дар баробари душман сукут кард, ё ихёнан аз душман таъриф ва тамжиди кард, ё ба душман имтиёзоти дод ва нозири огохтар аз хамма дар баробариш сукут кард муслимин бояд дар баробари чанин мовзегирихойики тавассути ин рахбарият мешавад таслим бишаванд; чун рахбарият бо шўройики дар ихтиёриш хаст ва бо назоратики руйиш мешавад нисбат ба вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи дорул ислом, ва нисбат ба вазъи мантақаий ва бейнал милалий, ва нисбат ба шароити сиёсий ва умқи жиход огохтар, ва нисбат ба серишт ва табиати душман ошнотар аст, ва бехтар аз так таки афрод ва хатто гуруххойи мухталифи жомеъа медонадки оё жанг ба салох аст ё оташ бас ва сулх ва додани имтиёзоти ба душман ва ғейрих? Дар тамоми умурики дар хайтайи ихтиёроти ижроийи рахбарият аст ва марбут ба вахдати фармондехи ва вахдати дастур ва вахдати амал мешавад бояд мужриёни зери дасти системи хукуматий ва тамоми мўъминин ба дастурот ва ташхиси рахбарий пойбанд бошанд.

Алъон посуххойи пас аз суқути хукумати исломий ала минхажин нубувват ва жойгузин шудани шохигарийи ва хукуматхойи бадили изтирорийи исломий ва ё мажлиси вохиди шўройи мужохидин, посуххойи теорик ва фикрийи махз нестанд, жавобхойи теорик ва ақидатишро қаблан ироя додем ва қарнхо пеш чанин жавобиро бузургони мо доданд.

Посуххойи алъони мо аз суқути хукумати исломий ала минхажин нубувват посуххойи амалий аст; амали ба маъни васиъи калама.

Посухи воқеъий мо ба ихёйи қонуни шариати аллох, ва барпо кардани ин парчам дар жойи астки теъдоди кофий аз муслимини муттахид, хам хадаф, бо қудрати низомий ва сар ва садойи ба андоза кофий бузургки – аллох таоло онхоро дуст дорад – дар он бошандки , ин сайёра мутаважжихи вужуди мо аз тариқи хукумати бадили изтирорийи  исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ва заминахойи уружи мужаддади хукумати исломий ала минхажин нубувват ва қонуни шариати аллох бишавадки, шуда аст.

Ин кор аз мо ва жараёни фирқайи ножия бармеояд, ба шартики мо худимонро жузъи хамон муқотилини муттахиди қарор бидихемки аллох таоло дустишон дорад.

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌمَرْصُوصٌ(صف/4)

Ва жузви он мўъмини жангжу:

: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/2)

Набошемки аллох таоло нисбат ба чанин мўъмини жангжуйи кина ва хашм дорад:

: کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/3)

Чиро мўъминини жангжу? Чун мунофиқинро аллох таоло бо

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا

Хитоб қарор намедихад ва инон ахли

«يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»

нестанд.

Ин вазифайи мо ва дини мо ба жараёни жахонийи шўройи улил амр ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатий астки қудратманд бишавем. Кофий аст мо дар табаъият аз қонуни шариати аллох ва бо дур рехтани танаффури жохилий, дар масири адолат харакат кунем

«وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُوا ۚ اعدِلوا هُوَ أَقرَبُ لِلتَّقوىٰ»(مائده/8)

Агар мо тавонистем аз ин мархала абур кунем, ва тавонистем аз офатхойи такаббур  худимонро дур кунем, ва тавонистем ба душманшиносийи шаръий ва даража бандийи шаръийи душманон пойбанд бошем, ва тавонистем ба оёти қуръон ва фармудайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам эътимод кунемки мефармояд танхо уммати астки гумрох намешавад ва ин уммат хам танхо ва танхо аз тариқи шўройи улил амр ва аз коноли еки аз он се абзор шикл мегирад, онвақт аст чишми куффори ахли китоб ва шибхи ахли китобики дар ахдофи манофеъи худишонро бо манофеъи муслимин муштарак мебинандро мутаважжихи собиқунал аввалуни пирузиш мекунад, ва шумо метавонид дарборайи аз бейн бурдани фақр ва ноамний ва ижоди рифох ва амният ва заминий кардани

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Дар жахони имруз, дунёро мухотоб қарор бидихид.

Жараёни шариатгаро ва вахдатгароий мо агар дар хар нуқтайи аз сарзаминхойи мусалмоннишин табдил ба қудрати зохирий бишавад, ин тавоноийро дорадки аз руйи ин чанд қарни гузашта париш карда ва дубора хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амр ва адолати хоста шуда дар шариати аллохро ижро кунад. Ин танхо посухи воқеийи пас аз суқути хукумати исломий ала минхажин нубувват ба тамоми муслимин ва тамоми ғейри муслимини астки бароварда шудани ахдофишонро дар хам масир шудан бо фирқайи ножия мебинанд.

(идома дорад……..)