نویسنده: admin

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(50- قیسم)

آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی مُقَدِّیمَه سِی وَ اوُنِی زَمِینَه سِی.

مُسُلمانلَرنِینگ کِینگ – قَمراولِی اِیمانِی وَحدَتِی، مَنَه بُو مُقَدِّیمَه وَ زَمِینَه لَرسِیز شَکللَه نَه آلمَیدِی. چُونکِی رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عَصرِیدَگِی سابِقوُنَ الاَوَّلوُن بوُلگن کِیشِیلَرنِی اِحسانِیگه تابِع بوُلِیشگه قَدَم باسِیش وَ اوُلَر بِیلَن بِیرگه هَمراه بوُلِیش وَ اوُلَر قوُلگه کِیرِیتگن مَقاملَرگه یِیتِیشلِیک اوُچُون اوُزِیگه خاص زَمِینَه لَرگه مُحتاج بوُلِینَه دِی وَ آنگلِی،مَقصَدلِی،حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتگه یِیتِیش اوُچُون وَ نِهایَت واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه، واحِد اوُمَّتگه وَ واحِد جَماعَتگه یِیتِیش اوُچُون عُمُوم مُسُلمانلَر تامانِیدَن رِعایَت قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی. مُسُلمانلَرنِی عالِم قِیلِیش وَ اوُلَرنِی آگاه قِیلِیشلِیک – بوُلِیب هَم بُو اِیش رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه آلِیب بارِیلِیشِی کِیرَک – آنگلِی،مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ پایَه لَرِیدَن، مُقَدِّیمَه سِیدَن،زَمِینَه سِیدَن بِیرِی بوُلَه دِی، بوُگوُنگِی دَرسِیمِیزدَه بُو حَقِیدَه مُفَصَّلراق صُحبَتلَه شِیشگه حَرَکَت قِیلَه مِیز:

 اَلله تَعالَی اَنَه اوُشَنچَه بِی سَواد، دَرس اوُقِیمَه گن صَحابَه لَرنِی “عالِم” دِیب سَنَگه نِی کوُپچِیلِیگِینگِیز اوُچُون جوُمباق بوُلگن بوُلِیشِی موُمکِین، بوُنِی بَرابَرِیدَه اِیسَه  رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّم اوُشَه زَماننِینگ سَوادلِی،بَکَه لَور وَ مَگِیستِر، داکتارلِیک دَرَجَه سِیگه اِیگه بوُلگن پرافِیسّارِی بوُلمِیش اَبُو الحَکَم اِسمِی بِیلَن مَشهُور بوُلگن شَخصنِی اَبُو جَهل یَعنِی جاهِللِیکنِی آتَه سِی دِیب ناملَیدِیلَر؟

بوُلَرنِی دَلِیلِی نِیمَه دَه؟ اَلله تَعالَی نِی نَظَرِی بوُیِیچَه “عالِم” قَندَی کِیشِی بوُلَه دِی؟ سَوادِی بوُلمَه گن کِیشِیگه هَم “عالِم” دِیسَه بوُلَه دِیمِی؟ بِی سَواد کِیشِی  هَم “عالِم” بوُلِیشِی موُمکِین بوُلگن اَلله تَعالَی نِی نَظَرِیدَگِی عِلم وَ عالِم نِیمَه اوُزِی؟ رَسُول الله صَلّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اوُزلَرِی هَم بِی سَواد بوُلگنلَر وَ یازِیشنِی هَم بِیلمَه گنلَر، اوُ کِیشِینِی یارانلَرِی هَم اَکثَر حاللَردَه شوُنگه اوُحشَش بِی سَواد بوُلِیشگن، شوُندَی کِیشِیلَرنِی قَندَی قِیلِیب اَلله تَعالَی “عالِم” دِیب ناملَیدِی؟ “عالِم” بوُلِیش اوُچُون سَوادلِی بوُلِیشلِیک، اوُلچاو بوُلَه آلَه دِیمِی؟ اَلله تَعالَی “عالِم” بوُلِیشنِی آلدِینگِی شَرطلَرِیدَن بِیرِینِی سَوادلِی بوُلِیش، دِیب حِسابلَیدِیمِی؟ بوُنگه اوُحشَش اوُنلَب سَواللَر بِیزلَرنِی کوُپچِیلِیگِیمِیزدَه توُغِیلگن بوُلِیشِی موُمکِین وَ بُو بِیزلَرنِی قوُیِیدَگِی آخِیرگِی سَوالگه یِیتکَه زِیب کِیلگن بوُلسَه کِیرَک، یَعنِی مِین قَیِیردَن باشلَه سَم بوُلَرکِین؟ اَنَه اوُشَه قَیسِی عِلم وَ مِین قَندَی قِیلِیب “عالِم” بوُلَه آلَه مَن وَ قَندَی قِیلِیب باشقَه لَرنِی هَم رَسُول اَلله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه “عالِم” قِیلِیشگه قادِر بوُلَه مَن؟

اَوَّلا شوُنِی بِیلِیشِیمِیز لازِمکِی، سُمَیَّه وَ یاسِر، عَمّار،بِلال وَ باشقَه لَرگه اوُحشَه گن بِی سَواد کِیشِیلَرنِی اَبُو جَهلگه ، یَهُودِیلَرگه،نَصرانِیلَرگه اوُحشَه گن سَوادلِی کِیشِیلَردَن اَفضَل دِیب بِیلگن اَلله تَعالَی نِی مَنظوُرِیدَگِی “عِلم” قَیسِی عِلمدوُر؟ مَنَه بُو رَوِیش بِیلَن بِیرِینچِی اوُرِیندَگِی “عَمَل” قَیسِی وَ بِیزلَر تَعلِیم آلِیشِیمِیز وَ تَعلِیم بِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلگن عِلم قَیسِی اِیکَه نِینِی فَهملَی آلَه مِیز؟ چوُنکِی بوُندَن کوُرَه پَستراقدَه جایلَشگن باشقَه عِلملَر هَم مَوجُود، اوُلَر کِییِینگِی دَرَجَه لَردَه توُرَه دِی،مَثَلاً: یُوسُف عَلَیهِ السَّلامگه بِیرِیلگن توُشنِی تَعبِیرِینِی اَیتِیش عِلمِی:   رَبِّ قَدْ آتَیْتَنِی مِنَ الْمُلْکِ وَعَلَّمْتَنِی مِن تَأْوِیلِ الأَحَادِیثِ (یوسف/101)  یاکِی داوُد عَلَیهِ السَّلامگه بِیرِیلگن صَنعَت عِلمِی:  وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّکُمْ (انبیاء/80) یاکِی سُلَیمان عَلَیهِ السَّلامگه بِیرِیلگن پَرَندَه لَرنِی تِیلِینِی فَهملَش عِلمِی:  وَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّیْرِ (نمل /16)  یاکِی طِبِّیات، مُهَندِسلِیک، صَرف،نَهُو،بَلاغَه وَ بوُندَن باشقَه مَوجُود بُولگن یوُزلَب باشقَه عِلملَر.

اَلله تَعالَی اَوَّلگِی اوُرِینلَردَه توُرَه دِیگن عِلملَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:

– وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ(بقره /120) یَهُودِی وَ نَصرانِیلَر اوُلَرنِینگ دِینِیگه کِیرمَه گوُنِینگِیزچَه هَرگِیز سِیزدَن راضِی بوُلمَیدِیلَر. اَیتِینگ: ” اَلله نِینگ یوُلِیگِینَه حَقِیقِی یوُلدِیر.” قَسَمکِی، اَگر سِیزگه کِیلگن حَقِیقِی بِیلِیمدَن کِییِین اوُلَرنِینگ نَفس – هَوالَرِیگه اِیرگشسَنگِیز، اَلله تَرَفِیدَن سِیزگه نَه بِیر دوُست وَ نَه بِیر یاردَم بِیرگوُچِی بوُلمَیدِی. 

– وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّكَ إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ (بقره /145)  اَگر فَرضاً سِیزگه کِیلگن بِیلِیم (وَحِی)دَن کِییِین هَم اوُلَرنِینگ هَوایِی نَفسلَرِیگه اِیرگشسَنگِیز، اوُ حالدَه شُبهَه سِیز ظالِملَردَن بوُلِیب قالَه سِیز.

– فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ‏(آل عمران /61)  اِیندِی سِیزگه کِیلگن مَنَه شُو حَقنِی مَعلوُماتدَن کِییِین (نَصرانِیلَردَن) کِیمدَه – کِیم سِیز بِیلَن تَلَه شِیب – تارتِیشماقچِی بوُلسَه،……. بُو یِیردَه هَم مُباهِیلَه مَسَلَه سِیدَه شُبهَه سِیز مَنظوُر اوُ عِلملَر بوُلگن اِیمَس.

مَنَه بُو آیَتلَرنِی کِیتِیدَن اَلله تَعالَی عِلم اِیگه لَرِینِی قوُیِیدَگِیچَه تَنِیشتِیرَه دِی:

– شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَائِكَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (آل عمران/18) الَله، فَرِیشتَه لَر وَعِلم اَهللَرِی – عَدالَت بِیلَن حُکم قِیلگوُچِی یالغِیز اَلله دَن اوُزگه هِیچ قَندَی تَنگرِی یوُق، فَقَط اوُنِینگ اوُزِی بارلِیگِیگه گوُواهلِیک بِیردِیلَر. هِیچ قَندَی تَنگرِی یوُق، فَقَط اوُنِینگ اوُزِی بار. اوُ قُدرَتلِی، حِکمَت اِیگه سِیدِیر. 

– وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ (آل عمران/7) عِلمدَه ثابِت قَدَم بوُلگن کِیشِیلَر اِیسَه: ” اوُ کِتابگه اِیمان کِیلتِیرگنمِیز. هَمَّه آیَتلَرِی پَروَردِیگارِیمِیز حُضُورِیدَندِیر”،- دِییدِیلَر. وَ فَقَط اَهلِی دانِیشلَرگِینَه پَند – نَصِیحَت آلوُرلَر.

مَنَه بُو لا اله الّا الله اَهلِینِینگ اَلله تَرَفِیدَن نازِیل بوُلگن بَرچَه اَحکاملَرگه وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی هَمَّه سِیگه نِسبَتاً بِیلدِیرگن مُناسَبَتِی بوُلَه دِی. اوُلَر اَهلِی عِلم وَ عِلمدَگِی ثابِت قَدَم کِیشِیلَر حِسابلَه نَه دِی، اوُندَه قَرِی وَ یاش یِیگِیتنِی یا سَوادلِی وَ سَوادسِیزنِی یا اِیرکَک وَعَیالنِی فَرقلَب اَجرَتِیلمَیدِی.

(دوامی بار…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (49- قیسم)

حَرَکَت وَ یَککَه حالدَگِی جِهاد باشلَنگن پَیتِیدَه، فَقَط وَ فَقَط حُکوُمَت قُدرَتِیگه کوُز تِیکِیش لازِم بوُلَه دِی، وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتدَن آلدِینگِی مَرحَلَه لَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِیگه راضِی بوُلِینمَیدِی. مُؤمِنلَر ناچار بوُلِیب قالِیشگن پَیتِیدَه، یَککَه صُورَتدَه جِهادگه قوُل اوُرِیب حَقلَرِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشسَه هَم، لِیکِن یَککَه حالدَه هِیچ نَرسَه قوُللَرِیدَن کِیلمَسلِیگِینِی توُشوُنِیب یِیتِیشَه دِی وَ اوُزِینِی مَحَلَّه داشِی یا مَذهَبداشِی یا باشقَه مِنطَقَه دَگِی مَظلوُم مُسُلمانلَر وَ باشقَه آزادلِیک طَرَفدارلَرِی بِیلَن دُشمَننِی وَ باسقِینچِی طاغوُتنِی قُدرَتِیگه یَقِینراق حالدَگِی کَتتَه راق بِیر قُدرَتنِی تَشکِیل قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلَه دِی، شُو سَبَبلِی هَم بَرچَه مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَه توُرلِی- هِیل تَشکِیلاتلَر، جَماعَتلَر، اَحزابلَر وُجُودگه کِیلَه دِی.

اَفسُوسکِی بَعضِی بِیر مُسُلمانلَر مَنَه شُو مَرحَلَه دَه توُحتَب قالِیشَه دِی وَ تَکاموُللَشِیش تامانگه حَرَکَت قِیلِیشمَیدِی وَ توُرلِی- هِیل جَماعَتلَر، هَر-هِیل نَوعدَگِی اَحزابلَرنِی وُجوُدگه کِیلتِیرِیش بِیلَن گاهِیدَه اوُزلَرِینِی جِهاد وَ مُبارَزَه نِی،هَمدَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِی یوُلِیدَه مانِع قِیلِیب قوُیِیشَه دِی وَ اوُزِینِی تَکاموُللَشِیش یوُلِیدَه قَدَم باسِیب کِیتَه یاتگن گوُدَکنِی نابوُد بوُلِیش خَطَرِیگه توُشُورِیب قوُیِیشَه دِی وَ بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه اوُزلَرِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِینِی،توُکِیلگن قانلَرنِی وَ ناموُسلَرنِی، ماللَرنِی،وَیرانگرچِیلِیکلَرنِی ثَمَرَه سِینِی قوُلگه کِیرِیتَه آلمَه گن حاللَرِیدَه، آخِیرِیدَه یَنَه باشقَه بِیر طاغوُتنِی حُکمرانلِیککَه یِیتِیشِیگه یا اوُشَه آلدِینگِی طاغوُتنِی پایَه سِینِی مُستَحکَم بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلِیشَه دِی.

حَه،وَحدَتگه مایِیل بوُلِیش وَ شوُرا،اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش ،واحِد اوُمَّت وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت تامان حَرَکَت قِیلِیش، بِیزلَر اوُچُون مَوجُود بوُلگن یَگانَه یوُلدِیر، بِیزلَر اِیستَلگن قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگچ اوُزِیمِیزنِی یِیر یوُزِیدَگِی خِلافَتگه مُستَحَق دِیب بِیلَه مِیزوَ فَقِیرلِیکنِی،آچلِیکنِی یوُقاتِیلِیشِی، بوُلغَه نِیشلَر وَ گوُمراهلِیکلَرنِی پاکلَه نِیشِی،دُشمَننِی تَشقَه رِیگه حَیدَه لِیشِی وَ اوُلَرنِی حُکمرانلِیگِینِی یوُقاتِیلِیشِی بارَه سِیدَگِی اَلله نِی وَ رَسُولِینِی وَعدَه سِیگه اوُزِیمِیزنِی لایِیق دِیب بِیلَه مِیز، هَمدَه هَمَّه مِیز بِیرلَشگن حالدَه مُتَّحِد جِهادنِی وَ حَقنِی رُویابگه چِیقَه رِیش وَ دِینِیمِیزدَگِی اِیستَلگن اِجرالَرنِی عَمَلگه آشِیرِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلَه مِیز.

مَنَه بُو کِینگ – قَمراولِی جِهاد وَمُبارَزَه نِینگ اَوَّلگِی پاغانَه سِی وَمَرحَلَه سِیدَه بِیزلَر اِیستَکلَرِیمِیزنِی بِیرلَشتِیرِیشِیمِیز کِیرَک، هَمدَه مُشتَرَک اِیمانِیمِیزگه وَ مُشتَرَک نوُقطَه لَرِیمِیزگه وَ مُشتَرَک دُنیاوِی وَ آخِیرَتدَگِی مَنفَعَتلَرِیمِیزگه دِققَتنِی قَرَه تِیشِیمِیز لازِم،بوُنِی کِیتِیدَن شوُرادَه مَنَه بُو اِیستَکلَرنِی وَ مَنفَعَتلَرنِی وَ مُشتَرَک دُنیاوِی نوُقطَه لَرنِی آوازگه قوُیِیشِیمِیز کِیرَک، اوُلَر تَصدِیقلَنگچ اِیسَه، هَمَّه مِیز بِیرگه لِیکدَه شوُ دَرَجَه دَه مُتَّحِد بوُلِیشِیمِیز لازِمکِی، اِینگ آخِیرگِی مُومکِین بُولگن حالَتدَه وَ بَرچَه شَرعِی شِیوَه لَرنِی، نَرسَه لَرنِی اِیشگه سالِیب مَنَه بُو وَحدَتنِی وَ شُورانِی دِفاع قِیلِیشِیمِیز کِیرَک.

اَلله تَعالَی بِیزلَرگه شوُرا نِعمَتِی بِیلَن لُطف قِیلگن وَ بِیزلَرگه قُدرَت،عِزَّت بِیرگن پَیتِیدَه، بِیزلَر کُفرانِی نِعمَت قِیلِیشگه وَ بوُندَی نِعمَتنِی ضایَه قِیلِیشگه حَققِیمِیز یوُق:

– مَنَه بوُندَی بوُیوُک نِعمَتنِی مُحافِظَت قِیلِیش اوُچُون بَرچَه سوُزلَرِیمِیزنِی، حَرَکَتلَرِیمِیزنِی،،تَبلِیغِی وَعَمَلِی دَستوُرلَرِیمِیزنِی شوُرانِی واحِد رَعیِیگه کوُرَه اِیشگه سالَه مِیز.

– کِبرگه تابِع بوُلِیشلِیک وَ اوُنِی کِیتِیدَن یَککَه حالدَه حَرَکَت قِیلِیشلِیک، یالغِیز حالدَه اِیشلَش، کوُپچِیلِیکنِی یا شوُرانِی نامِیدَن گپِیرِیش مَمنوُع وَ ناشَرعِی بوُلِیشِی کِیرَک.

نِیمَه اوُچُون؟ چُونکِی بِیزلَر حاضِردَه عَصرلَردَن بوُیان بِیزلَرنِی اِتِّحادِیمِیزدَه قَندَی بوُیُوک قُدرَت یَشِیرِینگه نِینِی توُشوُنِیب یِیتگنمِیز وَ بِیزلَرنِینگ مَنَه بوُ دَرکِیمِیز وَ فَهمِیمِیز اوُنلَب عالِملَرنِینگ اَثَرلَرِیدَه یازِیب قالدِیرِیلگن، حاضِردَه اِیسَه بِیزلَر اَنَه اوُشَنچَه آزادلِیک طَرَفدارِی بوُلگن عالِملَرنِی تَجرِیبَه سِیگه وَ اوُزِیمِیزنِینگ ذِهنِی وَ قَلبِی تَجرِیبَه لَرِیمِیزگه، تاپِیلمَه لَرِیمِیزگه اِیمان کِیلتِیرماقچِیمِیز، اوُتگن وَ حاضِرگِی دَوردَه بِیزلَر تَبلِیغ قِیلگن اَنَه اوُشَنچَه تاپِیلمَه لَرنِی هَمَّه سِینِی عَمَلدَه قوُللَشِیمِیز کِیرَک َو کِینگ – قَمراولِی اِتِّحاد،بِیردَملِیک، کوُپچِیلِیک بوُلگن حالدَه مُبارَزَه قِیلِیش بِیلَن وَ هَر قَندَی سَطحدَه شَکللَنگن مُتَخَصِّصلَر شوُراسِی وَ اِسلامِی حُکوُمَت آرقَه لِی اَلله نِی عِذنِی بِیلَن بَرچَه مُشکِلاتلَرِیمِیزنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیشِیمِیزنِی وَ مَقصَدلَرِیمِیزگه یِیتِیشِیمِیزنِی عَمَلدَه ثابِت قِیلِیشِیمِیز لازِم.

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(50- قسمت)

مقدمات و پیش زمینه های وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 وحدت ایمانی فراگیر مسلمین بدون این مقدمات و پیش زمینه ها نمی تواند شکل بگیرد. چون قدم گذاشتن در تبعیت به احسان از سابقون الاولون عصر رسول الله صلی الله علیه وسلم و هم مسیر شدن با آنا ن و رسیدن به چنان جایگاهی نیازمند پیش زمینه هائی است که لازم است برای رسیدن به وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی و در نهایت رسیدن به شورای اولی الامر واحد و امت واحد و جماعت واحد از طرف عموم مسلمین رعایت بشوند. عالم کردن مسلمین و آگاهی دادن به آنها – آن هم به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم- یکی از پایه ها و مقدمات و پیش زمینه های این وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی است  که سعی می کنیم در این جلسه به صورت مفصلتری در موردش صحبت کنیم :

ممکن است برای بسیاری از شماها سوال باشد که الله تعالی چه طوری آنهمه صحابی بی سواد و درس نخوانده  است را «عالم» می داند، و در برابر رسول الله صلی الله علیه وسلم شخص باسواد و لیسانس و فوق لیسانس و دکتر و پروفسور آن زمان که به ابوالحکم مشهور شده بود را ابوجهل یعنی پدر نفهمی می نامند؟

جریان از چه قراراست؟ «عالم» از نظر الله تعالی چه کسی است؟ و آنانی که به آنها علم داده شده است چه کسانی هستند؟ آیا ممکن است کسی سواد نداشته باشد اما به او گفت «عالم»؟ آن علم و عالمی که مد نظر اللهِ چیست که بی سواد هم می تواند «عالم» بشود؟ چه طوری رسول الله صلی الله علیه وسلم خودش بی سواد بود و نوشتن بلد نبود و یارانش هم اکثرا همینطوری بی سواد بودند الله آنان را «عالم» می داند؟ آیا برای «عالم» شدن معیار باسواد بودن است؟ یا باسواد بودن پیش شرط «عالم» شدن از نظر الله محسوب می شود؟  و دهها سوال دیگر که ممکن است برای بیشتر ماها پیش آمده باشد و ما را به این سوال نهائی رسانده باشد که من از کجا شروع کنم؟ آن علم کدام است و من چه طوری می توانم خودم «عالم» بشوم و دیگران را هم به روش رسول الله صلی الله علیه وسلم «عالم» کنم؟

 لازم است در ابتداء بدانیم منظور الله تعالی از آن «علمی» که بی سوادهائی چون سمیه و یاسر و عمار و بلال و غیره را بر با سوادهائی چون ابوجهل و یهودیها و نصرانیها و غیره برتری داده بود چیست؟ اینطوری به راحتی می توانیم بفهمیم «علمی» که در اولویت است و ما باید آن را یاد بگیریم و یاد بدهیم کدام است؟ چون علمهای دیگری هستند که در درجات پائینتری قرار گرفته اند و در اولویتهای بعدی هستند مثل: علم تعبیر خواب به یوسف علیه السلام: رَبِّ قَدْ آتَیْتَنِی مِنَ الْمُلْکِ وَعَلَّمْتَنِی مِن تَأْوِیلِ الأَحَادِیثِ (یوسف/101) یا علم صنعت به داود علیه السلام: وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّکُمْ (انبیاء/80) یا علم فهم زبان پرندگان به سلیمان علیه السلام: وَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّیْرِ (نمل /16) یا علم پزشکی، مهندسی ، صرف و نحو و بلاغه و صدها و بلکه هزاران علم دیگری که وجود دارند.

الله تعالی در مورد علمی که در اولویت قرار دارد می فرماید:

• وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ(بقره /120) و اگر از خواستها و آرزوهای ایشان پیروی کنید، بعد از آن که «علم» به تورسیده است، هیچ سرپرست و یاوری از جانب خدا برای تو نخواهد بود . مشخص است این علمی که از آن صحبت میشود جزءآن علمهائی که اسم بردیم  یا صدها و هزاران علم دیگری که وجود دارند نیست
• وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّكَ إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ (بقره /145) و اگر از خواستها و آرزوهای ایشان پیروی کنی بعد از آن که «علم» به تو دست داده است، در این صورت تو بی‌گمان از زمره ستمکاران خواهی بود . اینهم مشخص است از علم دیگری صحبت می کند.
• ‏فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ‏(آل عمران /61) هرگاه بعد از «علمی» که  به تو رسیده است  با تو به ستیز پرداختند …. اینجا هم درمسأله ی مباهله بدون شک منظور آن علوم نیستند.

به دنبال این دسته آیات الله تعالی صاحبان علم را اینطوری معرفی می کند :

• شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَائِكَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (آل عمران/18) خداوند گواهی می‌دهد این که الهی جز او نیست، و این که او دادگری می‌کند، و فرشتگان و صاحبان علم گواهی می‌دهند . جز او معبود و الهی نیست که هم توانا است و هم حکیم .‏ بله، اینجا روشن می کند که آن علم چیزی جز شهادت به لا اله- الا الله نیست. و صاحبان علم هم همان کسانی هستند که چنین شهادتی رادادند.
• وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ (آل عمران/7) راسخان (و ثابت‌قدمان) در علم می‌گویند: ما به همه آنها ایمان داریم همه از سوی خدای ما است. و جز صاحبان عقل متذکّر نمی‌شوند .این واکنش عملی اهل لا اله الا الله به تمام قانون شریعت الله و تمام آن احکام و قوانینی است که از طرف الله نازل شده است. و اینان اهل علم و ثابت قدمان در علم هستند و کاری هم به پیرو وجوان و باسواد و بی سواد و زن و مرد ندارد .

(ادامه دارد…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (49- قسمت)

زمانی که حرکت و جهاد فردی شروع می شود باید تنها و تنها به قدرت حکومتی چشم دوخته بشود، و نباید به هیچ یک از مراحل قبل از حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ راضی شد. زمانی که مومنین ناچارمی شوند به صورت فردی دست به جهاد بزنند و حقشان را بگیرند اما متوجه می شوند که به تنهائی کاری از دستشان بر نمی آید، سعی می کنند با دیگر آزادیخواهان و دیگر مظلومین مسلمان هم محله یا هم زبان یا هم مذهب یا سایر مسلمین مناطق دیگر یک قدرت بزرگتری نزدیک به قدرت دشمن و طاغوت مهاجم به وجود بیاورند، برای همین است که سازمانها و جماعتها و احزاب مختلفی در تمام سرزمینهای مسلمان نشین به وجود می آیند .

عده ای از مسلمین متأسفانه در همین مرحله متوقف می شوند، و به سمت تکامل به پیش نمی روند، و با تولید انواع احزاب و جماعتهای مختلف خودشان هم گاه مانعی در راه تکامل جهاد و مبارزه به سوی تشکیل حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ می شوند  و کودکی که می رفت مسیر تکاملی خودش را طی کند در معرض سقط قرار می دهند، و علاوه بر آنکه خودشان به قدرت حکومت اسلامی و ثمره ی خونها و ناموسها و اموال و ویرانیهای به بار آمده نمی رسند بلکه در نهایت دوباره باعث تحکیم یک طاغوت دیگر یا مستحکم کردن پایه های همان طاغوت قبلی می شوند.

بله، گرایش به وحدت و حرکت به سمت و سوی شورا و تشکیل حکومت اسلامی و امت واحِد وَ اِجماع واحِد و جماعت واحد تنها راهی است که برای ما وجود دارد، تا با کسب قدرت خواسته شده، خودمان رامستحق خلافت در زمین کنیم و خودمان را مستحق وعده های الله به رسولش در مورد از بین رفتن فقر و گرسنگی و پاک کردن آلودگیها و گمراهیها و بیرون راندن دشمنان و از بین بردن سلطه ی آنان کنیم، و به صورت دسته جمعي جهادی متحد را برای احقاق حق و اجراي خواسته هاي دينيمان به پیش بریم.

ما در اولين پله و مرحله ی این جهاد و مبارزه ی فراگیر بايد خواستهایمان را يكي كنيم، و روی ایمان مشترک و نقاط مشترکمان و منافع مشترک دنیوی و اخرویمان انگشت بگذاریم .به دنبال این، در شورا این خواسته ها و منافع و نقاط مشترک دنیوی را به رأي بگذاريم، و بعد كه تصويب شدند، همه با هم چنان با هم متحد بشویم كه تا آخرين حد ممكن و با توسل به تمام شيوه ها و وسايل ممكن و مشروع، از این وحدت و شورا دفاع كنيم.

زمانی که الله تعالی با نعمت شورا به ما لطف می کند و به ما قدرت و عزت می بخشد ما حق کفران نعمت و ضایع کردن چنین نعمت اساسی را نداریم :

• و باید برای محافظت از چنین نعمت بزرگی تمام سخنان و اقدامات و برنامه های تبلیغی و عملیمان بر اساس رای واحد شورا انجام بشود،
• باید تبعیت از تکبر و به دنبال آن تکروی و پيش خود كاركردن و بنام جمع و شورا حرف زدن، ممنوع و نامشروع بشود.

چرا؟ چون ما دیگر قرنهاست فهمیده ایم كه در اتحادمان چه قدرت بزرگي نهفته است، و این درک و فهم ما در آثار دهها عالم ما مکتوب شده، و الان می خواهیم  به تجربیات آن همه عالم و آزادیخواه گذشته و تجربیات و يافته هاي ذهني و قلبی خودمان ايمـان پيدا کنیم، و تمام این یافته های گذشته و حال را که اینهمه برایش تبلیغ کردیم را عملـي کنیم، وعملا ثابت کنیم که مي توانيم با اتحاد فراگیر و همبستگي و مبارزۀ دسته جمعي، و از طريق شوراي متخصصين امر، و حکومت اسلامی در هر سطحی که شکل گرفته، به اذن الله  بر تمامي مشكلاتمان پیروز بشویم و به اهدافمان برسيم.

 (ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(128- қисмат)

 Илова бар мафосиди бешумори ақидатий – равоний ва рафторий ва хатто мухити зистий, агар муслимин аз ин хушунати шаръий истефода накунанд маконхойики ибодати аллох дар он мешавад тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд нобуд мешаванд, хамчунонки дар хамин европо аввалин маконхойики ба далили қудратгирийи мушрикин ва секуляристхо нобуд шуданд хамин калисахо ва савомеъ буданд. Ин хам еки дигар аз заруриятхойи астки бояд аз хашм тибқи қонуни шариати аллох истефода бишавад, ва хашм ба унвони ек ниёз ва зарурат худишро нишон медихад.

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ *‏ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْکَرُ فِیهَا اسْمُ اللَّهِ کَثِیراً وَلَیَنصُرَنَّاللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ ‏(حج/39-40)

Аслан агар худованд баъзи аз мардумро ба василайи баъзи дафъ накунад дирхойи ( рохибон)ва калисахойи (насронийхо) ва каништхойи ( яхудиён), ва масжидхойи ( мусалмонон) ки дар онхо худо бисёр ёд мешавад, тахриб ва вайрон мегардад. Ва ба тури мусаллам худо ёри медихад касонироки ( бо дифоъ аз дини ислом ва маконхойи ибодий) уро ёри медиханд. Худованд нийруманд ва чийра аст.

Бале, ин хашм махор шуда тавассути қонуни шариати аллох эхсон ва лутфи аллох бар жахониён аст

وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ .

Еки дигар аз заруратхойи ба коргирийи ин хашмики фазл ва лутфи аллох бар жахониён аст, мутаважжих кардани ин хашми махор шуда бо қонуни шариати аллох ба самти мужримини дохили муслимин астки ба сифати аз сифати куффор ва мунофиқин олуда шуданд ва дучори журмхойи мешавандки бояд худуди аллох руйишон татбиқ бишавад. Чун худуди хастандки қонуни шариати аллох дастур додаки бояд ижро бишаванд, ва марбут ба назми ижтимоий ва риояти қавонин мешаванд то харж ва маржи ба вужуд наёяд, ва зулми сурат нагирад ва

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

Ба шикли сахихиш дар жомеъаи муслимин пиёда бишавад ва заминахойи

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

Таъмин бишавад. Холо агар каси огохона ва ба мейли худиш қавонини шариати аллохро зерипо бигузорад лозим аст ва бояд бо хушунати танзим шуда тавассути аллох бо он бархурд бишавад.

Шахси медонад ва яқин дорадки набояд хуни бародари мусалмонишро ба нохақ бирезад, ё набояд занишро зери мушт ва лагад бигирад, ё набояд жосусий кунад, ё набояд ба бародариш тухмати куфр ва иртидод ва дуздий ва қатл ва ғейрих бизанад, ё набояд бо суръати боло дар кучахойи шахр ё русто ронандагий кунад ва …….аммо инкорхоро анжом медихад.

Ё ба бачча мегуйи наздики оташ ё бухорий ё жойи доғ ё истахри об наравад, аммо хаминтури саришро меандозад пойин ва меравад; ё саришро аз панжарайи мошин берун наёварад ё руйи лабайи пушти бом наравад, ё ба синни 7 солаги расид бояд намозишро бихонад ва ғейрих? Дар инжо бояд ба нисбатики шаръ лозим дониста бо хушунат монеъи иттифоқоти ногувор ва садамот шуд? Ин  хушунат новъи пешгирий ва мухофизат аз саломати жисмий ва рухийи афрод аст; мисли қисоски интихойи хушунати ек мусалмон нисбат ба ек мусалмон астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

: وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَاْ أُولِیْ الأَلْبَابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (بقره/179)

Эй сохибони хирад! Барои шумо дар қисос, хаёт ва зиндагий аст бошадки тақво пеша кунид.

Дар инжо лозим аст барои жиловгирий аз ин зарархо ва мафосиди мушобех, хушунат ба кор гирифта бишавадки, маъмулан аз жаримайи нақдий то зиндон ва хабсхойи тулоний муддат ва ғейрих шуруъ мешавад, то ба табъид ва эъдом хам кашида мешавад. Возих аст хукумат кардини бидуни ижройи хушунатики ба нафъи жомеъа бошад, имкон надорад. Барои хамин аст шумо наметавонид жомеъайиро дар торихи инсонхойи тасаввур кунидки дар он мутлақан ори аз хушунат бошад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(127- қисмат)

Ин залилий идома дорад то замоники муслимин дубора бо жиход ва аслаха ба динишон баргарданд, чун куффор ва бахусус куффори секлуяр аввалин корики мекунанд муслиминро аз он чохор мафхуми динишон тухий мекунанд, ва то замоники муслимин бо жанги мусаллахона ва жиход он чохор мафхуми динро ба худишон барнагардонанд аз динишон фосила гирифтанд ва ба динишон барнагаштанд, ва ин залилий бар онхо идома дорад:

إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ،وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ،وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ.[1]

Он гохки шумо муомала айний кардид ( ин муомала ба ин сурат астки фарди колойиро ба қиймати болойи аз фарди мехарад ва ба далили мисли бидехкор будан жинсро ба қиймати пойинтари ба хамон шахс мефрушад) ва думи говро гирифтид ва ба кишоварзи хушнуд шудид ва жиход дар рохи аллохро тарк кардид, аллох зиллат ва пастийро бар шумо чийра мекунад ва онро аз шумо дур нахохад кард то вақтики ба динитон баргардид.

Дар хадиси дигари хам хаст тарки жанги мусаллахонайи шаръий, ва харж накардани нихояти хушунати дар жиход, ворид шудан ба сафи мунофиқин аст:

“مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ

Ва хатто тарки жиход ва ё мужаххаз накардани ек мужохидики мехохад ин хашмро дар масири шаръияш харж кунад ё нигахдорий накардани шаръий аз хонуводайи ек мужохид, боиси нузули қориъа ва бало ва мусибати сахт ва мухлик ва ногахоний бар шахс мешавад қабли аз азоби қиёмат:

مَنْ لَمْ يَغْزُ،أَوْ يُجَهِّزْ غَازِيًا،أَوْ يَخْلُفْ غَازِيًا فِي أَهْلِهِ بِخَيْرٍ، أَصَابَهُ اللَّهُ بِقَارِعَةٍ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ . [2]

Ки аллох таоло дар мовриди хамин азоб мефармояд:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمْ انفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنْ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلا قَلِيلٌ *إِلا تَنفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ(توبة/38-39(

Эй мўъминон! “ ма лакум”: чи чизитон шуда аст? Чи хабаритон аст? Чиро шумо? Чиро хенгомики ба шумо гуфта мешавад: ( (барои жиход) дар рохи худо харакат кунид, сусти мекунид ва дил ба дунё медихид? Оё ба зиндагийи ин жахон ба жойи зиндагийи он жахон хушнудид? Таматтуъ ва колойи ин жахон дар баробари таматтуъ ва колойи он жахон, чизи ками пеш нест. Агар барои жиход берун наравид, худованд шуморо ( дар дунё бо истийлоъи душманон ва балохойи ногахоний ва ғейрих ва дар охират бо оташи сузон) азоби дардноки медихад ва ( шуморо нобуд мекунад ва ) қовмиро жойгузинитон месозадки жудойи аз шумоянд ва хеч зиёний  ба худо намерасонид ва худо бар хар чизи тавоно аст. Яъни тарки хушунат тибқи қонуни шариати аллох мусовий аст бо тан додан ба залилий дар баробари душманони аллох ва душманони худимон, ва пазириш ва хариди азоб дар дунё ва қиёмат, ва дохил шудани ба сафи мунофиқин ва секулярзадахо, ва хатто нобуд шудани худимон, хамин чизики қарнхост муслимин дар он гирифтор шуданд ва алъон хам хастанд.

Алъон мешавад аз ек мусалмони  мўъмин пурсид: дар баробари хушунати тахмилийи куффор ва бахусус хушунати тахмилийи куффори секулярки хамиша бо муслимин межанганд ва муртакиби анвоъи кушт ва кушторхойи вахшиёна ва нобудийи сарзаминхойи муслимин мешаванд то хукумат ва қавонини худишонро бар муслимин тахмил кунанд чи бояд кард? Таклиф чист? Даст руйи даст бигузорем то мисли Андалус ё хамин еки ду қарни гузашта қавонини куффор ва бахусус қавонини секуляр бар мо тахмил бишавад, ва инхамма фақр ва ноамний бар мо тахмил бишавад, ва таслими зиллат ва бардагийи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва қавонини дини секуляризм бишавем? Аз дини исломийки иззатро танхо махсуси аллох ва росулиш ва мўъминин дониста чи интизори меравад?

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّالْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ(منافقون/8)

Иззат ва қудрат аз он худо ва фристодайи у ва мўъминон аст, ва лакин мунофиқин намедонанд.

Бале, аллох таоло илова бар дифоъи машруъ, жанги мусаллахонайи озодийбахшро тибқи қонуни шариатиш, ва хушунатро тибқи қонуни худиш бар алайхи куффор ижоза дода аст, ва танзимоти ба вужуд оварда астки дар дарси душманшиносий ба он ишора кардем. Яъни харж кардани хушунат дар баробари куффор хам танзимоти дорад.

Агар муслимин аз хушунатики аллох ба онхо дода истефода накунанд ва мужримин ва куффорро дафъ накунанд, бидуни шак тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд фасод тамоми заминро мегирад, аммо аллох таоло нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад ва абзори чун хушунатро дар ихтиёри муслимин қарор дода астки бо ин хушунат монеъи фосид шудани замин бишаванд:

:وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏(بقره/251)

Ва агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад.

(идома дорад……..)

---

[1] روى أبو داود (3462)صححه الألباني في صحيح أبي داود .

[2] روى أبو داود (2503) حسنه الألباني في صحيح أبي داود .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(126- қисмат)

Ба ин шева масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар баробари муслимини мужриминики хад бояд бар онхо ижро бишавад ек ниёзи жомеъа ва ек дастури шариат астки мустақиман ба иймон ба аллох ва рузи қиёмат гира хурда аст, холо дар баробари куффорики амр шуда

«أَعِزَّةٍ عَلَى الكافِرينَ»،

Масрафи хашм, ва вокуниши дар баробари хушунати афсар гусихтайи куффор – ва бахусус куффори секуляр ва муртаддин – ек зарурат ва ек ниёз аст.

Чун аллох таоло аз инсонхойи сухбат мекунадки аз чохорпохо хам пойинтарандки мумкин аст рифох ва амнияти инсонхойи дигар ва ибодат барои аллохро ба хатар биндозанд. Ижройи худуд ва жиход ва тахияйи қувват ва аслаха, ба унвони бахши аз қонуни шариати аллох ва омили боздоранда барои пархез аз садамоти интури инсонхойи табахкор ва муслимини мужрими омада астки , мехрабоний ва мудоро ва бо басират сухбат кардан руйи онхо таъсир надорад, ва танхо қавонини боздоранда ва забони хушунат ва аслаха метавонад жиловишонро бигирад.

. وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ کَثِیراً مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِکَ کَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف/176)‏

Мо бисёри аз жинниён ва одамиёнро офарида ва пароканда кардемки саранжом онон дўзах ва иқомат дар он аст. Онон дилхойи дорандки бидонхо намефахманд, ва чишмхойи дорандки бидонхо намебинанд, ва гушхойи дорандки бидонхо намешнаванд. Инон мисли чохорпоёнанд ва балки саргардонтаранд. Инон воқеан бехабар хастанд.

Аллох таоло ба унвони ек омили боздоранда ва хидоят кунандайи хашм дар баробари чанин инсонхойи амр мекунад то онжойики метавонем қудрати низомий тахия кунем:

وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

Барои ( мубориза бо) онон то онжоки метавонид нийруйи ( низомий) ва ( аз жумла) асбхойи варзида омада созид, то ба василайи он душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жузъ ононро нез битарсонидки инхоро намешносид ва худо ононро мешносад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тафсири ин қувват хам мефармояд:

اَلا اِنَّالقُوَّةَ الرَّميُ،اَلا اِنَّ القُوَّةَالرَّميُ.

Огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст, огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст.

Дар инжо ба коргирийи ин қувват барои тахмили ақидайи исломий бар куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб нест. Ақидароки жойиш дар қалб аст наметавон бо ижбор бар каси ғейри аз секуляристхо ва мушрикин тахмилиш кард, чиро бар секуляристхо? Чун аввалан инон худишон бо дасти худишон бо дур рехтани қавонини шариати аллох худишонро беарзиштар аз они кардандки сохиби арзиши ек инсоний бошандки аллох таоло дар мовридиш фармуда

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ»،

Илова бар он онхо хам – аз гузаштахойи дур то рузи қиёмат – хамиша бо зури аслаха дини секуляризм ва хукумат ва қонуни секуляристий ва итоат аз дини секуляризмро бар мо тахмил мекунанд, ва то ба ин мархала нарасиданд бо мо қитол мекунанд, жанги мусаллахона мекунанд:

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.

Пас онхо танхо бо зури аслаха бо мо сухбат мекунанд то замоники хукумат ва дин ва қавонини худишонро бар мо тахмил кунанд, мо хам дақиқан бо хамин забон бо секуляристхо вориди гуфтагу мешавем ва секуляристхо бар халофи соири куффор ё бояд таслими қавонини шариати аллох бишаванд ё бимиранд ва рохи севуми бароишон вужуд надорад, дар холики барои соири куффор вужуд дорад.

Холо агар хар қовми мусалмони ин хушунат ва тарсондани душманон ва жиходро тарк кунад бидуни шак залили дасти хамин инсонхойи камтар аз чохорпойи мешавадки хеч чизи ғейри аз аслаха ва зур ва зулм ва фасод ва нобуд кардани қавонини шариати аллох ва куштори муслимини шариатгаро холишон нест. Абу Бакр Сиддиқ дар хутбаш мегуяд ман аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шанидамки мефармояд:

:” مَا تَرَكَ قَوْمٌ الْجِهَادَ، إِلَّا ذَلُّوا” یا ” إِلا عَمَّهُمُ اللَّهُ بِالْعَذَابِ ” [1]،

Табиий астки муслимин ба махзи рахо кардани аслаха ва эъдод ва жиход дучори залилий ва азоб мешаванд. Хаддиақалиш ин астки мушрикин ва секуляристхо мисли лошхур хамиша дар холи жанг бо муслиминанд ва ба махзи пейдо кардани кучактарин фурсати хар чи аз залилий ва азоб аз дастишон барбиёяд аз тариқи аслаха ва зур бар сари муслимин дар меоваранд, чизики алъон хам шохидиш хастем, холо жанги куффори яхуд ва насоро ва муртаддин ва ғейрих бимонад.

(идома дорад……..)

---

[1] الراوي: أبو بكر الصديق المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 1392

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(125- қисмат)

Возих астки дифоъ ва хатто хамла, еки аз заруриёти зиндагийи инсон ва хатто ғаризайи муштараки бейни инсонхо ва хайвоноти  солим аст. Дар хайвонот, аллох таоло ек барномайи собитиро ба онхо дода аст ва онхо хам мутаносиб бо шароити жуғрофиёий ва ниёзхойишон таслими вазъи мовжуд мешаванд ва ижборан ба кориш мегиранд, аммо аллох таоло бо ихтиёрики ба инсонхо дода аст,бо қавонин ва барномахойи мушаххас ва муъайян, ин “ хушунатро” ба унвони ек зарурати зиндагий – мисли соири заруратхойи зиндагий мисли гурснагий ва ташнагий ва шодий ва ниёзхойи жинсий ва ғейрихро – хидоят мекунад, ва ба инсонхо барнома медихадки читури ин хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Албатта, дар қуръон вожайи “ хушунат” вужуд надорад, аммо ба жойиш каламоти вужуд дорандки хамин маъниро мерасонанд мисли “ ғилзат” ва “ шиддат”ки хар ду мутародиф бо хушунат хастанд. Вожа “ ғилзат” яъни: хушунат, шиддат, дурушти ва тундхуйики дар муқобили риққат ва нарми ба кор меравад. Аллох таоло мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)

Эй мўъминон! Бо кофарони бижангидки ба шумо наздиктаранд,( хамчунонки алъон секуляристхойи кофари жахоний ва муртади махаллий наздиктарин куффор ба мо хастандки гох дар сари суфрахо ва хонуводахо ва махалла ва русто ва шахримон хам вужуд доранд) ва боядки аз шумо шиддат ва хиддат( ва журъат ва шахомат ва тундхуйи) бибинанд. Ва бидонидки аллох бо пархезгорон аст.

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ جَاهِدِ الْکُفَّارَ وَالْمُنَافِقِینَ وَاغْلُظْ عَلَیْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِیرُ ‏(توبه/73)

Эй пайғамбар! Бо кофарон ва мунофиқон жиход кун ва бар онон сахт бигир ( ва хашин бош) ва жойгохишон дўзах аст ва чи сарневишти бадий ва чи жойгохи зишти аст!

Дар инжо хушунат ва шиддат бо мунофиқин ва секулярзадахо бештар рухий ва равоний ва жанги сард аст, аммо ба куффори ахли китоб мумкин аст дар марохили хамма жониба бошад, хам жанги сард хам гарм, ва дар марохили танхо жанги равоний ва нарм бошад, аммо дар тамоми холат жанги бо мушрикин ва секуляристхойи кофари ва муртадддин, хам жанг нарм аст хам гарм ва хамма жониба аст.

“шиддат” хам яъни: ғилзат, салобат ва сахти, ва дар муқобил риққат ва рухамоъ ба кор меравад. Дар ин сурат вожа “ хушунат” ба маъни : шиддат, дуруштий ва дуруштхуйи астки дар муқобили нармий қарор мегирад, онхам хушунатики дар он рахм нест. [1]

«مَحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ، رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ…» (فتح/29)

Мухаммад фристода худо аст, ва касоники бо у хастанд дар баробари кофарон тунд ва хашн ва сарсахт, ва нисбат ба екдигар мехрабон ва дилсузанд. Бале, дар баробари мўъминин:

«فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» (آل‏عمران/ 159)

Аз парту рахмати илохий астки ту бо онон нармиш намуди. Ва агар дуруштху ва сангдил буди аз пейромуни ту пароканда мешуданд.

Бале хамчунонки нарми ва

«لِنتَ لَهُمْ»

ва барқарорийи системи бародарийи исломий

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ»

Ва нишон додани тавозеъ дар баробари мўъминин

«وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ»

Ва хатто нишон додани залилий дар баробари мўъминин

«أَذِلَّةٍ عَلَى المُؤمِنينَ»

Ек ниёз аст, ба хамон шева дар баробари муслимини мужрим хам масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар ижройи худуд бар ин мужримин ек ниёз аст, ба унвони мисол аллох таоло мефармояд:

الزَّانِیَةُ وَالزَّانِی فَاجْلِدُوا کُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِئَةَ جَلْدَةٍ وَلَا تَأْخُذْکُم بِهِمَا رَأْفَةٌ فِی دِینِ اللَّهِ إِن کُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ وَلْیَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِینَ (نور/2)

Хар ек аз зан ва марди зинокорро сад тозиёна бизанид ва дар ( ижройи қавонини) дини худо раъфат ( ва рахмат) нисбат бадишон надошта бошид, агар ба аллох рузи қиёмат иймон дорид, ва бояд гурухи аз мўъминон бар шиканжайи ишон хозир бошанд.

Ин шарт хийли хатарноки аст, барои хамин каси дар ижройи ин худуди аллох бар мужримини мусалмон хатто наметавонад мисли Усома бин Зайд розиаллоху анхума шафоат ва васотати хам бикунад, ва агар дучори чанин иштибохи хам бишавад бо жавоби кубандайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мувожих мешавадки:

أَتَشْفَعُ فِي حَدٍّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ؟!،

( оё дар баробари ижройи хадди аз худуд ва муқаррароти аллох васотат ва шафоат мекуни?)

ثُمَّ قَامَ فَاخْتَطَبَ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ قَبْلَكُمْ، أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الشَّرِيفُ تَرَكُوهُ، وَإِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الضَّعِيفُ أَقَامُوا عَلَيْهِ الحَدَّ، وَايْمُ اللَّهِ لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا. [2]

Ва сўганд ба аллохки агар Фотима духтари Мухаммад дузди мекард хатман дастишро қатъ мекардам.

(идома дорад………)

---

[1]  لسان العرب . فرهنگ معين، فرهنگ عميد.

[2]رواه البخاري (3475) ، ومسلم (1688) .. 

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(48- қисм)       

Бизларнинг вазифамиз аллохни шариатидаги қонунларни стротегияси ва тактикасини баён қилишдур, энди бундай  қонун ва суннатларга   тобеъ бўлиш ё бўлмаслик шахсларни ўзига боғлиқ, биз уларни  қиёматдаги вакили хам эмасмиз ва уларни қалбини билиш хам қўлимиздан келмайди:

  وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)‏ و « لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ »(انعام/66).

Шунга қарамасдан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ، رَجُلًا فَاجِرًا، يَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ لَا يَرْعَوِي إِلَى شَيْءٍ مِنْهُ.

“Қуръон”ни ўқийдиган, аммо ўзини амалларида ўзгариш вужудга келтирмайдиган фожир шахслар, энг ёмон инсонлар жумласидан хисобланади.

Чунки аллохни ризоси ва инсонларни озодлиги,саодати

« يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ »( رعد/ 11)

га боғланган ва худди парвариш қилинган  пилла қуртига ўхшаб оқибатини ўйлаб ўтирмасдан унга одат қилган, ўрганган  шахслар,ахзоблар,жамоатлар, гурухлар ўзига қарамлик, худбинлик ва олдиндан хукм қилишдек хатарли қўрғондан ўзларини нажот беришлари лозим ва бутун эътиборлари ва диққатларини хамма қабул қиладиган рахбариятни янгидан қайтишига  яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва вохид улил амр шўроси, вохид уммат ва вохид жамоатга қаратишлари керак.

Сабиқунал аввалуннинг мана бу жамоатларни мухофизат қилиш борасидаги энг кўзга кўринган сифатларидан бири шу эдики, улар ўзларини бирдамлиги ва вахдатини ўзига хос сезгирлик билан мухофизат қилишади ва улар хатто ўзларига тафрақага олиб борувчи фикрларга сабаб бўладиган васвасаларга хам йўл беришмайди, уларнинг мусулмонларга нисбатан кўз-қарашлари хусни зонга асосланган. Улар исломий хукуматни панохидаги улил амр шўросини   ва вохид умматни   ва вохид жамоатни  асосида вужудга келган мусулмонларнинг жамоатидан хеч кимни осонлик билан чиқариб юборишмайди ва уларнинг ўзлари хам мана бундай жамоатлардан заррача узоқлашишмайди. Чунки улар ишонч билан қуйидагиларни дарк қилган эдилар:

 انه مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ

Кимки жамоатдан бир қарич узоқлашиб ўлса, жохилона ўлган бўлади. Жамоатдан бу равиш билан чиқишлик хам, исломий хукуматни ва уни вохид ижмоъсини  итоатидан чиқишлик ва мусулмонларни орасида тафарруқни ижод қилишлик ва мусулмонларни, мўъминларни  ўртасида жангни  ва урушни вужудга келтириш ва нихоят ишни жохилий жангларгача олиб бориш хисобланади, бу ерда шахсни иймонини хам хурмат қилинмайди ва аллохга самиъна ва атоъна бўйича мусулмонларни қонуни,молини,номусини хифз қилиш ва бошқа шаръий ишлар  борасидаги аллохга берилган  ахдга ва паймонга хам риоят қилинмайди, ва буни оқибатида кўр-кўрона, ақлни ишлатиш ва шаръий сахих дарк билан олиб борилмаган, миллатчиликка ва қавмпарасликка, нафратга, жохилиятга  асосланган  жанглар вужудга келади, натижада эса йиллар давомида мана бундай кўр-кўрона жангларга гувох бўламиз:

 وَمَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَغْضَبُ لِعَصَبَةٍ، أَوْ يَدْعُو إِلَى عَصَبَةٍ، أَوْ يَنْصُرُ عَصَبَةً، فَقُتِلَ، فَقِتْلَةٌ جَاهِلِيَّةٌ .

Кимки кўр-кўрона жангни байроғи остида жанг қилса ва қавмпарастлик учун ғазабланса ва унга давъат қилса ва унга ёрдам берса ва шу йўлда ўлдирилса, у жохилий ўлим билан кетибди.

Хўп, энди биз ўртада мусулмонларни вохид жамоатига эга эмасмиз,балки юзлаб ва хатто минглаб ранго-ранг, хилма-хил жамоатларимиз бор. Нима учун? Чунки вохид ижмоъга эга эмасмиз. Ва мана бу вохид ижмоъ хам вохид умматдан ва вохид уммат хам  вохид  улил амр шўросидан вужудга келади, мана бу шўрони ўзи хам нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ютуқларидан бири саналади.

Демак мана бу юзлаб хилма-хил жамоатларнинг мавжудлиги шаръий асосга эга эмас ва хеч ким ўзини жамоатидан чиққан кишиларни хадисдаги оқибатга шомил қила олмайди. Балки мана бу тарқоқ жамоатлар изтирорий холатда мужохидлар шўроси ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ташкил қилиш  томон харакат қилиш учун танхо абзор хисобланади. Буларнинг хаммаси вохид ижмоъга ва вохид жамоатга етиш учун  абзор ва воситадур. Нубувват манхажига асосланган исломий хукуматдан келиб чиққан вохид умматни ва вохид улил амр шўросини махсулоти бўлмиш  мана бундай вохид ижмоъга етган пайтимизда, дархақиқат вохид жамоатга хам етган бўламиз. Бу холатда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сўзларига кўра:      

 مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, жамоат борасидаги аллохни шариатидаги қонуннинг мана бу дастурини татбиқ қилишликни, фақат ва фақат мусулмонларнинг вохид жамоати шаклланган суратдагина имкони бўлади холос, унинг энг олий шакли  эса дорул исломда ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматда ёки изтирорий бадал хукуматда ўзини кўрсатади, мана бу манзурни қўлга киритгунимизгача изтирорий холатда фақат каттароқ жамоатлар ва жамоатларни шўроси шаръий асосга эга бўла олади, аммо буни тескариси мумкин эмас.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(47- қисм)

Бизларнинг мана бу номеъзон ва мувозанатсиз, жохил биродарларимиз хали- хануз мана бу даражадаги дарк ва фахмни қўлга киритишган эмас, яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг вохид рахбариятини ижод қилиш ва кўп йиллардан буён мусулмонлар махрум бўлиб келаётган  вохид улил амр шўроси ўзини вохид ижмоъси ва  вохид рахбарияти  билан мусулмонларни орасига қайтиб келадиган давр  келмагунича, улкан қисмдаги жохил ва алданган  мусулмонларни орасида бузоққа сиғинишни ва бошқа ошкор ширкларни шарридан кўра жуда хам каттароқ холда сақланиб қолади. Саййидимиз Хорунни бир эсланглар, у киши “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича қавмидаги бузоққа сиғинганларга нисбатан   қандай муносабатда бўлган эдилар?

Саййидимиз Хорун тафарруқни шарри   қавмидаги бузоқпарастлик ширкидан кўра кучлироқ эканини кўради ва хатто  “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича мубораза қилишгача боради, иш қитолга, жангга, қирғинга етиб боришини тушуниб етгач бу ишдан қўлини тортиб орқага чекинади ва вахдатни сақлаб қолади, шу билан бирга собит қадам кишиларни адашганлардан жудо қилмайди, яъни қавмни бўлиб тафарруқни вужудга келтирмайди:

قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* ‏‏قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی*  قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ‏(طه/91-94)

Улар: “то бизларга Мусо қайтмагунича, унга ( шу бутга) ибодат қилиб – сиғинишдан харгиз ажралмаймиз,” деган эдилар. *** (Мусо қайтиб келгач) деди: “Эй Хорун, сен уларнинг йўлдан озганларини кўрган пайтингда менинг ортимдан боришингдан ( ва менга бу хақда хабар беришингдан) сени нима тўсди?! Менинг амримга итоатсизлик қилдингми?!” *** “Эй онамнинг ўғли, сен менинг соч- соқолимдан тортмагин. Мен ( агар бузоққа сиғинаётганларни қўйиб, йўлдан озмаган кишилар билан сенинг ортингдан борсам) “менинг сўзимни кутмай, бани исроилни бўлиб юборибсан”, дейишингдан қўрқдим”.

Аллох таоло мана бундан сўнг саййидимиз Хорунни қилган иши хато бўлган демайди ва у кишини қилган ишини тасдиқлайди. Чунки агар бу иш хато бўлганида албатта буни баён қилган бўларди, кўриб турганимиздек бошқа анбиёлар турли-хил ўринларда қилган хатоларини, хатто саййидимиз Иброхимнинг мушрик отасини хаққига қилган дуолари ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг кўзи ожиз кишига юз ўгириб  қовоқ солишларини ва шунга ўхшаган ўринларни баён қилган.

Аллох таоло вахдатга даъват қилган, энди агар бир киши аллох таолони шариатидаги қонунларга хилоф равишда тафарруқ йўлидан харакат қиладиган бўлса, ширкка дучор бўлибди:

  إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ (نساء/116)

Демак ширкка ширк билан жавоб бериб бўлмайди. Жохил ва алданган мусулмонларнинг бузоқпарастлик ширкини баробарида тафарруқ ширки билан муносабат билдирилмайди. Мана бу нихоятда мухим нуқта бўлиб, жуда кўп ахли қибла махсусан бизларни мужохид биродарларимиз ё кўрмаганликка олишади  ёки унга кўп ахамият беришмайди ва натижада ўзларини катта мусибатларга дучор қилиб олишади, кўпинча улардан оли саъуднинг салафийларига ва мазхабий жохилларга ўхшаган кимсалар ё аллохни шариатидаги қонунларни душманлари суистефода қилишади, буни намунасини арабистонда, алжазоирда, ироқда,сурияда, афғонистонда, чеченда, курдистонда ва бошқа жойларда кўришимиз мумкин.

Мусулмонлар дунёси учун тафарруқни  жинояти ва азоби жохилона алданган ва жохилона ақидаларида ва амалларида шароит мавжуд бўлганлиги боис ширкка дучор бўлган кимсаларнинг жиноятидан кўра анча юқорироқда жойлашган. Мана буни ташхис беришлик жуда хам мухимдур. Ироқ ва шом ахли нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни истирорий бадал хукуматга айланишида энг мухим асбоблардан бўлишган эди, бундан ташқари улар  энг катта жиноятни яъни Хусайн розиаллоху анхуни қатлини хам амалга оширишган, улар Абдуллох ибни Умардан эхром пайтида пашшани қони, уни харом ё халоллиги хақида савол беришган эди, у киши исломий дарк билан жавоб берадиларки: ахли ироқга назар ташланглар, улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг қизлари  туққан ўғилни шахид қилишади-да, қўрқмасдан келиб пашшани қони ва уни хукми нима экани борасида савол беришади?

  Ўша замондаги мусулмонлар ва хатто ундан кейинги бир неча насл хам худди шу равиш ва методдан фойдаланишган, улар тафарруқ азобини кўламини кенгайтириш орқали бир-бирларини қонларини тўкишган ва ибодий марказлардаги  бир-бирларининг  аёллари,болалари,ёшу- қариларига рахм қилишмаган ва натижада эса улар ерда мустазъафин кишиларга ваъда берилган аллохни нусратини ва хилофатини кечикишига сабаб бўлишган, бундан ташқари улар ўзларини диёрларидаги  тоғутлар ва ишғолгарларнинг хукмронлик даврини хам кўпайтиришади ва мусулмонларни устида фақирликни,очликни,душманларни устунлигини давом этишига боис бўлишади, мана бу холатда улар сурбетлик,фахр ва жахолат билан ўзларини  фирқайи ножия деб жар солишади, хамда мисвокни, соқолни  риоят қилиш ва мусулмонлардаги кичик ва нихоятда майда масалаларга ёпишиб олиш билан фахрланишади ва булар учун хикмат ясаб фалсафа тўқишади. Мана булар  аллохнинг  нусрати ва ёрдами йўлидаги ошкора адашиш эканлигида хеч ким шубха қилмайди.

(давоми бор……..)