نویسنده: admin

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (2) (26 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(14- қисм)  

Бу ерда шахс комил огох ва қалби хам иймон жихатидан хотиржамлик даражасига етган бўлса, аммо “икрох” сабабли қасддан оддий холатда харом бўлган ишни қилишликка ёки сўзни айтишликка мажбур бўлади.

Демак шахс “дорул исломнинг” мавжудлиги билан хам мусулмонларни секуляристик ахзобларни ва кофирларни хукмронлигини  қабул қилишга тарғиб ва ташвиқ қила олмайди ва нажотпарастлик бахоналари, гохида эса даъват номли маслахат ясашлар орқали 1- огох холда,2- қасддан,3- ўзини ихтиёри билан ўзини ва бошқаларни очиқ куфрни қилишга тортиб кета олмайди.

Мана бу холатда яна эслатиб ўтамизки, ошкор “олтиталик кофирлар” мўъминларнинг ижроъий, хукуматий системаси хақида назар бера оладиган жойгохда эмаслар, мунофиқлар тўдаси хам душманни рухий жанглари бўлимида “дорул исломга” қарши вазифаларини бажариб ётишибди, демак уларнинг захар ва шубха  тарқатишларини хам арзиши йўқ. Хатто дорул исломни иқтисодий,харбий, таблиғий системасидан ташқаридаги дорул исломнинг “мавжуд вазиятдаги” “ кундалик эхтиёжларига” хукмрон бўлмаган  мўъминларни дастаси, мана бу борада секуляристлар( мушриклар)га қарши жангларда  бугунги жанглар бўйича мужохидларни айблай олишмайди:    

 جاهِدُوا المُشرِكينَ بِأَموالِكُمْ وأَنْفُسِكُم وأَلسِنَتِكُم^[1]

Мол ва жон ва тилларингиз билан секуляристларга(мушрикларга) қарши жиход қилингиз.

Мана бу ишлар бир системани ичида худди инсонни баданига ўхшаш ижро қилинади ва баданнинг, системанинг  ўзига хос шароитига муносиб холда ,хамда система ва баданнинг эхтиёжларига мувофиқ равишда ва бадандан ташқаридаги мухитни хам хисобга олиб харакат қилиниши керак, бўлмасам хар қандай мувозанатсизлик бадандаги касалликка, саратонга сабаб бўлиши мумкин.

Мана бу баданнинг шароитидан огох бўлмаган киши унга нусха ёзиб беролмайди.Агарчи ишни нақд қилишлик дорул исломдаги барча аъзоларни иши бўлган тақдирда хам,  хатто “мавжуд вазиятдан” огох бўлмаган мўъминлар хам мутахассисликка оид назар беришга хақлари йўқ.

Киши агар мужохидларни системасини ичида бўлса ва мавжуд вазиятдан яқиндан огох бўлса ва мўъминлар билан бирга юрган бўлса хам, мужохидларни харбий ишлари бўйича назар бера олмайди, агарчи мўъмин бўлган тақдирда хам барибир  мана бундай мутахассисликка оид ишларда назар бериш хаққига эга эмас, “эъдод” ва “душманларни қўрқитиш” ва “дорул исломни мухофизат қилиш”га ўхшаш мухим фарзлар ва “талаб ва бошланғич жиход” га ўхшаш вазифаларни зиммасига ола олмайди.

Албатта мужохидлар аллох таолони наздида уйда  ўтирган кишилардан афзал хисобланади, аллох таоло мужохидлар учун баланд мартабаларни насиб этган, яъни уйларда ўтириб қолган кишилардан даражалари юқоридир,

  « فَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِینَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ عَلَى الْقَاعِدِینَ دَرَجَةً»

Синфни мутахассисликка оид ишларида, харбий ишларда хам мужохидлар уйларда ўтирган кишилардан кўра дунёда афзалдирлар, демак улар уйларда ўтирган кишиларни айблай олишади, чунки улар узрсиз уйларда ўтиришибди ва мужохидлар жумласидан бўлишмаган, уйларда ўтирган кишилар харбий ишлар бўйича  “янги замонавий” мутахассисликка эга бўлмаган холларида ва шароитни, “бугунги кунни” турли-хил  жанг майдонини мушкилотларини дарк қилмасдан туриб жиходнинг  мутахассисликка оид ишларида мужохидларни айблашга журъат қила олишмайди.

 Хатто жиходга оид ишларда – яъни бугунги кунда мутахассисликка боғланиб  қолган – барча мутахассисликлар ўзлари эга бўлган соха бўйича назар беришлари лозим,масалан иқтисодий ишлар бўйича шу сохадаги киши ёки харбий ва хавфсизлик сохаси бўйича хам шу сохани мутахассиси ё таблиғ ишлари бўйича хам шу сохани мутахассиси назар бериши керак, барча сохаларни мутахассисларини назари улил амр шўросида жамланади ва охирги назар дорул исломни имоми ва рахбари томонидан содир қилинади.

(давоми бор……..)

---

[1] أبو داود (2504)، وأحمد (12268) والنسائي (3096)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (2) ( 26 بُولِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(14- قیسم)

یو ییرده شخص کامل آگاه و قلبی هم ایمان جهتیدن خاطرجملیک درجه سیگه ییتگن بولسه، امّا “اکراه” سببلی قصددن عاددی حالتده حرام بولگن ایشنی قیلیشلیککه یاکی سوزنی ایتیشلیککه مجبور بولدی.

دیمک شخص “دار الاسلامنینگ” موجودلیگی بیلن هم مسلمانلرنی سکولاریستیک احزابلرنی وکافرلرنی حکمرانلیگینی قبول قیلیشگه ترغیب و تشویق قیله آلمیدی و نجات پرستلیک بهانه لری، گاهیده ایسه دعوت ناملی مصلحت یسشلر آرقلی 1- آگاه حالده، 2-قصددن، 3- اوزینی ایختاری بیلن اوزینی و باشقه لرنی آچیق کفرنی قیلیشگه تارتیب کیته آلمیدی.

منه بو حالتده ینه ایسله تیب اوته میزکی، آشکار “آلتیته لیک کافرلر” مؤمنلرنینگ اجرائی، حکومتی سیستیمه سی حقیده نظر بیره آله دیگن جایگاهده ایمسلر، منافقلر توده سی هم دشمننی روحی جنگلری بولیمیده “دار الاسلامگه” قرشی وظیفه لرینی بجریب یاتیشیبدی، دیمک اولرنینگ زهر و شبهه ترقه تیشلرینی هم ارزیشی یوق. حتّی دار الاسلامنی اقتصادی، حربی، تبلیغی سیستیمه سیدن تشقریدگی دار الاسلامنینگ “موجود وضیعیتدگی” “کونده لیک ایختیاجلریگه” حکمران بولمگن مؤمنلرنی دسته سی، منه بو بارده سکولاریستلر (مشرکلر(گه قرشی جنگلردن بوگونگی جنگلر بوییچه مجاهدلرنی عیبلی آلیشمیدی:   جاهِدُوا المُشرِكينَ بِأَموالِكُمْ وأَنْفُسِكُم وأَلسِنَتِكُم^[1]  مال و جان و تیللرینگیز بیلن سکولایستلرگه (مشرکلرگه) قرشی جهاد قیلینگیز.

منه بو ایشلر بیر سیستیمه نی ایچیده حوددی انساننی بدنیگه اوحشش اجرا قیلیندی و بدننینگ، سیستیمه نینگ اوزیگه خاص شرائطیگه مناسب حالده، همده سیستیمه و بدننینگ ایختیاجلریگه موافق رویشده و بدندن تشقریدگی مهیطنی هم حسابگه آلیب حرکت قیلینیشی کیرک، بولمسم هر قندی مواظنتسیزلیک بدنده گی کسللیککه، سرطانگه سبب بولیشی مومکین.

منه بو بدننینگ شرائطیدن آگاه بولمگن کیشی اونگه نصحه  یازیب بیرالمیدی. اگرچی ایشنی نقد قیلیشلیک دار الاسلامدگی برچه اعضالرنی ایشی بولگن تقدیرده هم، حتّی “موجود وضیعیتدن” آگاه بولمگن مؤمنلر هم متخصّصلیککه آئد نظر بیریشگه حقلری یوق.

کیشی اگر مجاهدلرنی سیستیمه سینی ایچیده بولسه و موجود وضیعیتدن یقیندن آگاه بولسه و مؤمنلر بیلن بیرگه یورگن بولسه هم، مجاهدلرنی حربی ایشلری بوییچه نظر بیره آلمیدی، اگرچی مؤمن بولگن تقدیرده هم بریبیر منه بوندی متخصّصلیککه آئد ایشلرده نظر بیریش حققیگه ایگه ایمس، “اعداد”  و “دشمنلرنی قورقیتیش” و “دار الاسلامنی مخافظت قیلش” گه اوحشش مهم فرضلر و طلب و باشلنغیچ جهاد” اوحشش وظیفه لرنی زمّه سیگه آله آلمیدی.

البتّه مجاهدلر الله تعالی نی نزدیده اویده اوتیرگن کیشیلردن افضل حسابلندی، الله تعالی مجاهدلر اوچون بلند مرتبه لرنی نصیب ایتگن، یعنی اویلرده اوتیریب قالگن کیشیلردن درجه لری یوقاریدیر،    « فَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِینَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ عَلَى الْقَاعِدِینَ دَرَجَةً» صینفنی متخصّصلیککه آئد ایشلریده، حربی ایشلرده هم مجاهدلر اویلرده اوتیرگن کیشیلردن کوره دنیاده افضلدیرلر، دیمک اولر اویلرده اوتیرگن کیشیلرنی عیبلی آلیشدی، چونکی اولر عذرسیز اویلرده اوتیریشیبدی و مجاهدلر جمله سیدن بولیشمگن، اویلرده اوتیرگن کیشیلر حربی ایشلر بوییچه “ینگی زمانه وی” متخصّصلیککه ایگه بولمگن حاللریده و شرائطنی، “بوگونگی کوننی” تورلی- هیل جنگ میدانینی مشکلاتلرینی درک قیلمسدن توریب جهادنینگ  متخصّصلیککه آئد ایشلریده مجاهدلرنی عیبلشگه جرعت قیله آلیشمسدی.

حَتَّی جِهادگه آئِد اِیشلَردَه – یَعنِی بُوگوُنگِی کوُندَه مُتَخَصِّصلِیککَه باغلَنِیب   قالگن – بَرچَه مُتَخَصِّصلِیکلَر اوُزلَرِی اِیگه بُولگن صاحَه بُویِیچَه نَظَر بِیرِیشلَرِی لازِم، مَثَلاً اِقتِصادِی اِیشلَر بُویِیچَه شوُ صاحَه دَگِی کِیشِی یاکِی حَربِی وَ حَوفسِیزلِیک صاحَه سِی بُویِیچَه هَم شُو صاحَه نِی مُتَخَصِّصی یا تَبلِیغ اِیشلَرِی بُویِیچَه هَم شوُ صاحَه نِی مُتَخَصِّصِی نَظَر بِیرِیشِی کِیرَک، بَرچَه صاحَه لَرنِی مُتَخَصِّصلَرِینِی نَظَرِی اوُلِی الاَمر شُوراسِیدَه جَملَه نَه دِی وَ آخِیرگِی نَظَر دارُ الاِسلامنِی اِمامِی وَ رَهبَرِی تامانِیدَن صادِر قِیلِینَدِی.

(دوامی بار………)

---

[1] أبو داود (2504)، وأحمد (12268) والنسائي (3096)

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (2) (قسمت 26)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1] 

---

 (14- قسمت)

در اینجا آگاهی کامل وجود دارد و قلب هم از لحاظ ایمانی به درجه ی اطمینان رسیده است اما به خاطر «اکراه» و اجبار مجبور می شود عمداً سخنی بر زبان براند یا عملی را انجام دهد که در حالت عادی حرام است.

پس شخص نمی تواند با وجود «دارالاسلام»، مسلمین را جهت پذیرش احزاب سکولاریستی و سلطه ی کفار بر مسلمین ترغیب و تشویق کند و به بهانه های نژاد پرستانه و گاه مصلحت تراشی هایی به نام دعوت و غیره 1- آگاهانه 2- عمداً 3- اختیاراً خود و دیگران را به انجام کفر بواح بکشاند.

در این صورت باز تذکر می دهیم که «کفار6گانه»ی آشکار در جایگاهی نیستند که در مورد سیستم اجرائی و حکومتی مومنین حق اظهار نظر داشته باشند، دارودسته ی منافقین هم که در بخش جنگ روانی دشمنان مشغول انجام وظیفه بر علیه «دارالاسلام» هستند، پس سم پراکنی ها و شبهات آنها هم ارزشی ندارد . حتی آن دسته از مومنینی که خارج از سیستم اقتصادی و نظامی و تبلیغی دارالاسلام هستند و بر «وضع موجود» و «نیازهای روز» دارالاسلام مسلط نیستند نمی توانند بر مجاهدین در این سه زمینه در جنگ کنونی بر علیه سکولاریستها (مشرکین) ایراد بگیرند که امر شده :  جاهِدُوا المُشرِكينَ بِأَموالِكُمْ وأَنْفُسِكُم وأَلسِنَتِكُم^[1] با مال و جان و زبانتان با سکولاریستها (مشركين) جهاد كنيد.

 این امور در درون یک سیستم مثل بدن انسان قابل اجراء هستند و باید متناسب با شرایط خاص بدن و سیستم، و هماهنگ و متناسب با نیازهای سیستم و بدن، و سنجیدن محیط خارج از بدن به پیش بروند، و گرنه هر گونه بی تعادلی ممکن است منجر به بیماری و سرطان در بدن شود.

کسی که بر شرایط این بدن آگاهی ندارد حق تجویز نسخه ندارد. حتی مومنین نا آگاه از «وضع موجود» هم حق اظهار نظر تخصصی ندارند هر چند نقد کردن کار تمام اعضای دارالاسلام است.

کسی می تواند در امور نظامی مجاهدین اظهار نظر کند که خودش در درون سیستم آنها باشد و از نزدیک وضع موجود را لمس کند و گرنه قاعدین هر چند مومن هم باشند باز حق اظهار نظر در چنین امر تخصصی را ندارند که وظایف و فرایض مهم «اعداد» و «ترساندن دشمنان» و «محافظت از دارالاسلام» و وظیفه ی «جهاد طلب و ابتدائی» را بر عهده دارد.

هر چند که این مجاهدین نزد الله تعالی بر قاعدین برتری دارند و الله تعالی مرتبه والائی را نصیب مجاهدان کرده است که بالاتر از درجه خانه‌نشینان است « فَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِینَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ عَلَى الْقَاعِدِینَ دَرَجَةً» در امور تخصصیِ صنف و رسته ی نظامی هم،  مجاهدین در دنیا بر قاعدین برتری دارند، پس اینها می توانند بر قاعدین ایراد بگیرند که چرا بدون عذر در خانه نشسته اند و جزو مجاهدین نشده اند، و قاعدین بدون داشتن تخصص «به روز شده» در امور نظامی و بدون درک شرایط و مشکلات میدان جنگهای متنوع «امروزین»، نباید به خود جرئت بدهند که بر مجاهدین در امور تخصصی جهاد ایراد بگیرند.

حتی در امور متعلق به جهاد – که مثل امروز تخصصی شده اند – باید تمام تخصصها تنها در رسته و زمینه ای که تفقه و تخصص دارد رای بدهد و مثلا کسی که در زمینه ی اقتصادی است در همان رسته و کسی هم که در زمینه ی نظامی و امنیتی است در رسته ی خودش و کسانی هم که در امر تبلیغ هستند باز در رسته ی خاص خودشان، و نماینده ی تمام رسته ها در شورای اولی الامر متخصصین جمع می شوند و رای نهائی توسط امام و رهبر دارالاسلام صادر می گردد.

(ادامه دارد…….)

---

[1] أبو داود (2504)، وأحمد (12268) والنسائي (3096)[D1]

Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(12- қисмат)

Пас агар бихохем ба ” тахрижи манот” яъни таъйини иллати хукм дар асл бипардозем мутаважжих хохем шудки: ” қонун ва хукм” чизи астки хукми дорул ислом ва  дорул куфр будани сарзамини ба он овизон аст ва хукмро нигах дошта аст: ва агар боз бихохем авсофи ғейри муассир дар хукм додан бар сарзамини ба дорул ислом ё дорул куфрро кинор бигузорем ва ба ” танқихи манот” даст бизанем боз мутаважжих хохем шудки аз миёни авсоф ва вижагихойи мухталиф, ” қонун ва хукм” васфи муассир ва аслий аст.

Ба унвони мисол медонемки хамр ( ва ба истелохи роижи мо машруботи алкулий) доройи вижагихо ва сифатхойи мухталифи чун: мойеъ будан, доройи ранг ё беранг, доройи таъмхойи мухталиф ва масти овар хастанд, холо аз миёни инхамма вижагий, кудом вижагий иллати аслий ва иллати нахўфта дар хукми харом шудани хамр аст? Масти. Пас масти вижагийи маъруф ва василайи шинохти далили хукм ба харом будани хамр аст.

Дар вижагихойи  мухталифи дорул ислом мисли вужуди масжид ва азон ва амният дар анжоми шаъоири чун намози жумъа ва намозхойи жамоат ва баргузорийи ийдхойи фитр ва қурбон ва рафтан ба хаж ва қурбоний кардан ва ” хукм кардан бар асоси қонун ва хукми шариати аллох” ва эътикоф дар масжид ва садхо вижагийи дигар кудом вижагий иллати аслий ва иллати нахўфта дар дорул ислом номидани сарзамини аст? ” хукм кардан бар асоси қонун ва хукми шариати аллох”. Иллат дар асл, мусовий бо иллат дар фаръ нест. Пас ” қонун ва хукм” вижагийи маъруф ва василайи аслийи шинохти далили хукм бар дор ва сарзамин аст.

Албатта бояд бидонем замоники уламо аз озодий ва амният дар анжоми шаъоир  сухани гуфтанд, ” шаъоири аллох” бар асоси таъбири қуръоний яъни тамоми аломатхойики нишон медиханд ин шахс ё ин жомеъа исломий аст ва тамоми бахшхойи ибодатро дарбар мегирад ва замоники аллох таоло мефармояд:

 وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ (حج/32)

“шаъоири аллох” танхо мунхасир ба намоз ва руза ва ийдайн ва жумъа ва жамоат ва хаж нест, ижройи худуд хам ” шаъоири аллох” хастанд жиход хам ” шаъоири аллох” аст. Хижоб ва тамоми ахкоми маънавий ва зохирийи ислом ” шаъоири аллох” хастанд.

Хам акнун нез бо кинор задани вижагихо ва сифатхойики дар ” вазъи мовжуд” ва ” замони хозир” дахли дар хукми бар ” дор” ва номидани сарзамини ба дорул ислом ё дорул куфр надоранд, аммо хамчун фуруъий ба хамрох сабаби аслий вужуд доранд – яъни ин вижагихойи фаръий баён шуданд  аммо дахолати дар хукми аслий надоранд – мутаважжих мешавемки ” қонун ва хукм” манот, меъёр ва маллоки ташхиси ” дорайн” бар райи замин аст.

Борхо арз шудки аз нигохи шаръий ва ончи тамоми мазохаби исломий бар он иттифоқ доранд манот ва меъёр ва маллоки табдили дорул куфр ба дорул ислом ” қонун ва хукм” аст ва бар асоси назароти фуқахойи ислом, хукм бар дорул куфр будани кишвархо, ғалаба куффор бар он мантақа ва ривожи қавонини онон аст; ва алова бар он хукм бар дор ва сарзамин бо хукм бар сокинон фарқ дорад,сарзамини мисли бахшхойи аз руми шарқийки дар он муслимини зиндагий мекарданд аммо хамчунон дорул куфр буд бо фатхи он тавассути муслимин табдил ба дорул ислом мешавад холо агар бори дигар тавассути куффор  ишғол шавад бо дорул куфрики қабли аз фатх буд чи фарқи дорад? Хеч фарқи надорад.

(идома дорад………)

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (2) (26 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(13- қисм)  

Секуляр дорул куфрларда сокин бўлган мана бундай шахс динни “тўрт маъно ва мафхумини” мажбурий холда исломдан олиб секуляризм динига беради, у динни “тўрт маъно ва мафхуми” бўйича хеч қандай сўроқ-саволсиз секуляризм динига, секуляристларга эргашиши ва ўзини секуляристларга ўхшатиши лозим. Мана бу нарсани биз бутун башарият тарихида кўрганмиз, хозирги пайтда хам буни гувохи бўлиб турибмиз; шу сабабли хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладики:

 مَنْ جَامَعَ الْمُشْرِكَ وَسَكَنَ مَعَهُ فَهُوَ مِثْلُهُ ^[1]

Секуляр (мушрик) киши билан хамрох бўлган ва  у билан бирга яшаган киши, ўша шахсни ўзидек хисобланади.

 Ўзларини мусулмон деб иддао қилаётган, хамда секуляр дорул куфрлардаги уларга орқа қилган ўзларининг  мусулмон халқини химоя қилаётганликни даъво қилаётган кимсаларнинг рафтори аччиқ, кулгили латифани мисолига  ўхшайди.

Мана бу кимсалар агар ростгўй бўлишганда харгиз дорул исломни ва ўзларини халқини ташлаб қўйишмасди ва дорул куфрга кетишмасди ва худди туолетни хушбўй қилувчиларга ўхшаб дорул куфрлардаги органларда, иқтисодий ва илмий марказларда вазифалар билан машғул бўлишмасди, бўлиб хам мана бу дорул куфрларни қўли уларнинг ватандошларини қонига беланган, улар хозирги пайтда хам мўъминларга қарши жанг қилишяпти, улар дорул исломни тарк қилиб чиқиб кетгач ва миллатларини ташлаб кетгач кракадилга ўхшаб кўз ёш тўкиб лоф уришга  хақлари йўқ. Уларнинг дорул куфрдан туриб қилаётган рухий жанглари уларнинг дилсўзликларини билдирмайди,балки уларнинг дорул исломга нисбатан ошкор душманчиликларини ва дорул куфрларга нисбатан эса ошкор хизматларини ифодалаб турибди.

Дорул ислом иқтисодий масалалар ва “ахли суфа” бўлиши сабабли ташлаб кетиладиган ва дорул куфрга кетиладиган нарса эмас, хатто агар  

« أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ » (قریش/4)

шахсий ишларда фаровонлик,хавфсизлик мавжуд бўлса, аммо “комил дин” ва комил ибодат

 «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَٰذَا الْبَيْتِ» (قریش/3)

унда ижро қилинган суратда хам дин дунё учун фидо қилинмайди.

Миллатни химоя қилиш ва юқори иқтисодий даражаларга кўтарилиш деб номланган бахоналар ва бошқа шубхалар фақат дорул исломга қилинаётган хиёнат ва дорул исломга қарши рухий ва иқтисодий жангларни асослаш ,хамда дорул куфрларни фойдасига дорул исломни заифлаштириш,тафарруқни ,ички жангларни ижод қилиш ва секуляризм динини, секуляр тоғутларни  қабул қилиш учун шароит яратишдир. Чунки тафарруқ мана бу офатларни қабул қилиш учун аввалги қадам хисобланади,мана бу   узоқ ўтмишдан буён хозирги кунгача одамларни тарқоқ ва гурух-гурух холатга келтириш учун қилинаётган секуляристларнинг бузғунчилик қадамларидир. Аллох таоло мархамат қиладики:

 إِنَّ فِرعَونَ عَلا فِي الأَرضِ وَجَعَلَ أَهلَها شِيَعًا يَستَضعِفُ طائِفَةً مِنهُم  (قصص/ ۴)

Дархақиқат, фиръавн (миср) ерида туғёнга тушиб, унинг ахолисини бўлак-бўлак қилди. Ва улардан бир тоифани (яъни бани исроил қавмини) хорлаб, ўғилларини сўяр,аёлларини тирик қолдирар.

Демак хар қандай секуляр келиб очиқ баён қилиш озодлигини ва ахзоблар,гурухлар озодлигини иддао қилаётган бўлса ва шу билан бирга вахдат шиорларини айтиб тўполон қилаётган бўлса, у сизларни фариб беришни қасд қилган ёлғончидир.

Албатта бугунги кунда мана бу хор бўлганлар томонидан шундай бир адабиёт ишлатиляптики, унда дорул исломга орқа қилишга тарғиб қилишни бир нави мавжуд  ва секуляризм куфрини зарурат қуроли сифатида қабул қилишлик деган нарса кўринади.

Шахс 1- огох холда,2- қасддан, 3- ўзини ихтиёри билан  даъват ва бошқа номлар остидаги маслахат ясашлар билан ширк ва куфрни қила олмайди. Зарурат харом ва мамнуъ амални қилишдан қочса бўладиган хеч қандай йўл қолмаган пайтдагина амалга оширилади, энди агар халол олдингда бўлса ва сен ўзингни ихтиёринг билан харомни қиладиган бўлсанг, бу қабул қилинмайди. Заруратда хам ўзига хос ўринлардагина харомни қилишга рухсат бор, шахс куфр хақида илмга эга бўлган пайтида у мажбур бўлган “икрох” вақтидагина куфр ва ширкни қилиши зарурат хисобланади ва “икрох”дан бошқа пайтда 1- огохона, 2- қасддан ширк ва куфр қилиш мубох эмас. Аллох таоло мархамат қиладики:    

«إِلَّا مَن أُکرِهَ وَ قَلبُهُ مُطمَئِنُّ بِالإِیمَانِ»

Лекин ким қалби иймон билан ором олган холда ( куфр калимасини айтишга) мажбур қилинса, (унинг иймонига зиён етмас).

(давоми бор………)

---

[1] صحيح أبي داود 2787 / الشوكاني، نيل الأوطار8/176

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (2) ( 26 بُولِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(13- قیسم)

سِکوُلار دارُ الکُفرلَردَه ساکِن بُولگن مَنَه بُوندَی شَخص دِیننِی “توُرت مَعنا وَ مَفهُومِینِی” مَجبُورِی حالدَه اِسلامدَن آلِیب سِکوُلارِیزم دِینِیگه بِیرَدِی، اوُ دِیننِی “توُرت مَعنا وَ مَفهُومِی” بُویِیچَه هِیچ قَندَی سُوراق- سَوالسِیز سِکوُلارِیزم دِینِیگه، سِکوُلارِیستلَرگه اِیرگشِیشِی وَ اوُزِینِی سِکوُلارِیستلَرگه اوُحشَه تِیشِی لازِم. مَنَه بُو نَرسَه نِی بِیز بُوتوُن بَشَرِیَت تَرِیخِیدَه کوُرگنمِیز، حاضِرگِی پَیتدَه هَم بُونِی گوُواهِی بوُلِیب توُرِیبمِیز؛ شوُ سَبَبلِی هَم رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:  مَنْ جَامَعَ الْمُشْرِكَ وَسَكَنَ مَعَهُ فَهُوَ مِثْلُهُ ^[1] سِکوُلار (مُشرِک) کِیشِی بِیلَن هَمراه بُولگن وَ اوُ بِیلَن بِیرگه یَشَگن کِیشِی، اوُشَه شَخصنِی اوُزِیدِیک حِسابلَنَدِی.

 اوُزلَرِینِی مُسُلمان دِیب اِدَّعا قِیلَیاتگن، هَمدَه سِکوُلار دارُالکُفرلَردَگِی اوُلَرگه آرقَه قِیلگن اوُزلَرِینِینگ مُسُلمان حَلقِینِی حِمایَه قِیلَیاتگنلِیکنِی دَعوا قِیلَیاتگن کِیمسَه لَرنِینگ رَفتارِی اَچچِیق، کوُلگِیلِی لَطِیفَه نِی مِثالِیگه اوُحشَیدِی.

مَنَه بُو کِیمسَه لَر اَگر راستگوُی بُولِیشگندَه هَرگِیز دارُ الاِسلامنِی وَ اوُزلَرِینِی حَلقِینِی تَشلَب قوُیِیشمَسدِی وَ دارُ الکُفرگه کِیتِیشمَسدِی وَ حوُددِی توُعالِیتنِی حوُشبُوی قِیلوُچِیلَرگه اوُحشَب دارُ الکُفرلَردَگِی آرگنلَردَه، اِقتِصادِی وَ عِلمِی مَرکَزلَردَه وَظِیفَه بِیلَن مَشغُول بُولِیشمَسدِی، بُولِیب هَم مَنَه بُو دارُ الکُفرلَرنِی قوُلِی اوُلَرنِینگ وَطَنداشلَرِینِی قانِیگه بِیلَنگن، اوُلَر حاضِرگِی پَیتدَه هَم مُؤمِنلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشیَپتِی، اوُلَر دارُ الاِسلامنِی تَرک قِیلِیب چِیقِیب کِیتگچ وَ مِللَتلَرِینِی تَشلَب کِیتگچ کرَه کَه دِیلگه اوُحشَب کوُز یاش توُکِیب لاف اوُرِیشگه حَقلَرِی یُوق. اوُلَرنِینگ دارُ الکُفردَن توُرِیب قِیلَیاتگن رُوحِی جَنگلَرِی اوُلَرنِینگ دِیلسُوزلِیکلَرِینِی بِیلدِیرمَیدِی، بَلکِی اوُلَرنِینگ دارُ الاِسلامگه نِسبَتاً آشکار دُشمَنچِیلِیکلَرِینِی وَ دارُالکُفرلَرگه نِسبَتاً اِیسَه آشکار حِذمَتلَرِینِی اِیفادَه لَب توُرِیبدِی.

دارُ الاِسلام اِقتِصادِی مَسَلَه لَر وَ “اَهلِی صُوفَه ” بُولِیشِی سَبَبلِی تَشلَب دارُ الکُفرگه کِیتِیلَدِیگن نَرسَه اِیمَس،حَتَّی اَگر « أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ » (قریش/4) شخصی ایشلرده فراوانلیک حوفسیزلیک موجود بولسه ، امّا “کامل دین ” و کامل عبادت   «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَٰذَا الْبَيْتِ» (قریش/3) اونده اجرا قیلینگن صورتده هم دیننی  دنیا اوچون فیدا قیلینمیدی.

مللتنی حمایه قیلیش و یوقاری اقتصادی درجه لرگه کوته ریلیش دیب ناملنگن بهانه لر و باشقه شبهه لر فقط دار الاسلامگه قیلینیاتگن خیانت و دار الاسلامگه قرشی روحی و اقتصادی جنگلرنی اساسلش، همده دار الکفرلرنی فایده سیگه دار الاسلامنی ضعیفلشتیریش، تفرّقنی، ایچکی جنگلرنی ایجاد قیلیش و سکولاریزم دینینی، سکولار طاغوتلرنی قبول قیلیش اوچون شرائط یرتیشدیر. چونکی تفرّق منه بو آفتلرنی قبول قیلیش اوچون اوّلگی قدم حسابلندی، منه بو اوزاق اوتمیشدن بویان حاضرگی کونگچه آدملرنی ترقاق و گوروه- گوروه حالتگه کیلتیریش اوچون قیلینیاتگن سکولاریستلرنینگ بوزغونچیلیک قدملریدیر. الله تعالی مرحمت قیلدیکی:  إِنَّ فِرعَونَ عَلا فِي الأَرضِ وَجَعَلَ أَهلَها شِيَعًا يَستَضعِفُ طائِفَةً مِنهُم  (قصص/ ۴) درحقیقت، فرعون (مصر) ییریده طوغیانگه توشیب، اونینگ اهالیسینی بولک- بولک قیلدی. و اولردن بیر طائفه نی (یعنی بنی اسرائل قومینی) حارلب، اوغیللرینی سویر، عیاللرینی تیریک قالدیرر.

دیمک هر قندی سکولار کیلیب آچیق بیان قیلیش آزادلیگینی و احزابلر، گوروهلر آزادلیگینی ادّعا قیلیاتگن بولسه و شو بیلن بیرگه وحدت شیعارلرینی ایتیب توپالان قیلیاتگن بولسه، او سیزلرنی فریب بیریشنی قصد قیلگن یالغانچیدیر.

البتّه بوگونگی کونده منه بو حار بولگنلر تامانیدن شوندی بیر ادبیات ایشلتیلیپتیکی، اونده دارالاسلامگه آرقه قیلیشگه ترغیب قیلیشنی بیر نوی موجود و سکولاریزم کفرینی ضرورت قورالی صیفتیده قبول قیلیشلیک دیگن نرسه کوریندی.

شخص 1- آگاه حالده، 2- قصددن، 3- اوزینی ایختاری بیلن دعوت و باشقه ناملر آستیدگی مصلحت یسشلر بیلن شیرک و کفرنی قیله آلمیدی. ضرورت حرام  و ممنوع عملنی قیلیشدن قاچسه بولدیگن هیچ قندی یول قالمگن پیتده گینه عملگه آشیریلدی، ایندی اگر حلال آلدینگده بولسه وسین اوزینگنی ایختیارینگ بیلن حرامنی قیلدیگن بولسنگ، بو قبول قیلینمیدی. ضرورتده هم اوزیگه خاص اورینلرده گینه حرامنی قیلیشگه رحصت بار، شخص کفر حقیده علمگه ایگه بولگن پیتیده او مجبور بولگن “اکراه” وقتیده گینه کفر و شیرکنی قیلیشی ضرورت حسابلندی و “اکراه”دن باشقه پیتده 1- آگاهانه،2- قصددن شیرک و کفر قیلیش مباه ایمس. الله تعالی مرحمت قیلدیکی:  «إِلَّا مَن أُکرِهَ وَ قَلبُهُ مُطمَئِنُّ بِالإِیمَانِ»  لیکن کیم قلبی ایمان بیلن آرام آلگن حالده (کفر کلیمه سینی ایتیشگه) مجبور قیلینسه، (اونینگ ایمانیگه زیان ییتمس).

(دوامی بار……)

---

[1] صحيح أبي داود 2787 / الشوكاني، نيل الأوطار8/176

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (2) (قسمت 26)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1] 

---

 [(13- قسمت)

چنین شخصی که در دارالکفرهای سکولار سکونت پیدا کرده باید بالاجبار «4معنی و مفهوم» دین را از اسلام گرفته و به دین سکولاریسم بدهد و مجبور است و باید در این «4معنی و محتوای» دین تابع بدون چون چرای دین سکولاریسم و سکولاریستها شود و خودش را شبیه سکولاریستها کند. این چیزی است که در طول تمام تاریخ بشریت آن را دیده ایم و همین الان هم شاهدش هستیم؛ به همین دلیل است که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: مَنْ جَامَعَ الْمُشْرِكَ وَسَكَنَ مَعَهُ فَهُوَ مِثْلُهُ ^[1] هر کس با فرد سکولار(مشرک) همراه شود و با او سکونت کند، آن فرد مثل خود اوست.

پس رفتار کسانی که ادعای مسلمان بودن دارند و مدعی هستند که از دارالکفرهای سکولار می خواهند از مردم مسلمان خودشان که به آنها پشت کرده و رهیشان کرده اند دفاع کنند طنز تلخ و مضحکانه ای است.

اینها اگر راستگو بودند هرگز دارالاسلام و مردم خودشان را رها نمی کردند و به دارالکفرها نمی رفتند و همچون بوگیرهای دستشوئی به انجام وظیفه در یکی از ارگانها و مراکز اقتصادی و علمی و … دارالکفرها مشغول نمی شدند آنهم دارالکفرهائی که دستشان به خون هم وطنانشان آلوده است و همین الان هم در جنگ با مومنین هستند، و الان هم که دارالاسلام را ترک کرده اند و ملتشان را رها کرده اند حق ندارند اشک تمساح بریزند و لاف دلسوزی بزنند. جنگ روانی آنها از دارالکفرها بر علیه دارالاسلام نشانه ی دلسوزی نیست بلکه تنها نشانه ی دشمنی آشکار با دارالاسلام و خدمت آشکار به دارالکفر است.    

دارالاسلام چیزی نیست که به خاطر مسائل اقتصادی و «اهل صفه» بودن باید ترکش کرد و به دارالکفری رفت که حتی با وجود « أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ » (قریش/4) دارای رفاه و امنیت در امور شخصی باشد اما «دین کامل» و عبادت کامل «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَٰذَا الْبَيْتِ» (قریش/3) در آن قابل اجراء و عملی نباشد و دین به خاطر دنیا فدا شود.

پس این بهانه های دفاع از ملت و رسیدن به مدارج بالای اقتصادی و غیره تنها شبهاتی جهت خیانت به دارالاسلام و توجیه جنگ روانی و اقتصادی و غیره بر علیه دارالاسلام و ایجاد تفرق و جنگ داخلی و تضعیف دارالاسلام به نفع دارالکفرها و هموار کردن زمینه جهت پذیرش دین سکولاریسم و طاغوتهای سکولار است . چون تفرق اولین قدم جهت پذیرش این آفتها بوده است و اولین اقدام خرابکارانه ی سکولاریستها از گذشته های دور تا کنون این بوده است که مردم را متفرق و گروه گروه کنند. الله تعالی می فرماید: إِنَّ فِرعَونَ عَلا فِي الأَرضِ وَجَعَلَ أَهلَها شِيَعًا يَستَضعِفُ طائِفَةً مِنهُم  (قصص/ ۴) فرعون در زمین برتری‌جویی کرد، و اهل آن را به گروه‌های مختلفی تقسیم نمود؛ گروهی را به ضعف و ناتوانی می‌کشاند.

پس هر سکولاری آمد و ادعای آزادی بیان و آزادی احزاب و گروهها را داشت و در عین حال شعار وحدت سر داد بدانید دروغگوئی است که تنها قصد فریب شما را دارد.

البته امروزه دیده می شود که از سوی این ذلیل شده ها ادبیاتی به کار می رود که در آن نوعی ترغیب به پشت کردن به دارالاسلام و پذیرش کفر سکولاریسم با حربه ی ضرورت دیده می شود.

شخص 1- آگاهانه 2- عمداً 3- و اختیاراً و به میل خودش نمی تواند با مصلحت تراشی هائی به نام دعوت و غیره مرتکب شرکیات و کفر شود. ضرورت زمانی است که هیچ راهی برای گریز از انجام عمل حرام و ممنوع شده وجود نداشته باشد نه اینکه حلال جلو دستت باشد و به میل خودت حرام را انجام دهی. در ضرورت تنها در مواردی خاص رخصت انجام حرام وجود دارد و زمانی که شخص بر کفریات آگاهی و علم دارد ارتکاب کفر و شرک تنها در ضرورتی است که در آن «اکراه» وجود داشته باشد و در غیر از «اکراه» انجام 1- آگاهانه  2- و عمدی شرک و کفر مباح نیست. الله تعالی می فرماید: «إِلَّا مَن أُکرِهَ وَ قَلبُهُ مُطمَئِنُّ بِالإِیمَانِ»: «مگر کسی که مجبور شده و در آن حال قلب او مملو از ایمان بوده باشد».

(دوامی بار……)

---

[1] صحيح أبي داود 2787 / الشوكاني، نيل الأوطار8/176D1]

Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(11- қисмат)

Тағйири дар назди шиъаёни 12 имомий:

Иддайи аз шиъаёни жаъфарий бар ин боварандки дорул ислом табдил ба дорул куфр намешавад ва хамон дидгохи бархи аз шофеъийхоро доранд. Ба унвони мисол шайх Тусий дар мабхаси ” лақит” дар мовриди махдудайи севуми дорул ислом мегуяд: дар ва сарзаминики мутаъаллиқ ба муслимин буда аммо мушрикин бар он тасаллут пейдо карданд мисли Торсус. .[1]

Бар асоси ин дидгох, дорул ислом назди ин даст аз шиъаёни жаъфарий шомили се сарзамин аст:

1-Сарзаминхойики ба дасти худи мусалмонон сохта шуда аст: мисли Бағдод ва Басра;

2-Сарзаминхойики мутаъаллиқ ба куффор буда ва мусалмонон онро фатх карданд;

3-Сарзаминхойики мутаъаллиқ ба мусалмонон буда ва куффор онхоро ишғол карданд.

Ин дидгохи шиъаёни жаъфарий, сарзаминхойики мисли Андалус ва ….. моли мусалмонон буда , агарчи акнун тахти сайтарайи куффор бошандро, жузъи аз дорул ислом медонад.

Дастайи дигар аз шиъаён бар ин боварандки дорул ислом табдил ба дорул куфр  мешавад хамчунонки мумкин аст шахси мусалмон хам табдил ба шахси кофар шавад. Ба унвони мисол Халлий мегуядки: сарзамини мусалмононики куффор бар он ғалаба карданд жузви дорул куфр махсуб мешавад.   [2]

Чун салата ва хокимият ба дунболи худиш кинор задани қавонини ислом ва татбиқи қавонини куффорро ба дунбол дорад.

Дар кул ва дар миёни фуқахойи мухталифи мазохиби исломий 4 нигариш дар мовриди тағйири дорул ислом ба дорул куфр вужуд дорад:

1-Дар ва сарзамин бамужарради ғалабайи куффор ва ижро шудани ахкоми куффор бар он табдил ба дорул куфр мегардад.

2- Дорул ислом имкон надорад тахти хеч шароити табдил ба дорул куфр шавад хатто агар куффор бар он мусаллат шаванд ва муслимин хам онхоро холий кунанд ва фарорий шаванд ва ахкоми куффор бар он ижро шавад ва агар исми дорул харб бар ин сарзамин гузошта шавад ” суратун ла хукман” аст.

3-Агар ” дорул ислом” тавассути куффор ишғол шавад ва хокимият мутаъаллиқ ба куффор шавад аммо модомики муслимин дар он боқий мемонанд  ва шаъоири исломийро ижро мекунанд  дар ин холат ” дорул ислом” табдил ба дорул куфр намешавад.

4-Дорул ислом табдил ба дорул куфр мешавад агар се шартро доро бошадки қовли имом Абу Ханифа рохимахуллох аст.

Мо ба истинод ба манобеъи шаръий мутаважжих шудемки манот яъни: маллок, меъёр, мабно ва иллати хукм додан бар сарзамини ба дорул ислом ё дорул куфр будани ” қонун ва хукм” хоким бар он кишвар аст, ва иллати хақиқийи хукм: яъни чизики хукм ба он овизон шуда ва чизики хукмро нигах дошта ва хукм вобаста ба он ва доирмадори он аст ” қонун ва хукм” аст.

(идома дорад……..)

---

[1] محمدبن الحسن الطوسی، المبسوط فی فقه الامامیه، تهران، المکتبة المرتضویة لاحیاء التراث الآثار الجعفریه، بی تا، ج 3، ص 343. / «دارالاسلام علی ثلاثة اضرب: بلد بنی فی الاسلام و لم یقهر بها المشرکون کبغداد و البصرة…؛ و الثانی کان دار کفر فغلب علیها المسلمون و اخذوه صلحا و اقرّوهم علی ما کانوا علیه علی أن یؤدّوا الجزیه…؛ و الثالث دار کانت للمسلمین و تغلّب علیها المشرکون مثل الطرطوس.»

[2] جمال الدین حسن بن یوسف حلّی، تذکرة الفقها، تهران، مکتبة الرضویه لاحیاء آثار الجعفریه، بی تا، ج 2، ص 275. / «اما دارالکفر… بلد کان للمسلمین فغلب الکفّار علیه.»

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (2) (26 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(12- қисм)  

Агар мана бу тоифани яхшилаб текшириб чиқадиган бўлсак шуни тушуниб етамизки, мана бу кимсаларнинг дорул исломдаги  бир тангага қиммат жисмлари мусулмонларни хузурида қолган,  ирода ва ихтиёрлари, контроллари эса ошкор “олтиталик кофирларни” махсусан секуляр кофирларни қўлидадир. Мана бу нарсани жуда осонлик билан ташхис берса бўлади.

Ўтган тарих давомидаги мунофиқлар тўдасини амали шу даражада ёмон, химоя қилиб бўлмайдиган бўлганки, улар намойишга қўйилган қўғирчоқларга ёки дорул исломдаги жасадларга ўхшашади, дорул исломдаги қарор қабул қилувчи унсурлар ёки харакатлантирувчи матор мўъминлар хисобланади, улар вохид умматда ва вохид жамоатда бошқарув вахдати,буйруқ вахдати билан ташкиллаштирилган.

Энди мунофиқлар тўдасининг бир дастаси дорул куфрга кетишади ва у ердан туриб дорул исломга қарши таблиғот олиб бориш билан машғул бўлишади ва шубхалар билан ўзларини сафларини дорул исломдан жудо бўлиши ,хамда дорул куфрга қўшилишларини ўзлари ва бошқалар учун асослашга харакат қилишади…….Ўтган дарсларимизда айтиб ўтганимиздек,дорул исломдаги мусулмонларни хеч қайси фирқаси секуляристлар (мушриклар)нинг дорул куфридан панох топмаган ва хеч қандай фирқа хам дорул исломдан чиқиб насронийларни ё яхудийларни дорул куфридан панох топган эмас, магар хиёнатчи кимсалар бу ишни қилишган. Хатто умавий ва аббосийларининг исломий хукуматларини такфир қилишган ва ўзлари учун майдонни тор қилиб қўйишган хаворижлар хам салибийларни диёридан панох топишга хозир бўлишган эмас……

Хиёнатчи кимсалар эса андалус, муғул ва бугунги кундаги америка,хитой, россия ва европа бирлашмаси, африка бирлашмаси ва бошқалар масаласида осонлик билан дорул исломни ташлаб чиқиб секуляр,мушрик кофирлардан панох топишади.

Динни “тўрт маъно ва мафхумини европа ва америкадаги…….секуляристларга беринглар, европа ва америка дорул куфрларидаги диндорлик яхшироқ деб жар солаётган фосид тафаккур  ноқис исломнинг пойдеворини устига бино қилинган. У мунофиқлар тўдасининг вужудга келтирган ва аллохни шариатидаги қонунларнинг муштарак душманларини рухий,юмшоқ жангларини самараси хисобланади.      

Мана бу жохиллар, секуляристлар (мушриклар)ни хокимияти остидаги хам хокимияти ва хам одамлари кофир бўлган дорул куфрларга боришади ва бир қанча мусулмонлар жамланган ё тарқоқ холда яшашади, аммо хар қандай холатда хам бу ерда кофирлар устундирлар, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бундай дорул куфрларда яшашликни маън қилганлар  ва бундай дорул куфрларда сокин бўлиб яшаётган мусулмонларни вилоят,бошқарув вазифаларидан бароат бўлишларини эълон қилиб мархамат қилганлар:

 أَنَا بَرِيءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ يُقِيمُ بَيْنَ أَظْهُرِ المُشْرِكِينَ^[1]

Мен секуляристларни (мушриклар) орасида сокин бўлиб яшайдиган хар қандай мусулмондан покдирман.

Секуляристларни (мушриклар) хокимияти остидаги дорул куфрларда хеч қайси мусулмон аллох таолони шариатидаги қонунларни хаммасини  ижроъий,ижтимоъий, таълим-тарбия ишлари бўйича амалда бажаришга ё изхор қилишга қодир бўлмайди ва бўлмаган хам, мана бу шакл билан комил исломни ва комил динни тўрт маъно ва мафхуми билан мухофизат қила олмайди ва олмаган хам; шунингдек агар улар хеч қандай шаръий узрсиз мана бундай дорул куфрларда қолиб кетишса ва аллох таолони шариатидаги барча қонунларга амал қилмайдиган бўлишса, шубхасиз аллох таоло улар хақида қуйидагиларни мархамат қилган кимсаларни хукмига шомил бўлиб қолишади:

 إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنتُمْ ۖ ، قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ ۚ  قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا ۚ  فَأُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَسَاءَتْ مَصِيرًا (نساء/97)

Албатта мусулмонлар билан бирга  хижрат қилмасдан  кофирлар қўл остида яшашга рози бўлиш билан ўз жонларига жабр қилган кимсаларнинг жонларини олиш чоғида фаришталар уларга: “қандай холда яшадингиз?”- деганларида: “биз у ерда чорасиз бечоралар эдик,” дедилар. ( шунда фаришталар): “хижрат қилсанглар аллохнинг ери кенг эди- ку?! ( нега дину иймонларингиз йўлида бу юртдан хижрат қилмадинглар?)- дейишди. Бундайларнинг жойлари жаханнамдир. Қандай ёмон жойдир у!

(давоми бор………)

---

[1] صحيح الترمذي 1604

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (2) ( 26 بُولِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(12- قیسم)

اَگر مَنَه بُو طائِفَه نِی یَحشِیلَب تِیکشِیرِیب چِیقَدِیگن بُولسَک شوُنِی توُشُونِیب یِیتَمِیزکِی، مَنَه بُو کِیمسَه لَرنِی دارُ الاِسلامدَگِی بِیر تَنگه گه قِممَت جِسملَرِی مُسُلمانلَرنِی حُضوُرِیدَه قالگن، اِرادَه وَ اِیختِیارلَرِی، کانتراللَرِی اِیسَه آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَرنِی” مَخصُوصاً سِکوُلار کافِرلَرنِی قوُلِیدَه دِیر. مَنَه بُو نَرسَه نِی جُودَه آسانلِیک بِیلَن تَشخِیص بِیرسَه بُولَدِی.

 اوُتگن تَرِیخ دَوامِیدَگِی مُنافِقلَر توُدَه سِینِینگ عَمَلِی شوُ دَرَجَه دَه یامان، حِمایَه قِیلِیب بُولمَیدِیگن بُولگنکِی، اوُلَر نَمایِیشگه قوُیِیلگن قوُغِیرچاقلَرگه یاکِی دارُ الاِسلامدَگِی جَسَدلَرگه اوُحشَشَدِی، دارُ الاِسلامدَگِی قَرار قَبُول قِیلوُچِی اُونصُورلَر یاکِی حَرَکَتلَنتِیرُوچِی مَتار مُؤمِنلَر حِسابلَنَدِی، اوُلَر واحِد اوُمَّتدَه وَ واحِد جَماعَتدَه باشقَرُو وَحدَتِی،بُویرُوق وَحدَتِی بِیلَن تَشکِیللَشتِیرِیلگن.

اِیندِی مُنافِقلَر تُودَه سِینِینگ بِیر دَستَه سِی دارُ الکُفرگه کِیتِیشَدِی وَ اوُ یِیردَن توُرِیب دارُ الاِسلامگه قَرشِی تَبلِیغات آلِیب بارِیش بِیلَن مَشغُول بُولِیشَدِی وَ شُبهَه لَر بِیلَن اوُزلَرِینِی صَفلَرِینِی دارُ الاِسلامدَن جوُدا بوُلِیشِی، هَمدَه دارُ الکُفرگه قوُشِیلِیشلَرِینِی اوُزلَرِی وَ باشقَه لَر اوُجُون اَساسلَشگه حَرَکَت قِیلِیشَدِی…….اوُتگن دَرسلَرِیمِیزدَه اَیتِیب اوُتگنِیمِیزدِیک، دارُ الاِسلامدَگِی مُسُلمانلَرنِی هِیچ قَیسِی فِرقَه سِی سِکوُلارِیستلَر (مُشرِکلَر)نِینگ دارُالکُفرِیدَن پَناه تاپمَگن وَ هِیچ قَندَی فِرقَه هَم دارُالاِسلامدَن چِیقِیب نَصرانِیلَرنِی یا یَهُودِیلَرنِی دارُ الکُفرِیدَن پَناه تاپگن اِیمَس، مَگر خِیانَتچِی کِیمسَه لَر بُو اِیشنِی قِیلِیشگن. حَتَّی اُمَوِی وَ عَبّاسِیلَرنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتلَرِینِی تَکفِیر قِیلِیشگن وَ اوُزلَرِی اوُچُون مَیداننِی تار قِیلِیب قوُیِیشگن  خَوارِجلَر هَم صَلِیبِیلَرنِی دِیارِیدَن پَناه تاپِیشگه حاضِر بُولِیشگن اِیمَس……..

خِیانَتچِی کِیمسَه لَر اِیسَه اَندَلوُس،موُغوُل وَ بُوگوُنگِی کوُندَگِی اَمِیرِکَه، حِتای، راسِّیَه وَ یِوراپَه بِیرلَشمَه سِی، اَفرِیکَه بِیرلَشمَه سِی وَ باشقَه لَر مَسَلَه سِیدَه آسانلِیک بِیلَن دارُ الاِسلامنِی تَشلَب چِیقِیب سِکوُلار، مُشرِک کافِرلَردَن پَناه تاپِیشَدِی.

دِیننِی “توُرت مَعنا وَ مَفهُومِینِی یِوراپَه وَ اَمِیرِکَه دَگِی……..سِکوُلارِیستلَرگه بِیرِینگلَر، یِوراپَه وَ اَمِیرِکَه دارُ الکُفرلَرِیدَگِی دِیندارلِیک یَحشِیراق دِیب جَر سالَیاتگن فاسِد تَفَکُّر  ناقِص اِسلامنِینگ پایدِیوارِینِی اوُستِیگه بِینا قِیلِینگن. اوُ مُنافِقلَر توُدَه سِینِینگ وُجُودگه کِیلتِیرگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی مُشتَرَک دُشمَنلَرِینِی رُوحِی،یوُمشاق جَنگلَرِینِی ثَمَرَه سِی حِسابلَنَدِی.

مَنَه بُو جاهِللَر، سِکوُلارِیستلَر (مُشرِکلَر)نِی حاکِمِیَتِی آستِیدَگِی هَم حاکِمِیَتِی وَهَم آدَملَرِی کافِر بُولگن دارُ الکُفرلَرگه بارِیشَدِی وَ بِیر قَنچَه مُسُلمانلَر جَملَنگن یا تَرقاق حالدَه یَشَشَدِی، اَمّا هَر قَندَی حالَتدَه هَم بُو یِیردَه کافِرلَر اوُستوُندِیرلَر، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم مَنَه بوُندَی دارُ الکُفرلَردَه یَشَشلِیکنِی مَنع قِیلگنلَر وَ بُوندَی دارُ الکُفرلَردَه ساکِن بُولِیب یَشَیاتگن مُسُلمانلَرنِی وِلایَت، باشقَرُو وَظِیفَه لَرِیدَن بَرائَت بُولِیشلَرِینِی اِعلان قِیلِیب مَرحَمَت قِیلگنلَر:  أَنَا بَرِيءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ يُقِيمُ بَيْنَ أَظْهُرِ المُشْرِكِينَ^[1] مِین سِکوُلارِیستلَرنِی (مُشرِکلَر) آرَسِیدَه ساکِن بُولِیب یَشَیدِیگن هَر قَندَی مُسُلماندَن پاکدِیرمَن.

سِکوُلارِیستلَرنِی (مُشرِکلَر) حاکِمِیَتِی آستِیدَگِی دارُ الکُفرلَردَه هِیچ قَیسِی مُسُلمان اَلله تَعالَینِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی هَمَّه سِینِی اِجرائِی، اِجتِمائِی، تَعلِیم – تَربِیَه اِیشلَرِی بُویِیچَه عَمَلدَه بَجَرِیشگه یا اِظهار قِیلِیشگه قادِر بُولمَیدِی وَ بوُلمَگن هَم، مَنَه بُو شَکل بِیلَن کامِل اِسلامنِی وَ کامِل دِیننِی توُرت مَعنا وَ مَفهُومِی بِیلَن مُخافِظَت قِیلَه آلمَیدِی وَ آلمَگن هَم؛ شوُنِینگدِیک اَگر اوُلَر هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرسِیز مَنَه بوُندَی دارُ الکُفرلَردَه قالِیب کِیتِیشسَه وَ اَلله تَعالَی نِی شَرِیعَتِیدِیگ بَرچَه قانوُنلَرگه عَمَل قِیلمَیدِیگن بوُلِیشسَه، شُبهَه سِیز اَلله تَعالَی اوُلَر حَقِیدَه قوُیِیدَگِیلَرنِی مَرحَمَت قِیلگن کِیمسَه لَرنِی حُکمِیگه شامِل بُولِیب قالِیشَدِی:  إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنتُمْ ۖ ، قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ ۚ  قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا ۚ  فَأُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَسَاءَتْ مَصِيرًا (نساء/97) اَلبَتَّه مُسُلمانلَر بِیلَن بِیرگه هِجرَت قِیلمَسدَن کافِرلَر قوُل آستِیدَه یَشَشگه راضِی بُولِیش بِیلَن اوُز جانلَرِیگه جَبر قِیلگن کِیمسَه لَرنِینگ جانلَرِینِی آلِیش چاغِیدَه فَرِیشتَه لَر اوُلَرگه: “قَندَی حالدَه یَشَدِینگِیز؟” – دِیگنلَرِیدَه: “بِیز اوُ یِیردَه چارَه سِیز بِیچارَه لَر اِیدِیک،” دِیدِیلَر. (شُوندَه فَرِیشتَه لَر): “هِجرَت قِیلسَنگلَر اَلله نِینگ یِیرِی کِینگ اِیدِی- کوُ؟! (نِیگه دِینُو اِیمانلَرِینگِیز یُولِیدَه بُو یُورتدَن هِجرَت قِیلمَه دِینگلَر؟) – دِییِیشَدِی. بوُندَیلَرنِینگ جایلَرِی جَهَنَّمدِیر. قَندَی یامان جایدِیر اوُ!

(دوامی بار……..)

---

[1] صحيح الترمذي 1604