نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(24- قسمت)

در این حرکت آگاهانه و هدفمندی که از شخص و جماعت و شورای جماعتها و حکومت بدیل اسلامی شروع می شود و در نهایت به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  و شورای اولی الامر جهانی و امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد مسلمین ختم می شود ما هر حرکتی به سمت بالا و رو به جلو و وحدت را به نفع مسلمین و پیشرفت، و هر گونه حرکتی به سمت پائین و عقب روی و تفرق را به ضرر مسلمین و ظلم آشکاری می دانیم . 

دیدیم که حکومتهای بدیل اسلامی هم خودشان به درجات مختلفی تقسیم می شوند و همه دریک سطح نیستند. حالا اگر یک حکومت بدیل اسلامی ضعیف تر تبدیل بشود به یک حکومت بدیل  اسلامی قوی تر قطعا به نفع مسلمین است. صلاح الدین این کار را کرد . عباسیان هم همین کار را با امویای ضعیف کردند و عثمانیها هم همین کار را با حکومتهای متفرق و ضعیف کردند .  زمانی شرکت درحکومتهای بدیل اضطراری و حتی جماعتها و وشوراها هم مشروعیت دارد که مسلمین را در برابر اینهمه دشمن کافر آشکار و پنهان یک قدم به جلو ببرد و اگر مسلمین را به عقب برگرداند شرعیت خودش را از دست می دهد .

مهم این است که مسلمین به جلو بروند نه میزان تقوای هر یک از طرفین . این همان معیاری بود که سپاهیان تحت فرمان بنی امیه در جنگ با عبدالله بن زبیر در نظر گرفته بودند . اینان به میزان تقوا و پرهیزکاری عبدالله بن زبیر رضی الله عنهما شک نداشتند اما مطمئن بودند که این شخص مسلمین را به وحدت خواسته شده نمی رساند و نمی تواند آنا ن را به حداقل اهداف و مقاصد شریعتی که باید توسط یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی تأمین بشود برساند. برای همین بدون در نظر گرفتن میزان پرهیزگاری و تقوای عبدالله بن زبیر در لشکر آلوده ی بنی امیه شرکت کردند و آنهمه مصیبت وارد شده به اهالی مکه و مدینه و دیگر شهر ها را به قیمت وحدت فراگیر مسلمین و پرهیز از تفرق و وحدت دستور و وحدت فرماندهی پذیرفتند، و این وحدت فراگیر تحت یک پرچم حاکم فاجر را بیشتر به نفع مسلمین می دیدند تا تفرق تحت پرچم یک امیر پرهیزکار را.

این قضیه ی سرکوب حکومت عبدالله بن زبیر رضی الله عنهما و حضور نزدیک به 19 ساله ی صلاح الدین ایوبی رحمه الله در وزارت حکومت شیعیان اسماعیلی مصر و امثالهم عده ای از برادران نا آگاه و حتی نامتعادل و نامیزان ما را به تند روی ها و زیاده روی ها و تکفیر هائی کشانده  است که تناسبی با منهج صحیح مسلمین ندارد .

 ما می دانیم که ساکنان روی زمین که دین الله به آنان رسیده است دو دسته و جامعه بیشتر نیستند و سومی ندارند، یا جامعه دسته ی مسلمین هستند یا جامعه و دسته ی کافر ها. الله تعالی می فرماید: قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِیعاً فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُم مِّنِّی هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ* وَالَّذِینَ کَفَرواْ وَکَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا أُولَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ‏ (بقره/38-39) گفتیم : همگی از آنجا (به زمین) فرود آئید و چنانچه هدایتی از طرف من برای شما آمد (که حتماً هم خواهد آمد) کسانی که از من پیروی کنند، نه ترسی بر آنان خواهد بود و نه غمگین خواهند شد.‏و کسانی که کافر شوند و آیه‌های ما را تکذیب کنند .اهل دوزخند و همیشه در آنجا خواهند ماند.‏

و بر اساس تطبیق یا عدم تطبیق قانون شریعت الله هم  سرزمینها به دارالاسلام و دارالکفر تقسیم می شوند، و اشخاصی که در جنگ بین ایندو مشارکت دارند از دو حالت خارج نیستند: الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُوا أَوْلِيَاءَ الشَّيْطَانِ ۖ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا (نساء/76) کسانی که ایمان آورده‌اند، در راه الله می‌جنگند، و کسانی که کفرپیشه‌اند، در راه طاغوت می‌جنگند. پس با یاران شیطان بجنگید. بیگمان نیرنگ شیطان همیشه ضعیف بوده است .‏

همان طوری که حکم مسلمین یکی است و همه را ما مسلمان می دانیم و کاری به این نداریم که ایمان هرکدامشان چقدر است به همین ترتیب تمام  کفار را بدون فرق گذاشتن بین رهبر و زیر دستان کافر می دانیم و حکم طاغوت با حکم سربازآن یکی است” إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ ” چون آنها هم کافرند و اولیای شیطان هستند و در راه طاغوت می جنگند.

دوستان عزیز این جند الطاغوت بودن مال کفاراست نه مال مسلمین و اهل قبله . خیلی ساده  است یک امیر و رهبر مسلمان زمانی که در معرض گناهانی قرار می گیرد و بعضی از حدود شرعی را می شکند و زیاده روی و طغیان می کند اما این طغیانش به حد کفر و ارتداد نرسیده است به او  می گویند فاجرنه طاغوت و مشمول حکم فاجرها می شود نه طاغوتها. حالا مسلمانی که در صف یک فرقه ی اهل تأویل و اهل اجتهاد و اهل قبله ای مثل حکومت شیعیان اسماعیلی مصر یا در صف عباسی هایی مثل مامون که معتزله بودند یا به خلق قرآن اعتقاد داشتند  یا در صف عثمانیهای صوفی نقشبندی که رای و اجتهاد و تفسیر و تأویل دیگری غیر از مال خودش دارد می جنگد جند الطاغوت است یا نه؟ صلاح الدین وارد یک حکومت طاغوتی و کافر شد و به مدت 19 سال وزیر یک حاکم کافر و طاغوتی شد و جند الطاغوت شد یا نه؟ آیا این انصاف است بگویم که درآن 19 سالی که وزیر بوده است حکمش مثل هامان است  و جزء جند الطاغوت است؟  

عباسیها هم مثل حکومت مأمون در زمان امام احمد بن حنبل که قائل به خلق قرآن بود، یا عثمانی های صوفی نقشبندی  یا  لشکرعمر مختار صوفی در برابر ارتش سکولار و اشغالگر ایتالیا؟ یا ارتش شیخ حسام الدین نقشبندی به فرماندهی سنجر خان در برابر ارتش اشغالگر شوروی سوسیالیستی در کوردستان و کرمانشاه یا قیام تیپو سلطان در شبه قاره ی هند بر علیه انگلیسی های کافر سکولار و اشغالگر و فرماندهان ولایتهای طالبان اکثرا صوفی مسلک ماتریدی با آلودگی های عقیدتی و رفتاری در برابر کفار سکولار خارجی به رهبری آمریکا و موارد مشابه و متعدد دیگر، آیا انصاف است  و نشانه ی سلامت عقل است که بگویم همگی طاغوتها و کفار و جند الطاغوت بودند ؟

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(76- қисмат)

Хар вақти каси бихохад хатохо ва иштибохоти гузашташро дасти кам дар мовриди масалайи қонуни шариати аллох ва миллати ситамдида худиш тасхих кунад бетардид амри хуби астки танхо метавонем аз он истиқбол кунем, ва хар вақти каси хатто тахти таъсири афкори умумий ижборан ногузир бишавад душмани муштараки тамоми шариатхойи осмоний ва муртаддини махаллий ва душмани миллати худиш қиём кунад, ва аз масалайи хамновъониш ба истизъоф кашидани худиш пуштибоний кунад, ва ё сирфан барои фарохам шудани

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Бо ахли қибла муттахид бишавад боз дар инсурат хам ба хеч важх зиёнбахш нахохад буд, хамчунонки насронийхо бо артеши Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху дар фатхи Форс ва Рум барои таъмини ин маворид муттахид шуданд.

Мо чораи надорем жузъ инки дар барномахойимон мутаносиб бо вазъи мовжудимон ва ниёзхойи рузимон таъаммул ва бознигари кунем, бояд бо барномайи системотик онхороки ба далоили аз муборизайи исломий худишонро кинор мекашанд бо рафъи шубхотишон дар ин мубориза ширкатишон бидихем, ва бо онхоики дар ин жунбуши умумий ва бунёдий даст руйи даст мегузоранд фаолона ва ба шевайи шаръий рубару бишавем. Мо танхо дар жараёни жиход ва муборизайи барои берун рондани куффори ишғолгари секуляри хорижий ва муртаддин ва пас мондахойи тоғутийи онхо, ва дар жараёни тахкими қонуни шариати аллох ва харакат ба самти такомули шўрохо то замони расидан ба шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид астки метавонем марзи бейни ек мужохид ва муборизи воқеъий ва ек пандорбофи хуқққабози сухансаро ва марзи миёни ислом ва ғейри исломро ошкортар кунем.

Дар жараёни жиход ва мубориза воқеъий астки ошкор мешавад чи каси алайхи душмани қасам хурда хунхори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махалллий содиқона мубориза мекунад ва чи каси рахтахобро таржих медихад, ва чи каси аз хуқуқи хаққи миллати мусалмони худиш пуштибоний мекунад ва ба он кўмак мекунад ва чи каси ба он пушт карда аст ва дар таваххумоти худиш чохор наъли юрутма меравад.

 Замоники мо хаммайи ахли қибларо ба вахдат ва тамоми ғейри муслимини мухолиф бо ишғолгарони секуляри хорижий ва муртаддини махаллийро хул ва хуши пеймонхойи бо худ хамрох мекунем, ва хохони чанин вахдати фарогири хастем, харгиз ба маънойи тажаммуъи нобихирадона ва созиши бидуни барнома нест. Мо тарафдори он хастемки бо риояти усули исломий бо нирухойи зидди ишғолгар ва зидди секуляр ва зидди қонуни шариати аллох хамгом бишавем, ва нирухоро дар мубориза алайхи нирухойи душманони муштарак ва аслий, ва дар пуштибонийи аз ситамдидагон ва кўмак ба онхо тахкими адолати исломий бо хам муттахид кунем.

Хатто мумкин аст дар жараёни густариши жиход бар алайхи душмани аслий аз аносири зидди душман хам пуштибоний кунем ва ононро ба харакат бар алайхи душмани аслий тарғиб кунем. Хамон корики росулуллох бо қабилахойи чун Хузоъа бар алайхи секуляристхойи қурайш кард.

Дар ижройи ин токтикхойи зарурий ва лозим мумкин аст баъзи аз бародарони номутаодил ва номезони мо қудрати хазм ва дарки онро надошта бошанд ва муртакиби гуфтор ё иқдомоти ихсосий ва ғейри шаръий бишаванд, дар ин сурат ин зарурат пеш меоядки аносири махдуд бийн, қосир ва ё ифротий ва номутаодил ва хатто созишкорро мовриди интиқод қарор бидихем, ва ин хислатхойи нописанди онхоро тард кунем, ва жараёни жиходий муслиминро бо ин интиқодот аз бемори ва олуда шудан ба беморихойи онон воксина кунем.

Нуктаи дигарики лозим аст дар равиши бархурди сахих бо ахли қибла ба унвони ек пеш ниёзи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий риоят бишавад муроқибати аз чигунагийи бархурд бо уламоики гушагири карданд, ё танхо ба имомат ва хитоба дар хадди изтирор мепардозанд, ё дар маъаррази икрох ва ижбор қарор гирифтанд ва чорайи жузъ дафъи ифсод ба фосид надоранд.

Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобехки мумкин аст ек мусалмон ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ё ба далили набуди хукумати бадили изтирорий исломий ва хатто тасаллути уламои суъ варравайбиза ва мунофиқин ва ахли бидъат бар находхойи қудрат дар жомеъа дар зуруф ва шароити замоний ва маконий вижайи гир кунадки барои баъзи аз нозирин шубхоти ба вужуд биёядки накунад инхам жузъи хамон афроди бемор ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзада бошад, қоидайи куллий бар овардани бештарин узрхо барои мусалмон ва табриъайи он аз журми эхтимолий аз тариқи шубхот ва шак ва шубха аст, ва меъёри санжиш барои ононики дар мебориза бо жохилияти хоким гушагириро интихоб кардан хам ин астки:

مَن رَأى مِنكُم مُنكَرَاً فَليُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْفَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْ فَبِقَلبِه وَذَلِكَ أَضْعَفُ الإيمَانِ. [1]

Хар фарди аз шумоки кори гунохиро мушохида кунад боисти бо дастиш монеъи анжоми он шавад ва агар натавонист бо забониш монеъи он гардад ва агар наметавонад – хаддиақал – бо қалбиш- онро инкор кунад ва ба он рози нашавад- ва танхо сохиби заифтарин иймон астки танхо бо қалб инкор мекунад.

(идома дорад……..)

---

[1]صحیح  مسلم حديث ٤٩

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(75- қисмат)

Агар мўъминин кинорагири кунанд тадовуми инқилоби исломий ва харакат ба самти шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид ғейри мумкин мешавад. Мо бо истефода аз шўро ва иттиходхойи муштараки бо тафсирхойи мухталифи исломий метавонем ба мардумоники тахти хидояти онхо хастанд наздик бишавем, ва метавонем бар онхо таъсир бигузорем, ва онхоро барои жиход ва муборазайи муштарак бар алайхи душманони муштарак ва таъмини хостахо ва ахдофи муштаракимон басиж кунем. Рад кардани ингуна иттиходхойи муштараки тахти назорати шўройи вохид ё хукумати исломий дар хар сатхи ба мафхуми буридани аз мардум ва ба рохи жудогона қадам гузоштан,ва дар хақиқат чанин кори фақат натоижи вахим хохад доштки ба тазъифи жиходи муслимин ва харакат ба самти жилови муслимин, ва идомайи фақр ва гурснагий, ва идомайи тасаллути душманон бар муслимин, ва ба таъхир офтодани нусрат ва пирузи аллох ва хилофат ва хокимияти муслимин бар замин мунжар мешавадки аллох ваъдашро ба мўъминин дода аст:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ (نور/55)

Агар хохони мутахаққиқ шудани ин ваъдайи аллох хастем, ва агар хохони ба таъхир офтодани пеш аз андозайи ин ваъдахо нестемки боиси давоми фақр ва гурснагий ва тасаллути душманон бар муслимин мешавад, бояд шароит, асбоб ва пеш заминахойи тахаққуқи ин ваъда ва нусрати аллохро фарохам кунем.

Замоники медонем шўро ва вахдат зомини харакати мо ба самти жилов, ва пеш заминайи касби қудрат, ва аз асбобхойи мухимми нусрати аллох, ва тахаққуқи ваъдахойи аллох ба хисоб меоянд, дигар мўъминин набояд ба худишон ижоза бидихандки тангназар бошанд, балки бояд тамоми ахли қибла ва тамоми мухолифини дини секуляризм ва тамоми мухолифини муртаддини махаллийро дар шўройи вохиди гирди хам жамъ кунем ва бо нируйи умда жиходи умдаро бар алайхи душманони умда густариш бидихем.

Нуктаики дар инжо лозим аст ба он ишора бишавад ин астки мумкин аст афроди зиёдий аз муслимини фариб хурда куффори дохилий ва мунофиқинро хурда бошанд ва танхо назорагар бошанд, мо хаттол имкон бояд саъй кунемки инонро хул ва хуши

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ба самти худимон бикашонем, ва бо ин муслимин жибхайи худимонро густариш бидихем, ва  дар баробар, нирухойи фариб хурда ва тахти фармони ишғолгарони секуляри жахоний ва муртаддини махаллийро хаддиаксар мунфарид кунем ва заработи муштараки бар онон ворид кунем. Ин аст шева асосий стротежик ва токтики мўъминин дар холи хозир.

Бале, мо бояд аз ночизтарин имконот хам истефода кунем, хатто мо метавонем мисли Умар ибни Хаттоб аз хоинин ва муртаддини асри худимон чун демокротхойи либирол ва нолибирол жудо аз мардум, коммунистхо ва хоинини мусаллах ва фикрики дар ихтиёри душман хастанд, аммо аз хатохойи собиқи худ пушаймон шуданд ва қасд доранд ба нафъи қонуни шариати аллох ва ба нафъи мардум ва номус ва ватани худ рохи муборизайи мардумиро дар пеш бигиранд, ва аз хаққи муслим ва қатъий миллати мусалмони худишон пуштибоний кунанд то ба ин шикл жуброни иштибохоти худишонро бикунанд, истефода кунем.

  Албатта бархи аз мунофиқин ва секулярзадахо хам мумкин аст мажбур бишаванд барои касби манофеъи дунёвий ва ё тахти фишор ва таъсири афкори умумий миллати худишон ва дигар мўъминин ва ё муслимини жахон ба жиходи исломий миллатишон мулхақ бишаванд, ба хар хол иллатиш хар чи бошад боз зарурат дорадки куллияи ин нирухоро бо дар пеш гирифтани хазари комил дар мубориза муштараки алайхи ин душмани ишғолгари секуляри хорижий ва муртаддини махаллий тахти шўройи вохиди муттахид сохт ва жангро бар душмани аслий мутамаркиз кард, хамчунонки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо бастани пеймонхойи бо яхуди Мадина ва соири қабоил ва хамрох кардан ё хунсо кардани мунофиқин ва секулярзадахо барои ғалаба бар душмани аслий ва тамаркуз бар душмани аслий иттиходи фарогир ва қудрати умда алайхи душмани умда фарохам кард.

(идома дорад……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(23- қисм)

Диққат билан эътибор беринглар, мусулмонлар нубувват манхажига асосланган хилофат неъматини қўлдан бой бериш билан ўзларини қаердан пастликка,залилликка томон  етаклаб кетишди? Ва ўзларининг бечора бўлиб нобуд бўлишлари учун  асбобларни қандай қилиб ўз қўллари билан вужудга келтиришди? Ва  аллохни бандаларини орасида энг хақир ва энг қадрсиз бўлган ташқи секуляр кофирлар ва махаллий муртадлар,мунофиқларни олдида, ўзларини хақир,хор ва қадрсиз қилиб қўйишди? Бу ерда секуляристларнинг қўл остида залил бўлган яхудлар,насоролар, мажуслар хам мусулмонларнинг динларига,молларига,ерларига, номусларига, фарзандларига тама қилишди; мана шунча душманни қаршисида мусулмонлар ўзларини химоясиз бир  холга келтириб қўйишмадими?      

Жуда кўп панохсиз мусулмонлар тушиб қолган мана бундай комилан изтирорий ва оғир  вазият, аксарият мусулмонларни жуда хам танқидий ва ачинарли холатга солиб қўяди, баъзилар ўзларини хабашадаги мусулмонларни холатига тушиб қолгандек фикр қилишади, улар  дорул куфрга айланган ватанларини ташлаб чиқишган ва ундан кўра заифроқ дорул куфрга хижрат қилишган, бошқалари эса ўзларини хижратга хам қодир бўлмайдиган кишиларни жумласидан деб ўйлашади; яна бир даста мусулмонлар  хам мавжуд бўлиб, улар турли-хил тарқоқ ахзобларда,жамоатларда ўзларининг диёрларини ва бошқа мусулмонларни диёрларини дорул исломга қайтариш ва босқинчи кофирларни,ташқи секулярларни, секуляр муртадларни, улар томонидан тайинланган  махаллий сотқинларни  қувиб чиқариш ва яна қайтадан аллохни шариатидаги қонунларни татбиқ қилиш фикридадурлар. Улар ана ўша ғариблар ва фирқайи ножия бўлиб, улар турли-хил гурухларда хилма-хил диёрларга тақсим бўлиб кетишган ва хатто  уларни баъзиси чегараланган диёрларни дорул исломга айлантиришган ва ўзларининг хос фиқхларига асосан кичик изтирорий бадал хукуматни ташкил қилишга муваффақ бўлишган.

 Уларнинг вазифалари мушаххасдур, бизлар мана бу дарсимизда ва хаётимизда иншааллох бу фирқа билан хамрох ва йўлдош бўламиз, аммо бу ерда ана ўша оғир ва ночор вазиятда ишора қилиниши керак бўлган ва мунофиқлар ,секулярзадалар хам ундан жуда кўп суистефода қилган  нуқта шуки: агар кичик ё катта исломий изтирорий бадал хукумат мавжуд бўлмаса ва мусулмонлар дорул ислом неъматидан махрум бўлишса ва агар бир мусулмон нажжошийга ўхшаб ўзини иймонини эълон қилишга қодир бўлмаса ва  шароит топа олмаса, у бориб мусулмонларни жамоатини ва мусулмонларни манфаъатини сақлайдиган бир гурухни ё бир жамоатни ё хукуматни раислигини қўлга олса, мана бундай комилан изтирорий ва охирги мархалада қандай муносабат билдириш керак?

Мана бу мусулмон  шахс бизларнинг учинчи даражали душманимиз бўлмиш насронийларнинг ошкор куфрларини тасдиқлаш учун бу ишни қилганми? Бундай ишлар насронийларнинг ошкор куфрларини тасдиқлаш маъносини билдирадими? Бу ишларни хаммаси агар мусулмонларни манфаъати учун бўладиган бўлса ва кофирларни қаршисидаги мусулмонларни химоя қилинса ва мусулмонларни манфаъати ва жамоатига қарши бўлмаса, қабул қилиниши керак бўлган ягона  яхши иш хисобланади. Ва бизлар хам хабашадаги мухожир мусулмонлар нажжоший рохимахуллохнинг  кофир лашкарини қаршисида кўрсатган муносабатини билдиришимиз керак.

   У ерда хозир бўлишлик мусулмонларга зарба урилишига ё мусулмонга  қарши турган  ошкор кофирни химоя қилинишига боис бўладиган бўлса, мана бу навдаги изтирорий холат мусулмонлар учун ғайри шаръий ва харом хисобланади, агар огох бўлган бўлса ва ўзини ихтиёри билан қилса иртидод ва исломдан чиқиш саналади, хатто агар бир калима билан бўлса хам, энди уларга хизмат қилиш ё мусулмонларга зарба уришда уларга  хамрох бўлиш ё мусулмонларга қарши жанг қилиш хақида гапириб ўтирмаса хам бўлади.

Ха, мана бу нубувват манхажига асосланган хилофатни шохигарликка, мулукиятга айлантирган учқунни самарасидур. Агар бизларнинг мужохид уламоларимизни буюк кишиларни орзуси ва харакатлари   умавийларни,аббосийларни,усмонийларни давридаги мусулмонларнинг  яхлит хукуматини яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатга айлантириш бўлган бўлса, бугунги кундаги аксарият мусулмонларнинг орзуси ва харакатлари ўзларининг диёрларида ташқи секуляр  босқинчиларни  ва махаллий муртадларни қувиб чиқариш ва секулярзадаларни бир четга суриб  жойларига ўтирғизиб қўйиш  учун вохид жамоатга эга бўлишдан иборат, улар агар қўлларидан келса жуда кўп нуқсонларга эга бўлса хам исломий бадал хукуматни қўлга киритишни хохлашади. Улар бу хукуматни бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртадларни ва мунофиқларни ва махаллий секуляристларни, махсусан мунофиқ ва секулярзадаларни шубхаларини  баробарида химоя қилишга қўлларидан келганча харакат қилишади.

Мана бундай  изтирорий холатда, бир шахснинг кичик жамоат томонга ё кичик жамоатларнинг  вохид шўроси  томон ё мужохидларнинг шўро мажлисини ва исломий хукуматни нубувват манхажи томонга ё хатто исломий бадал хукумат томонга бошланган харакати, бошқа диёрларда хам шу тарзда шаклланиши керак, шу равиш билан хатто мусулмонлар ўзларининг исломий яхлит хукуматларини иншааллох нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлга киритишади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(23- قیسم)

دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِینگلَر، مُسُلمانلَر نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت نِعمَتِینِی قوُلدَن بای بِیرِیش بِیلَن اوُزلَرِینیی قَیِیردَن پَستلِیککَه، زَلِیللِیککَه تامان یِیتَکلَب کِیتِیشدِی؟ وَ اوُزلَرِینِینگ بِیچارَه بوُلِیب نابوُد بوُلِیشلَرِی اوُچُون اَسبابلَرنِی قَندَی قِیلییب اوُز قوُللَرِی بِیلَن وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِی؟ وَ اَلله نِی بَندَه لَرِینِی آرَه سِیدَه اِینگه حَقِیر وَ اِینگ قَدرسِیز بوُلگن تَشقِی سِکوُلار کافِرلَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر،مُنافِقلَرنِی آلدِیدَه، اوُزلَرِینِی حَقِیر، حار وَ قَدرسِیز قِیلِیب قوُیِیشدِی؟ بُو یِیردَه سِکوُلارِیستلَرنِینگ قوُل آستِیدَه زَلِیل بُولگن یَهُودلَر،نَصارالَر، مَجُوسلَر هَم مُسُلمانلَرنِینگ دِینلَرِیگه، ماللَرِیگه، یِیرلَرِیگه ،نامُوسلَرِیگه، فَرزَندلَرِیگه طَعمَه قِیلِیشدِی؛ مَنَه شوُنچَه دُشمَننِی قَرشِیسِیدَه مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِی حِمایَه سِیز بِیر حالگه کِیلتِیرِیب قوُیِیشمَه دِیمِی؟

جُودَه کوُپ پَناهسِیز مُسُلمانلَر توُشِیب قالگن مَنَه بوُندَی کامِلاً اِضطِرارِی وَ آغِیر وَضِیعیَت، اَکثَرِیَت مُسُلمانلَرنِی جُودَه هَم تَنقِیدِی وَ اَچِینَرلِی حالَتگه سالِیب قوُیَه دِی، بَعضِیلَر اوُزلَرِینِی حَبَشَه دَگِی مُسُلمانلَرنِی حالَتِیگه توُشِیب قالگندِیک فِکر قِیلِیشَه دِی، اوُلَر دارُ الکُفرگه اَیلَنگن وَطَنلَرِینِی تَشلَب چِیقِیشگن وَ اوُندَن کوُرَه ضَعِیفراق دارُ الکُفرگه هِجرَت قِیلِیشگن، باشقَه لَرِی اِیسَه اوُزلَرِینِی هِجرَتگه هَم قادِر بوُلمَیدِیگن کِیشِیلَرنِی جُملَه سِیدَن دِیب اوُیلَه شَه دِی؛ یَنَه بِیر دَستَه مُسُلمانلَر هَم مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر توُرلِی- هِیل تَرقاق اَحزابلَردَه، جَماعَتلَردَه اوُزلَرِینِینگ دِیارلَرِینِی وَ باشقَه مُسُلمانلَرنِی دِیارلَرِینِی دارُ الاِسلامگه قَیتَه رِیش وَ باسقِینچِی کافِرلَرنِی، تَشقِی سِکوُلارلَرنِی، سِکوُلار مُرتَدلَرنِی، اوُلَر تامانِیدَن تَعیِینلَنگن مَحَلِّی ساتقِینلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیش وَ یَنَه قَیتَه دَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی تَطبِیق قِیلِیش فِکرِیدَه دُورلَر. اوُلَر اَنَه اوُشَه غَرِیبلَرِی وَ فِرقَه یِی ناجِیَه بوُلِیب، اوُلَر توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَردَه هِیلمَه – هِیل دِیارلَرگه تَقسِیم بوُلِیب کِیتِیشگن وَ حَتَّی اوُلَرنِی بَعضِیسِی چِیگه رَه لَنگن دِیارلَرنِی دارُ الاِسلامگه اَیلَنتِیرِیشگن وَ اوُزلَرِینِینگ خاص فِقهلَرِیگه اَساساً کِیچِیک اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشگه مُوَفَّق بوُلِیشگن.

اوُلَرنِینگ وَظِیفَه لَرِی مُشَخَّصدوُر،بِیزلَر مَنَه بُو دَرسِیمِیزدَه وَ حَیاتِیمِیزدَه اِنشاءَالله بُو فِرقَه بِیلَن هَمراه وَ یوُلداش بوُلَه مِیز، اَمّا بُو یِیردَه اَنَه اوُشَه آغِیر وَ ناچار وَضِیعیَتدَه اِیشارَه قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن وَ مُنافِقلَر، سِکوُلارزَدَه لَر هَم اوُندَن جُودَه کوُپ سُوئِستِفادَه قِیلگن نوُقطَه شوُکِی: اَگر کِیچِیک یا کَتتَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت مَوجُود بوُلمَه سَه وَ مُسُلمانلَر دارُ الاِسلام نِعمَتِیدَن مَحرُوم بوُلِیشسَه وَ اَگر بِیر مُسُلمان نَجّاشِیگه اوُحشَب اوُزِینِی اِیمانِینِی اِعلان قِیلِیشگه قادِر بوُلمَسَه وَ شَرائِط تاپَه آلمَه سَه، اوُ بارِیب مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِینِی وَ مُسُلمانلَرنِی مَنفَعَتِینِی سَقلَیدِیگن بِیر گوُرُوهنِی یا بِیر جَماعَتنِی یا حُکوُمَتنِی رَئِیسلِیگِینِی قوُلگه آلسَه، مَنَه بوُندَی کامِلاً  اِضطِرارِی وَ آخِیرگِی مَرحَلَدَه قَندَی مُناسَبَت بِیلدِیرِیش کِیرَک؟

مَنَه بُو مُسُلمان شَخص بِیزلَرنِینگ اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِیمِیز بوُلمِیش نَصرانِیلَرنِینگ آشکار کُفرلَرِینِی تَصدِیقلَش اوُچُون بُو اِیشنِی قِیلگنمِی؟ بوُندَی اِیشلَر نَصرانِیلَرنِینگ آشکار کُفرلَرِینِی تَصدِیقلَش مَعناسِینِی بِیلدِیرَه دِیمِی؟ بوُ اِیشلَرنِی هَمَّه سِی اَگر مُسُلمانلَرنِی مَنفَعَتِی اوُچُون بُولَه دِیگن بوُلسَه وَ کافِرلَرنِی قَرشِیسِیدَگِی مُسُلمانلَرنِی حِمایَه قِیلِینسَه وَ مُسُلمانلَرنِی مَنفَعَتِی وَ جَماعَتِیگه قَرشِی بوُلمَسَه، قَبُول قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن یَگانَه یَحشِی اِیش حِسابلَه نَه دِی. وَ بِیزلَر هَم حَبَشَه دَگِی مُهاجِر مُسُلمانلَر نَجّاشِی رَحِمَهُ الله نِینگ کافِر لَشکَرِینِی قَرشِیسِیدَه کوُرسَتگن مُناسَبَتِینِی بِیلدِیرِیشِیمِیز کِیرَک.

اوُ یِیردَه حاضِر بوُلِیشلِیک مُسُلمانلَرگه ضَربَه اوُرِیلِیشِیگه یا مُسُلمانگه قَرشِی توُرگن آشکار کافِرنِی حِمایَه قِیلِینِیشِیگه بائِث بوُلَه دِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو نَوعدَگِی اِضطِرارِی حالَت مُسُلمانلَر اوُچوُن غَیرِی شَرعِی وَ حَرام حِسابلَه نَه دِی، اَگر آگاه بوُلگن بوُلسَه وَ اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن قِیلسَه اِرتِداد وَ اِسلامدَن چِیقِیش سَنَلَه دِی، حَتَّی اَگر بِیر کَلِیمَه بِیلَن بوُلسَه هَم، اِیندِی اوُلَرگه حِذمَت قِیلِیش یا مُسُلمانلَرگه ضَربَه اوُرِیشدَه اوُلَرگه هَمراه بوُلِیش یا مُسُلمانلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیش حَقِیدَه گه پِیرِیب اوُتِیرمَسَه هَم بوُلَه دِی.

حَه، مَنَه بُو نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی شاهِیگرلِیککَه، مُلوُکِیَتگه اَیلَنتِیرگن اوُچقوُننِی ثَمَرَه سِیدوُر. اَگر بِیزلَرنِینگ مُجاهِد اوُلَمالَرِیمِیزنِی بُویُوک کِیشِیلَرنِی آرزُوسِی وَ حَرَکَتلَرِی اوُمَوِیلَرنِی،عَبّاسِیلَرنِی ،عُثمانِیلَرنِی دَورِیدَگِی مُسُلمانلَرنِینگ یَحلِیط حُکوُمَتِینِی یَنَه قَیتَه دَن نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَنتِیرِیش بوُلگن بوُلسَه، بوُگوُنگِی کوُندَگِی اَکثَرِیَت مُسُلمانلَرنِینگ آرزوُسِی وَ حَرَکَتلَرِی اوُزلَرِینِینگ دِیارلَرِیدَه تَشقِی سِکوُلار باسقِینچِیلَرنِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیش وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب جایلَرِیگه اوُتِیرغِیزِیب قوُیِیش اوُچُون وَاحِد جَماعَتگه اِیگه بوُلِیشدَن عِبارَت، اوُلَر اَگر قوُللَرِیدَن کِیلسَه جوُدَه کوُپ نوُقصانلَرگه اِیگه بوُلسَه هَم اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشنِی هاحلَه شَه دِی. اوُلَر بُو حُکوُمَتنِی بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی وَ مُنافِقلَرنِی وَ مَحَلِّی سِکوُلارِیستلَرنِی، مَخصُوصاً مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی شُبهَه لَرِینِی بَرابَرِیدَه حِمایَه قِیلِیشگه قوُللَرِیدَن کِیلگنچَه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی.

 مَنَه بوُندَی اِضطِرارِی حالَتدَه، بِیر شَخصنِینگ کِیچِیک جَماعَت تامانگه یا کِیچِیک جَماعَتلَرنِینگ واحِد شوُراسِی تامان یا مُجاهِدلَرنِینگ شوُرا مَجلِیسِینِی وَ اِسلامِی حُکوُمَتنِی نُبَوَّت مَنهَجِی تامانگه یا حَتَّی اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت تامانگه باشلَنگن حَرَکَتِی، باشقَه دِیارلَردَه هَم شوُ طَرزدَه شَکللَه نِیشِی کِیرَک، شُو رَوِیش بِیلَن حَتَّی مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِینگ اِسلامِی یَحلِیط  حُکوُمَتلَرِینِی اِنشاءَالله نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(23- قسمت)

 نگاه کنید مسلمین با از دست دادن نعمت خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ از کجا به چه پستی و ذلیلی و خفتی خودشان را کشانده اند؟، و چه طوری اسباب بیچارگی و نابودی خودشان را با دستهای خودشان فراهم کردند؟ و خودشان را در نزد حقیر ترین و بی ارزش ترین بنده های الله که کفار سکولار خارجی و مرتدین محلی و منافقین هستند حقیر و بی ارزش کردند، که حتی ذلیلیهائی چون یهود و نصارا و مجوس هم که خودشان ذلیل دست سکولاریستها شدند هم، به دینشان و مالشان و سرزمین و ناموس و فرزندانشان هم طمع کرده اند؛ و مسلمین خودشان را در برابر اینهمه دشمن تنها و بی دفاع کرده اند؟ 

در چنین وضعیت کاملا اضطراری و وخیمی که خیلی ازمسلمین بی پناه درآن سقوط کرده اند، اکثریت قاطع مسلمین را در حالتهای بسیار بحرانی و اسفناکی قرار داده، که عده ای حتی خودشان را در دوران مسلمین مهاجر حبشه می بینند و وطنشان که تبدیل به دارالکفر شده است را رها کرده اند و به یک دارالکفر اهونتری مهاجرت کرده اند، عده ای دیگر هم خودشان را جزء آنانی می دانند که توان این هجرت را هم ندارند؛ و دسته هائی از مسلمین هم هستند که دراحزاب و جماعتهای مختلف و متفرقی در اندیشه ی بازگرداندن سرزمین خود و سایر سرزمینهای مسلمان نشین به دارالاسلام، و بیرون راندن کفار اشغالگر و سکولار خارجی و مرتدین سکولار و دست نشانده ی محلی از سرزمینهایشان و تطبیق دوباره ی قانون شریعت الله هستند. اینها همان غرباء و فرقه ی ناجیه ای هستند که درگروههای مختلف و سرزمینها ی مختلفی پخش شده اند و حتی بعضی از آنان توانسته اند سرزمینهای محدودی را تبدیل به دارالاسلام کنند و موفق شده اند حکومت بدیل اضطراری کوچکی را بر اساس فقه خاص خودشان به وجود بیاورند.

 اینها تلکیفشان مشخص است، و ما در کل این درسمان و زندگیمان با این فرقه ان شاء الله هم مسیر و همراه خواهیم بود، اما نکته ای که در این حالت وخیم و ناچاری لازم است به آن اشاره کنیم که منافقین و سکولار زده ها هم بسیار ازآن سوء استفاده کرده اند این است که: اگر حکومت بدیل اضطراری اسلامی کوچک یا بزرگ آن هم وجود نداشته باشد و مسلمین از نعمت دارالاسلام محروم بشوند اگر یک مسلمانی مثل نجاشی که حتی توانائی و موقعیت اعلام کردن ایمان خودش راهم ندارد، برود و ریاست یک گروه یا جماعت یا حکومت کافری را به دست بگیر دکه در خدمت حفظ جماعت مسلمین و منافع مسلمین باشد در چنین وضعیت کاملا اضطراری و آخرین مرحله چه واکنشی باید داشت؟

آیا چنین شخص مسلمانی به خاطر تأئید کفریات آشکار نصرانیها دشمنان شماره 3 ما این کار را کرده است؟ آیا چنین کاری به معنی تأئید کفریات آشکار نصرانی هاست؟  تمام این کارها تا زمانی که در جهت منافع مسلمین باشد و از مسلمانی در برابر کافری حمایت بشود و بر علیه منافع و جماعت مسلمین نباشد کار مطلوبی است که تنها می شود ازآن استقبال کرد. و همان واکنشی را نشان می دهیم که مسلمین مهاجر حبشه در برابر لشکر کافر نجاشی رحمه الله نشانش دادند.

زمانی این نوع حالت اضطراری برای مسلمین غیر شرعی و حرام می شود که حضور در آن منجر بشود به صدمه زدن به مسلمین یا حمایت کردن از یک کافر آشکار بر علیه یک مسلمان که در صورت آگاهی و اختیار ارتداد و خروج از اسلام محسوب می شود، حتی اگر با یک کلمه هم باشد حالا چه رسد به خدمت رسانی به آنها و یا همراه شدن با آنها در صدمه زدن و یا جنگ با مسلمین .

بله ، این از ثمرات آن جرقه ای است که خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را به شاهیگری و ملوکیت تبدیل کرد. اگر تلاش بزرگان ما و آرزوی ائمه ی مجاهد ما این بوده  است که حکومت یکپارچه ی مسلمین در زمان امویها و عباسیان و عثمانیها دوباره تبدیل بشود به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ امروزه آرزو و تلاش اکثریت قاطع مسلمین این شده است که در سرزمین خودشان جماعت موحدی داشته باشند تا بتوانند اشغالگران سکولار خارجی و مرتدین محلی را بیرون کنند، و منافقین و سکولار زده ها را سرجایشان بنشانند، و اگر موفق شدند حکومت بدیل اسلامی با نواقص زیادی هم داشته باشن،  تمام تلاششان این است که در برابر اینهمه کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی و منافقین و سکولاریستهای بومی و بخصوص در برابر شبهات منافقین و سکولار زده ها ازآن محافظت کنند .

    در چنین حالت اضطراری حرکت یک فرد به جماعت کوچک و حرکت جماعتهای کوچک به شورای موحد جماعتها و مجلس شورای مجاهدین و حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا حتی حکومت بدیل اسلامی درآن سرزمین شروع می شود و این حرکت باید درسرزمینهای دیگرهم به همین ترتیب شکل بگیرد تا در نهایت مسلمین بتوانند به آن حکومت یکپارچه ی اسلامی خود که ان شاء الله  اینبار خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  است دست پیدا کنند .

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(74- қисмат)

Мо ба пешинайи тамоми афрод ва гуруххо ва жамоатхо ва эътилофхо ва шўрохойи кучак нигох мекунем, муддат замони муъайяни онхоро мовриди озмойиш қарор медихем, хар вақтки инон амалан дар баробари яхудиёни жангталаб ва дини секуляризм ва муртаддин ба унвони мусалласики душмани шумора ек ахли қибла хастанд мовзеъи мушаххаси шаръий аз худишон нишон доданд, харгох инон амалан дар сафи ахли қибла бар алайхи душманони шумора ек ва ду ва се ахли қибла мовзеъи шаръий гирифтанд, ва аз жараёни харакат ба самти ташкили шўрохойи бузургтар ва вохиди исломий пуштибони карданд, мо метавонем бо инон ва тамоми куффори ахли китоб ва шибхи ахли китобики бо мо манофеъи муштараки дар жанги бо душмани аслийи мо пейдо мекунанд муттахид бишавем.

Мо дар хийни иттиход бо тамоми ин афроди мухталиф ва фирқахо ва гуруххойи мухталиф, бо риояти услуби шаръий ва хассоси амр ба маъруф ва нахий аз мункар, ва пиёда кардани услуби интиқод аз худ, дар баробари хамма мовзеъи фаоли мегирем, ва хамма бо риояти услуби шаръийи даъват жанбахойи манфийи хамдигарро мовриди интиқод қарор медихем то дар ислохи хамдигар ба хам кўмак кунем. Дар айни хол ба жанбахойи мусбати хамдигар эхтиром мегузорем, ва ононро баржаста мекунем, ва аз ин жанбахойи мусбати хамдигар пуштибоний мекунем. Танхо дар ин сурат астки метавонем айбхойимонро зуд бартараф кунем, ва ижоза надихем душманонимон аз коноли ин айбхо ба мо садама бизананд, ва танхо дар ин сурат астки то замони расидан ба ижмоъи вохид метавонем қудрати харакат ба жилови исломимонро тақвият кунем, ва бар муттахидини дини секуляризм боз хам заработи нийрумандтари ворид кунем.

Бародарони номутаодил ва номезон ва кутох фикри инқилобийи мо ба тағйироти гуруххо ва афрод ва мазохиб ва ахзоб ва тафосири мухталиф ахамият намедиханд, ва вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи худишон ва соири муслиминро мовриди таважжух қарор намедиханд, барои хамин астки ба сурати дугмотик ва жазмият ва пофишорийи таъассубомиз ва бидуни далили мўътабари шаръий, бар дурустийи раъйи ек олимки марбут ба қарнхо пеш ва замони худиш буда аст, саъй мекунанд ижтиходоти он бузургворон дар гузаштаро бар вазъи мовжуди мо тахмил кунандки, бо такрори ин ижтиходоти ғейри мунтабиқ бо вазъи мовжуд  ва ирояи рохи халхои ғейри шаръий дар кутох муддат се мусибат бар жараён руба жилови муслимин ворид мекунанд:  

-еки инки хам фикрхойишонро ба иқдомоти ифротий ва мусиббор водор мекунанд ва энержийи ин сармояхойи азимро хадар медиханд.

-мусибати дувум инки жунбуши мужохидинро аз анбухи муслимин жудо мекунанд ва мужохидро табдил мекунанд ба мохийи бидуни об.

-мусибати севумики ин дустони номутаодил ва номезони мо бар ахли қибла тахмил мекунанд ин астки нийрухойи мужохид ва озодихохро муншаъиб ва тика тика мекунанд ва ғейри мумкин месозандки зарбайи умда бар душмани умдайи мутамаркиз   ворид бишавад.

Мо мебинемки душманони муттахид мо аз шикофхойики бародарони номутаодил ва номезони мо ба вужуд меоваранд нихояти суъистефодаро барои зарба задан ба хамма мекунанд, ва саъй доранд аз ин шикофхо ва тика ва тика шуданхойи муслимин тажовузот ва амалиётхойи рохзанонашонро бар сари ахли қибла пеш аз пеш ташдид кунанд.

Инхо бахши аз самароти ин бародарони номутаодил ва қосири мост, аммо мо хақ надоремки бо дар пеш гирифтани мубориза алайхи қосирин иштибохи маъмули худишонро муртакиб бишавем ва екпорчагиро инкор кунем, хамчунин набояд бо дар пеш гирифтани дифоъ аз екпорчаги ба хатохойи тазохур ва авомфариби биёфтемки ба сарфи назар кардани мубориза алайхи кутох фикрон ва қосирин тазохур мекунанд. Жараёни исломийки ба самти ташкили шўройи улил амр дар харакат аст бо риояти тамоми усули даъват, ва пархез аз иртикоби мункари бузургтар ба жойи мункари кучактар , ба мубориза оштинопазир ва беамоний алайхи хар ду гурух пардохта, ва барои дифоъ аз вахдати ахли қибла ва екпорчаги жунбуши исломий, ва такомул бахшидан ба шўрохойи кучак ба шўройи вохиди улил амри жахоний аз хеч талоши сарфиназар намекунад.

Мо бояд дақиқан бейни душманон, ва дустоники муртакиби иштибох шуданд фарқ бигузорем: душманро бояд кубид ва мужохидини фирқайи ножияйироки муртакиби иштибох шудандро бояд бо кўмаки “ интиқод ба сабки исломияш” ба рохи рост хидоят кард. Бо дар пеш гирифтани ин равиш бояд бо нирухойи куллия мўъминин муттахид шуд ва иттиходи умдаро дар шўрохойи умда ба вужуд овард то алайхи душманони умда мубориза кард.

Ин иттиходи умдайики ахли қибла ба вужуд меоваранд бидуни шак мажмуъайи аз мазохиб ва тафсирхо ва назароти мухталифи хастанд ва мовзеъгири онхо нисбат ба масоили мухталиф хам мумкин аст мухталиф бошад, аммо онхо дар хар хол вужуд доранд ва бар жамоати васиъи аз муслимин таъсир мегузоранд, барои инки жамоатхойи бештариро ба жиход дар рохи тахкими қонуни шариати аллох ва ижоди уммати вохид ва жамоати вохид аз коноли хукумати исломий ва шўройи улил амри вохиди муслимин кашонд набояд иттиходи муштараки бо ин жамиъатхо, тахти рахбари шўройи вохид ва хукумати исломий дар хар сатхиро рад кард. Шойиста нестки мўъминин ва бахусус мўъминини мужохид фирқайи ножияки пас аз нусрати аллох танхо пуштибонони хамдигар хастанд танхо ба мавориди ихтилофи назар чашм бидузанд, балки бояд ба нукоти муштараки беандоза муъассир ва қавий дар тафсирхо чашм бидузанд ва мовриди таважжух қароришон бидиханд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(73- қисмат)

Дар ин уммати огохи хадафдори харакатийки ба вужуд омаданд зан ва мард ба сурати ексон огохона ба суйи хадафи вохидишон дар харакат хастанд:

: ‏فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ:

• هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ
• وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي
• وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا

لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (آل عمران/195)

Пас парвардигоришон дуойи ишонро пазирофт ва посухишон додки ман амали хеч каси аз шумороки ба кор пардохта бошад- хох зан бошад ё мард – зойеъ нахохам кард. Баъзи аз шумо аз баъзи дигар хастанд. Ононики хижрат карданд, ва аз хонахойи худ ронда шуданд, ва дар рохи ман азият ва озоришон расонданд, ва жангиданд ва кушта шуданд, хар ойина гунохонишонро мебахшам ва ба бехиштишон дар меоварам. Бехиштики рудхонахо дар зери ( дарахтони) он равон аст. Ин подоши аз суйи худо аст, ва подоши нику танхо назди худо аст.

Дар ин сурат пейдоиши мўъминини чун уммул мўъминин Хадича аввалин шахсики ба паёми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иймон овард, ё чун Сумайя аввалин касики дар рохи ислом ва иймониш хун дод ва шахид шуд, ё каси чун Нусайбаки дар пеймони ақаба, ва ғазва ухуд ва ғазвайи хадайбия ва ғазвайи хунайн ва жанги ямома хузур  пейдо мекунад ва жиход ва мубориза мекунад ва хатто еки аз дастхояш дар жанг қатъ мешавад ва дар жанги ухуд аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурати мусаллахона дифоъ мекунад ва даххо намунайи дигари ошкоро ба мо мегуяндки: дар ин харакати огохона ва хадафманд, тамоми муслимин бидуни махдудияти жинсияти мовзеъи худишонро бидуни ибхом ва бо сирохат дар баробари қонуни шариати аллох ва жохилият хоким медонанд, инон метафовут ва тамошогар нестанд, балки мутаносиб бо тавоноийхойишон нақш ийфо мекунанд ва ба пеш мераванд.

Хам акнун мо хамки дар масири харакат ба самти ташкили шўройи улил амри вохиди жахоний ва уммати вохид ва жамоати вохид дар харакат хастем бояд ба еки дигар аз ин асбобики лозим ва зарурий аст ба унвони чохорумин пеш ниёзи ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий риоят бишаванд ахамият бидихемки – дар зимни хам масир шудан ва риояти хаққи фирқайи мансураки дар гуруххойи мухталифи ва мазохиби мутафарриқи бахш шуданд ва гум ва ғариб хастанд – чигунагийи бархурд бо ахли қиблайи астки дар мавориди бо мо ихтилофоти доранд.

Дар ин масир ба самти вахдат ва шўройи улил амри вохид каси хақ надорадки дар бораи мазохиб ва гуруххойи мутаъаллиқ ба ахли қибла қазовати иғроқомиз, мунхариф ва масх шуда дошта бошад, замони хам ек мусалмон ё ек гурух ва жамоат ё ек эътилоф ва шўройи махдуди исломий мутаъаллиқ ба мантақа ё мазхаби хосси, аз нигохи мо, жанбахойи манфий хам дошта бошад ва хатто амири фожири хам дошта бошад боз набояд уро бо душман дар ек радиф қарор бидихем, ва уро бо аъмоли иштибохимон ба самт ва суйи тоғутхойи ишғолгари хорижий ва новкарони махаллий онхо суқ бидихем.

Еки аз ин аъмоли иштибохики мумкин аст ек мусалмон дар баробари муслимини мухолифиш муртакиб бишавад пешдовари ва зехнигарийи махз ва дури аз воқеъиятхойи мовжуд аст. Шахс наметавонад алъон фирқа ё гурухики бо он мувожих астро дарк кунад, ва бо зехниятики фалон олим дар чанд қарни гузашта дар мовриди ин фирқа ироя дода аст дар мовридиш сухбат мекунад, ва табиий астки ин пеш довари ва зехнигарийи махз бо вазъи мовжуд намесозад, ва шахс дучори чанин натижагирихойи сабук сарона ва беарзиши мешавад.

Ин бародарони номутаодил ва номезони мо мутаъаллиқ ба алъон нестанд ва дар қарнхойи гузашта зиндаги мекунанд, ва қасд доранд бо баддахани ва тухмат зани ва хушунат ва лажбози ба жойи онки кафши ба андозайи по бигиранд, саъй доранд похоро битарошанд то андозайи қолиб ва шуморайи мовриди назари онхо бишавад. Чиро? Чун чанд қарни газашта еки аз уламо гуфта аст ин шахс аз ин фирқа ва гурух шуморайи пойиш хамин аст, ва алъон ин бародари номезон ва номутаодили мо хиёл мекунад хаммайи насли ин шахс ё хаммайи аъзойи ин фирқайики ин шахс ба он таъаллуқ дорад хаммашон шуморайи пойишон хамони астки он олими бузургвор дар  он қарн гуфта аст.

Алъонки мо бо омузиши иймон ва огохихойи лозим ва зарурий ва ба дунболи ин ба ахамият ва жойгохи фирқайи ножия ва танхо пуштибононимон пас аз нусрати аллох пей бурдем ва амалан дар ин масир дар холи харакат хастем зарурий астки ин натижагирихойи сабук сарона ва ба дур аз воқеиятро дур бирезем. Мо имруз, ва ниёзхойи имрузи худимон ва жараёни харакатимон ба самт ва суйи шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохидро мебинем, ва мутаносиб бо имрузимон ва харакат ба самти хадафимон тасмим мегирем.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(22- қисм)

Мана бу юмшоқ жанглардан сўнг ички тортишувларни,тафарруқни,сустликни,залилликни ижод қилишди, 

 «فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ريحُکُمْ»

ва нихоят эса иссиқ жангларни ва мусулмонларни хукуматини нобуд қилишни бошлашди, улар хатто мусулмонларни ўзини нобуд қилишни андалусда муваффақият билан тажрибадан ўтказишган эди. Улар андалус тажрибасига эга эдилар, шунинг учун хам усмонийлар хукуматини андалусий қилиш режасини ўзларига мақсад қилиб қўйишади ва биринчи бўлиб юмшоқ,совуқ,рухий жанглар орқали ишларини бошлашади,масалан:

1-Мусулмонларни ўртасида мазхабий таъассубликларни кенгайтириш. шиъа- сунний, салафий- сўфий, салафий – ханафийга ўхшаган ихтилофларни чуқурлаштириш.

2-Мусулмонларни ўртасида забоний ва нажодий таъассубликларни тарқатиш ва кенгайтириш, чунки баъзи жойларда бу мазхабий таъассубликларга аралашиб кетади.

 3-Европада секуляристларнинг қудратга келганларидан сўнг секуляризм динини таблиғ қилишлик.

 Парижда “тараққиёт ва сулх иттифоқини комитаси” номи остида секулярист турк ёшларини тарбия қилишга ўхшайди, уларга таълим берилгандан сўнг усмонийларни хукуматини орасига жўнатилар эди, 1908 йилда бутун жахон секуляристлари усмонийларнинг исломий изтирорий бадал хукуматини нобуд қилиш учун  худди шу муртад секуляристларни химоят қилишди.

Буни баробарида англиялик ва франциялик секулярлар хам араб миллатчилиги шиори остида ва уларни арабларни вохид хукуматини ташкил қилишга тарғиб қилиб ўзларининг секуляристик таълимларини ахмад жамол пошога ўхшаган шахслар орқали ўргата бошлашди, ахмад жамол пошони келиб чиқиши турк бўлган, лекин бу ерда арабларнинг секуляристик нацианализмини химоя қилиб чиқади. Худди шунга ўхшаб туркияда хам келиб чиқиши араб бўлганлар  туркларнинг секуляристик нацианализмини химоя қилиб чиқишади.

Мана бу мархалада мусулмонларнинг учинчи даражали душманлари насронийлар, мусулмонларнинг биринчи даражали душмани секуляристларга хамрох бўлишади, бундан олдин яхудийлар хам секуляр муртадлар билан бирга муттахид бўлишган эди. Насронийларнинг мубаллиғларидан бири волмуиз вимер 1935 йилда насронийларнинг байтул муқаддасдаги  конференциясида айтадики: бизларнинг мақсадимиз мусулмонларни ийсовий қилиш эмас, бу улар учун харом хисобланади, балки бизни мақсадимиз уларни исломдан узоқлаштириш, улар аллох билан алоқа қилмайдиган кимсаларга айланиши керак ва сизлар мана бу иш орқали ислом жахонини мустамлака қилиш учун йўлни тайёрлайсизлар ва улар сизлар тайёрлаган йўлда харакат қилишади. Нима бўлганини тушундингларми? Агар керак бўлса мусулмонларнинг душманини  юмшоқ ва совуқ уруши борасидаги бу режани ўн марталаб бўлса хам такрорлашимиз лозим, балким шуни таъсирида аллох бизларга рахм қилиб уйғонсак ва иззатимизни қўлга киритсак ва мана бу хорликлардан қутилсак.

Хар қандай холатда хам секуляризм дини мана бу совуқ ва юмшоқ,рухий жангда муртадлар ва мунофиқлар,секулярзадалардан фойдаланган холда исломий бадал хукуматни тафарруқ ижод қилиш ва мусулмонларнинг иймон ва вахдат қудратини йўқотиш билан  заифлашиши учун шароитни мухайё қилгач, уларнинг харбий жанглари ва хамлалари бошланди. Франция ва россия 17 асрни ярмида усмонийларни қўл остидаги баъзи минтақаларни ишғол қилади. Секуляр франция кейинчалик жазоирни, тунисни,марокашни хам ишғол қилади. Секуляр италияликлар эса ливияга кириб келишди ва секуляр англия хам бундан олдинроқ хинд қитъасини бутунлай мусулмонларни хукмронлигидан чиқариб олиб аданга кириб келади ва яманни жанубигача ишғол қилади.

Усмонийларнинг исломий изтирорий бадал хукумати босқинчиларни қувиб чиқариш учун ўзига қайтишни ўрнига германияга ўхшаган  бошқа бир секуляр давлатга алданади ва биринчи жахон урушида социалист  германияни фойдасига жангда иштирок этади, мустафо камол пошо ( отатурк деб машхур бўлган) бу жангларда машхур бўлади ва шубхали тарзда энг юқори харбий даражани қўлга киритади.

Мана бу вазиятда усмонийларни давлати ўзидаги заифликка қарамасдан ташқи душман билан жанг қилишга қудрати етган, шу сабабли хам секуляр англияликлар ер ва озодлик каби  ёлғон ваъдалар билан арабларнинг миллатчилик хиссиётларидан ва арабларнинг усмоний нақшбандий ханафийлар билан ихтилофидан  фойдаланишди ва шох файсал ва ашраф хусайнга ўхшаганларни истиқлолга ва тафарруқ ижод қилишга тарғиб қилиш орқали усмонийларга энг катта зарбаларни уришади.      

Мана бу вазиятда усмонийларни давлати араб миллатчиларига қарши ва ички мазхабчиларга қарши жангдан ожиз бўлиб қолди ва нихоят отатурк номли бир секулярни қўзғалони билан ва хилофатни қонуний эканини инкор қилиб уни орадан йўқотиш бўйича отатуркни қувватлантирган  абдурраззоқга ўхшаган мунофиқ ва секулярзадаларни химояти остида 57 рахбарга ва 57 байроққа ва 57 давлатга тақсимланди, мусулмонларнинг вохид исломий бадал хукумати 6 асрга яқин ўзидаги  барча айблари билан бирга мусулмонларнинг дорул исломини мухофизат қилиб келган эди, балким бу давлатларни бир ё иккитаси истисно бўлиши мумкин, лекин бошқа қолган хаммаси хозирги пайтгача бутун жахон секуляр кофирлари ва секуляр муртадлар томонидан қўйиб қўйилган сотқинларни қўлида секуляризм динининг куфр қонунларига кўра идора қилинади.    

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(22- قیسم)

مَنَه بُو یوُمشاق جَنگلَردَن سوُنگ اِیچکِی تارتِیشُولَرنِی، تَفَرُّقنِی ، سُوستلِیکنِی،زَلِیللِیکنِی اِیجاد قِیلِیشدِی،  «فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ريحُکُمْ» وَ نِهایَت اِیسَه اِیسسِیق جَنگلَرنِی وَ مُسُلمانلَرنِی حُکوُمَتِینِی نابوُد قِیلِیشنِی باشلَشدِی، اوُلَر حَتَّی مُسُلمانلَرنِی اوُزِینِی نابوُد قِیلِیشنِی اَندَلوُسدَه مُوَفَّقِیَت بِیلَن تَجرِیبَه دَن اوُتکَه زِیشگن اِیدِی. اوُلَر اَندَلوُس تَجرِیبَه سِیگه اِیگه اِیدِیلَر، شُونِینگ اوُچُون هَم عُثمانِیلَر حُکوُمَتِینِی اَندَلوُسِی قِیلِیش رِیجَه سِینِی اوُزلَرِیگه مَقصَد قِیلِیب قوُیِیشَه دِی وَ بِیرِینچِی بوُلِیب یوُمشاق، ساوُوق، رُوحِی جَنگلَر آرقَه لِی اِیشلَرِینِی باشلَه شَه دِی، مَثَلاً:

1- مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَذهَبِی تَعَصُّبلِیکلَرنِی کِینگیتِیرِیش، شِیعَه – سُنِّی، سَلَفِی – صُوفِی، سَلَفِی – حَنَفِیگه اوُحشه گن اِیختِلافلَرنِی چوُقوُرلَشتِیرِیش.

2- مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه زَبانِی وَ نَجادِی تَعَصُّبلِیکلَرنِی تَرقَه تِیش وَ کِینگیتِیرِیش، چُونکِی بَعضِی جایلَردَه بُو مَذهَبِی تَعَصُّبلِیکلَرگه اَرَه لَه شِیب کِیتَه دِی.

یِیورَاپَدَه سِکوُلارِیستلَرنِینگ قُدرَتگه کِیلگنلَرِیدَن سُونگ سِکوُلارِیزم دِینِینِی تَبلِیغ قِیلِیشلِیک.

پَرِیجدَه “تَرَقِّیات وَ صُلح اِتِّفاقِینِی کامِیتَه سِی” نامِی آستِیدَه سِکوُلارِیست تُورک یاشلَرِینِی تَربِیَه قِیلِیشگه اوُحشَیدِی، اوُلَرگه تَعلِیم بِیرِیلگندَن سُونگ عُثمانِیلَرنِی حُکوُمَتِینِی آرَه سِیگه جُونَه تِیلَر اِیدِی، 1908 یِیلدَه بوُتُون جَهان سِکوُلارِیستلَرِی عُثمانِیلَرنِینگ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتِینِی نابوُد قِیلِیش اوُچُون حوُددِی شُو مُرتَد سِکوُلارِیستلَرنِی حِمایَت قِیلِیشدِی.

بُونِی بَرابَرِیدَه اَنگلِیَه لِیک وَ فرَنسِیَه لِیک سِکوُلارلَر هَم عَرَب مِللَتچِیلِیگِی شِیعارِی آستِیدَه وَ اوُلَرنِی عَرَبلَرنِی واحِد حُکوُمَتِینِی تَشکِیل قِیلِیشگه تَرغِیب قِیلِیب اوُزلَرِینِینگ سِکوُلارِیستِیک تَعلِیملَرِینِی اَحمَد جَمال پاشاگه اوُحشَه گن شَخصلَر آرقَه لِی اوُرگه تَه باشلَشدِی، اَحمَد جشمال پاشانِی کِیلِیب چِیقِیشِی توُرک بوُلگن، لِیکِن بُو یِیردَه عَرَبلَرنِینگ سِکوُلارِیستِیک نَسِیانالِیزمِینِی  حِمایَه قِیلِیب چِیقَه دِی. حوُددِی شوُنگه اوُحشَب توُرکِیَه دَه هَم کِیلِیب چِیقِیشِی عَرَب بوُلگنلَر توُرکلَرنِینگ سِکوُلارِیستِیک نَسِیانالِیزمِینِی حِمایَه قِیلِیب چِیقِیشَه دِی.

مَنَه بُو مَرحَلَه دَه مُسُلمانلَرنِینگ اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنلَرِی نَصرانِیلَر، مُسُلمانلَرنِینگ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِی سِکوُلارِیستلَرگه هَمراه بُولِیشَه دِی، بوُندَن آلدِین یَهُودِیلَر هَم سِکوُلار مُرتَدلَر بِیلَن بِیرگه مُتَّحِد بُولِیشگن اِیدِی. نَصرانِیلَرنِینگ مُبَلِّیغلَرِیدَن بِیرِی والمُویِز وِیمِیر 1935 یِیلدَه نَصرانِیلَرنِینگ بَیتُ المُقَدَّسدَگِی کانفِیرِینسِیَه سِیدَه اَیتَه دِیکِی: بِیزلَرنِینگ مَقصَدِیمِیز مُسُلمانلَرنِی عِیسَی وِی قِیلِیش اِیمَس، بُو اوُلَر اوُچُون حَرام حِسابلَه نَه دِی، بَلکِی بِیزنِی مَقصَدِیمِیز اوُلَرنِی اِسلامدَن اوُزاقلَشتِیرِیش، اوُلَر اَلله بِیلَن عَلاقَه قِیلمَیدِیگن کِیمسَه لَرگه اَیلَه نِیشِی  کِیرَک وَ سِیزلَر مَنَه بُو اِیش آرقَه لِی اِسلام جَهانِینِی مُستَملَکَه قِیلِیش اوُچُون یوُلنِی تَیّارلَیسِیزلَر وَ اوُلَر سِیزلَر تَیّارلَه گن یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی. نِیمَه بوُلگه نِینِی توُشوُندِینگلَرمِی؟ اَگر کِیرَک بوُلسَه مُسُلمانلَرنِینگ دُشمَنِینِی یوُمشاق وَ ساوُوق اوُرُوشِی بارَه سِیدَگِی بوُ رِیجَه نِی اوُن مَرتَه لَب بوُلسَه هَم تَکرارلَه شِیمِیز لازِم، بَلکِیم شوُنِی تَأثِیرِیدَه اَلله بِیزلَرگه رَحم قِیلِیب اوُیغانسَک وَ عِزَّتِیمِیزنِی قوُلگه کِیرِیتسَک وَ مَنَه بُو حارلِیکلَردَن قوُتوُلسَک.

هَر قَندَی حالَتدَه هَم سِکوُلارِیزم دِینِی مَنَه بُو ساوُوق وَ یوُمشاق،رُوحِی جَنگدَه مُرتَدلَروَ مُنافِقلَر، سِکوُلارزَدَه لَردَن فایدَه لَنگن حالدَه اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَفَرُّق اِیجاد قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِینگ اِیمان وَ وَحدَت قُدرَتِینِی یُوقاتِیش بِیلَن ضَعِیفلَه شِیشِی اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیَّا قِیلگچ، اوُلَرنِینگ حَربِی جَنگلَرِی وَ حَملَه لَرِی باشلَندِی. فرَنسِیَه وَ راسِّیَه 17 عَصرنِی یَرمِیدَه عُثمانِیلَرنِی قوُل آستِیدَگِی بَعضِی مِنطَقَه لَرنِی اِیشغال قِیلَه دِی. سِکوُلار فرَنسِیَه کِییِینچَه لِیک جَزائِرنِی،توُنِیسنِی،مَراکَشنِی هَم اِیشغال قِیلَه دِی. سِکوُلار اِتَه لِیَه لِیکلَر اِیسَه لِیوِیَه گه کِیرِیب کِیلِیشدِی وَ سِکوُلار اَنگلِیَه هَم بوُندَن آلدِینراق هِند قِطعَه سِینِی بوُتوُنلَی مُسُلمانلَرنِی حُکمرانلِیگِیدَن چِیقَه رِیب آلِیب عَدَنگه کِیرِیب کِیلَه دِی وَ یَمَننِی جَنوُبِیگه چَه اِیشغال قِیلَه دِی.

عُثمانِیلَرنِینگ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتِی باسقِینچِیلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیش اوُچُون اوُزِیگه قَیتِیشنِی اوُرنِیگه گِیرمَه نِیَه گه اوُحشَه گن باشقَه بِیر سِکوُلار دَولَتگه اَلدَه نَه دِی وَ بِیرِینچِی جَهان اوُرُوشِیدَه ساسِیالِیست گِیرمَه نِیَه نِی فایدَه سِیگه جَنگدَه اِیشتِراک اِیتَه دِی، مُصطَفَی کَمال پاشا( آتَه توُرک دِیب مَشهُور بوُلگن) بُو جَنگلَردَه مَشهُور بوُلَه دِی وَ شُبهَه لِی طَرزدَه اِینگ یوُقارِی حَربِی دَرَجَه نِی قوُلگه کِیرِیتَه دِی.

  مَنَه بُو وَضِیعیَتدَه عُثمانِیلَرنِی دَولَتِی اوُزِیدَگِی ضَعِیفلِیککَه قَرَمَسدَن تَشقِی دُشمَن بِیلَن جَنگ قِیلِیشگه قُدرَتِی یِیتگن، شوُ سَبَبلِی هَم سِکوُلار اَنگلِیَه لِیکلَر یِیر وَ  آزادلِیک کَبِی یالغان وَعدَه لَر بِیلَن عَرَبلَرنِینگ مِللَتچِیلِیک حِسِّیاتلَرِیدَن وَ عَرَبلَرنِینگ عُثمانِی نَقشَبندِی حَنَفِیلَر بِیلَن اِیختِلافِیدَن فایدَه لَه نِیشدِی وَ شاه فَیصَل وَ اَشرَف حُسَینگه اوُحشَه گنلَرنِی اِستِقلالگه وَ تَفَرُّق اِیجاد قِیلِیشگه تَرغِیب قِیلِیش آرقَه لِی عُثمانِیلَرگه اِینگ کَتتَه ضَربَه لَرنِی اوُرِیشَه دِی. ^[1]

مَنَه بُو وَضِیعیَتدَه عُثمانِیلَرنِی دَولَتِی عَرَب مِللَتچِیلَرِیگه قَرشِی وَ اِیچکِی مَذهَبچِیلَرگه قَرشِی جَنگدَن عاجِیز بوُلِیب قالدِی وَ نِهایَت آتَه توُرک ناملِی بِیر سِکوُلارلَرنِی قوُزغَلانِی بِیلَن وَ خِلافَتنِی قانوُنِی اِیکَه نِینِی انِکار قِیلِیب اوُنِی آرَه دَن یوُقاتِیش بوُیِیچَه آتَه توُرکنِی قُوَّتلَنتِیرگن عَبدُالرَّزّاقگه اوُحشَه گن مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی حِمایَتِی آستِیدَه 57 رَهبَرگه وَ 57 بَیراققَه وَ 57 دَولَتگه تَقسِیملَندِی، مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتِی 6 عَصرگه یَقِین اوُزِیدَگِی بَرچَه عَیبلَرِی بِیلَن بِیرگه مُسُلمانلَرنِینگ دارُ الاِسلامِینِی مُحافِظَت قِیلِیب کِیلگن اِیدِی، بَلکِیم بُو دَولَتلَرنِی بِیر یا اِیککِیتَه سِی اِستِثنا بوُلِیشِی مُومکِین، لِیکِن باشقَه قالگن هَمَّه سِی حاضِرگِی پَیتگه چَه بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِی وَ سِکوُلار مُرتَدلَر تامانِیدَن قوُیِیب قوُیِیلگن ساتقِینلَرنِی قوُلِیدَه سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ کُفر قانوُنلَرِیگه کوُرَه اِدارَه قِیلِینَه دِی.   ^[2]

(دوامی بار…….)

---

[1] کسانی چون میرزا تقی شیرازی ، سید محسن حکیم ، سید مصطفی کاشانی ، سید ابوالقاسم کاشانی زعیم های شیعه بودند که بر خلاف غلات صفوی از دولت عثمانی حمایت و بعضا در حمایت از آنها در مقابل انگلیس جهاد کردند .

[2] آیات الله خمینی در مورد طرح خائنانه تجزیه دولت عثمانی می گوید:

مسلمین آنها بودند که مجد آنها دنیا را گرفته بود، تمدن آنها فوق تمدن ها بود، معنویات آنها بالاترین معنویات بود، رجال آنها برجسته ترین رجال بود، توسعه مملکتشان از همه ممالک بیشتر بود، سیطره حکومتشان بر دنیا غالب شده بود. دیدند که با این سیطره، با این وحدت دول اسلامی نمی شود تحمیل کرد چیزهائی را که آنها می خواهند، نمی شود ذخائر اینها را طلای سیاه اینها را، طلای زرد اینها را، نمی شود اینها را قبضه کرد، درصدد چاره بر آمدند، چاره این بود که بین ممالک اسلامی تفرقه بیندازند. شاید بسیاری، بعضی از شما یادشان بیاید جنگ بین المللی را، جنگ اول بین المللی را که با مسلمین و با دولت بزرگ عثمانی چه کردند، دولت عثمانی یکی از دولی بود که اگر با شوروی طرف می شد، گاهی او را زمین می زد، سایر دول حریف میدان او نبودند. دولت عثمانی یک دولت اسلامی بود که سیطره اش گرفته بود تقریباً از شرق تا غرب را، آنها دیدند که با این دولت اسلامی به این قوی ای نمی شود چاره ای کرد، نمی شود ذخائر را برد. بعد از اینکه در این جنگ با آن بساط غلبه پیدا کردند، تجزیه کردند دولت عثمانی را به دولتهای بسیار کوچک، کوچک. برای هر یک از آنها هم یا امیری قرار دادند یا سلطانی قرار دادند یا رئیس جمهوری قرار دادند. آنها در قبضه مستعمرچی ها و ملت بیچاره در قبضه آنها، با این وضع یک دولت عثمانی با آن مرز را زمین زدند و دولت های اسلامی از خواب بیدار نشدند یا خودشان را به خواب زدند. این دولت عثمانی در تحت ظل خلافت اسلامی، در تحت ظل اتکا به قرآن مجید آن مرز را داشت، بعد از آنکه تجزیه شد، در زمان ما، در زمان آتاتورک خبیث، اسلام را در آنجا الغاء کردند و الان دولت ترکیه دولت مسلم نیست، دولت حسابش از اسلام جداست مراسم دینی ندارد دولت، احکام دینی دولت ندارد لکن ملت شریف ترکیه مسلم هستند و اینها هستند که در سال هایی که به مکه می روند طایفه اینها به نسبت بیشتر از دیگران است. دولت یک همچو دولتی است، آن مرز را به اتکا به اسلام به دست آورد و آنها دیدند که اتکاء به اسلام نقطه بسیار بزرگی است که با این اتکا نمی شود دولت های اسلامی را از بین برد، در ترکیه اسلام را از حساب دولت جدا کردند و حالا می بینید که در قبرس که از ترک ها کشته می شود یک مسلم نیست که متاسف باشد. این تاسف دارد که یک دولتی جوری بکند طوری رفتار بکند که بعد از آنکه در مقابله نصاری زمین بخورد یا از آن کشته داده بشود، دول اسلامی دیگر بی تفاوت باشند نسبت به او. اگر یک نفر هم اظهار تاسف بکند (یک آخوند پوسیده ای مثل من) دول اسلامی که اظهار تاسف نمی کنند برای اینکه مجد اسلامی را از دست دادند. (صحیفه نور جلد 1 صفحه 88)