وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(25- قسمت)

در هر صورت، این آیات و تاریخ کفار و مرتدین برایمان روشن و آشکار می کند که سخن هم خوبش هست هم بدش. مثل توهین کردن و فحاشی کردن و کفر گوئی و غیره. و می توانیم بگوییم: هر سخنی که از نظر قانون شریعت الله بد و حرام باشد ممنوع است حالا چه در قالب نثر باشد و همین طوری عادی گفته بشود چه در قالب شعر و ترانه باشد. و هر چه طبق قانون شریعت الله خوب باشد آزاد است . شعرهائی که در آوازها و ترانه ها و گورانی هاهم گفته می شوند همین طوری هستند .

 آواز خواندن هم کاملا فطری است . از یک بچه ی حول و حوش یکی دوساله بگیر که تازه به قول ما دارد گاره گار می کند و در هنگام خواباندنش انواع صداها را در می آورد، یا مادری که برای بچه اش آواز می خواند و لایه لایه می کند، یا عربها هنگام سوار شدن بر شتر یا اسب خود می خواندند که به آن می گفتند” «غناء الركبان» یا« غناء النَّصْب» یا «غناء الفتیان» یا «السناد» و … اینها همگی فراورده های فطری انسانها هستند. عمر بن خطاب رضی الله عنه می گوید:الغناء من زاد الراكب، یا می گوید : زاد المسافر …[1] یعنی آواز خواندن توشه ی سواراست یا مسافراست .
یا عربها آواز دیگری داشتند که چوپان شترها می خواند و به آن می گفتند: ” الْحُدَاءِ “، مثلا در یکی از سفرها أَنْجَشَة که صدای خوبی داشت و جوری ترانه ی الْحُدَاءِ را می خواند که شترها به هیجان آمده و سرعتشان را بیشتر کرده بودند در این هنگام رسول الله صلی الله علیه وسلم در تشبیهی بلیغ و استعاره ای بدیع می فرماید: آرامتر انجشه تا شیشه ها نشکنند: رُوَيْدَكَ يَا أَنْجَشَةُ لَا تَكْسِرْ الْقَوَارِيرَ .[2]منظورش از شیشه در اینجا زنها بودند که در کجاوه نشسته بودند و ممکن بود در نتیجه ی سرعت شترها اذیت بشوند یا بیافتند. یا حُجاج ازشوقشان به حج و نماز خواندن درمکه و مسجد النبی نوعی ترانه می خواندند، یا مجاهدین برای افزایش غیرت و دلیری سایر مجاهدین در میدانهای جنگ می خواندند،  و موارد مختلف دیگری  تا پیر مرد لب گور رسیده ای که برای دل خودش می خواند را می شود نام برد.

ما در منابع مختلف اسلامی می بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحابش هم در هنگام سفر و هم غیر سفر در مجالسشان، و هم هنگام کار اشعار را از همدیگر می شنیدند، حالا چه به صورت فردی بوده باشد – که از حسان بن ثابت و أنجشه و عامر بن الأکوع روایت شده است –  چه به صورت جمعی خوانده باشند مثل زمان کندن خندق قبل از جنگ احزاب .

انس بن مالک رضی الله عنه می گوید: وقتی رسول الله صلی الله علیه و سلم خستگی و گرسنگی ما را دید سرود : “اللَّهُمَّ لَا عَيْش إِلَّا عَيْش الْآخِرَه ***فارْحَمْ الْأَنْصَارَوَالْمُهَاجِرَهْ (بارالها! زندگی نیست مگر زندگی آخرت، پس بر انصار و مهاجرین رحمت عنایت کن) و صحابه در جواب سرودند: “نَحْنُ الَّذِينَ بَايَعُوا مُحَمَّدَا … عَلَى الجِهَادِ مَا بَقِينَا أَبَدَا ” (ما کسانی هستیم که با محمد بر جهاد بیعت نموده ایم تا وقتی زنده باشیم)

علاوه بر این اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم در مجالسشان هم آواز خوانی داشتند : أبو سلمة رحمه الله فرزند عبد الرحمن بن عوف رضی الله عنه می گوید : “لم یکن أصحاب رسول الله صلی الله علیه و سلم منحرفین و لا متماوتین، کانوا یتناشدون الأشعار فی مجالسهم، و ینکرون أمر جاهلیتهم…” . اصحاب رسول الله صلی الله علیه و سلم نه منحرف بودند و نه اهل افراط و تفریط، و در مجالس خود اشعار را به صورت ترانه می خواندند  و امر جاهلیت خود را ـ در این اشعارـ نکوهش می کردند…[3]  نشید در زبان عربی یعنی “خواندن شعر با خوش صدایی”[4] که ما به آن می گوییم گورانی و شما به آن می گویید ترانه و آواز و نغمه .

تمام اینها جزو آواز خواندهای جایز است وهیچ عالمی وجود ندارد که آواز خواندن را حرام کرده باشند. شعر خوانی و آواز خوانی و یا گوش دادن به آن در قانون شریعت الله هم می تواند همچون یک ابزار برای تنفس روحی و شاد کردن روح خود شخص و دیگران باشد تا ناراحتی و کسالت را از خود شخص و دیگران دور کند تا خودش و دیگران با قلبی سرحال و پرنشاط و آرام به واجباتشان بپردازند، این کار خوب و پسندیده ای است و این آواز خوانی یا آواز گوش دادن ابزاری است برای انجام یک واجب و خدمت است به خود و بندگان الله که بدون شک – اگر نیت خوب باشد- بی اجر و پاداش نمی ماند . مثل آواز خواندن رسول الله صلی الله علیه وسلم هنگام کندن خندق و غیره . و بخصوص اگر این نیاز به آواز خواندنِ فطریِ مدیریت شده با قانون شریعت الله  درست برآورده بشود و باعث بشود که شخص به سمت آواز خواندن غیر شرعی نرود بدون شک همین آواز خواندن شرعی برایش عبادت می شود، چرا؟ چون به او اجر داده می شود و هر چه به آن اجر داده بشود عبادت محسوب می شود:

ابوذر رضی الله عنه می گوید:عده ای از یاران رسول الله صلی الله علیه وسلم گفتند:ای رسول الله ثروتمندان ثوابها را بردند چون آنها همانگونه که ما نماز می خوانیم نماز می خوانند، و روزه می گیرند همانگونه که ما روزه می گیریم و ازاضافی اموالشان صدقه می دهند، رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم فرمودند:« أَوَ لَیْسَ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لَکُمْ مَا تَصَّدَّقُونَ إِنَّ بِکُلِّ تَسْبِیحَةٍ صَدَقَةً وَکُلِّ تَکْبِیرَةٍ صَدَقَةً وَکُلِّ تَحْمِیدَةٍ صَدَقَةً وَکُلِّ تَهْلِیلَةٍ صَدَقَةً وَأَمْرٌ بِالْمَعْرُوفِ صَدَقَةٌ وَنَهْیٌ عَنْ مُنْکَرٍ صَدَقَةٌ وَفِی بُضْعِ أَحَدِکُمْ صَدَقَةٌ »  آیا الله برایتان چیزی را قرار نداده که از آن صدقه بدهید؟ همانا هرسبحان الله گفتنی صدقه است و هر الله اکبر گفتنی صدقه است و هر الحمد لله گفتنی صدقه است و هر لا اله الا الله گفتنی صدقه است وبه کار نیک دستور دادن و از کار بد ممانعت نمودن صدقه است و در شرمگاه هر یک از شما (در صورتی که با خانمش همبستر شود)صدقه است : (صحابه) گفتند:« قَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ أَیَأتِی أَحَدُنَا شَهْوَتَهُ وَیَکُونُ لَهُ فِیهَا أَجْرٌ»  آیا یکی از ما شهوتش را برآورده می کند برای او در این هم اجر و ثواب است؟!  رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:أَرَأَیْتُمْ لَوْ وَضَعَهَا فِی حَرَامٍ أَکَانَ عَلَیْهِ فِیهَا وِزْرٌ فَکَذَلِکَ إِذَا وَضَعَهَا فِی الْحَلَالِ کَانَ لَهُ أَجْرًا»  [5] شما به من بگویید: اگر (فردی) این شهوت را از طریق حرامی برآورده کند آیا برایش در این کارگناه هست؟ لذا اگر از طریق حلالی آن را برآورده کند برایش در آن اجر وثواب است. اینجاست که کسی چون معاذ بن جبل رضی الله عنه می گوید: انی احتسب نومتی کما احتسب قومتی. من خوابیدن و بیداریم را عبادت می دانم . یعنی همان طوری که برای عبادت بیدار می شوم به این نیت می خوابم که الله تعالی این خوابم را هم  به عنوان عبادت برایم حسابش کند.

(ادامه دارد……..)

---

[1]التمهيد ( 22 / 197 ، 198)روى ابن وهب عن أسامة وعبد الله ابني زيد بن أسلم عن أبيهما زيد بن أسلم عن أبيه

[2]متفق علیه / رواه البخاري ( 5857 ) ومسلم ( 2323 ) .

[3] مصنف ابن أبی شیبة:711/8)

[4] قاموس المحیط

[5] رواه مسلم

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(4- қисмат)

Агар дар чанин вазиати муслимин ба хукми изтирор ва зарурат ” амдан” дар баробари ин хукуматхойи кофари мухожим ба хукумати дигари ғейри аз ” халафату ала манхажин нубувват” чанг бизанандки мовриди пасанди аллох нест ва амали мужримона махсуб мешавад, аммо ба хотири нажоти дин,” дорул ислом”, жон, номус, обру, моли худ аз душманони дар камин нишаста ночоран  ба он мутавассил мешавад ва ” ночоран” мисли шахсики аз шиддати гурсганий ва дар холи марг аст ва ” ночоран” жихати хифзи жони худ ва хонуводаш ба хурдани гушти хук ё мурдор мажбур мешавад ва ё ” ночоран” даст ба дузди мезанад ва муртакиби журм мешавад, оё тибқи шариат амал нашуда аст? Бале, хам акнун ба далили набуди ” хилафату ала минхажин нубувват”  вазъи пеш омадаки жихати нигахдорий аз дин ,” дорул ислом” жон, номус, обру, хонувода, мол ва сарзамини худ бояд дар масоили хукуматий  муртакиби кори ғейри шаръий ва манъ шудайи шавемки ” бадил” ва ” жойгузин” амри шаръийи ” халафату ала минхажин нубувват” махсуб мешавад, аммо хамин амали мужримона ва ” бадил” хам дар чорчуби қонуни шариати аллох таъриф шуда ва жойи мегирад.

Пас “изтирор” яъни : ночорий, ногуризий ва дармондагий. Яъни шахс тахти шароит ва мовқеиятхойи тахдид омизий қарор мегирадки барои хориж шудан аз ин шароит ва мовқеиятхо мажбур аст корхойиро анжом дихадки дар шароити оддий ин корхо нопасанд, мамнуъ ва харом хастанд.

Имом Заракший рохимахуллох дар таърифи зарурат мегуяд: зарурат, расидан ба хадди астки агар шахси муртакиби амри харом барои рафъи он нагардад, халок шуда ё наздик ба халок шудан аст. Монанди касики дар изтирор барои хурдани ғазо ё пушидани либос астки, агар гурсна ё лахт бимонад, имкони халок шуданиш ё талаф шудани узви аз аъзойиш вужуд дорад. Ин холат, иртикоби харомро мубох мегардонад.  [1]

Пас фарқ аст бейни ниёз назди бештари мардуми ноогох аз шариат бо заруратики мовриди назари ахли фиқх ва шариат аст, ва хар ниёзи боиси халок шудани умури харом шуда намешавад, балки танхо дар холати зарурат астки харом шудахо ва мамнуъ шудахо мубох мешаванд. Имоми Шофеъий рохимахуллох мегуяд:

 « لَيْسَ يحِلُّ بالحَاجَةِ مُحَرَّمٌ إلا فی الضروراتِ».[2] 

Хеч хароми бо хожат ва ниёз халол намешавад магар дар холати зарурат.

Ин холати изтирор хам танхо дар хурданийхо ва нушиданийхо хам нест,чун мумкин аст аз тахорат гирифта то соири умури зиндагийи худ дар холатхойи аз изтирор ва зарурат қарор бигирем, чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурат ом мефармояд:

«رُفِعَ عَنْ أمَّتِي ثَلاثٌ: الخَطَأ وَالنِّسيَانُ وَمَا استُكرِهُوا عَلَيهِ»[3]

Аллох мутаол дар мовриди уммати ман аз хато ва нисён ва фаромуший гузашт карда ва нез дар мовриди хар ончики бар онон икрох шуда ва тахти фишор ва мажбурий қарор гирифт. Ё

« إن الله وَضَعَ عَنْ أُمّتی الْخَطَأَ والنِّسیانَ وَمَا اسْتُکْرِهُوا عَلَیْهِ » [4]

худованд хато ва корхойики афрод ба далили фаромуший ва тахти фишор ва мажбурий қарор гирифтан анжом медихандро, бахшида аст.”

Дар инжо фуқахо бо истинод ба оёти қуръон ва соири манобеъи фиқхий қоидайиро ба вужуд оварданд тахти унвони

«الضَّرُورَاتُ تُبِيحُ المَحظُورَاتِ»

Заруратхо ижоза мубох шудани умури мамнуъ шуда ва нахий шударо медихад.

Албатта зарурат тамоми махзурот ва умури нахий шударо мубох намекунанд , балки бояд “махзурот” пойинтар аз ” зарурат” бошанд; аммо агар мамнуъ шудахо ё “махзурот” бузургтар аз ” зарурат” бошад набояд онро ижро кард ва мубох намегарданд. Дар усули фиқх, мубох шудани мамнуъ ва махзур барои ” зарурат” тахти унвони ” рухсат” аз он ном бурда мешавадки се гунаанд:

1-Рухсатики дар он: анжоми феъл бар шахс мубох аст ва бар у вожиб астки анжомиш дихад то замоники дар чанин холати изтирор қарор дорад. Мисли хурдани мурдор ё гушти хук ё нушидани шароб дар хенгоми гурснагий ва ташнагий ба андазайики монеъ аз марги вай шавад, ва ё хар амрики монеъ аз аз бейн рафтани диниш шавадки болотар аз жон аст бар шахс вожиб астки чанин афъоли харомиро анжом дихад ва агар анжом надихад гунохкор аст.

(идома дорад………)

---

[1] المنثور فی القواعد ۲/ ۳۱۳ – ۳۲۰ / الضروره، بلوغه حداً، إن لم یتناول الممنوع (أو المحرم) هلک، أو قارب الهلاک. کالمضطر للأکل و اللبس بحیث لو بقی جائعاً أو عریانا لمات أو تلف منه عضو، هذا یبیح تناول المحرم

[2] الأم: ۳/۲۸

[3] نووی . المجموع 4/450 / السيوطي، الجامع الصغير4445 و…

[4] رَوَاهُ ابنُ مَاجَهْ ‏والحاکِمْ

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(24- қисм)

Назр ибни Хорис хам забон,шеър ва қиссалар айтиш  майдонининг  фаол кишиларидан бири бўлиб, у ислом динига  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга қарши ёлғон шеърларни хийрадан сотиб олган эди ва форс подшохларини,рустамни, исфандёрни афсоналари шаклида баён қилган, у айтар эдики: Мухаммадни сўзлари қандай қилиб мени сўзларимдан кўра яхшироқ бўлади?  [1]

Бадр жангида у хам асир тушган пайтида, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам у хақида хеч ким билан маслахат қилмадилар ва Али розиаллоху анхуга уни бўйнини чопиб ташлашни  буюрдилар. [2].[3]

Мана бу маънавий ва рухий майдонда шариатгаро мужохидларга қарши фаолият олиб бораётган кишиларнинг хаммасини оқибати,тақдири бўлади. Ибни Касир рохимахуллох айтадики: мана бу икки жинояткор ўлдирилгандан сўнг, мусулмонлар рухий ва фикрий жанг майдонида исломга ва шариат қонунларига қарши тиллари билан фаолият олиб бораётган қайсар,саркаш кимсаларга рахм қилинмаслик кераклигини  тушуниб етишди; усул бўйича уларни устидаги  хар  қандай келишув ва енгилликлар қабул қилинмайди; чунки улар шароратни етакчилари ва залолат, гумрохлик ва саргардонликни рахбарлари бўлиб, улар ўзларининг қабих ва уятли сўзлари билан авф ва кечиримга аслан жой қолдирмаганлар.   [4]

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қуйидаги кимсаларни терор қилинишига дастур берган эдилар: каъаб ибни ашраф яхудий, ибни сайба яхудий ва бошқа яхудийлар, салом ибни аби хақиқ, холид ибни суфён хазалий, рифоъа ибни қайс жусамий, абу афк, асамаъ бинти марвон исмли бир шоира аёл хам шулар жумласидан бўлган………..улар фақат забонлари билан шеър, овоз ўқиш ёки бошқача истелох билан айтганда маънавий жихатдан аллохни шариатидаги қонунга қарши иш олиб боришган. Демак аллохни шариатидаги қонунларга қарши қилинган хар қандай баёнга  хам озодлик берилмайди.

Аллох таоло мана бу оғзи бадбўй, жинояткор мавжудот хақида мархамат қилади:

  وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیُضِلَّ عَن سَبِیلِ اللَّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَیَتَّخِذَهَا هُزُواًأُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ ‏(لقمان/6)

‏وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ‏(لقمان/7)

Одамлар орасида шундай кимсалар хам борки, улар билимсизлик билан ( ўзгаларни) аллохнинг йўлидан оздириш учун ва у ( йўлни) масхара қилиш учун бехуда сўз(лар)ни сотиб олур. Ана ўшалар учун хор қилгувчи азоб бордир.  ** Қачон унга бизнинг оятларимиз тиловат қилинса гўё уларни эшитмагандек, гўё қулоқларида оғирлик- карлик бордек кибру- хаво билан юз ўгириб кетур. Бас, унга аламли азоб хақида “хушхабар” бериб қўйинг!

Мана бу шахслар кофирлар бўлиб, улар огохона ва ўзларини ихтиёрлари билан аллохни динини  ва аллохни шариатидаги қонунни қарама- қаршисига туриб олишади, уларни мақсади одамларни аллохни шариатидаги қонундан гумрох қилиш ва ислом динини масхара қилишдан иборат. Улар ўзларини ва бошқа мусулмонларни рухига таскин  ва оромиш бериш учун куйлашмайди,балки мусулмонларнинг рухини эговлайдилар,  улар мусулмонларни шариат қонунларидан гумрох қилишни хохлашяпти. Уларни айтишича, улар эга бўлган нарса росулуллох саллаллоху алайхи васаллам келтирган нарсадан кўра яхшироқ, бундан ташқари улар ислом динини ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни  шеър,наср, куйлаш,достон ва афсоналар айтиш шаклида хақорат қилиб сўкишади.  

Мана бу хақоратларга энг кўзга кўринган намуналардан бири, курдистонни секуляр ва муртад курдларининг “эй рақиб” номли  миллий гимни бўлиб,  у юнус раъуф дилдор номли коммунист томонидан 1938 йилда ёзилган ва уни биринчи марта эрондаги курдистон демократ хизбининг муртад секуляр хукуматида, муртад қози мухаммадни рахбарияти остида, сталинни махободдаги мулътфилм жумхуриятида 1946 йилда айтилган:

ئه ی ڕه‌قیب هه‌ر ماوه قه‌ومی کورد زمان

نایشکێنێ دانه‌ریی تۆپی زه‌مان

 Эй рақиб хануз курд забонли қавм мавжуд, холиқ ва дунёни вужудга келтирган ва замонни айлантирадиган зот хам уни мағлуб қила олмайди. Яъни аллох курд қавмини мағлуб қилишга қодир эмас. Аммо кўриб турганимиздек, ўтган бир неча ўн йиллик мобайнида аллох таоло муртад курд секуляристлари ва бошқа алданган курдларни  бошига қандай балоларни олиб келганини ва олиб келаётганига гувох бўлиб турибмиз.

Мана бу гимнни давомида муртад курдлар айтишадики:   

ئێمه رۆڵه ی میدیا و که‌یخوسره‌وین *** دینمان، ئایینمان هه‌ر نیشتمان .

Бизлар моду кейхисравни фарзандларимиз, бизларни динимиз фақат ватандир. Бу шеърни коммунист ва ёлғончи бир шахс ёзган, уни  интернацианал социализмга эътиқоди бор ва миллатпарастликка ё нацианализмга эътиқод қилмайди.

Мана бу ана ўша “лахвал хадис” бўлиб, афсонавий ва хурофот,пуч сўзлардан иборат, кофир ва муртадлар улар орқали аллохни динини ўйин ва масхара қилишни исташяпти, улар одамларни аллохни динидан ўзларининг куфр динлари бўлмиш секуляризм динига тортиб олиб кетишмоқчи. Мана бу кимсаларни хор ва расво  қилгувчи азоб кутиб турибди:  

 أُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ .

Аллох таоло мусулмонларга амр қиладики:

 فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ‏(حج/30)

Бас, сизлар аллох учун хақиқий (йўлдан оғмаган мусулмон) бўлган ва у зотга шерик келтиргувчи бўлмаган холингизда бутлардан иборат нажосатдан йироқ бўлингиз ва ёлғон сўздан йироқ бўлингиз!

Ха, америка ва россия, хитой, бирлашган миллатлар ташкилотининг куфр қонунлари унвони остидаги палид бутлардан ва қози мухаммад муртад каби махаллий муртад,жўжа  секуляристлардан, хамда уларга тобеъ бўлган қосимлу, ужалон, борзоний ва бошқа секуляристлардан пархез қилиб узоқлашишимиз керак. Шунингдек уларнинг ахборот воситаларида берилаётган  симинарлар, оханглар,қўшиқлар,маърузалар,филмлар шаклидаги  бепоя, асоссиз,ёлғон сўзларини айтишдан пархез қилишимиз ва четланишимиз лозим.

(давоми бор………)

---

[1] ابن هشام، السیرة النبویة،ج ۱، ص ۴۳۹ – ۴۴۰

[2] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۵۷

[3] ابن هشام ، پیشین ، ج ۲، ص ۲۵۵٫

[4] ابن کثیر ،  البدایة و النهایه، ج ۳، ص ۳۰۶

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(24- قیسم)

نَضر اِبنِ حارِث هَم زَبان، شِعر وَ قِصَّه لَر اَیتِیش مَیدانِینِینگ فَعال کِیشِیلَرِیدَن بِیرِی بوُلِیب، اوُ اِسلام دِینِیگَه وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگَه قَرشِی یالغان شِعرلَرنِی حِیرَه دَن ساتِیب آلگَن اِیدِی وَ فارس پادشاهلَرِینِی،رُستَمنِی،اِسفَندِیارنِی اَفسانَه لَرِی شَکلِیدَه بَیان قِیلگَن، اوُ اَیتَر اِیدِیکِی: مُحَمَّدنِی سوُزلَرِی قَندَی قِیلِیب مِینِی سوُزلَرِیمدَن کوُرَه یَحشِیراق بوُلَه دِی؟ [1]

بَدر جَنگِیدَه اوُ هَم اَسِیر توُشگَن پَیتِیدَه، رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم اوُ حَقِیدَه هِیچ کِیم بِیلَن  مَصلَحَت قِیلمَه دِیلَر وَ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ گَه اوُنِی بوُینِینِی چاپِیب تَشلَشگَه بوُیُوردِیلَر.  [2].[3]

مَنَه بُو مَعنَه وِی وَ رُوحِی مَیداندَه شَرِیعَتگَرا مُجاهِدلَرگَه قَرشِی فَعالِیَت آلِیب بارَه یاتگَن کِیشِیلَرنِینگ هَمَّه سِینِی عاقِبَتِی، تَقدِیرِی بوُلَه دِی. اِبنِ کَثِیر رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی، مَنَه بُو اِیککِی جِنایَتکار اوُلدِیرِیلگَندَن سوُنگ، مُسُلمانلَر رُوحِی وَ فِکرِی جَنگ مَیدانِیدَه اِسلامگَه وَ شَرِیعَت قانوُنلَرِیگَه قَرشِی تِیللَرِی بِیلَن فَعالِیَت آلِیب بارَه یاتگَن قَیصَر، سَرکَش کِیمسَه لَرگَه رَحم قِیلِینمَسلِیک کِیرَکلِیگِینِی توُشوُنِیب یِیتِیشدِی؛ اوُصُول بوُیِیچَه اوُلَرنِی اوُستِیدَگِی هَر قَندَی کِیلِیشوُو وَ یِینگِیللِیکلَر قَبوُل قِیلِینمَیدِی؛ چوُنکِی اوُلَر شَرارَتنِی یِیتَکچِیلَرِی وَ زَلالَت، گوُمراهلِیک وَ سَرگَردانلِیکنِی رَهبَرلَرِی بوُلِیب، اوُلَر اوُزلَرِینِینگ قَبِیح وَ اوُیَتلِی سوُزلَرِی بِیلَن عَوف وَ کِیچِیرِیمگَه اَصلاً جای قالدِیرمَه گَنلَر.  [4]

رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم قوُیِیدَگِی کِیمسَه لَرنِی تِیرار قِیلِینِیشِیگَه دَستوُر بِیرگَن اِیدِیلَر: کَعَب اِبنِ اَشرَف یَهُودِی، اِبنِ سَیبَه یَهُودِی وَ باشقَه یَهُودِیلَر، سَلام اِبنِ اَبِی حَقِیق، خالِد اِبنِ سُفیان هَذَلِی،رِفاعَه اِبنِ قَیس جوُثَمِی،اَبُو عِفک،عَصماء بِنتِ مَروان اِسملِی بِیر شاعِرَه عَیال هَم شوُلَر جُملَه سِیدَن  بوُلگَن……..اوُلَر فَقَط زَبانلَرِی بِیلَن شِعر،آواز اوُقِیش یاکِی باشقَه چَه اِصطِلاح بِیلَن اَیتگَندَه مَعنَه وِی جِهَتدَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنگَه قَرشِی اِیش آلِیب بارِیشگَن. دِیمَک اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگَه قَرشِی قِیلِینگَن هَر قَندَی بَیانگَه هَم آزادلِیک بِیرِیلمَیدِی.

اَلله تَعالَی مَنَه بُو آغزِی بَدبوُی، جِنایَتکار مَوجُودات حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِی:   وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیُضِلَّ عَن سَبِیلِ اللَّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَیَتَّخِذَهَا هُزُواًأُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ ‏(لقمان/6)   وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ‏(لقمان/7) آدَملَر آرَه سِیدَه شوُندَی کِیمسَه لَر هَم بارکِی، اوُلَر بِیلِیمسِیزلِیک بِیلَن ( اوُزگَه لَرنِی) اَلله نِینگ یوُلِیدَن آزدِیرِیش اوُچُون وَ اوُ (یوُلنِی) مَسخَرَه قِیلِیش اوُچُون بِیهوُدَه سوُز(لَر)نِی ساتِیب آلوُر. اَنَه اوُشَه لَر اوُچُون حار قِیلگوُچِی عَذاب باردِیر. ** قَچان اوُنگَه بِیزنِینگ آیَتلَرِیمِیز تِلاوَت قِیلِینسَه گوُیا اوُلَرنِی اِیشِیتمَه گَندِیک، گوُیا قوُلاقلَرِیدَه آغِیرلِیک – کَرلِیک باردِیک کِبرُو- هَوا بِیلَن یوُز اوُگِیرِیب کِیتوُر. بَس، اوُنگَه اَلَملِی عَذاب حَقِیدَه “خوُشخَبَر” بِیرِیب قوُیِینگ!

مَنَه بُو شَخصلَر کافِرلَر بوُلِیب، اوُلَر آگاهانَه وَ اوُزلَرِینِی اِیختِیارلَرِی بِیلَن اَلله دِینِینِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُننِی قَرَمَه – قَرشِیسِیگَه توُرِیب آلِیشَه دِی، اوُلَرنِی مَقصَدِی آدَملَرنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُندَن گوُمراه قِیلِیش وَ اِسلام دِینِینِی مَسخَرَه قِیلِیشدَن عِبارَت. اوُلَر اوُزلَرِینِی وَ باشقَه مُسُلمانلَرنِی رُوحِیگَه تَسکِین وَ آرامِیش بِیرِیش اوُچُون کوُیلَه شمَیدِی،بَلکِی مُسُلمانلَرنِینگ رُوحِینِی اِیگَاولَیدِیلَر، اوُلَر مُسُلمانلَرنِی شَرِیعَت قانوُنلَرِیدَن گوُمراه قِیلِیشنِی هاحلَشیَپتِی. اوُلَرنِی اَیتِیشِیچَه، اوُلَر اِیگَه بوُلگَن نَرسَه رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی شِعر، نَثر،کوُیلَش، داستان وَ اَفسانَه لَر اَیتِیش شَکلِیدَه حَقارَت قِیلِیب سوُکِیشَه دِی.

مَنَه بُو حَقارَتلَرگَه اِینگ کوُزگَه کوُرِینگَن نَمُونَه لَردَن بِیرِی، کوُردِستاننِی سِکوُلار وَ مُرتَد کوُردلَرِینِینگ ” اِی رَقِیب” ناملِی مِللِی گِیمنِی بوُلِیب، اوُ یوُنُس رَعُوف دِیلدار ناملِی کامُّونِیست تامانِیدَن 1938 یِیلدَه یازِیلگَن وَ اوُنِی بِیرِینچِی مَرتَه اِیراندَگِی کوُردِستان دِیماکرَت حِزبِینِینگ مُرتَد سِکوُلار حُکوُمَتِیدَه، مُرتَد قاضِی مُحَمَّدنِی رَهبَرِیَتِی آستِیدَه، ستَه لِیننِی مَهاباددَگِی موُلتفِیلم جُمهوُرِیَتِیدَه 1946 یِیلدَه اَیتِیلگَن: 

ئه ی ڕه‌قیب هه‌ر ماوه قه‌ومی کورد زمان

نایشکێنێ دانه‌ریی تۆپی زه‌مان

اِی رَقِیب هَنوُز کوُرد زَبانلِی قَوم مَوجُود، خالِق وَ دُنیانِی وُجُودگَه کِیلتِیرگَن وَ زَماننِی اَیلَنتِیرَه دِیگَن ذات هَم اوُنِی مَغلوُب قِیلِیشگَه قادِر اِیمَس. اَمّا  کوُرِیب توُرگَه نِیمِیزدِیک، اوُتگَن بِیر نِیچَه اوُن یِیللِیک مابَینِیدَه اَلله تَعالَی مُرتَد کوُرد سِکوُلارِیستلَرِی وَ باشقَه اَلدَنگَن کوُردلَرنِی باشِیگَه قَندَی بَلالَرنِی آلِیب کِیلگَه نِینِی وَ آلِیب کِیلَه یاتگَه نِیگَه گوُواه بُولِیب توُرِیبمِیز.

مَنَه بُو گِیمننِی دَوامِیدَه مُرتَد کوُردلَر اَیتِیشَه دِیکِی:

ئێمه رۆڵه ی میدیا و که‌یخوسره‌وین *** دینمان، ئایینمان هه‌ر نیشتمان .

بِیزلَر مادُو کِیحِسرَونِی فَرزَندلَرِیمِیز، بِیزلَرنِی دِینِیمِیز فَقَط وَطَندِیر. بُو شِعرنِی کامُّونِیست وَ یالغانچِی بِیر شَخص یازگَن، اوُنِی اِنتِیرنَه سِیانَل ساسِیالِیزمگَه اِعتِقادِی بار وَ مِللَت پَرَستلِیککَه یا نَسِیانالِیزمگَه اِعتِقاد قِیلمَیدِی.

مَنَه بُو اَنَه اوُشَه “لَهوَ الحَدِیث” بوُلِیب، اَفسانَه وِی وَ خُرافات،پوُچ سوُزلَردَن عِبارَت، کافِر وَ مُرتَدلَر اوُلَر آرقَه لِی اَلله نِی دِینِینِی اوُیِین وَ مَسخَرَه قِیلِیشنِی اِیستَشیَپتِی، اوُلَر آدَملَرنِی اَلله نِی دِینِیدَن اوُزلَرِینِینگ کُفر دِینلَرِی بوُلمِیش سِکوُلارِیزم دِینِیگَه تارتِیب آلِیب کِیتِیشماقچِی. مَنَه بُو کِیمسَه لَرنِی حار وَ رَسوا قِیلگوُچِی عَذاب کوُتِیب توُرِیبدِی:   أُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ . اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرگَه اَمر قِیلَه دِیکِی:   فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ‏(حج/30) بَس، سِیزلَر اَلله اوُچُون حَقِیقِی (یوُلدَن آغمَه گَن مُسُلمان) بوُلگَن وَ اوُ ذاتگَه شِرک کِیلتِیرگوُچِی بوُلمَه گَن حالِینگِیزدَه بوُتلَردَن عِبارَت نَجاسَتدَن یِیراق بوُلِینگِیز وَ یالغان سوُزدَن یِیراق بوُلِینگِیز!

حَه،اَمِیرِکَه وَ راسِّیَه، حِیتای،بِیرلَشگَن مِللَتلَر تَشکِیلاتِینِینگ کُفر قانوُنلَرِی عُنوانِی آستِیدَگِی پَلِید بوُتلَردَن وَ قاضِی مُحَمَّد مُرتَد کَبِی مَحَلِّی مُرتَد، جُوجَه سِکوُلارِیستلَردَن، هَمدَه اوُلَرگَه تابِع بوُلگَن قاسِملوُ، اوُجَلان، بارزانِی وَ باشقَه سِکوُلارِیستلَردَن پَرهِیز قِیلِیب اوُزاقلَه شِیشِیمِیز کِیرَک. شوُنِینگدِیک اوُلَرنِینگ اَخبارات واسِیطَه لَرِیدَه بِیرِیلَه یاتگَن سِیمِینَرلَر،آهَنگلَر، قوُشِیقلَر، مَعرُوضَه لَر، فِیلملَر شَکلِیدَگِی بِی پایَه، اَساسسِیز، یالغان سوُزلَرِینِی اَیتِیشدَن پَرهِیز قِیلِیشِیمِیز وَ چِیتلَه نِیشِیمِیز لازِم.

(دوامی بار……..)

---

[1] ابن هشام، السیرة النبویة،ج ۱، ص ۴۳۹ – ۴۴۰

[2] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۵۷

[3] ابن هشام ، پیشین ، ج ۲، ص ۲۵۵٫

[4] ابن کثیر ،  البدایة و النهایه، ج ۳، ص ۳۰۶

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(24- قسمت)

نضر بن حارث هم یکی از همان فعالین عرصه زبان و شعر و قصه گوئی بود که در برابر دین اسلام و رسول الله صلی الله علیه و سلم  اشعار دروغین را که از حیره خریده بود در قالب افسانه های پادشاهان فارس، رستم و اسفنديار و غیره بیان می کرد و مي‌گفت: سخنان محمد، چگونه از سخنان من بهتر است؟ [1] زمانی که در جنگ بدر این هم اسیر شد رسول الله صلی الله علیه و سلم  درباره او با كسي مشورت نكرد [2]و به علي رضی الله عنه دستور داد تا گردن او را بزند [3]

این سرنوشت تمام کسانی است که در عرصه های فرهنگی و روانی بر علیه مجاهدین شریعت گرا فعالیت منفی می کنند. ابن کثیر رحمه الله می گوید: با كشته شدن اين دو مجرم، مسلمانان یاد گرفتند كه برخي از سركشان معاند و دشمنان سرسخت که در جنگ فکری و روانی و با زبان بر علیه اسلام و قانون شریعت فعالیت داشته اند، نبايد مورد ترحم قرا گيرند؛ و اصولاً هيچ نوع تساهل و سازشي در مورد آنان پذیرفتنی نيست؛ چون آنان سردمداران شرارت و رهبران ضلالت، گمراهی و سرگردانی هستند و با سخنان زشت و قبيح خود، جايي براي عفو و گذشت باقي نگذاشته‌اند [4]

رسول الله صلی الله علیه وسلم دستور ترور افرادی مثل : کـعب بن اشـرف يهـودی، ابـن سيبـه يهـودی و سایر یهودیان، سـلام بـن ابی الحقيـق، خالـدبن سفيان هذلی، رفاعـه بن قيس جثمی، ابوعفـک،  ترور يـک زن شـاعــره  به اسم عصماء بنت مروان و….را داد که تنها با زبانشان از طریق شعر و آواز خوانی و به اصطلاح از لحاظ فرهنگی بر علیه قانون شریعت الله صحبت کرده بودند. پس هر بیانی در برابر قانون شریعت الله آزاد نیست.

الله تعالی در مورد این موجودات بد دهان و مجرم می فرماید: وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیُضِلَّ عَن سَبِیلِ اللَّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَیَتَّخِذَهَا هُزُواًأُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ ‏(لقمان/6) در میان مردم کسانی هستند که خریدار سخنان پوچ و بی ارزشند[5]تا با چنین سخنانی (بندگان خدا را) جاهلانه از راه خدا منحرف و سرگشته سازند و آن را مسخره کنند. آنان عذاب خوار و رسوا کننده‌ای دارند .‏وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ‏(لقمان/7)هنگامی که آیات ما بر ایشان خوانده می‌شود، مستکبرانه روی برمی‌گردانند و می‌روند. انگار آنها را نشنیده‌اند. گوئی در گوشهایشان سنگینی است . ایشان را به عذاب دردناکی مژده بده .‏

این اشخاص، کفاری هستند که آگاهانه و به میل خودشان  در برابر دین الله و قانون شریعت الله قرار گرفته اند و هدفشان گمراه کردن مردم از قانون شریعت الله و مسخره کردن دین اسلام است. اینها نمی خواهند آواز بخوانند تا به روح خودشان و سایر مسلمین تسکین و آرامش ببخشند بلکه سوهان روح مسلمین و در پی گمراه کردن آنها از قانون شریعت الله هستند. اینان می گویند اینی که ما داریم از آنی که رسول الله صلی الله علیه وسلم آورده بهتراست، و علاوه بر آن، به دین اسلام و رسولش صلی الله علیه وسلم در قالب آوازخوانی و نثر خوانی و داستان سرائی و افسانه گوئی توهین و فحاشی می کنند .

نمونه ی بارز این توهینها را درسرود ملی کوردهای سکولار و مرتد کوردستان به نام «ای رقیب» می بینیم که توسط یک کمونیست به نام یونس رئوف دلدار در سال 1938ن سروده شد و برای اولین بار در حکومت سکولاریستهای مرتد حزب دموکرات کوردستان ایرانِ تحت رهبریت قاضی محمد مرتد در جمهوری کارتونی استالین در مهاباد در سال ۱۹۴۶خوانده شد که می گوید:

ئه ی ڕه‌قیب هه‌ر ماوه قه‌ومی کورد زمان

نایشکێنێ دانه‌ریی تۆپی زه‌مان

ای رقیب هنوز قوم کوردزبان مانده است، خالق و به وجود آورنده ی دنیا و چرخ زمان هم نمی تواند شکستش بدهد . یعنی الله هم نمی تواند قوم کورد را شکست بدهد . اما دیده ایم که در طی این چند دهه، الله تعالی چه بلاهائی سر این سکولاریستهای مرتد کورد و تمام کوردهای فریب خورده آورده و می آورد .

در ادامه همین سرود مرتدین کورد می گویند :ئێمه رۆڵه ی میدیا و که‌یخوسره‌وین *** دینمان، ئایینمان هه‌ر نیشتمان . ما فرزندان مادو کیخسرو هستیم، دین ما و آئین ما فقط وطن است. این شعر را شخص دروغگوی کذابی گفته که کمونیست است و به اینترناسونال سوسیالیسم اعتقاد دارد و هیچ اعتقادی به ملی گرائی و ناسیونالیسم هم ندارد .

اینها همان «لَهْوَ الْحَدیث» و سخنان  افسانه ای و خرافی و پوچی هستند که کفار و مرتدین می خواهند با آنها دین الله را به بازی و مسخره بگیرند، و مردم را از دین الله به دین کفری خودشان که همان دین سکولاریسم است بکشانند. اینها هستند که عذاب خوار کننده و رسوا کننده ای در انتظارشان است : أُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ . و الله تعالی به مسلمین امر می کند : فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ‏(حج/30) و از پلیدها، ازبتها دوری کنید، و از گفتن افتراء (و سخنان باطل و بی اساس) پرهیز کنید .‏

 بله، باید از بتهای پلیدی که امروزه تحت عنوان آمریکا و روسیه و چین و قانون کفری سازمان ملل و جوجه سکولاریستهای مرتد محلی مثل قاضی محمد مرتد و دنباله روانش مثل قاسملو و اوجالان و بارزانی و دیگر سکولاریستهای مرتد و پلید پرهیز کنیم و دوری کنیم و از گفتن سخنان بی پایه و اساس و دروغین آنان هم در قالب سمینارها و ترانه ها و سخنرانیها و فیلمهایی که از رسانه هایشان ارائه می شود پرهیز و دوری کنیم .

(ادامه دارد……..)

---

[1] ابن هشام، السیرة النبویة،ج ۱، ص ۴۳۹ – ۴۴۰

[2] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۵۷

[3] ابن هشام ، پیشین ، ج ۲، ص ۲۵۵٫

[4] ابن کثیر ،  البدایة و النهایه، ج ۳، ص ۳۰۶

[5] «لَهْوَ الْحَدیثِ» : سخنانی که انسان را از چیزهای با ارزش مربوط به دنیا و قیامت غافل می کند . مثل همین افسانه ها و خرافات مضحکی که سکولاریستهای کافر و مرتد در مورد تاریخ باستان می بافند

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(3-қисмат)

Мо аз хўроки солим яъни: ” дорул адли” хилафату ала минхажин нубавват” махрум шудем ва хануз натавонистем заминахойи бозгашти он ва тахаққуқи ваъдахойи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам

«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

фарохам кунем дар чанин холатики хануз ” зарурат” бар мо хоким аст чи бояд кард? Дар холики бештар аз 5 миллиярд душмани кофари даранда ва берахм ва миллионхо муздури махаллийи онхо моро мухосара кардандки агар хазорон фожеъа мисли ончи дар Андалус ва замони муғулхо ва ё дар хамин асри хозир мисли ончики дар Босния ва Харзгувин ва Африқойи марказий ва Миёнмор ва Хинд ва Афғонистон ва Сумоли ва Яман ва Ироқ ва Сурия ва Либий ва Моли ва Миср ва Туркистони шарқий ва Чечен ва Туркистони ғарбий ва Тожикистон ва сарзамини вахий ва ғейрих бар сари мо биёяд каси нестки ба додимон бирасад ингор муслимин бо инхамма жамиати миллиярдий дар мовқеияти худишонро қарор додандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди чанин мовқеияти мефармояд:

 يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا،

наздик аст умматхо алайхи шумо хамдигарро даъват кунанд хамонтурики гурснагон бар сари суфра хамдигарро даъват медиханд,

فَقَالَ قَائِلٌ: وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ؟

гуяндайи гуфт оё аз ками  теъдоди мо дар он руз аст?

قَالَ: بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمُ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمُ الْوَهْنَ،

фармуданд: балки шумо онруз зиёд хастид ва ле монанди каф руйи сел хастид ва аллох субхана ва таоло тарс ва хайбати шуморо аз дили душманонитон берун мекунад ва дар қулуби шумо вахн меандозад?

 فَقَالَ قَائِلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ؟ قَالَ: حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ» [1]

“гуянда гуфт ё росулуллох ( саллаллоху алайхи васаллам) вахн чист? фармуданд: хубби дунё ва карохат аз марг”

Дар чанин холоти мо агар хўроки солим гир наёвордем ва дар холати изтирор ва ночорий ва дармондагий қарор гирифтем хаққи худимон астки жихати хифзи жонимон аз хўроки харом ва ғейри шаръий ба андозайи мовриди ниёз истефода кунем.

Дар низоми хуқуқи жазо ва татбиқи исломий фарохам омадани ” шароити изтирор” аз жумла асбоби ибохайи журм махсуб мешавад, ва амали шахс журм махсуб намешавад; дар низоми хуқуқи дунёвийи секуляр  хам боз ” изтирор” аз жумла авом тўвжих кунандайи журм махсуб мешавад.

Яъни: изтирор находи мустақилли астки аз дидгохи низоми хуқуқи исломий ва ғейри исломий ба сурати усули мовриди пазириш қарор гирифта аст ва каси наметавон ба шахси музтор ирод бигирадки чиро  масалан аз фалон васила ва ё чизи харом ва мамнуъ ва ба истелох ғейри қонуний истефода карди? Ё масалан чиро замоники дошти аз гурснагий мемурди ба андозайи сир шудан ва нажот додани жонит дузди карди магар намедони дузди харом ва журм аст?

 Аллох таоло ба сирохат мефармояд:

    اِنَّما حَرَّمَ عَلیکُم المَیتهَ وَ الدَّم وَ لَحم الخِنزیر وَ ما اُهِلَ بِهِ لِغیر الله (بقره/173)

( дар маводи гушти) танхо мурдор ва хун ва гушти хук ва ончи номи ғейри аз худо бар он гуфта шуда бошад бар шумо харом карда аст; аммо агар дар холати изтирор қарор гирифтем чи? Тамоми ин харомхо мубох мешаванд то замони бардошт шудани изтирор. Аллох таоло мефармояд:

وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ (انعام/119)

Ва ончи бар шумо харом аст баён карда аст магар ночор ва дармонда шавид ( ва дар холати изтирор қарор бигирид) манот ва иллат ва сабаби мубох шудани ин харом дар ин холати изтирор чист? дар хатар офтодани жон. Холо агар дин ва ” дорул ислом” ва жон ва номус ва хонувода ва обру ва мол дар хатар қарор бигирад чи?

Ин воқеият дорадки аз замони суст шудани пояхойи хукуматийи

« خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

То кунун ба нисбатхойи мухтилифи дин,”дорул ислом”,  жон, номус, обру, озодий  ва амволи муслимин дар муъаррази хатари шадид ва  жиддий қарор  гирифта  аст ва ошкоро умуми  муслиминро  тахдид  мекунад  ва кор ба жойи расидаки муслимин шохиди нобудийи онхамма  мусалмон ва аз даст рафтани онхамма замини пахновар дар Андалус ва Африқо ва Осиё ва Европо шаванд.

(идома дорад……..)

---

[1] سنن أبي داود/ 4297، مسند أحمد/ 21890، مسند أبي داود الطيالسي/ 1085 / ، وأحمد (5/278) (22450)

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(23- қисм)

 Мана бу керакли муқаддимадан сўнг лахвни таърифини бошлаймиз:

Лахв бу: инсонга лаззат олиб келадиган бир нарса бўлиб, уни машғул қилиб вақтини чоғ ўтказишига сабаб бўлади, бу нарса аллохни шариатидаги қонунда харом қилинмаган,аммо  агар бу ишни қилса унга савоб хам берилмайди, шунга қарамасдан у инсон учун ўткинчи бир шодликни вужудга келтиради. Яъни агар шахс бу ишни қилса, гунох хам қилмаган бўлади  ва савобга хам эга бўлмайди, у фақат ўткинчи бир шодликни ўзи учун вужудга келтирган холос. Ўткинчи шодликлар хам албатта мавжуд,лекин уларни ёлғиз ўзини қадри йўқ, бошқача истелох билан айтганда ботилдурлар, улар фақат  аллохни шариатида машруъ бўлган ибодатни ё мақсадни йўлида хизмат қиладиган бир абзор бўлган тақдирдагина қадрли бўла олади.

Бу қорнингиз оч вақтида овқатни кўрган пайтингиздаги шодликка ёки дам олмоқчи бўлган пайтингиздаги шодлик хиссига ёки бир охангни, гуронийни эшитган пайтингиздаги шодлик хиссига ё жамоатни  ташкил қилган  ёки жамоатлар шўросини  ё исломий изтирорий бадал хукуматни ё нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ташкил қилган пайтимиздаги шодлик хиссига  ўхшайди. Энди овқат истеъмол қилиш вақтинчалик ва ўткинчи шодлик, аммо мана бу овқатни хазм бўлиши ва натижада уни жисмга келтирадиган саломатликка ва хаётни давом этишига боис бўлади. Дам олиш сабабли вужудга келадиган шодлик хам вақтинчалик, аммо бу нарса бадандан захарли моддаларни дафъ бўлишига, баданни истирохат қилишига ва жисмий саломатликни сақланишига сабаб бўлади.

 Жисмоний машқлар, жинсий алоқа ва шахс ўзини имкониятида бор бўлган  махоратлардан ва фанлардан фойдаланиш ва шунга ўхшаш ўринларни хаммаси вақтинчалик ва ўткинчи нарсалар бўлиб, улар каттароқ мақсадларни йўлида хизмат қилади. Шу тартибда дам олиш, ўйинлар, кўнгилни кўтарадиган  охангларга қулоқ солиш ё парандани, сувни ё инсонни  овозини эшитиш, рухни истирохат қилиши ва рухни қувватланиши учун хизмат қилади, бу рухни каттароқ ва жиддий ишларни янада яхшироқ амалга оширишига тайёрлайди…….

  Мана бу холатда лахвни йўлига кўра қўлга киритиладиган шодлик, бу аслий мақсад эмас, балки дилни қувватлантирадиган абзор ва ёқилғи хисобланади, натижада дил асосий ва жиддий ишларни амалга ошириш пайтида яхшироқ ва фойдалироқ ишлашга қодир бўлади.

Инсонни машғул қилиб вақтини чоғ ўтказишига ва ўткинчи бир нав шодликни вужудга келишига сабаб бўладиган, мана бу лахвлар ва лаззат олиб келадиган нарсаларни орасида шундай ўринлар хам борки, улар мана бу қадрсиз ва ботил холатдан чиқиб, бошқа қадр- қийматга эга бўлган ибодатлар каби ўринни эгаллайди ва агар шахс  уларни амалга ошира олса савобга эга бўлади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганлар:

    كُلُّ شَيْءٍ يَلْهُو بِهِالرَّجُلُفَهُوَ بَاطِلٌ؛ إِلَّا رَمْيَهُ بِقَوْسِهِ وَتَأْدِيبَهُ فَرَسَهُ وَمُلَاعَبَتَهُامْرَأَتَهُ،( أهله،) فَإِنَّهُنَّ مِنَ الْحَقِّ[1]

Мусулмон инсон вақтини хуш ўтказадиган хар қандай нарса ботилдур, камондан ўқ отишлик ва отини ром қилиб тарбиялаш ва аёли билан хазиллашиб ўйнаш буларни жумласига кирмайди; чунки мана бу ишлар хақдур. Бошқа бир ривоятда сузишни таълим олишга хам ишора қилинган.

« وتعلیمه السباحة»[2] 

Мана бу тўрт иш, яъни ўқ отишни ўрганиш ва отни тарбиялаш ва аёли ё уй ахли  билан ўйнаш, сузишни таълим олиш, агарчи лахв ишлардан бўлса хам савоб келтиради. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам лахвлар учун харом сўзидан фойдаланган хеч қандай хадис мавжуд эмас. Бу ерда ботил лафзини ишлатилгани, бу ишларни манъ қилинганига ё харом қилинганига далолат қилмайди, чунки мана бу ўйинлар ва лахвлардан ташқари жуда кўп бошқа харом бўлмаган ботил лахвлар мавжуд, Абу Дардоъ розиаллоху анхунинг рухни қувватлантириш учун худди шу ботил калимасидан фойдалангани хақида  кейинроқ сухбатлашамиз.

Ха, инсон учун шодликни вужудга келтирадиган лахв ва ботил ишлар жуда кўп, шу ерда улардан  кундалик эхтиёжга эга зарурий бўлганига ишора қилиб ўтамиз. Масалан хазиллашиш, жисмий ўйинларни ўйнаш, фикрий ўйинлар, оханглар, овоз, гуроний,рақс кабилар иншааллох.

Биринчи бўлиб оханг, овоз ва гуронийдан бошлаймиз:

Инсонни оғзидан чиқадиган сўз, икки навли бўлади, ёки яхши сўз ва биз бунга халол деймиз, ёки ёмон сўз ва биз бунга харом деймиз. Яхши сўз яхшидур. Ёмон сўз хам ёмон. Мана бу яхши ва ёмон сўзларни хам аллохни шариатидаги қонунлар таъйин қилган, бир киши ўзини истаги билан келиб, мен айтаётган мана бу хақоратли сўзлар яхши ё ёмон дея олмайди. Шундай бўлгач, инсонни куфрга,гунохга, жиноятга даъват қиладиган сўзлар харом ва ёмон хисобланади, энди ана бу харом калималар қуйидаги оятдаги калималарга ўхшаш оддий бир тарзда айтилиши хам мумкин:

«وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ *لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ ۚ (توبه/65-66)[3]

Қасамки, агар улардан ( нега сизнинг устингиздан кулганлари хақида) сўрасангиз, албатта улар: “биз фақат бахслашиб, хазиллашиб келяпмиз, холос”, дейдилар. Айтинг: ” аллохдан, унинг оятларидан, унинг пайғамбаридан кулувчи бўлдингизми?”.  ** Узр айтманглар! Сизлар иймон келтирганингиздан сўнг яна куфрга қайтдингиз.

Бадр жангида асир бўлган Уқба ибни Аби Муъайт, яхши ўтмишга хам эга эмас эди, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам унга айтадиларки: худо ва росулига душманчилик қилганинг учун ўлдириласан. Уқба айтдики: эй Мухаммад! Менга эхсон қилганинг яхшироқ. Менга  хам қавмдаги бошқа эркаклар каби назар билан қарагин. Агар уларни ўлдирсанг,мени хам ўлдир ва агар уларга эхсон қилсанг, менга хам эхсон қил. Агар улардан фидя олсанг,мендан хам фидя ол. Эй Мухаммад! Мендан сўнг мени фарзандларимни ким ўзини  қаромоғига олади?

Росулуллох саллаллоху алайхи васалллам мархамат қилдилар: олов. Сўнгра айтдилар: эй Осим! Уни бўйнини  уз. Осим розиаллоху анху хам росулуллох саллаллоху алайхи васалламни дастурларини амалга оширади ва уни ўлдиришади, тилини тия олмайдиган ва аллохни шариатидаги қонунига қарши маънавий  ва рухий жанг олиб бораётганларга ибрат бўлиши учун уни дорга осиб қўйишади. Уқба ислом оламида ўлдирилгандан сўнг, бошқаларга ибрат бўлиши учун, биринчи бўлиб дорга осиб қўйилган кишилардан бўлган.     [4]

(давоми бор……..)

---

[1]  احمد (١٦٦٢) و سنن ترمذي (١٥٦١) وأبو داود وابن حبان وغيرهم / فقد روى الدارمي عن عقبة بن عامر .

[2]امام نسائی  در سنن الکبری (۸۹۳۸)و حافظ ابن حجر در الإصابة(١/٤٣٩) سند آن را ” صحیح ” دانسته  است./طبرانی – صحیح الجامع البانی رقم 4534

[3] اگر از آنان بازخواست کنی، می‌گویند:  بازی و شوخی می‌کردیم . بگو : آیا به خدا و آیات او و پیغمبرش می‌توان بازی و شوخی کرد ؟ !‏ عذرخواهی نکنید . شما پس از ایمان‌آوردن ، کافر شده‌اید .

[4] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۶۰

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(23- قیسم)

مَنَه بُو کِیرَکلِی مُقَدِّیمَه دَن سُونگ لَهونِی تَعرِیفِینِی باشلَیمِیز:

لَهو بُو: اِنسانگَه لَذَّت آلِیب کِیلَه دِیگَن بِیر نَرسَه بوُلِیب، اوُنِی مَشغوُل قِیلِیب وَقتِینِی چاغ اوُتکَه زِیشِیگَه سَبَب بوُلَه دِی، بُو نَرسَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُندَه حَرام قِیلِینمَه گَن، اَمّا اَگَر بُو اِیشنِی قِیلسَه اوُنگَه ثَواب هَم بِیرِیلمَیدِی، شوُنگَه قَرَمَسدَن اوُ اِنسان اوُچُون اوُتکِینچِی بِیر شادلِیکنِی وُجُودگَه کِیلتِیرَه دِی. یَعنِی اَگَر شَخص بُو اِیشنِی قِیلسَه، گوُناه هَم قِیلمَه گَن بوُلَه دِی وَ ثَوابگَه هَم اِیگَه بوُلمَیدِی، اوُ فَقَط اوُتکِینچِی بِیر شادلِیکنِی اوُزِی اوُچُون وُجُودگَه کِیلتِیرگَن حالاص. اوُتکِینچِی شادلِیکلَر هَم اَلبَتَّه مَوجُود، لِیکِن اوُلَرنِی یالغِیز اوُزِینِی قَدرِی یوُق، باشقَه چَه اِصطِلاح بِیلَن اَیتگَندَه باطِلدوُرلَر، اوُلَر فَقَط اَلله نِی شَرِیعَتِیدَه مَشرُوع بوُلگَن عِبادَتنِی یا مَقصَدنِی یوُلِیدَه حِذمَت قِیلَه دِیگَن بِیر اَبزار بوُلگَن تَقدِیردَه گِینَه قَدرلِی بوُلَه آلَه دِی.

 بُو قارنِینگِیز آچ وَقتِیدَه آوقَتنِی کوُرگَن پَیتِینگِیزدَگِی شادلِیککَه یاکِی دَم آلماقچِی بوُلگَن پَیتِینگِیزدَگِی شادلِیک حِسِّیگَه یاکِی بِیر آهَنگنِی،گوُرانِینِی اِیشِیتگَن پَیتِینگِیزدَگِی شادلِیک حِسِّیگَه یا جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلگَن یاکِی جَماعَتلَر شوُراسِینِی یا اِسلامِی اِضطِرارِی  بَدَل حُکوُمَتنِی یا نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلگَن پَیتِیمِیزدَگِی شادلِیک حِسِّیگَه اوُحشَیدِی. اِیندِی آوقَت اِستِعمال قِیلِیش وَقتِینچَه لِیک وَ اوُتکِینچِی شادلِیک، اَمّا مَنَه  بُو آوقَتنِی هَذم بوُلِیشِی وَ نَتِیجَه سِی اوُنِی جِسمگَه کِیلتِیرَه دِیگَن سَلامَتلِیککَه وَ حَیاتنِی دَوام اِیتِیشِیگَه باعِث بوُلَه دِی. دَم آلِیش سَبَبلِی وُجُودگَه کِیلَه دِیگَن شادلِیک هَم وَقتِینچَه لِیک، اَمّا بُو نَرسَه بَدَندَن زَهَرلِی ماددَه لَرنِی دَفع بوُلِیشِیگَه،بَدَننِی اِستِراحَت قِیلِیشِیگَه  وَ جِسمِی سَلامَتلِیکنِی سَقلَه نِیشِیگَه سَبَب بوُلَه دِی.

جِسمانِی مَشقلَر، جِنسِی عَلاقَه وَ شَخص اوُزِینِی اِمکانِیَتِیدَه بار بوُلگَن مَهارَتلَردَن وَ فَنلَردَن فایدَه لَه نِیش وَ شوُنگَه اوُحشَش اوُرِینلَرنِی هَمَّه سِی وَقتِینچَه لِیک وَ اوُتکِینچِی نَرسَه لَر بوُلِیب، اوُلَر کَتتَه راق مَقصَدلَرنِی یوُلِیدَه حِذمَت قِیلَه دِی. شُو تَرتِیبدَه دَم آلِیش، اوُیِینلَر، کوُنگِیلنِی کوُتَه رَه دِیگَن آهَنگلَرگَه قوُلاق سالِیش یا پَرَندَه نِی، سوُونِی یا اِنساننِی آوازِینِی اِیشِیتِیش،رُوحنِی اِستِراحَت قِیلِیشِی وَ رُوحنِی قُوَّتلَه نِیشِی اوُچُون حِذمَت قِیلَه دِی، بُو روُحنِی کَتتَه راق وَ جِدِّی اِیشلَرنِی یَنَدَه یَحشِیراق عَمَلگَه آشِیرِیشِیگَه  تَیّارلَیدِی…….

مَنَه بُو حالَتدَه لَهونِی یوُلِیگَه کوُرَه قوُلگَه کِیرِیتِیلَه دِیگَن شادلِیک، بُو اَصلِی مَقصَد اِیمَس، بَلکِی دِیلنِی قُوَّتلَنتِیرَه دِیگَن اَبزار وَ یاقِیلغِی حِسابلَه نَه دِی،نَتِیجَه دَه دِیل اَساسِی وَ جِدِّی اِیشلَرنِی عَمَلگَه آشِیرِیش پَیتِیدَه یَحشِیراق وَ فایدَه لِیراق اِیشلَشگَه قادِر بوُلَه دِی.

اِنساننِی مَشغوُل قِیلِیب وَقتِینِی چاغ اوُتکَه زِیشِیگَه وَ اوُتکِینچِی بِیر نَوع شادلِیکنِی وُجُودگَه کِیلِیشِیگَه سَبَب بوُلَه دِیگَن، مَنَه بُو لَهولَر وَ لَذَّت آلِیب کِیلَه دِیگَن نَرسَه لَرنِی آرَه سِیدَه شوُندَی اوُرِینلَر هَم بارکِی، اوُلَر مَنَه بُو قَدرسِیز وَ باطِل حالَتدَن چِیقِیب، باشقَه قَدر- قِیمَتگَه اِیگَه بوُلگَن عِبادَتلَر کَبِی اوُرِیننِی اِیگَللَیدِی وَ اَگَر شَخص اوُلَرنِی عَمَلگَه آشِیرَه آلسَه ثَوابگَه اِیگَه بوُلَه دِی. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مرحمت قیلگنلر:     كُلُّ شَيْءٍ يَلْهُو بِهِالرَّجُلُفَهُوَ بَاطِلٌ؛ إِلَّا رَمْيَهُ بِقَوْسِهِ وَتَأْدِيبَهُ فَرَسَهُ وَمُلَاعَبَتَهُامْرَأَتَهُ،( أهله،) فَإِنَّهُنَّ مِنَ الْحَقِّ[1]  مُسُلمان اِنسان وَقتِینِی خوُش اوُتکَه زَه دِیگَن هَر قَندَی نَرسَه باطِلدوُر، کَماندَن اوُق آتِیشلِیک وَ آتِینِی رام قِیلِیب تَربِیَه لَش وَ عَیالِی بِیلَن هَزِیللَه شِیب اوُینَش بوُلَرنِی جُملَه سِیگَه کِیرمَیدِی؛ چوُنکِی مَنَه بُو اِیشلَر حَقدوُر. باشقَه بِیر رِوایَتدَه سوُزِیشنِی تَعلِیم آلِیشگَه هَم اِیشارَه قِیلِینگَن.  « وتعلیمه السباحة»[2] 

مَنَه بُو توُرت اِیش، یَعنِی اوُق آتِیشنِی اوُرگَه نِیش وَ آتنِی تَربِیَه لَش وَ عَیالِی یا اوُی اَهلِی بِیلَن اوُینَش، سوُزِیشنِی تَعلِیم آلِیش، اَگَرچِی لَهو اِیشلَردَن بوُلسَه هَم ثَواب کِیلتِیرَه دِی. رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم لَهولَر اوُچُون حَرام سوُزِیدَن فایدَه لَنگَن هِیچ قَندَی حَدِیث مَوجُود اِیمَس. بوُ یِیردَه باطِل لَفظِینِی اِیشلَه تِیلگَه نِی، بُو اِیشلَرنِی مَنع قِیلِینگَه نِیگَه یا حَرام قِیلِینگَه نِیگَه دَلالَت قِیلمَیدِی، چوُنکِی مَنَه بُو اوُیِینلَر وَ لَهولَردَن تَشقَه رِی جوُدَه کوُپ باشقَه حَرام بوُلمَه گَن باطِل لَهولَر مَوجُود، اَبُو دَرداء رَضِیَ الله عَنهُ نِینگ روُحنِی قُوَّتلَنتِیرِیش اوُچُون حوُددِی شوُ باطِل کَلِیمَه سِیدَن فایدَه لَنگَه نِی حَقِیدَه کِییِینراق صُحبَتلَه شَه مِیز.

حَه، اِنسان اوُچُون شادلِیکنِی وُجُودگَه کِیلتِیرَه دِیگَن لَهو وَ باطِل اِیشلَر جوُدَه کوُپ، شوُ یِیردَه اوُلَردَن کوُندَه لِیک اِیختِیاجگَه اِیگَه ضَرُورِی بوُلگَه نِیگَه اِیشارَه قِیلِیب اوُتَه مِیز. مَثَلاً هَزِیللَه شِیش، جِسمانِی اوُیِینلَرنِی اوُینَش، فِکرِی اوُیِینلَر، آهَنگلَر، آواز، گوُرانِی،رَقص کَبِیلَر اِنشاءَالله.

بِیرِینچِی بوُلِیب آهَنگ،آواز وَ گوُرانِیدَن باشلَیمِیز:

اِنساننِی آغزِیدَن چِیقَه دِیگَن سوُز، اِیککِی نَولِی بوُلَه دِی، یاکِی یَحشِی سوُز وَ بِیز بوُنگَه حَلال دِییمِیز، یاکِی یامان سوُز وَ بِیز بوُنگَه حَرام دِییمِیز. یَحشِی سوُز یَحشِیدوُر. یامان سوُز هَم یامان. مَنَه بُو یَحشِی وَ یامان سوُزلَرنِی هَم اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر تَعیِین قِیلگَن، بِیر کِیشِی اوُزِینِی اِیستَه گِی بِیلَن کِیلِیب، مِین اَیتَه یاتگَن مَنَه بُو حَقارَتلِی سُوزلَر یَحشِی یا یامان دِییَه آلمَیدِی. شوُندَی بوُلگَچ، اِنساننِی کُفرگَه، گوُناهگَه، جِنایَتگَه دَعوَت قِیلَه دِیگَن سُوزلَر حَرام وَ یامان حِسابلَه نَه دِی، اِیندِی اَنَه بُو حَرام کَلِیمَه لَر قوُیِیدَگِی آیَتدَگِی کَلِیمَه لَرگَه اوُحشَش عاددِی بِیر طَرزدَه اَیتِیلِیشِی هَم موُمکِین:   «وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ *لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ ۚ (توبه/65-66)[3]  قَسَمکِی، اَگَر اوُلَردَن (نِیگَه سِیزنِینگ اوُستِینگِیزدَن کوُلگَنلَرِی حَقِیدَه) سوُرَه سَنگِیز، اَلبَتَّه اوُلَر: ” بِیز فَقَط بَحثلَه شِیب، هَزِیللَه شِیب کِیلیَپمِیز، حالاص”، دِییدِیلَر. اَیتِینگ: ” اَلله دَن، اوُنِینگ آیَتلَرِیدَن، اوُنِینگ پَیغَمبَرِیدَن کوُلوُچِی بوُلدِینگِیزمِی؟”. ** عُذر اَیتمَنگلَر! سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرَگَه نِینگِیزدَن سُونگ یَنَه کُفرگَه قَیتدِینگِیز.

بَدر جَنگِیدَه اَسِیر بوُلگَن عُقبَه اِبنِ اَبِی مُعَیط، یَحشِی اوُتمِیشگَه هَم اِیگَه اِیمَس اِیدِی، رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُنگَه اَیتَه دِیلَرکِی: خُدا وَ رَسُولِیگَه دُشمَنچِیلِیک قِیلگَه نِینگ اوُچُون اوُلدِیرِیلَه سَن. عُقبَه اَیتدِیکِی: اِی مُحَمَّد! مِینگَه اِحسان قِیلگَه نِینگ یَحشِیراق. مِینگَه هَم قَومدَگِی باشقَه اِیرکَکلَر کَبِی نَظَر بِیلَن قَرَه گِین. اَگَر اوُلَرنِی اوُلدِیرسَنگ، مِینِی هَم اوُلدِیر وَ اَگَر اوُلَرگَه اِحسان قِیلسَنگ، مِینگَه هَم اِحسان قِیل. اَگَر اوُلَردَن فِدیَه آلسَنگ، مِیندَن هَم فِدیَه آل. اِی مُحَمَّد! مِیندَن سُونگ مِینِی فَرزَندلَرِیمنِی کِیم اوُزِینِی  قَرَماغِیگَه آلَه دِی؟

رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم مَرحَمَت قِیلدِیلَر: آلاو. سُونگرَه اَیتدِیلَر: اِی عاصِم! اوُنِی بوُینِینِی اوُز. عاصِم رَضِیَ الله عَنهُ هَم رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دَستوُرلَرِینِی عَمَلگَه آشِیرَه دِی وَ اوُنِی اوُلدِیرِیشَه دِی، تِیلِینِی تِییَه آلمَیدِیگَن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنِیگَه قَرشِی مَعنَه وِی وَ رُوحِی جَنگ آلِیب بارَه یاتگَنلَرگَه عِبرَت بوُلِیشِی اوُچُون اوُنِی دارگَه آسِیب قوُیِیشَه دِی. عُقبَه اِسلام عالَمِیدَه اوُلدِیرِیلگَندَن سُونگ، باشقَه لَرگَه عِبرَت بوُلِیشِی اوُچُون، بِیرِینچِی بوُلِیب دارگَه آسِیب قوُیِیلگَن کِیشِیلَردَن بوُلگَن.    [4]

(دوامی بار…….)

---

[1]  احمد (١٦٦٢) و سنن ترمذي (١٥٦١) وأبو داود وابن حبان وغيرهم / فقد روى الدارمي عن عقبة بن عامر .

[2]امام نسائی  در سنن الکبری (۸۹۳۸)و حافظ ابن حجر در الإصابة(١/٤٣٩) سند آن را ” صحیح ” دانسته  است./طبرانی – صحیح الجامع البانی رقم 4534

[3] اگر از آنان بازخواست کنی، می‌گویند:  بازی و شوخی می‌کردیم . بگو : آیا به خدا و آیات او و پیغمبرش می‌توان بازی و شوخی کرد ؟ !‏ عذرخواهی نکنید . شما پس از ایمان‌آوردن ، کافر شده‌اید .

[4] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۶۰

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(23- قسمت)

 با این مقدمه ی لازم می رویم سراغ  تعریف لهو:

لهو یعنی: چيزى لذت آور براى انسان كه او را سرگرم و مشغول كند و در قانون شریعت الله حرام نشده باشد و ثوابی هم برایش در نظر گرفته نشده باشد که برای انسان شادی زود گذری را به وجود می آورند. یعنی شخص اگر انجامش بدهد نه گناهی کرده و جرمی مرتکب شده و نه ثوابی گیرش می آید تنها یک نوع شادی زود گذری رابرای خودش تولید کرده  است. شادی‌های زودگذر هم یعنی شادی هائی که قطعا وجود دارند، اما خودشان به تنهائی هیچ ارزشی ندارند و به اصطلاح باطلند، تنها زمانی ارزش پیدا می کنند که مثل یک ابزار در خدمت یکی از عبادات و اهداف برتری باشند که شریعت الله مشروعش دانسته است .

مثل احساس شادی هنگام دیدن غذا زمانی که گرسنه اید، یا احساس شادی زمانی که می خواهید استراحت کنید، یا احساس شادی زمانی که یک ترانه یا گورانی را گوش می دهید، یا احساس شادی زمانی که یک جماعت را تشکیل دادید، یا زمانی که شورای جماعتها را درست کردید یا زمانی که حکومتی بدیل اظطراری اسلامی یا حکومتی اسلامی علی منهاج نبوه را تشکیل دادیم . حالا شادی ناشی از غذا خوردن موقتی و گذراست اما در خدمت هضم غذا و در نهایت سلامت جسم و ادامه ی حیات است. خوشحالی برا ی استراحت هم باز موقتی است اما در خدمت دفع سموم و استراحت بدن و محافظت از سلامت جسمی است . 

شادی ناشی از اموری مثل ورزش و رابطه ی جنسی و استفاده از مهارتها و فنونی که شخص بلد است و موارد مشابه همگی موقتی و در خدمت یک هدف بزرگتری هستند. به همین ترتیب شادی ناشی از تفریح و سرگرمی و گوش کردن یک صدای دلنواز مثل صدای یک پرنده یا آب و انسان در خدمت استراحت روح و تقویت روح است، برای آماده کردن روح به اینکه کارهای بزرگ و جدی را بهتر انجام بدهد و….

در این صورت شادیی که از طریق لهو به دست می آید به خودی خود هدف نیست، بلکه ابزار و سوختی است که دل را شارژ می کند برای اینکه، این دل در کارهائی که اساسی و جدی هستند عملکرد بهتر و سودمند تری داشته باشد .

اما در این لهو و چیزهای لذت آوری که انسان را سرگرم و مشغول می کنند و باعث تولید نوعی شادی زودگذر می شوند مواردی هستند که از این حالت بی ارزشی و باطلی می آیند بیرون و مثل سایر عبادات ارزشمند و حق می شوند و انجام دادنشان باعث ثواب می شود. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: كُلُّ شَيْءٍ يَلْهُو بِهِالرَّجُلُفَهُوَ بَاطِلٌ؛ إِلَّا رَمْيَهُ بِقَوْسِهِ وَتَأْدِيبَهُ فَرَسَهُ وَمُلَاعَبَتَهُامْرَأَتَهُ،( أهله،) فَإِنَّهُنَّ مِنَ الْحَقِّ[1] هرچیزی که انسان مسلمان با آن سرگرم شود باطل است، مگر تیراندازی با کمانش و تربیت و رام کردن اسبش و  بازی و شوخی  با همسرش؛ چرا که این کارها حق هستند. در روایت دیگری به « وتعلیمه السباحة»[2] هم اشاره شده  است.

 این 4 مورد تیر اندازی و تربیت اسب و بازی با همسر یا اهل خانه و آموزش شنا با آنکه لهو هستند اما مشمول ثواب می شوند. هیچ حدیثی وجود ندارد که رسول الله صلی الله علیه وسلم از لفظ حرام  برای کل لهو استفاده کرده باشد.  و به کار بردن لفظ باطل به معنی منع کردن یا تحریم نیست، چون غیر از این سرگرمیها، لهوهای زیادی وجود دارند که باطلند اما حرام نیستند و بعدا خواهیم گفت که ابودرداء رضی الله عنه هم از همین کلمه باطل برای شارژ روح استفاده می کند.

بله، امور لهو و باطلی که می تواند برای انسان شادی تولید کنند زیادند که در اینجا به چند مورد آنها که نیاز روز و ضروری تر هستند اشاره می شود . مثل شوخی و مزاح کردن، بازی های بدنی انجام دادن، سرگرمی های فکری ، ترانه ، آواز و گورانی، رقص و پایکوبی و هر چه رسیدیم . ان شاء الله

ابتدا از ترانه و آواز و گورانی شروع می کنیم:

سخنی که از دهان انسان خارج می شود دو نوع است یا خوب است که ما به آن می گوییم حلال یا بد است که به آن می گوییم حرام . سخن خوب خوب است . بد هم بد است. این خوب و بد را هم قانون شریعت الله تعین کرده و کسی نمی تواند به میل خودش بگوید این توهینی که من می کنم خوب است و این بد است . در این صورت باید دقت کرد هر کلامی که انسان را به کفر و گناه و جرمی دعوت کند حرام و بد است، حالا می خواهد این کلماتِ حرام و بد همین طوری عادی گفته بشود مثل آنهائی که با الله و آیاتش و قوانینش و رسولش در قالب جک و شوخی صحبت می کردند: «وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ *لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ ۚ (توبه/65-66)[3] و فرق هم ندارد این کلمات حرام و بد درقالب شعر و ترانه و گورانی باشد یا گفتار معمولی. نمونه های عُقبه بن ابي مُعيط و نصر بن حارث در این زمینه می تواند به ما بگوید که : گاه ممکن است شخصی که مسلحانه و با اسلحه در برابر قانون شریعت الله جنگیده بخشیده بشود اما کسی که با زبانش بر علیه قانون شریعت الله می جنگد بخشیده نشده است  .

عُقبه ابن ابی مُعیط که در جنگ بدر اسیر شده بود و کارنامه ی عملی خوبی هم نداشت رسول الله صلی الله علیه وسلم به او گفت: به خاطر دشمني با خدا و رسول كشته مي‌شوي.عُقبه گفت: اي محمد! احسانت بر من بهتر است. مرا هم مانند يكي از مردان قوم در نظر بگير. اگر آنان را به قتل رساندی، مرا نیز به قتل برسان و اگر بر آنها احسان نمودي، بر من هم احسان كن. اگر از آنها فديه گرفتي، از من نيز فديه بگير. اي محمد! چه كسي بعد از من فرزندانم را سرپرستي مي‌كند؟

رسول الله صلی الله علیه و سلم  فرمود: آتش. سپس فرمود: اي عاصم! گردنش را بزن. عاصم رضی الله عنه نيز دستور رسول الله صلی الله علیه و سلم  را عملی نمود [4] اورا گردن زدند و برای عبرت کسانی که جلو زبانشان را نمی توانند بگیرند و بر علیه قانون شریعت الله جنگ فرهنگی و روانی می کنند بدار آويخته شد. عُقبه اولین كسى بود كه در عالم اسلام بعد از کشته شدن، برای عبرت دیگران، بدار آويخته شد    .

(ادامه دارد……..)

---

[1]  احمد (١٦٦٢) و سنن ترمذي (١٥٦١) وأبو داود وابن حبان وغيرهم / فقد روى الدارمي عن عقبة بن عامر .

[2]امام نسائی  در سنن الکبری (۸۹۳۸)و حافظ ابن حجر در الإصابة(١/٤٣٩) سند آن را ” صحیح ” دانسته  است./طبرانی – صحیح الجامع البانی رقم 4534

[3] اگر از آنان بازخواست کنی، می‌گویند:  بازی و شوخی می‌کردیم . بگو : آیا به خدا و آیات او و پیغمبرش می‌توان بازی و شوخی کرد ؟ !‏ عذرخواهی نکنید . شما پس از ایمان‌آوردن ، کافر شده‌اید .

[4] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۶۰

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(2- қисмат)

Тамоми ин маворид жузви ” дорул ислом” хастанд аммо ” дорул фисқ” ва ” дорул бағий” мовриди таъйиди ислом нестанд ва агар каси чун Хасан ибни Али розиаллоху анхума ё онхамма сахоба ба ” дорул бағийи” Муовия тан медиханд аз руйи ночорий ва мажбурий ва ба далили холати изтирор ва зарурат астки дар он офтоданд ва рохи дигари боқий намонда аст.

Ё замоники хокимияти Язид ибни Муовия ва Абдулмалик ибни Марвон ва Хажжож ибни Юсуф сақафий бар муслимин тахмил мешавад дорул фисқи шикл мегирадки муртакиби бузургтарин фисқ яъни рехтани ба нохақ хуни муслимин мешаванд ва хар каси хар чи дар ин замина дуст дорад бар сари мўъминини чун Хасан ибни Али ва Абдуллох ибни Зубайр розиаллоху анхум ва хазорон мўъмини дигар дар меоварад бидуни онки каси битавонад жилови онхоро бигирад. Чун жилови қудрати хукуматийро танхо бо қудрати хукуматий метавон гирифт хамон корики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам анжом дод ва хамон корики Абу Бакр ва Умар ва Усмон бо сосониён ва румихо ва ғейрих анжом доданд ва хамон корики Муовия бо Али  ва Хасан розиаллоху анхума анжом дод.

 Ё пойинтар аз ин тавассути Мамун ва Муътасим ва Восиқ аббосий ба воситайи дўврони 15 солайи тахти унвони дўврони михнати халқи қуръон ” дорул фисқ” бар муслимин тахмил мешавадки дар зимни он садхо мўъмин зиндоний ва шиканжа ва хатто эъдом мешаванд. Ба хамин тартиб дар дўврони мухталиф фисқхойи мухталифи боиси тўлиди ” дорул фисқ” хойи мухталиф дар миёни муслимин шуданд.

Ин ” дорул бағий” хо ва ин ” дорул фисқ” хо харгиз мовриди таъйиди ислом набуда ва нестанд аммо баъди аз онки муслимин асбоби инхидоми ” дорул адл” хилафату ала минхажин нубувват” ро фарохам карда ва аз ин неъмат худро махрум карданд, ба хазорон фисқ  худро мубтало ва олуда кардан ва то замоники бори дигар ба хамон ” дорул адл” ,

 ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ،

Барнагарданд ин ” дорул бағий” хо ва ин ” дорул фисқ” хо вужуд хоханд дошт ва бояд шохиди хазорон фисқи ғейри шаръий мисли тафарруқ ва тасаллути куффор бар муслимин ва фақр ва гумрохийхойи ошкор ва бисёри аз мафосиди ахлоқий ва рафторий бошандки танхо рохи нобудийи онхо хукумати исломий бар манхажи нубувват ва тўлиди уммати вохиди аст, ва аз бейн бурдани ин фисқхо харгиз кори инсонхойи мутафарриқ ва гуруххо ва жамоатхойи гуногун ва мутафарриқ ва анжуманхойи хейрия ва таблиғий ва ғейрих набуда ва нест балки танхо кори хукумати исломий ала манхажин нубувват аст. Чун ба қовли Умар ибни Хаттоб ва Усмон ибни Афвон розиаллоху анхума:

 « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд бо қудрати хукуматий, кориро ба анжом мерасонандки, бо қуръон ба анжом  намерасонад.

Холо ин дўвроники мо қарнхост аз ” дорул адли” хилафату ала минхажин нубувват махрум шудаем ва хануз хам натавонистаем бори дигар ин неъматро ба даст биёварем, ва ” куффори  шишгона” йи ошкор ( яъни 1. Аллазина хаду. 2. Вассоибин.3. Ваннасоро.4. Валмажус.  5.Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо)  ва 6. Муртаддин ) бо хамкорийи дорудастайи мунофиқин ва куффори пинхони дохилий касифтарин жиноётро нисбат ба мўъминин муртакиб мешаванд, ва бисёри аз сарзаминхойи исломийро ба ишғоли худ дар оварданд, ва ба таррожи манобеъи моддий ва хатто фосид намудани ақоид ва фарханги муслимин машғуланд; ва дар баробари ин тахожум ” дорул исломий” бо фисқхойики вужуд дорад мисли Муътасим аббосий метавонад аз жон ва номус ва мол ва ватани мо мухофизат кунад, агар мо ба хукми зарурат аз чанин дорул исломий бар алайхи чанон куффори истефода кунем масири ғейри шаръийро рафтем?

(идома дорад………)