وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (49- قسمت)

زمانی که حرکت و جهاد فردی شروع می شود باید تنها و تنها به قدرت حکومتی چشم دوخته بشود، و نباید به هیچ یک از مراحل قبل از حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ راضی شد. زمانی که مومنین ناچارمی شوند به صورت فردی دست به جهاد بزنند و حقشان را بگیرند اما متوجه می شوند که به تنهائی کاری از دستشان بر نمی آید، سعی می کنند با دیگر آزادیخواهان و دیگر مظلومین مسلمان هم محله یا هم زبان یا هم مذهب یا سایر مسلمین مناطق دیگر یک قدرت بزرگتری نزدیک به قدرت دشمن و طاغوت مهاجم به وجود بیاورند، برای همین است که سازمانها و جماعتها و احزاب مختلفی در تمام سرزمینهای مسلمان نشین به وجود می آیند .

عده ای از مسلمین متأسفانه در همین مرحله متوقف می شوند، و به سمت تکامل به پیش نمی روند، و با تولید انواع احزاب و جماعتهای مختلف خودشان هم گاه مانعی در راه تکامل جهاد و مبارزه به سوی تشکیل حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ می شوند  و کودکی که می رفت مسیر تکاملی خودش را طی کند در معرض سقط قرار می دهند، و علاوه بر آنکه خودشان به قدرت حکومت اسلامی و ثمره ی خونها و ناموسها و اموال و ویرانیهای به بار آمده نمی رسند بلکه در نهایت دوباره باعث تحکیم یک طاغوت دیگر یا مستحکم کردن پایه های همان طاغوت قبلی می شوند.

بله، گرایش به وحدت و حرکت به سمت و سوی شورا و تشکیل حکومت اسلامی و امت واحِد وَ اِجماع واحِد و جماعت واحد تنها راهی است که برای ما وجود دارد، تا با کسب قدرت خواسته شده، خودمان رامستحق خلافت در زمین کنیم و خودمان را مستحق وعده های الله به رسولش در مورد از بین رفتن فقر و گرسنگی و پاک کردن آلودگیها و گمراهیها و بیرون راندن دشمنان و از بین بردن سلطه ی آنان کنیم، و به صورت دسته جمعي جهادی متحد را برای احقاق حق و اجراي خواسته هاي دينيمان به پیش بریم.

ما در اولين پله و مرحله ی این جهاد و مبارزه ی فراگیر بايد خواستهایمان را يكي كنيم، و روی ایمان مشترک و نقاط مشترکمان و منافع مشترک دنیوی و اخرویمان انگشت بگذاریم .به دنبال این، در شورا این خواسته ها و منافع و نقاط مشترک دنیوی را به رأي بگذاريم، و بعد كه تصويب شدند، همه با هم چنان با هم متحد بشویم كه تا آخرين حد ممكن و با توسل به تمام شيوه ها و وسايل ممكن و مشروع، از این وحدت و شورا دفاع كنيم.

زمانی که الله تعالی با نعمت شورا به ما لطف می کند و به ما قدرت و عزت می بخشد ما حق کفران نعمت و ضایع کردن چنین نعمت اساسی را نداریم :

• و باید برای محافظت از چنین نعمت بزرگی تمام سخنان و اقدامات و برنامه های تبلیغی و عملیمان بر اساس رای واحد شورا انجام بشود،
• باید تبعیت از تکبر و به دنبال آن تکروی و پيش خود كاركردن و بنام جمع و شورا حرف زدن، ممنوع و نامشروع بشود.

چرا؟ چون ما دیگر قرنهاست فهمیده ایم كه در اتحادمان چه قدرت بزرگي نهفته است، و این درک و فهم ما در آثار دهها عالم ما مکتوب شده، و الان می خواهیم  به تجربیات آن همه عالم و آزادیخواه گذشته و تجربیات و يافته هاي ذهني و قلبی خودمان ايمـان پيدا کنیم، و تمام این یافته های گذشته و حال را که اینهمه برایش تبلیغ کردیم را عملـي کنیم، وعملا ثابت کنیم که مي توانيم با اتحاد فراگیر و همبستگي و مبارزۀ دسته جمعي، و از طريق شوراي متخصصين امر، و حکومت اسلامی در هر سطحی که شکل گرفته، به اذن الله  بر تمامي مشكلاتمان پیروز بشویم و به اهدافمان برسيم.

 (ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(128- қисмат)

 Илова бар мафосиди бешумори ақидатий – равоний ва рафторий ва хатто мухити зистий, агар муслимин аз ин хушунати шаръий истефода накунанд маконхойики ибодати аллох дар он мешавад тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд нобуд мешаванд, хамчунонки дар хамин европо аввалин маконхойики ба далили қудратгирийи мушрикин ва секуляристхо нобуд шуданд хамин калисахо ва савомеъ буданд. Ин хам еки дигар аз заруриятхойи астки бояд аз хашм тибқи қонуни шариати аллох истефода бишавад, ва хашм ба унвони ек ниёз ва зарурат худишро нишон медихад.

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ *‏ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْکَرُ فِیهَا اسْمُ اللَّهِ کَثِیراً وَلَیَنصُرَنَّاللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ ‏(حج/39-40)

Аслан агар худованд баъзи аз мардумро ба василайи баъзи дафъ накунад дирхойи ( рохибон)ва калисахойи (насронийхо) ва каништхойи ( яхудиён), ва масжидхойи ( мусалмонон) ки дар онхо худо бисёр ёд мешавад, тахриб ва вайрон мегардад. Ва ба тури мусаллам худо ёри медихад касонироки ( бо дифоъ аз дини ислом ва маконхойи ибодий) уро ёри медиханд. Худованд нийруманд ва чийра аст.

Бале, ин хашм махор шуда тавассути қонуни шариати аллох эхсон ва лутфи аллох бар жахониён аст

وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ .

Еки дигар аз заруратхойи ба коргирийи ин хашмики фазл ва лутфи аллох бар жахониён аст, мутаважжих кардани ин хашми махор шуда бо қонуни шариати аллох ба самти мужримини дохили муслимин астки ба сифати аз сифати куффор ва мунофиқин олуда шуданд ва дучори журмхойи мешавандки бояд худуди аллох руйишон татбиқ бишавад. Чун худуди хастандки қонуни шариати аллох дастур додаки бояд ижро бишаванд, ва марбут ба назми ижтимоий ва риояти қавонин мешаванд то харж ва маржи ба вужуд наёяд, ва зулми сурат нагирад ва

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

Ба шикли сахихиш дар жомеъаи муслимин пиёда бишавад ва заминахойи

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

Таъмин бишавад. Холо агар каси огохона ва ба мейли худиш қавонини шариати аллохро зерипо бигузорад лозим аст ва бояд бо хушунати танзим шуда тавассути аллох бо он бархурд бишавад.

Шахси медонад ва яқин дорадки набояд хуни бародари мусалмонишро ба нохақ бирезад, ё набояд занишро зери мушт ва лагад бигирад, ё набояд жосусий кунад, ё набояд ба бародариш тухмати куфр ва иртидод ва дуздий ва қатл ва ғейрих бизанад, ё набояд бо суръати боло дар кучахойи шахр ё русто ронандагий кунад ва …….аммо инкорхоро анжом медихад.

Ё ба бачча мегуйи наздики оташ ё бухорий ё жойи доғ ё истахри об наравад, аммо хаминтури саришро меандозад пойин ва меравад; ё саришро аз панжарайи мошин берун наёварад ё руйи лабайи пушти бом наравад, ё ба синни 7 солаги расид бояд намозишро бихонад ва ғейрих? Дар инжо бояд ба нисбатики шаръ лозим дониста бо хушунат монеъи иттифоқоти ногувор ва садамот шуд? Ин  хушунат новъи пешгирий ва мухофизат аз саломати жисмий ва рухийи афрод аст; мисли қисоски интихойи хушунати ек мусалмон нисбат ба ек мусалмон астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

: وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَاْ أُولِیْ الأَلْبَابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (بقره/179)

Эй сохибони хирад! Барои шумо дар қисос, хаёт ва зиндагий аст бошадки тақво пеша кунид.

Дар инжо лозим аст барои жиловгирий аз ин зарархо ва мафосиди мушобех, хушунат ба кор гирифта бишавадки, маъмулан аз жаримайи нақдий то зиндон ва хабсхойи тулоний муддат ва ғейрих шуруъ мешавад, то ба табъид ва эъдом хам кашида мешавад. Возих аст хукумат кардини бидуни ижройи хушунатики ба нафъи жомеъа бошад, имкон надорад. Барои хамин аст шумо наметавонид жомеъайиро дар торихи инсонхойи тасаввур кунидки дар он мутлақан ори аз хушунат бошад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(127- қисмат)

Ин залилий идома дорад то замоники муслимин дубора бо жиход ва аслаха ба динишон баргарданд, чун куффор ва бахусус куффори секлуяр аввалин корики мекунанд муслиминро аз он чохор мафхуми динишон тухий мекунанд, ва то замоники муслимин бо жанги мусаллахона ва жиход он чохор мафхуми динро ба худишон барнагардонанд аз динишон фосила гирифтанд ва ба динишон барнагаштанд, ва ин залилий бар онхо идома дорад:

إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ،وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ،وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ.[1]

Он гохки шумо муомала айний кардид ( ин муомала ба ин сурат астки фарди колойиро ба қиймати болойи аз фарди мехарад ва ба далили мисли бидехкор будан жинсро ба қиймати пойинтари ба хамон шахс мефрушад) ва думи говро гирифтид ва ба кишоварзи хушнуд шудид ва жиход дар рохи аллохро тарк кардид, аллох зиллат ва пастийро бар шумо чийра мекунад ва онро аз шумо дур нахохад кард то вақтики ба динитон баргардид.

Дар хадиси дигари хам хаст тарки жанги мусаллахонайи шаръий, ва харж накардани нихояти хушунати дар жиход, ворид шудан ба сафи мунофиқин аст:

“مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ

Ва хатто тарки жиход ва ё мужаххаз накардани ек мужохидики мехохад ин хашмро дар масири шаръияш харж кунад ё нигахдорий накардани шаръий аз хонуводайи ек мужохид, боиси нузули қориъа ва бало ва мусибати сахт ва мухлик ва ногахоний бар шахс мешавад қабли аз азоби қиёмат:

مَنْ لَمْ يَغْزُ،أَوْ يُجَهِّزْ غَازِيًا،أَوْ يَخْلُفْ غَازِيًا فِي أَهْلِهِ بِخَيْرٍ، أَصَابَهُ اللَّهُ بِقَارِعَةٍ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ . [2]

Ки аллох таоло дар мовриди хамин азоб мефармояд:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمْ انفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنْ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلا قَلِيلٌ *إِلا تَنفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ(توبة/38-39(

Эй мўъминон! “ ма лакум”: чи чизитон шуда аст? Чи хабаритон аст? Чиро шумо? Чиро хенгомики ба шумо гуфта мешавад: ( (барои жиход) дар рохи худо харакат кунид, сусти мекунид ва дил ба дунё медихид? Оё ба зиндагийи ин жахон ба жойи зиндагийи он жахон хушнудид? Таматтуъ ва колойи ин жахон дар баробари таматтуъ ва колойи он жахон, чизи ками пеш нест. Агар барои жиход берун наравид, худованд шуморо ( дар дунё бо истийлоъи душманон ва балохойи ногахоний ва ғейрих ва дар охират бо оташи сузон) азоби дардноки медихад ва ( шуморо нобуд мекунад ва ) қовмиро жойгузинитон месозадки жудойи аз шумоянд ва хеч зиёний  ба худо намерасонид ва худо бар хар чизи тавоно аст. Яъни тарки хушунат тибқи қонуни шариати аллох мусовий аст бо тан додан ба залилий дар баробари душманони аллох ва душманони худимон, ва пазириш ва хариди азоб дар дунё ва қиёмат, ва дохил шудани ба сафи мунофиқин ва секулярзадахо, ва хатто нобуд шудани худимон, хамин чизики қарнхост муслимин дар он гирифтор шуданд ва алъон хам хастанд.

Алъон мешавад аз ек мусалмони  мўъмин пурсид: дар баробари хушунати тахмилийи куффор ва бахусус хушунати тахмилийи куффори секулярки хамиша бо муслимин межанганд ва муртакиби анвоъи кушт ва кушторхойи вахшиёна ва нобудийи сарзаминхойи муслимин мешаванд то хукумат ва қавонини худишонро бар муслимин тахмил кунанд чи бояд кард? Таклиф чист? Даст руйи даст бигузорем то мисли Андалус ё хамин еки ду қарни гузашта қавонини куффор ва бахусус қавонини секуляр бар мо тахмил бишавад, ва инхамма фақр ва ноамний бар мо тахмил бишавад, ва таслими зиллат ва бардагийи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва қавонини дини секуляризм бишавем? Аз дини исломийки иззатро танхо махсуси аллох ва росулиш ва мўъминин дониста чи интизори меравад?

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّالْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ(منافقون/8)

Иззат ва қудрат аз он худо ва фристодайи у ва мўъминон аст, ва лакин мунофиқин намедонанд.

Бале, аллох таоло илова бар дифоъи машруъ, жанги мусаллахонайи озодийбахшро тибқи қонуни шариатиш, ва хушунатро тибқи қонуни худиш бар алайхи куффор ижоза дода аст, ва танзимоти ба вужуд оварда астки дар дарси душманшиносий ба он ишора кардем. Яъни харж кардани хушунат дар баробари куффор хам танзимоти дорад.

Агар муслимин аз хушунатики аллох ба онхо дода истефода накунанд ва мужримин ва куффорро дафъ накунанд, бидуни шак тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд фасод тамоми заминро мегирад, аммо аллох таоло нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад ва абзори чун хушунатро дар ихтиёри муслимин қарор дода астки бо ин хушунат монеъи фосид шудани замин бишаванд:

:وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏(بقره/251)

Ва агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад.

(идома дорад……..)

---

[1] روى أبو داود (3462)صححه الألباني في صحيح أبي داود .

[2] روى أبو داود (2503) حسنه الألباني في صحيح أبي داود .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(126- қисмат)

Ба ин шева масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар баробари муслимини мужриминики хад бояд бар онхо ижро бишавад ек ниёзи жомеъа ва ек дастури шариат астки мустақиман ба иймон ба аллох ва рузи қиёмат гира хурда аст, холо дар баробари куффорики амр шуда

«أَعِزَّةٍ عَلَى الكافِرينَ»،

Масрафи хашм, ва вокуниши дар баробари хушунати афсар гусихтайи куффор – ва бахусус куффори секуляр ва муртаддин – ек зарурат ва ек ниёз аст.

Чун аллох таоло аз инсонхойи сухбат мекунадки аз чохорпохо хам пойинтарандки мумкин аст рифох ва амнияти инсонхойи дигар ва ибодат барои аллохро ба хатар биндозанд. Ижройи худуд ва жиход ва тахияйи қувват ва аслаха, ба унвони бахши аз қонуни шариати аллох ва омили боздоранда барои пархез аз садамоти интури инсонхойи табахкор ва муслимини мужрими омада астки , мехрабоний ва мудоро ва бо басират сухбат кардан руйи онхо таъсир надорад, ва танхо қавонини боздоранда ва забони хушунат ва аслаха метавонад жиловишонро бигирад.

. وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ کَثِیراً مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِکَ کَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف/176)‏

Мо бисёри аз жинниён ва одамиёнро офарида ва пароканда кардемки саранжом онон дўзах ва иқомат дар он аст. Онон дилхойи дорандки бидонхо намефахманд, ва чишмхойи дорандки бидонхо намебинанд, ва гушхойи дорандки бидонхо намешнаванд. Инон мисли чохорпоёнанд ва балки саргардонтаранд. Инон воқеан бехабар хастанд.

Аллох таоло ба унвони ек омили боздоранда ва хидоят кунандайи хашм дар баробари чанин инсонхойи амр мекунад то онжойики метавонем қудрати низомий тахия кунем:

وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

Барои ( мубориза бо) онон то онжоки метавонид нийруйи ( низомий) ва ( аз жумла) асбхойи варзида омада созид, то ба василайи он душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жузъ ононро нез битарсонидки инхоро намешносид ва худо ононро мешносад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тафсири ин қувват хам мефармояд:

اَلا اِنَّالقُوَّةَ الرَّميُ،اَلا اِنَّ القُوَّةَالرَّميُ.

Огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст, огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст.

Дар инжо ба коргирийи ин қувват барои тахмили ақидайи исломий бар куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб нест. Ақидароки жойиш дар қалб аст наметавон бо ижбор бар каси ғейри аз секуляристхо ва мушрикин тахмилиш кард, чиро бар секуляристхо? Чун аввалан инон худишон бо дасти худишон бо дур рехтани қавонини шариати аллох худишонро беарзиштар аз они кардандки сохиби арзиши ек инсоний бошандки аллох таоло дар мовридиш фармуда

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ»،

Илова бар он онхо хам – аз гузаштахойи дур то рузи қиёмат – хамиша бо зури аслаха дини секуляризм ва хукумат ва қонуни секуляристий ва итоат аз дини секуляризмро бар мо тахмил мекунанд, ва то ба ин мархала нарасиданд бо мо қитол мекунанд, жанги мусаллахона мекунанд:

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.

Пас онхо танхо бо зури аслаха бо мо сухбат мекунанд то замоники хукумат ва дин ва қавонини худишонро бар мо тахмил кунанд, мо хам дақиқан бо хамин забон бо секуляристхо вориди гуфтагу мешавем ва секуляристхо бар халофи соири куффор ё бояд таслими қавонини шариати аллох бишаванд ё бимиранд ва рохи севуми бароишон вужуд надорад, дар холики барои соири куффор вужуд дорад.

Холо агар хар қовми мусалмони ин хушунат ва тарсондани душманон ва жиходро тарк кунад бидуни шак залили дасти хамин инсонхойи камтар аз чохорпойи мешавадки хеч чизи ғейри аз аслаха ва зур ва зулм ва фасод ва нобуд кардани қавонини шариати аллох ва куштори муслимини шариатгаро холишон нест. Абу Бакр Сиддиқ дар хутбаш мегуяд ман аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шанидамки мефармояд:

:” مَا تَرَكَ قَوْمٌ الْجِهَادَ، إِلَّا ذَلُّوا” یا ” إِلا عَمَّهُمُ اللَّهُ بِالْعَذَابِ ” [1]،

Табиий астки муслимин ба махзи рахо кардани аслаха ва эъдод ва жиход дучори залилий ва азоб мешаванд. Хаддиақалиш ин астки мушрикин ва секуляристхо мисли лошхур хамиша дар холи жанг бо муслиминанд ва ба махзи пейдо кардани кучактарин фурсати хар чи аз залилий ва азоб аз дастишон барбиёяд аз тариқи аслаха ва зур бар сари муслимин дар меоваранд, чизики алъон хам шохидиш хастем, холо жанги куффори яхуд ва насоро ва муртаддин ва ғейрих бимонад.

(идома дорад……..)

---

[1] الراوي: أبو بكر الصديق المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 1392

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(125- қисмат)

Возих астки дифоъ ва хатто хамла, еки аз заруриёти зиндагийи инсон ва хатто ғаризайи муштараки бейни инсонхо ва хайвоноти  солим аст. Дар хайвонот, аллох таоло ек барномайи собитиро ба онхо дода аст ва онхо хам мутаносиб бо шароити жуғрофиёий ва ниёзхойишон таслими вазъи мовжуд мешаванд ва ижборан ба кориш мегиранд, аммо аллох таоло бо ихтиёрики ба инсонхо дода аст,бо қавонин ва барномахойи мушаххас ва муъайян, ин “ хушунатро” ба унвони ек зарурати зиндагий – мисли соири заруратхойи зиндагий мисли гурснагий ва ташнагий ва шодий ва ниёзхойи жинсий ва ғейрихро – хидоят мекунад, ва ба инсонхо барнома медихадки читури ин хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Албатта, дар қуръон вожайи “ хушунат” вужуд надорад, аммо ба жойиш каламоти вужуд дорандки хамин маъниро мерасонанд мисли “ ғилзат” ва “ шиддат”ки хар ду мутародиф бо хушунат хастанд. Вожа “ ғилзат” яъни: хушунат, шиддат, дурушти ва тундхуйики дар муқобили риққат ва нарми ба кор меравад. Аллох таоло мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)

Эй мўъминон! Бо кофарони бижангидки ба шумо наздиктаранд,( хамчунонки алъон секуляристхойи кофари жахоний ва муртади махаллий наздиктарин куффор ба мо хастандки гох дар сари суфрахо ва хонуводахо ва махалла ва русто ва шахримон хам вужуд доранд) ва боядки аз шумо шиддат ва хиддат( ва журъат ва шахомат ва тундхуйи) бибинанд. Ва бидонидки аллох бо пархезгорон аст.

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ جَاهِدِ الْکُفَّارَ وَالْمُنَافِقِینَ وَاغْلُظْ عَلَیْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِیرُ ‏(توبه/73)

Эй пайғамбар! Бо кофарон ва мунофиқон жиход кун ва бар онон сахт бигир ( ва хашин бош) ва жойгохишон дўзах аст ва чи сарневишти бадий ва чи жойгохи зишти аст!

Дар инжо хушунат ва шиддат бо мунофиқин ва секулярзадахо бештар рухий ва равоний ва жанги сард аст, аммо ба куффори ахли китоб мумкин аст дар марохили хамма жониба бошад, хам жанги сард хам гарм, ва дар марохили танхо жанги равоний ва нарм бошад, аммо дар тамоми холат жанги бо мушрикин ва секуляристхойи кофари ва муртадддин, хам жанг нарм аст хам гарм ва хамма жониба аст.

“шиддат” хам яъни: ғилзат, салобат ва сахти, ва дар муқобил риққат ва рухамоъ ба кор меравад. Дар ин сурат вожа “ хушунат” ба маъни : шиддат, дуруштий ва дуруштхуйи астки дар муқобили нармий қарор мегирад, онхам хушунатики дар он рахм нест. [1]

«مَحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ، رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ…» (فتح/29)

Мухаммад фристода худо аст, ва касоники бо у хастанд дар баробари кофарон тунд ва хашн ва сарсахт, ва нисбат ба екдигар мехрабон ва дилсузанд. Бале, дар баробари мўъминин:

«فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» (آل‏عمران/ 159)

Аз парту рахмати илохий астки ту бо онон нармиш намуди. Ва агар дуруштху ва сангдил буди аз пейромуни ту пароканда мешуданд.

Бале хамчунонки нарми ва

«لِنتَ لَهُمْ»

ва барқарорийи системи бародарийи исломий

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ»

Ва нишон додани тавозеъ дар баробари мўъминин

«وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ»

Ва хатто нишон додани залилий дар баробари мўъминин

«أَذِلَّةٍ عَلَى المُؤمِنينَ»

Ек ниёз аст, ба хамон шева дар баробари муслимини мужрим хам масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар ижройи худуд бар ин мужримин ек ниёз аст, ба унвони мисол аллох таоло мефармояд:

الزَّانِیَةُ وَالزَّانِی فَاجْلِدُوا کُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِئَةَ جَلْدَةٍ وَلَا تَأْخُذْکُم بِهِمَا رَأْفَةٌ فِی دِینِ اللَّهِ إِن کُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ وَلْیَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِینَ (نور/2)

Хар ек аз зан ва марди зинокорро сад тозиёна бизанид ва дар ( ижройи қавонини) дини худо раъфат ( ва рахмат) нисбат бадишон надошта бошид, агар ба аллох рузи қиёмат иймон дорид, ва бояд гурухи аз мўъминон бар шиканжайи ишон хозир бошанд.

Ин шарт хийли хатарноки аст, барои хамин каси дар ижройи ин худуди аллох бар мужримини мусалмон хатто наметавонад мисли Усома бин Зайд розиаллоху анхума шафоат ва васотати хам бикунад, ва агар дучори чанин иштибохи хам бишавад бо жавоби кубандайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мувожих мешавадки:

أَتَشْفَعُ فِي حَدٍّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ؟!،

( оё дар баробари ижройи хадди аз худуд ва муқаррароти аллох васотат ва шафоат мекуни?)

ثُمَّ قَامَ فَاخْتَطَبَ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ قَبْلَكُمْ، أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الشَّرِيفُ تَرَكُوهُ، وَإِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الضَّعِيفُ أَقَامُوا عَلَيْهِ الحَدَّ، وَايْمُ اللَّهِ لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا. [2]

Ва сўганд ба аллохки агар Фотима духтари Мухаммад дузди мекард хатман дастишро қатъ мекардам.

(идома дорад………)

---

[1]  لسان العرب . فرهنگ معين، فرهنگ عميد.

[2]رواه البخاري (3475) ، ومسلم (1688) .. 

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(48- қисм)       

Бизларнинг вазифамиз аллохни шариатидаги қонунларни стротегияси ва тактикасини баён қилишдур, энди бундай  қонун ва суннатларга   тобеъ бўлиш ё бўлмаслик шахсларни ўзига боғлиқ, биз уларни  қиёматдаги вакили хам эмасмиз ва уларни қалбини билиш хам қўлимиздан келмайди:

  وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)‏ و « لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ »(انعام/66).

Шунга қарамасдан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ، رَجُلًا فَاجِرًا، يَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ لَا يَرْعَوِي إِلَى شَيْءٍ مِنْهُ.

“Қуръон”ни ўқийдиган, аммо ўзини амалларида ўзгариш вужудга келтирмайдиган фожир шахслар, энг ёмон инсонлар жумласидан хисобланади.

Чунки аллохни ризоси ва инсонларни озодлиги,саодати

« يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ »( رعد/ 11)

га боғланган ва худди парвариш қилинган  пилла қуртига ўхшаб оқибатини ўйлаб ўтирмасдан унга одат қилган, ўрганган  шахслар,ахзоблар,жамоатлар, гурухлар ўзига қарамлик, худбинлик ва олдиндан хукм қилишдек хатарли қўрғондан ўзларини нажот беришлари лозим ва бутун эътиборлари ва диққатларини хамма қабул қиладиган рахбариятни янгидан қайтишига  яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва вохид улил амр шўроси, вохид уммат ва вохид жамоатга қаратишлари керак.

Сабиқунал аввалуннинг мана бу жамоатларни мухофизат қилиш борасидаги энг кўзга кўринган сифатларидан бири шу эдики, улар ўзларини бирдамлиги ва вахдатини ўзига хос сезгирлик билан мухофизат қилишади ва улар хатто ўзларига тафрақага олиб борувчи фикрларга сабаб бўладиган васвасаларга хам йўл беришмайди, уларнинг мусулмонларга нисбатан кўз-қарашлари хусни зонга асосланган. Улар исломий хукуматни панохидаги улил амр шўросини   ва вохид умматни   ва вохид жамоатни  асосида вужудга келган мусулмонларнинг жамоатидан хеч кимни осонлик билан чиқариб юборишмайди ва уларнинг ўзлари хам мана бундай жамоатлардан заррача узоқлашишмайди. Чунки улар ишонч билан қуйидагиларни дарк қилган эдилар:

 انه مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ

Кимки жамоатдан бир қарич узоқлашиб ўлса, жохилона ўлган бўлади. Жамоатдан бу равиш билан чиқишлик хам, исломий хукуматни ва уни вохид ижмоъсини  итоатидан чиқишлик ва мусулмонларни орасида тафарруқни ижод қилишлик ва мусулмонларни, мўъминларни  ўртасида жангни  ва урушни вужудга келтириш ва нихоят ишни жохилий жангларгача олиб бориш хисобланади, бу ерда шахсни иймонини хам хурмат қилинмайди ва аллохга самиъна ва атоъна бўйича мусулмонларни қонуни,молини,номусини хифз қилиш ва бошқа шаръий ишлар  борасидаги аллохга берилган  ахдга ва паймонга хам риоят қилинмайди, ва буни оқибатида кўр-кўрона, ақлни ишлатиш ва шаръий сахих дарк билан олиб борилмаган, миллатчиликка ва қавмпарасликка, нафратга, жохилиятга  асосланган  жанглар вужудга келади, натижада эса йиллар давомида мана бундай кўр-кўрона жангларга гувох бўламиз:

 وَمَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَغْضَبُ لِعَصَبَةٍ، أَوْ يَدْعُو إِلَى عَصَبَةٍ، أَوْ يَنْصُرُ عَصَبَةً، فَقُتِلَ، فَقِتْلَةٌ جَاهِلِيَّةٌ .

Кимки кўр-кўрона жангни байроғи остида жанг қилса ва қавмпарастлик учун ғазабланса ва унга давъат қилса ва унга ёрдам берса ва шу йўлда ўлдирилса, у жохилий ўлим билан кетибди.

Хўп, энди биз ўртада мусулмонларни вохид жамоатига эга эмасмиз,балки юзлаб ва хатто минглаб ранго-ранг, хилма-хил жамоатларимиз бор. Нима учун? Чунки вохид ижмоъга эга эмасмиз. Ва мана бу вохид ижмоъ хам вохид умматдан ва вохид уммат хам  вохид  улил амр шўросидан вужудга келади, мана бу шўрони ўзи хам нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ютуқларидан бири саналади.

Демак мана бу юзлаб хилма-хил жамоатларнинг мавжудлиги шаръий асосга эга эмас ва хеч ким ўзини жамоатидан чиққан кишиларни хадисдаги оқибатга шомил қила олмайди. Балки мана бу тарқоқ жамоатлар изтирорий холатда мужохидлар шўроси ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ташкил қилиш  томон харакат қилиш учун танхо абзор хисобланади. Буларнинг хаммаси вохид ижмоъга ва вохид жамоатга етиш учун  абзор ва воситадур. Нубувват манхажига асосланган исломий хукуматдан келиб чиққан вохид умматни ва вохид улил амр шўросини махсулоти бўлмиш  мана бундай вохид ижмоъга етган пайтимизда, дархақиқат вохид жамоатга хам етган бўламиз. Бу холатда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сўзларига кўра:      

 مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, жамоат борасидаги аллохни шариатидаги қонуннинг мана бу дастурини татбиқ қилишликни, фақат ва фақат мусулмонларнинг вохид жамоати шаклланган суратдагина имкони бўлади холос, унинг энг олий шакли  эса дорул исломда ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматда ёки изтирорий бадал хукуматда ўзини кўрсатади, мана бу манзурни қўлга киритгунимизгача изтирорий холатда фақат каттароқ жамоатлар ва жамоатларни шўроси шаръий асосга эга бўла олади, аммо буни тескариси мумкин эмас.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(47- қисм)

Бизларнинг мана бу номеъзон ва мувозанатсиз, жохил биродарларимиз хали- хануз мана бу даражадаги дарк ва фахмни қўлга киритишган эмас, яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг вохид рахбариятини ижод қилиш ва кўп йиллардан буён мусулмонлар махрум бўлиб келаётган  вохид улил амр шўроси ўзини вохид ижмоъси ва  вохид рахбарияти  билан мусулмонларни орасига қайтиб келадиган давр  келмагунича, улкан қисмдаги жохил ва алданган  мусулмонларни орасида бузоққа сиғинишни ва бошқа ошкор ширкларни шарридан кўра жуда хам каттароқ холда сақланиб қолади. Саййидимиз Хорунни бир эсланглар, у киши “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича қавмидаги бузоққа сиғинганларга нисбатан   қандай муносабатда бўлган эдилар?

Саййидимиз Хорун тафарруқни шарри   қавмидаги бузоқпарастлик ширкидан кўра кучлироқ эканини кўради ва хатто  “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича мубораза қилишгача боради, иш қитолга, жангга, қирғинга етиб боришини тушуниб етгач бу ишдан қўлини тортиб орқага чекинади ва вахдатни сақлаб қолади, шу билан бирга собит қадам кишиларни адашганлардан жудо қилмайди, яъни қавмни бўлиб тафарруқни вужудга келтирмайди:

قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* ‏‏قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی*  قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ‏(طه/91-94)

Улар: “то бизларга Мусо қайтмагунича, унга ( шу бутга) ибодат қилиб – сиғинишдан харгиз ажралмаймиз,” деган эдилар. *** (Мусо қайтиб келгач) деди: “Эй Хорун, сен уларнинг йўлдан озганларини кўрган пайтингда менинг ортимдан боришингдан ( ва менга бу хақда хабар беришингдан) сени нима тўсди?! Менинг амримга итоатсизлик қилдингми?!” *** “Эй онамнинг ўғли, сен менинг соч- соқолимдан тортмагин. Мен ( агар бузоққа сиғинаётганларни қўйиб, йўлдан озмаган кишилар билан сенинг ортингдан борсам) “менинг сўзимни кутмай, бани исроилни бўлиб юборибсан”, дейишингдан қўрқдим”.

Аллох таоло мана бундан сўнг саййидимиз Хорунни қилган иши хато бўлган демайди ва у кишини қилган ишини тасдиқлайди. Чунки агар бу иш хато бўлганида албатта буни баён қилган бўларди, кўриб турганимиздек бошқа анбиёлар турли-хил ўринларда қилган хатоларини, хатто саййидимиз Иброхимнинг мушрик отасини хаққига қилган дуолари ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг кўзи ожиз кишига юз ўгириб  қовоқ солишларини ва шунга ўхшаган ўринларни баён қилган.

Аллох таоло вахдатга даъват қилган, энди агар бир киши аллох таолони шариатидаги қонунларга хилоф равишда тафарруқ йўлидан харакат қиладиган бўлса, ширкка дучор бўлибди:

  إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ (نساء/116)

Демак ширкка ширк билан жавоб бериб бўлмайди. Жохил ва алданган мусулмонларнинг бузоқпарастлик ширкини баробарида тафарруқ ширки билан муносабат билдирилмайди. Мана бу нихоятда мухим нуқта бўлиб, жуда кўп ахли қибла махсусан бизларни мужохид биродарларимиз ё кўрмаганликка олишади  ёки унга кўп ахамият беришмайди ва натижада ўзларини катта мусибатларга дучор қилиб олишади, кўпинча улардан оли саъуднинг салафийларига ва мазхабий жохилларга ўхшаган кимсалар ё аллохни шариатидаги қонунларни душманлари суистефода қилишади, буни намунасини арабистонда, алжазоирда, ироқда,сурияда, афғонистонда, чеченда, курдистонда ва бошқа жойларда кўришимиз мумкин.

Мусулмонлар дунёси учун тафарруқни  жинояти ва азоби жохилона алданган ва жохилона ақидаларида ва амалларида шароит мавжуд бўлганлиги боис ширкка дучор бўлган кимсаларнинг жиноятидан кўра анча юқорироқда жойлашган. Мана буни ташхис беришлик жуда хам мухимдур. Ироқ ва шом ахли нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни истирорий бадал хукуматга айланишида энг мухим асбоблардан бўлишган эди, бундан ташқари улар  энг катта жиноятни яъни Хусайн розиаллоху анхуни қатлини хам амалга оширишган, улар Абдуллох ибни Умардан эхром пайтида пашшани қони, уни харом ё халоллиги хақида савол беришган эди, у киши исломий дарк билан жавоб берадиларки: ахли ироқга назар ташланглар, улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг қизлари  туққан ўғилни шахид қилишади-да, қўрқмасдан келиб пашшани қони ва уни хукми нима экани борасида савол беришади?

  Ўша замондаги мусулмонлар ва хатто ундан кейинги бир неча насл хам худди шу равиш ва методдан фойдаланишган, улар тафарруқ азобини кўламини кенгайтириш орқали бир-бирларини қонларини тўкишган ва ибодий марказлардаги  бир-бирларининг  аёллари,болалари,ёшу- қариларига рахм қилишмаган ва натижада эса улар ерда мустазъафин кишиларга ваъда берилган аллохни нусратини ва хилофатини кечикишига сабаб бўлишган, бундан ташқари улар ўзларини диёрларидаги  тоғутлар ва ишғолгарларнинг хукмронлик даврини хам кўпайтиришади ва мусулмонларни устида фақирликни,очликни,душманларни устунлигини давом этишига боис бўлишади, мана бу холатда улар сурбетлик,фахр ва жахолат билан ўзларини  фирқайи ножия деб жар солишади, хамда мисвокни, соқолни  риоят қилиш ва мусулмонлардаги кичик ва нихоятда майда масалаларга ёпишиб олиш билан фахрланишади ва булар учун хикмат ясаб фалсафа тўқишади. Мана булар  аллохнинг  нусрати ва ёрдами йўлидаги ошкора адашиш эканлигида хеч ким шубха қилмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(48- قیسم)

بِیزلَرنِینگ وَظِیفَه مِیز اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی ستراتِیگِیَه سِی وَ تَکتِیکَه  سِینِی بَیان قِیلِیشدوُر، اِیندِی بوُندَی قانوُن وَ سُنَّتلَرگه تابِع بوُلِیش یا بوُلمَسلِیک شَخصلَرنِی اوُزِیگه باغلِیق، بِیز اوُلَرنِی قِیامَتِیدَگِی وَکِیلِی هَم اِیمَسمِیز وَ اوُلَرنِی قَلبِینِی بِیلِیش هَم قوُلِیمِیزدَن کِیلمَیدِی:   وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)‏ و « لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ »(انعام/66)

  شوُنگه قَرَمَسدَن رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ، رَجُلًافَاجِرًا، يَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ لَايَرْعَوِي إِلَى شَيْءٍ مِنْهُ.  “قُرآن” نِی اوُقِیدِیگن، اَمّا فاجِر شَخصلَر، اِینگ یامان اِنسانلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

چوُنکِی اَلله نِی رِضاسِی وَ اِنسانلَرنِی آزادلِیگِی،  سَعادَتِی  « يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ »( رعد/ 11) گه باغلَنگن وُ حُوددِی  پَروَرِیش قِیلِینگن پِیللَه قوُرتِیگه اوُحشَب عاقِبَتِینِی اوُیلَب اوُتِیرمَسدَن اوُنگه عادَت قِیلگن، اوُرگنگن شَخصلَر، اَحزابلَر، جَماعَتلَر، گوُروُهلَر اوُزِیگه قَرَملِیک، حوُدبِینلِیک وَ آلدِیندَن  حُکم قِیلِیشدِیک خَطَرلِی قوُرغاندَن اوُزلَرِینِی نَجات بِیرِیشلَرِی لازِم وَ بوُتوُن اِعتِبارلَرِی وَ دِققَتلَرِینِی هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرِیَتنِی یَنگِیدَن قَیتِیشِیگه یَعنِی نُبُوَّت  مَنهَجِیگه  اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِی، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتگه  قَرَه تِیشلَرِی کِیرَک.

سابِقوُنَ الاَوَّلوُننِینگ مَنَه بُو جَماعَتلَرنِی مُخافِظَت قِیلِیش بارَه سِیدَگِی اِینگ کوُزگه کوُرِینگن صِیفَتلَرِیدَن بِیرِی شوُ اِیدِیکِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی بِیردَملِیگِی وَ وَحدَتِینِی اوُزِیگه خاص سِیزگِیرلِیک بِیلَن مُخافِظَت قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر حَتَّی اوُزلَرِیگه تَفرَقَه گه آلِیب بارُوچِی فِکرلَرگه سَبَب بوُلَه دِیگن وَسوَسَه لَرگه هَم یوُل بِیرِیشمَیدِی، اوُلَرنِینگ مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً کوُز- قَرَشلَرِی حُسنِ ظَنگه اَساسلَنگن. اوُلَر اِسلامِی حُکوُمَتنِی پَناهِیدَگِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی اَساسِیدَه وُجُودگه کِیلگن مُسُلمانلَرنِینگ جَماعَتِیدَن هِیچ کِیمنِی آسانلِیک بِیلَن چِیقَه رِیب بُویارِیشمَیدِی وَ اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی هَم مَنَه بوُندَی جَماعَتلَردَن ذَرَّه چَه اوُزاقلَه شِیشمَیدِی. چوُنکِی اوُلَر اِیشانچ بِیلَن قوُیِیدَگِیلَرنِی دَرک قِیلگن اِیدِیلَر:   انه مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ^[1] کِیمکِی جَماعَتدَن بِیر قَرِیچ اوُزاقلَشِیب اوُلسَه، جاهِلانَه اوُلگن بوُلَه دِی. جَماعَتدَن بُو رَوِیش بِیلَن چِیقِیشلِیک هَم، اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِینِی اِطاعَتِیدَن چِیقِیشلِیک وَ مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه تَفَرُّقنِی اِیجاد قِیلِیشلِیک وَ مُسُلمانلَرنِی، مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِیدَه جَنگنِی وَ اوُرُوشنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش وَ نِهایَتدَه اِیشنِی جاهِلِی جَنگلَرگه چَه آلِیب بارِیش حِسابلَه نَه دِی، بُو یِیردَه شَخصنِی اِیمانِینِی هَم حُورمَت قِیلِینمَیدِی وَ اَلله گه سَمِعنا وَ اَطَعنا بوُیِیچَه مُسُلمانلَرنِی قانوُنِی، مالِینِی، نامُوسِینِی حِفظ قِیلِیش وَ باشقَه شَرعِی اِیشلَر بارَه سِیدَگِی اَلله گه بِیرِیلگن عَهدگه وَ پَیمانگه هَم رِعایَت قِیلِینمَیدِی وَ بوُنِی عاقِبَتِیدَه کوُر- کوُرانَه، عَقلنِی اِیشلَه تِیش وَ شَرعِی صَحِیح دَرک بِیلَن آلِیب بارِیلمَه گن، مِللَتچِیلِیککَه وَ قَومپَرَستلِیککَه، نَفرَتگه، جاهِلِیَتگه اَساسلَنگن جَنگلَر وُجُودگه کِیلَه دِی، نَتِیجَه دَه اِیسَه یِیللَر دَوامِیدَه مَنَه بوُندَی کوُر- کوُرانَه جَنگلَرگه گوُواه بوُلَه مِیز:   وَمَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَغْضَبُ لِعَصَبَةٍ، أَوْ يَدْعُو إِلَى عَصَبَةٍ، أَوْ يَنْصُرُ عَصَبَةً، فَقُتِلَ، فَقِتْلَةٌ جَاهِلِيَّةٌ .^[2]  کِیمکِی کُور- کوُرانَه جَنگنِی بَیراغِی آستِیدَه جَنگ قِیلسَه وَ قَومپَرَستلِیک اوُچُون غَضَبلَنسَه وَ اوُنگه دَعوَت قِیلسَه وَ اوُنگه یاردَم بِیرسَه وَ شوُ یوُلدَه اوُلدِیرِیلسَه، اوُ جاهِلِی اوُلِیم بِیلَن کِیتِیبدِی. 

حوُپ، اِیندِی بِیز اوُرتَه دَه مُسُلمانلَرنِی واحِد جَماعَتِیگه اِیگه اِیمَسمِیز، بَلکِی یوُزلَب وَ حَتَّی مِینگلَب رَنگا- رَنگ،هِیلمَه – هِیل جَماعَتلَرِیمِیز بار. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی واحِد اِجماعگه اِیگه اِیمَسمِیز. وَ مَنَه بُو واحِد اِجماع هَم واحِد اوُمَّتدَن وَ واحِد اوُمَّت هَم واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِیدَن وُجُودگه کِیلَه دِی، مَنَه بُو شُورانِی اوُزِی هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُتوُقلَرِیدَن بِیرِی سَنَلَه دِی.

دِیمَک مَنَه بُو یوُزلَب هِیلمَه – هِیل جَماعَتلَرنِینگ مَوجُودلِیگِی شَرعِی اَساسگه اِیگه اِیمَس وَ هِیچ کِیم اوُزِینِی جَماعَتِیدَن چِیققَن کِیشِیلَرنِی حَدِیثدَگِی عاقِبَتگه شامِل قِیلَه آلمَیدِی. بَلکِی مَنَه بُو تَرقاق جَماعَتلَر اِضطِرارِی حالَتدَه مُجاهِدلَر شوُراسِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش تامان حَرَکَت قِیلِیش اوُچُون تَنها اَبزار حِسابلَه نَه دِی. بوُلَرنِینگ هَمَّه سِی واحِد اِجماعگه وَ واحِد جَماعَتگه یِیتِیش اوُچُون اَبزار وَ وَاسِیطَه دُور. نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتدَن کِیلِیب چِیققَن واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی مَخصُولاتِی بوُلمِیش مَنَه بوُندَی واحِد اِجماعگه یِیتگن پَیتِیمِیزدَه، دَرحَقِیقَت واحِد جَماعَتگه  هَم یِیتگن بوُلَه مِیز. بُو حالَتادَه رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سوُزلَرِیگه کوُرَه:    مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ. ^[3]

آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک،جَماعَت بارَه سِیدَگِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُننِینگ مَنَه بُو دَستوُرِینِی تَطبِیق قِیلِیشلِیکنِی، فَقَط وَ فَقَط مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِی شَکللَنگن صُورَتدَه گِینَه اِمکانِی بوُلَه دِی حالاص، اوُنِینگ اِینگ عالِی شَکلِی اِیسَه دارُ الاِسلامدَه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتدَه یاکِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَه اوُزِینِی کوُرسَه تَه دِی، مَنَه بُو مَنظوُرنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزچَه اِضطِرارِی حالَتدَه فَقَط کَتتَه راق جَماعَتلَر وَ جَماعَتلَرنِی شوُراسِی شَرعِی اَساسگه اِیگه بوُلَه آلَه دِی، اَمّا بوُنِی تِیسکَه رِیسِی موُمکِین اِیمَس.

(دوامی بار…….)

---

[1]متفق عليه عن ابن عباس

[2]صحيح مسلم كتاب الإمارة (54/ رقم الحديث 1848 )

[3]صحيح مسلم – الإمارة (1851) مسند أحمد – مسند المكثرين من الصحابة (2/70)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(47- قیسم)

بِیزلَرنِینگ مَنَه بوُ نامِعزان وَ مُواظَنَتسِیز، جاهِل بِرادَرلَرِیمِیز هَلِی- هَنوُز مَنَه بوُ دَرَجَه دَگِی دَرک وَ فَهمنِی قوُلگه کِیرِیتِیشگن اِیمَس، یَعنِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ واحِد رَهبَرِیَتِینِی اِیجاد قِیلِیش وَ کوُپ یِیللَردَن بوُیان مُسُلمانلَر مَحرُوم بوُلِیب کِیلَه یاتگن واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی وَ واحِد رَهبَرِیَتِی بِیلَن مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیگه قَیتِیب کِیلَه دِیگن دَور کِیلمَه گوُنِیچَه، اوُلکَن قِیسمدَگِی جاهِل وَ اَلدَنگن مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه بوُزاققَه سِیغِینِیشنِی وَ باشقَه آشکار شِیرکلَرنِی شَررِیدَن کوُرَه جُودَه هَم کَتتَه راق حالدَه سَقلَه نِیب قالَه دِی. سَیِّیدِیمِیز هاروُننِی بِیر اِیسلَنگلَر، اوُ کِیشِی “هَمَّه قَبُول قِیلَه دِیگن رَهبَرِیَت” قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه قَومِیدَگِی بوُزاققَه سِیغِینگنلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلگن اِیدِیلَر؟

سَیِّدِیمِیز هاروُن تَفَرُّقنِی شَررِی قَومِیدَگِی بوُزاق پَرَستلِیک شِیرکِیدَن کوُرَه کوُچلِیراق اِیکَه نِینِی کوُرَه دِی وَ حَتَّی “هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرِیَت” قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه مُبارَزَه قِیلِیشگه چَه بارَه دِی، اِیش قِتالگه، جَنگگه، قِیرغِینگه یِیتِیب بارِیشِینِی توُشوُنِیب یِیتگچ بُو اِیشدَن قوُلِینِی تارتِیب آرقَه گه چِیکِینَه دِی وَ وَحدَتنِی سَقلَب قالَه دِی، شوُ بِیلَن بِیرگه ثابِت قَدَم کِیشِیلَرنِی اَدَشگنلَردَن جوُدا قِیلمَیدِی، یَعنِی قَومنِی بوُلِیب تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرمَیدِی:

قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* ‏‏قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی*  قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ‏(طه/91-94) اوُلَر: “تا بِیزلَرگه مُوسَی قَیتمُه گوُنِیچَه، اوُنگه (شوُ بوُتگه) عِبادَت قِیلِیب – سِیغِینِیشدَن هَرگِیز اَجرَلمَیمِیز، ” دِیگن اِیدِیلَر. *** (مُوسَی قَیتِیب کِیلگچ ) دِیدِی: “اِی هارُون، سِین اوُلَرنِینگ یوُلدَن آزگنلَرِینِی کوُرگن پَیتِینگدَه مِینِینگ آرتِیمدَن بارِیشِینگدَن ( وَ مِینگه بُو حَقدَه خَبَر بِیرِیشِینگدَن) سِینِی نِیمَه توُسدِی؟! مِینِینگ اَمرِیمگه اِطاعَتسِیزلِیک قِیلدِینگمِی؟! *** “اِی آنَمنِینگ اوُغلِی، سِین مِینِینگ ساچ – ساقالِیمدَن تارتمَه گِین. مِین (اَگر بوُزاققَه سِیغِینَه یاتگنلَرنِی قوُیِیب،یوُلدَن آزمَه گن کِیشِیلَر بِیلَن سِینِینگ آرتِینگدَن بارسَم) “مِینِینگ سوُزِیمنِی کوُتمَی، بَنِی اِسرائِلنِی بوُلِیب یوُبارِیبسَن”، دِییِیشِینگدَن قوُرقدِیم.”

اَلله تَعالَی مَنَه بوُندَن سُونگ سَیِّدِیمِیز هارُوننِی قِیلگن اِیشِی خَطا بوُلگن دِیمَیدِی وَ اوُ کِیشِینِی قِیلگن اِیشِینِی تَصدِیقلَیدِی. چوُنکِی اَگر بوُ اِیش خَطا بوُلگه نِیدَه اَلبَتَّه بوُنِی بَیان قِیلگن بوُلَردِی، کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک باشقَه اَنبِیالَر توُرلِی- هِیل اوُرِینلَردَه قِیلگن خَطالَرِینِی، حَتَّی سَیِّیدِیمِیز اِبراهِیمنِینگ مُشرِک آتَه سِینِی حَققِیگه قِیلگن دُعالَرِی یاکِی رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِینگ کوُزِی عاجِیز کِیشِیگه یوُز اوُگِیرِیب قاواق سالِیشلَرِینِی وَ شوُنگه اوُحشَه گن اوُرِینلَرنِی بَیان قِیلگن.

اَلله تَعالَی وَحدَتگه دَعوَت قِیلگن، اِیندِی اَگر بِیر کِیشِی اَلله تَعالَی نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه خِلاف رَوِیشدَه تَفَرُّق یوُلِیدَن حَرَکَت قِیلَه دِیگن بوُلسَه، شِیرککَه دوُچار بوُلِیبدِی:   إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ (نساء/116) دِیمَک شِیرککَه شِیرک بِیلَن جَواب بِیرِیب بوُلمَیدِی. جاهِل وَ اَلدَنگن مُسُلمانلَرنِینگ بوُزاقپَرَستلِیک شِیرکِینِی بَرابَرِیدَه تَفَرُّق شِیرکِی بِیلَن مُناسَبَت بِیلدِیرمَیدِی. مَنَه بُو نِهایَتدَه مُهِم نوُقطَه بوُلِیب، جوُدَه کوُپ اَهلِی قِبلَه مَخصُوصاً بِیزلَرنِی مُجاهِد بِرادَرلَرِیمِیز یا کوُرمَه گنلِیککَه آلِیشَه دِی یاکِی اوُنگه کوُپ اَهَمِیَت بِیرِیشمَیدِی وَ نَتِیجَه دَه اوُزلَرِینِی کَتتَه مُصِیبَتلَرگه دُوچار قِیلِیب آلِیشَه دِی، کوُپِینچَه اوُلَردَن آلِ سَعوُدنِینگ سَلَفِیلَرِیگه وَ مَذهَبِی جاهِللَرگه اوُحشَه گن کِیمسَه لَر یا اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی دُشمَنلَرِی سوُءِستِفادَه قِیلِیشَه دِی، بوُنِی نَمُونَه سِینِی عَرَبِستاندَه، اَلجَزائِردَه، عِراقدَه، سُورِیَه دَه، اَفغانِستاندَه، چِیچِیندَه،کوُردِستاندَه وَ باشقَه جایلَردَه کوُرِیشِیمِیز موُمکِین.

مُسُلمانلَر دُنیاسِی اوُچُون تَفَرُّقنِی جِنایَتِی وَ عَذابِی جاهِلانَه اَلدَنگن وَ جاهِلانَه عَقِیدَه لَرِیدَه وَ عَمَللَرِیدَه شَرائِط مَوجُود بوُلگنلِیگِی بائِث شِیرککَه دوُچار بوُلگن کِیمسَه لَرنِینگ جِنایَتِیدَن کوُرَه اَنچَه یوُقارِیراقدَه جایلَشگن. مَنَه بوُنِی تَشخِیص بِیرِیشلِیک جوُدَه هَم مُهِمدوُر. عِراق وَ شام اَهلِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَه نِیشِیدَه اِینگ مُهِم اَسبابلَردَن بوُلِیشگن اِیدِی، بوُندَن تَشقَرِی اوُلَر اِینگ کَتتَه جِنایَتنِی یَعنِی حُسَین رَضِیَ الل عَنهُنِی قَتلِینِی هَم عَمَلگه آشِیرِیشگن، اوُلَر عُبدُالله اِبنِ عُمَردَن اِحرام پَیتِیدَه پَششَه نِی قانِی، اوُنِی حَرام یا حَلاللِیگِی حَقِیدَه سَوال بِیرِیشگن اِیدِی، اوُ کِیشِی اِسلامِی دَرک بِیلَن جَواب بِیرَه دِیلَرکِی: اَهلِی عِراقگه نَظَر تَشلَنگلَر، اوُلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ قِیزلَرِی توُققَن اوُغلِینِی شَهِید قِیلِیشَه دِی – دَه، قوُرقمَسدَن کِیلِیب پَششَه نِی قانِی وَ اوُنِی حُکمِی نِیمَه اِیکَه نِی بارَه سِیدَه سَوال بِیرِیشَه دِی؟

اوُشَه زَماندَگِی مُسُلمانلَر وَ حَتَّی اوُندَن کِییِینگِی بِیر نِیچَه نَسل هَم حوُددِی شوُ رَوِیش وَ مِیتاددَن فایدَه لَه نِیشگن، اوُلَر تَفَرُّق عَذابِینِی کوُلَه مِینِی کِینگیتِیرِیش آرقَه لِی بِیر- بِیرلَرِینِی قانلَرِینِی توُکِیشگن وَ عِبادِی مَرکَزلَردَگِی بِیر- بِیرلَرِینِینگ عَیاللَرِی، بالَه لَرِی، یاشُو- قَرِیلَرِیگه رَحم قِیلِیشمَه گن وَ نَتِیجَه دَه اِیسَه اوُلَر یِیردَه مُستَضعَفِین کِیشِیلَرگه وَعدَه بِیرِیلگن اَلله نِی نُصرَتِینِی وَ خِلافَتِینِی کِیچِیکِیشِیگه سَبَب بوُلِیشگن، بوُندَن تَشقَرِی اوُلَر اوُزلَرِینِی دِیارلَرِیدَگِی طاغوُتلَر وَ اِیشغالگرلَرنِینگ حُکمرانلِیک دَورِینِی هَم کوُپَیتِیرِیشَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه فَقِیرلِیکنِی، آچلِیکنِی، دُشمَنلَرنِی اوُستوُنلِیگِینِی دَوام اِیتِیشِیگه بائِث بوُلِیشَه دِی، مَنَه بُو حالَتدَه اوُلَر سوُربِیتلِیک، فَهر وَ جَهالَت بِیلَن اوُزلَرِینِی فِرقَه یِی ناجِیَه دِیب جَر سالِیشَه دِی، هَمدَه مِیسواکنِی، ساقالنِی رِعایَت قِیلِیش وَ مُسُلمانلَردَگِی کِیچِیک وَ نِهایَتدَه مَیدَه مَسَلَه لَرگه یاپِیشِیب آلِیش بِیلَن فَهرلَه نِیشَه دِی وَ بوُلَر اوُچُون حِکمَت یَسَب فَلسَفَه توُقِیشَه دِی. مَنَه بوُلَر اَلله نِینگ نُصرَتِی وَ یاردَمِی یوُلِیدَگِی آشکارَه اَدَشِیش اِیکَنلِیگِیدَه هِیچ کِیم شُبهَه قِیلمَیدِی.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(48- قسمت)

وظیفه ی ما بیان استراتژیها و تاکتیکهای قانون شریعت اللهِ، حالا تبعیت یا عدم تبعیت از چنین سنتها و قوانینی به خود اشخاص بر می گردد و ما نه وکیل اشخاص درقیامت هستیم و نه بر قلب آنان تسلطی داریم: وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)‏ و « لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ »(انعام/66).

با این وجود رسول الله صلي الله عليه وسلم می فرماید: إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ، رَجُلًافَاجِرًا، يَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ لَا يَرْعَوِي إِلَى شَيْءٍ مِنْهُ. از جمله بدترین انسانها شخص فاجری است كه «قرآن» را مي خواند و اما در اعمال خودش دگرگونی و تغییری به وجود نمي آورد.

چون رضاي  الله و آزادي و سعادت انسانها در گرو « يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ »( رعد/ 11) است، و باید از حصار خطرناك خود محوري، پيشداوري و خود پرستي  و جاهلیتی كه اشخاص و احزاب و جماعتها و گروهها همچون كرمهاي ابريشم پرورشي بدون در نظر گرفتن عواقب آن  به آن عادت کرده اند و به آن خو گرفته اند، خودشان را رها کنند و تمام تمرکزشان بر بازگشت مجدد رهبریت عام مورد پذیرش همه یعنی حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر واحد آن و امت واحد و جماعت واحد متمرکز کنند.

یکی از صفات بارز سابقون الاولون در محافظت از این جماعت این بود که با حساسیت خاص از یکپارچگی و وحدت خودشان محافظت می کردند، و حتی اجازه ی وسوسه های تفرقه انگیز هم به خودشان راه نمی دادند، و کلا نگرششان به مسلمین بر اساس حسن ظن بود. به همین سادگی کسی را از جماعت مسلمین که در پناه حکومت اسلامی و بر اساس شورای اولی الامر و امت واحد و اجماع واحد به وجود آمده بود بیرون نمی کردند، و خودشان هم ذره ای از چنین جماعتی فاصله نمی گرفتند. چون یقین داشتند و درک کرده بودند که :إِنَّهُ مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ[1]همانا كسي كه از جماعت به اندازه وجبي فاصله بگيرد و بميرد،جاهلانه مرده است.  و این خروج از جماعت هم، خروج از اطاعت از حکومت اسلامی و اجماع واحد آن، و ایجاد تفرق میان مسلمین و ایجاد جنگ و درگیری بین مسلمین و مومنین است که درنهایت به جنگی جاهلی کشیده می شود، که نه ایمان شخص مورد احترام واقع می شود، ونه عهد و پیمانی که با الله در سمعنا و اطعنا در حفظ خون و مال و ناموس مسلمین و سایر امور شرعی به الله داده شده است، و جنگهایی کورکورانه و بدون بینش و درک صحیح شرعی و بر اساس عصبیت و قومیت و تنفر و جاهلیت پیش می آید، که سالهاست شاهد چنین جنگهای کورکورانه ای هستیم:  وَمَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَغْضَبُ لِعَصَبَةٍ، أَوْ يَدْعُو إِلَى عَصَبَةٍ، أَوْ يَنْصُرُ عَصَبَةً، فَقُتِلَ، فَقِتْلَةٌ جَاهِلِيَّةٌ .[2] هر کس زیر پرچم کوروکورانه ای بجنگد، و برای قومیت به خشم بیاید و به آن دعوت کند و آنرا یاری دهد و در این راه کشته شود، مرگش مرگی جاهلی است.

خوب حالا ما در میان مسلمین جماعت واحدی نداریم، بلکه صدها و حتی هزاران جماعت مختلف و رنگارنگ داریم. چرا؟ چون اجماع واحدی نداریم. و این اجماع واحد از امتی واحد و این امت واحد هم از شورای اولی الامر واحدی به وجود می آید که این شورا هم خودش از دست آوردهای حکومت اسلامی  عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ است .

پس وجود این صدها جماعت مختلف توجیه شرعی ندارد، و کسی نمی تواند خارجین از جماعت خودش را مشمول پیامدهای احادیث بداند. بلکه این جماعتهای متفرق تنها ابزاری در حالت اضطرار برای حرکت به سوی شورای مجاهدین و تشکیل حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ است. اینها همگی ابزارند و وسیله اند برای رسیدن به اجماع واحد و جماعت واحد. زمانی که به چنین اجماع واحدی رسیدیم که فرآورده ی امت واحد و شورای اولی الامر واحد ناشی از حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ است، در واقع به جماعت واحدی هم رسیدیم. در این صورت به قول رسول الله صلی الله علیه وسلم : مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ. [3]

واضح است که تطبیق این دستور قانون شریعت الله در مورد جماعت تنها و تنها در صورت شکل گیری جماعت واحد مسلمین صورت می گیرد که شکل عالی آن در دارالاسلام و حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ یا بدیل اضطراری آن خودشان را نشان می دهند، تا رسیدن به این منظور در حالت اضطرار تنها جماعتهای بزرگتر و بزرگتر و شورای جماعتها می تواند توجیه شرعی داشته باشند نه بالعکس .

(ادامه دارد…….)

---

[1]متفق عليه عن ابن عباس

[2]صحيح مسلم كتاب الإمارة (54/ رقم الحديث 1848 )

[3]صحيح مسلم – الإمارة (1851) مسند أحمد – مسند المكثرين من الصحابة (2/70)