نویسنده: admin

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(137- қисм)  

Ха, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тўғридан – тўғри аллохни назорати остида бўлганлар ва мусулмонлар у киши аллохнинг назарига тескари иш қилмасликларини яхши билишарди, энди росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўнг мана бу назоратни масъули ва рахбариятни бошқариш, мусулмонларнинг улил амр шўросини зиммасига ўтди, уни ахли хал ва ақд шўроси ё олим ва мутахассисларни ва улил амрни  шўроси деб номланади.

 Бизлар хеч қандай мунофиқ мавжуд бўлмаган худайбия паймонида ва байаътур ризвонда бир нечта мухим нуқталарга диққат қилишимиз керак:

– Уларни биринчиси ё энг мухими, мана бу рахбарнинг қандай сайланганидур.

– Иккинчидан хаммадан кўра огохроқ ва олимроқ куч мана бу рахбариятни назорат қилади ва агар бу  рахбар бирор ишни қилса ва уни устидаги назоратчилар сукут қилган бўлсалар, бу ана ўша рахбарни қилган иши тўғри эканига далолат қилади, чунки шу нарсага ишончимиз комилки, агар хато бўлганида уни устидаги назоратчилар сукут сақлаб турмасдилар. Мана бу мусулмонларнинг бундай рахбарга қанчалик ишонишларини, эътимодларини меъзонини кўрсатади. 

 – Учинчидан мўъминлар ўзлари таниган мана бундай рахбарга самъ ва тоах билан “самиъна ва атоъна”ни аслига эргашишади ва адашган,тафрақа солувчи хукм чиқаришлардан пархез қилишади ва осонлик билан мусулмонларнинг буйруқ вахдати ва амал вахдати сақланиб қолади.

Бу рахбарларига нисбатан  сиёсий интизомларда ва муомала қилиш шевасида сабиқунал аввалунга тобеъ бўлишни қасд қилган кишилар учун муносиб намуна хисобланади:

   وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Ха, бизлар фақат шахсий масалаларда эмас, хамма нарсада мухожир ва ансорлардан бўлган  сабиқунал аввалунга эхсон билан эргашишимиз керак. Аллохга иймон келтиришдан кейинги энг мухим масала, уч абзордан бирини идора қилишни зиммасига олган ва мусулмонлар учун қалқон вазифасини бажараётган ва хозирги вазиятда фарзи аъйн бўлмиш  ташқи босқинчи кофирлар ва махаллий муртадларга қарши жиходни бошқариб хидоят қилаётган  рахбар билан алоқаларимизни тартибга солишдан иборат.

Бизлар сиёсий тартиб  бўйича қуйидаги нарсаларни  ўрганишимиз керак, агар мана бундай рахбар душманни баробарида сукут қилса ёки гохида душманни мақтаса ва тамжид қилса ёки душманга имтиёз берса ва буни баробарида сукут сақласа, мусулмонлар рахбарият томонидан тутилган бундай ўринларни қаршисида таслим бўлишлари керак; чунки рахбарият ўзини ихтиёридаги шўро  ва ўзини  устидаги назорат сабабли, мавжуд вазиятдан ва дорул исломни кундалик эхтиёжларидан жуда хам яхши огох ва минтақавий ё халқаро вазиятдан, сиёсий шароитдан ,жиходни умқидан ва душманни хулқи ва табиатидан  яхши хабардордир, жанг қилиниши салохиятлими ё ўт очишни тўхтатиш яхшироқми ёки сулх тузиб имтиёз бериш керакми, бу борада  жамиятдаги хар бир шахсдан ва турли-хил гурухлардан кўра кўпроқ  билимга эга? Рахбариятни ихтиёридаги ижроъий ишларни хаммасида ва бошқарув  вахдатига ва дастур вахдатига ва амал вахдатига боғлиқ ишларда хам, хукумат системасини қўл остидаги ижрочилар ва барча мўъминлар рахбарни дастурига ва ташхисига пойбанд бўлишлари лозим. 

Хозирда нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагач ва шохигарликка асосланган  исломий изтирорий бадал хукуматлар ёки мужохидлар шўросининг вохид мажлиси уни ўрнига келгандан кейинги жавоблар, теорик ва тўлиқ фикрий жавоб хисобланмайди, бизлар уни теорик ва ақидавий жавобларини олдин ироя берганмиз, бир қанча асрлар олдин буюк кишиларимиз  бундай жавобни бериб бўлишган. Нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагандан кейинги бизларнинг хозирги жавобимиз амалий жавобдур; амалий яъни бу сўз жуда кенг – қамровли маънони англатади.

 Аллохни шариатидаги қонунларни тирилтириш ва бу байроқни қайтадан барпо қилишга нисбатан бизларнинг хақиқий жавобимиз шундай бир шароитда мумкин бўладики, етарли миқдордаги  муттахид ва бир мақсадга,харбий қудратга,етарли андозада овозага  эга бўлган  мусулмонлар – бундай мусулмонларни аллох таоло хам яхши кўради – у ерда тўпланган бўлишлари керак, ер юзи исломий изтирорий бадал хукуматни ё мужохидлар шўросини мажлиси орқали ва нубувват манхажига асосланган исломий хукумат,аллохни шариатидаги қонунлар  сари кўтарилиш шароитларига кўра бизларнинг борлигимизни сезишлари лозим.

Бу ишни амалга оширишлик бизларни ва фирқайи ножияни қўлидан келади, лекин бу нарса шундай холатда мумкин бўладики, бизлар ўзимизни ана ўша аллох яхши кўрадиган  муттахид жангчилар жумласига қўшган бўлишимиз  лозим бўлади.

  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ(صف/4)

Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни  севар.

Ва бизлар қуйидаги жангчи мўъминлар жумласидан бўлмаслигимиз керак: 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/2)

Эй мўъминлар, сизлар нега ўзларингиз қилмайдиган нарсани (қиламиз,деб) айтурсизлар?!

Чунки аллох таоло бундай жангчи мўъминлардан ғазабланади:

کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/3)

Сизларнинг ўзларингиз қилмайдиган ишни (қиламиз,деб) айтишларингиз аллох наздида ўта манфур (ишдир).

Нима учун бу ерда жангчи мўъминлар дейилган?  Чунки аллох таоло мунофиқларга қараб 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا

деб хитоб қилмайди ва улар аллохни наздида

«يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»

хисобланишмайди.

 Бутун жахон улил амр шўросини харакати ва онгли , мақсадли ва харакатланувчи вахдат олдида қудратли бўлишлик, бу бизларнинг  вазифамиз ва қарзимиз саналади. Бу иш учун бизлар аллохни шариатидаги қонунларга тобеъ бўлиш ва жохилий нафратни бир четга улоқтириш орқали адолат йўлида харакат қилишимиз лозим,

  «وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُوا ۚ اعدِلوا هُوَ أَقرَبُ لِلتَّقوىٰ»(مائده/8)

Агар бизлар мана бу мархаладан ўтиб олсак ва такаббур офатларидан ўзимизни  узоқлаштирсак ва душманшуносий,душманларни даражаларга ажратиш борасида пойбанд бўла олсак ва қуръондаги оятларга,росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг мархамат қилган сўзларига эътимод қилсак – у киши бу уммат гумрох бўлмайди ва бу уммат фақат ва фақат улил амр шўросини йўли орқали гумрох бўлмайди ва бу уммат уч абзордан бирини каналига кўра шаклланади, деб мархамат қилган эдилар – мана бу холатда ахли китоб  ва шибхи ахли китобни кофирларини  кўзи ўзларининг  манфаъатларини мусулмонларнинг манфаъатлари билан муштарак эканини кўра бошлайди, ва бундай шароитда сизлар фақирликни, амниятсизликни  йўқотиш  ва фаровонликни, амниятни ижод қилиш ва 

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни бугунги кунда  ер юзида мухайё қилиш бўйича бутун дунёга қараб хитоб қила оласизлар.

Бизларнинг шариатгаро ва вахдатгаро харакатимиз агар мусулмонлар яшайдиган диёрларни хар қандай нуқтасида зохирий қудратга айланадиган бўлса, у шундай қобилиятга эга бўладики, у ўтган бир неча асрлардан сакраб ўтиб яна қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ва улил амр шўросини ва аллохни шариатида назарда тутилган  адолатни  ижро қила олади. Бу  нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагач, ўзларининг мақсадларини рўёбга чиқишини  фирқайи ножия билан бирга хамрох бўлишга боғлиқ деб фикрлайдиган барча мусулмонларга ва ғайри мусулмонларга берадиган бизларнинг хақиқий, танхо  жавобимиз бўлади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(137- قسمت)

حَه، رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّم توُغرِیدَن – توُغرِی اَلله نِی نَظارَتِی آستِیدَه بوُلگنلَر وَ مُسُلمانلَر اوُ کِیشِی اَلله نِینگ نَظَرِیگه تِیسکَه رِی اِیش قِیلمَسلِیکلَرِینِی یَحشِی بِیلِیشَردِی، اِیندِی رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن سُونگ مَنَه بُو نَظارَتنِی مَسئوُلِی وَ رَهبَرِیَتنِی باشقَه رِیش، مُسُلمانلَرنِینگ اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی زِمَّه سِیگه اوُتَه دِی، اوُنِی اَهلِی حَل  وَ عَقد شوُراسِی یا عالِم وَ مُتَخَصِّصلَرنِی وَ اوُلِی الاَمر شوُراسِی دِیب ناملَه نَه دِی.

بِیزلَر هِیچ قَندَی مُنافِق مَوجُود بوُلمَه گن حُدَیبِیَه پَیمانِیدَه وَ بَیعَتُ الرِّضواندَه بِیر نِیچتَه مُهِم نوُقطَه لَرگه دِققَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک:

• اوُلَرنِی بِیرِینچِیسِی یا اِینگ مُهِمِی، مَنَه بُو رَهبَرنِینگ قَندَی سَیلَنگه نِیدوُر.
• اِیککِینچِیدَن هَمَّه دَن کوُرَه آگاهراق وَ عالِمراق کوُچ مَنَه بُو رَهبَرِیَتنِی نَظارَت قِیلَه دِی وَ اَگر بُو رَهبَر بِیرار اِیشنِی قِیلسَه وَ اوُنِی اوُستِیدَگِی نَظارَتچِیلَر سُکوُت قِیلگن بوُلسَه لَر، بُو اَنَه اوُشَه رَهبَرنِی قِیلگن اِیشِی توُغرِی اِیکَه نِیگه دَلالَت قِیلَه دِی، چوُنکِی شوُ نَرسَه گه اِیشانچِیمِیز کامِلکِی، اَگر خَطا بوُلگه نِیدَه اوُنِی اوُستِیدَگِی نَظارَتچِیلَر سُکوُت سَقلَب توُرمَسدِیلَر. مَنَه بُو مُسُلمانلَرنِینگ بوُندَی رَهبَرگه قَنچَه لِیک اِیشانِیشلَرِینِی، اِعتِمادلَرِینِی مِعزانِینِی کوُرسَه تَه دِی.
• اوِچِینچِیدَن مُؤمِنلَر اوُزلَرِی تَنِیگن مَنَه بوُندَی رَهبَرگه سَمع وَ طاعَه بِیلَن «سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا» نِی اَصلِیگه اِیرگه شِیشَه دِی وَ اَدَشگن، تَفرَقَه سالوُچِی حُکم چِیقَه رِیشلَردَن پَرهِیز قِیلِیشَه دِی وَ آسانلِیک  بِیلَن مُسُلمانلَرنِینگ بوُیرُوق وَحدَتِی وَ عَمَل وَحدَتِی سَقلَه نِیب قالَه دِی.

بوُ رَهبَرلَرِیگه نِسبَتاً سِیاسِی اِنتِظاملَردَه وَ مُعامَلَه قِیلِیش شِیوَه سِیدَه سابِیقوُنَ الاَوَّلوُنگه تابِع بوُلِیشنِی قَصد قِیلگن کِیشِیلَر اوُچُون مُناسِب نَمُونَه حِسابلَه نَه دِی:  وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

حَه،بِیزلَر فَقَط شَخصِی مَسَلَه لَردَه اِیمَس، هَمَّه نَرسَه دَه مُهاجِر وَ اَنصارلَردَن بوُلگن سابِقوُنَ الاَوَّلوُنگه اِحسان بِیلَن اِیرگه شِیشِیمِیز کِیرَک. اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشدَن کِییِینگِی اِینگ مُهِم مَسَلَه، اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی اِدارَه قِیلِیشنِی زِمَّه سِیگه آلگن وَ مُسُلمانلَر اوُچُون قَلقان وَظِیفَه سِینِی بَجَرَه یاتگن وَ حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه فَرضِی عَین بوُلمِیش تَشقِی باسقِینچِی کافِرلَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه قَرشِی جِهادنِی باشقَه رِیب هِدایَت قِیلَه یاتگن رَهبَر بِیلَن عَلاقَه لَرِیمِیزنِی تَرتِیبگه سالِیشدَن عِبارَت. 

بِیزلَر سِیاسِی تَرتِیب بوُیِیچَه قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرنِی اوُرگه نِیشِیمِیز کِیرَک، اَگر مَنَه بوُندَی رَهبَر دُشمَننِی بَرابَرِیدَه سُکوُت قِیلسَه یاکِی گاهِیدَه دُشمَننِی مَقتَسَه وَ تَمجِید قِیلسَه یاکِی دُشمَنگه اِیمتِیاز بِیرسَه وَ بوُنِی بَرابَرِیدَه سُکوُت سَقلَسَه، مُسُلمان رَهبَرِیَت تامانِیدَن توُتِیلگن بوُندَی اوُرِینلَرنِی قَرشِیسِیدَه تَسلِیم بوُلِیشلَرِی کِیرَک؛ چُونکِی رَهبَرِیَت اوُزِینِی اِیختِیارِیدَگِی شوُرا وَ اوُزِینِی اوُستِیدَگِی نَظارَت سَبَبلِی، مَوجُود وَضِیعیَتدَن وَ دارُ الاِسلامنِی کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیدَن جوُدَه هَم یَحشِی آگاه وَ مِنطَقَه وِی یا حَلقَرا وَضِیعیَتدَن، سِیاسِی شَرائِطدَن، جِهادنِی اوُمقِیدَن وَ دُشمَننِی خوُلقِی وَ طَبِیعَتِیدَن یَحشِی خَبَرداردِیر، جَنگ قِیلِینِیشِی صَلاحِیَتلِیمِی یا اوُت آچِیشنِی توُحتَه تِیش یَحشِیراقمِی یاکِی صُلح توُزِیب اِیمتِیاز بِیرِیش کِیرَکمِی، بُو بارَدَه جَمِیعیَتدَگِی هَر بِیر شَخصدَن وَ توُرلِی – هِیل گوُروُهلَردَن کوُرَه کوُپراق بِیلِیمگه اِیگه؟رَهبَرِیَتنِی اِیختِیارِیدَگِی اِجرائِی اِیشلَرنِی هَمَّه سِیدَه وَ باشقَه رُو وَحدَتِیگه وَ دَستوُر وَحدَتِیگه وَ عَمَل وَحدَتِیگه باغلِیق اِیشلَردَه هَم، حُکوُمَت سِیستِیمَه سِینِی قوُل آستِیدَگِی اِجراچِیلَر وَ بَرچَه مُؤمِنلَر رَهبَرنِی دَستوُرِیگه وَ تَشخِیصِیگه پایبَند بوُلِیشلَرِی لازِم.

حاضِردَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت قوُلَه گچ وَ شاهِیگرلِیککَه اَساسلَنگن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر یاکِی مُجاهِدلَر شُوراسِینِینگ واحِد مَجلِیسِی اوُنِی اوُرنِیگه کِیلگندَن کِییِینگِی جَوابلَر، تِیآرِیک وَ توُلِیق فِکرِی جَواب حِسابلَنمَیدِی، بِیزلَر اوُنِی تِیآرِیک وَ عَقِیدَه وِی جَوابلَرِینِی آلدِین اِرایَه بِیرگنمِیز، بِیر قَنچَه عَصرلَر آلدِین بُویُوک کِیشِیلَرِیمِیز بوُندَی جَوابنِی بِیرِیب بوُلِیشگن. نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت قوُلَه گندَن کِییِینگِی بِیزلَرنِینگ حاضِرگِی جَوابِیمِیز عَمَلِی جَوابدوُر؛ عَمَلِی یَعنِی بُو سُوز جُودَه کِینگ – قَمراولِی مَعنانِی اَنگلَه تَه دِی.

اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی تِیرِیلتِیرِیش وَ بُو بَیراقنِی قَیتَه دَن بَر‍‍‍‍پا قِیلِیشگه نِسبَتاً بِیزلَرنِینگ حَقِیقِی جَوابِیمِیز شوُندَی بِیر شَرائِطدَه موُمکِین بوُلَه دِیکِی، یِیتَرلِی مِقداردَگِی مُتَّحِد وَ بِیر مَقصَدگه، حَربِی قُدرَتگه، یِیتَرلِی اَندازَه دَه آوازَه گه اِیگه بوُلگن مُسُلمانلَر – بوُندَی مُسُلمانلَرنِی اَلله تَعالَی هَم یَحشِی کوُرَه دِی – اوُ یِیردَه توُپلَنگن بوُلِیشلَرِی کِیرَک، یِیر یوُزِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی یا مُجاهِدلَر شوُراسِینِی مَجلِیسِی آرقَه لِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر سَرِی کوُتَه رِیلِیش شَرائِطلَرِیگه کوُرَه بِیزلَرنِینگ بارلِیگِیمِیزنِی  سِیزِیشلَرِی لازِم.

بوُ اِیشنِی عَمَلگه آشِیرِیشلِیک بِیزلَرنِی وَ فِرقَه یِی ناجِیَه نِی قوُلِیدَن کِیلَه دِی، لِیکِن بُو نَرسَه شوُندَی حالَتدَه موُمکِین بوُلَه دِیکِی، بِیزلَر اوُزِیمِیزنِی اَنَه اوُشَه اَلله یَحشِی کوُرَه دِیگن مُتَّحِد جَنگچِیلَر جُملَه سِیگه قوُشگن بوُلِیشِیمِیز لازِم بوُلَه دِی. إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّاكَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌمَرْصُوصٌ(صف/4) اَلبَتَّه اَلله اوُزِینِینگ یوُلِیدَه گوُیا توُتَش بِنالَردِیک بِیر صَفگه تِیزِیلگن حاللَرِیدَه جِهاد قِیلَه دِیگن ذاتلَرنِی سِیوَر. وَ بِیزلَر قوُیِیدَگِی جَنگچِی مُؤمِنلَر جُملَه سِیدَن بوُلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک:   يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/2) اِی مُؤمِنلَر،سِیزلَر نِیگه اوُزلَرِینگِیز قِیلمَیدِیگن نَرسَه نِی ( قِیلَه مِیز، دِیب) اَیتوُرسِیزلَر؟!  چوُنکِی اَلله تَعالَی بوُندَی جَنگچِی مُؤمِنلَردَن غَضَبلَه نَه دِی:  کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/3) سِیزلَرنِینگ اوُزلَرِینگِیز قِیلمَیدِیگن اِیشنِی ( قِیلَه مِیز، دِیب) اَیتِیشلَرِینگِیز اَلله نَزدِیدَه اوُتَه مَنفوُر ( اِیشدِیر).  نِیمَه اوُچُون بُو یِیردَه جَنگچِی مُؤمِنلَر دِییِیلگن؟ چوُنکِی اَلله تَعالَی مُنافِقلَرگه قَرَب  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا دِیب خِطاب قِیلمَیدِی وَ اوُلَر اَلله نِی نَزدِیدَه «يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ» حِسبلَه نِیشمَیدِی.

بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی حَرَکَتِی وَ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت آلدِیدَه قُدرَتلِی بوُلِیشلِیک، بُو بِیزلَرنِینگ وَظِیفَه مِیز وَ قَرضِیمِیز سَنَلَه دِی. بُو اِیش اوُچُون بِیزلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تابِع بوُلِیش وَ جاهِلِی نَفرَتنِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیش آرقَه لِی عَدالَت یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیشِیمِیز لازِم،  «وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُوا ۚ اعدِلوا هُوَ أَقرَبُ لِلتَّقوىٰ»(مائده/8)  اَگر بِیزلَر مَنَه بُو مَرحَلَه دَن اوُتِیب آلسَک وَ تَکَبُّر آفَتلَرِیدَن اوُزِیمِیزنِی اوُزاقلَشتِیرسَک وَ دُشمَنشوُناسِی، دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش بارَه سِیدَه پایبَند بوُلَه آلسَک وَ قُرآندَگِی آیَتلَرگه،رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ مَرحَمَت قِیلگن سوُزلَرِیگه اِعتِماد قِیلسَک – اوُ کِیشِی بُو اُومَّت گوُمراه بوُلمَیدِی وَ بُو اوُمَّت فَقَط وَ فَقَط اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی یوُلِی آرقَه لِی گوُمراه بوُلمَیدِی وَ بُو اوُمَّت اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی کَنَلِیگه کوُرَه شَکللَه نَه دِی، دِیب مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَر – مَنَه بُو حالَتدَه اَهلِی کِتاب وَ شِبهِ اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِینِی کوُزِی اوُزلَرِینِینگ مَنفَعَتلَرِینِی مُسُلمانلَرنِینگ مَنفَعَتلَرِی بِیلَن مُشتَرَک اِیکَه نِینِی کوُرَه باشلَیدِی، وَ بوُندَی شَرائِطدَه سِیزلَر فَقِیرلِیکنِی، اَمنِیَتسِیزلِیکنِی یوُقاتِیش وَ فَراوانلِیکنِی، اَمنِیَتنِی اِیجاد قِیلِیش وَ «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» نِی بوُگوُنگِی کوُندَه  یِیر یوُزِیدَه مُهَیّا قِیلِیش بوُیِیچَه بوُتوُن دُنیاگه قَرَب خِطاب قِیلَه آلَه سِیزلَر.

بِیزلَرنِینگ شَرِیعَتگرا وَ وَحدَتگرا حَرَکَتِیمِیز اَگر مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَرنِی هَر قَندَی نوُقطَه سِیدَه ظاهِرِی قُدرَتگه اَیلَه نَه دِیگن بوُلسَه، اوُ شُوندَی قابِیلِیَتگه اِیگه بوُلَه دِیکِی، اوُ اوُتگن بِیر نِیچَه عَصرلَردَن سَکرَب اوُتِیب یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَه نَظَردَه توُتِیلگن عَدالَتنِی اِجرا قِیلَه آلَه دِی. بُو نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت قوُلَه گچ، اوُزلَرِینِینگ مَقصَدلَرِینِی رُویابگه چِیقِیشِینِی فِرقَه یِی ناجِیَه بِیلَن بِیرگه هَمراه بوُلِیشگه باغلِیق دِیب، فِکرلَیدِیگن بَرچَه مُسُلمانلَرگه وَ غَیرِی مُسُلمانلَرگه بِیرَه دِیگن بِیزلَرنِینگ حَقِیقِی، تَنها جَوابِیمِیز بوُلَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(137- قسمت)

بله رسول الله صلی الله علیه وسلم تحت کنترل مستقیم الله بود، و مسلمین مطمئن بودند که تحت کنترل است و کاری بر خلاف رای الله انجام نمی دهد، بعد از رسول الله صلی الله علیه وسلم این مسئول نظارت و کنترل رهبریت بر عهده ی شورای اولی الامر مسلمین است که تحت عنوان شورای اهل حل و عقد یا شورای نخبگان و متخصصین و اولی الامر ازآن یاد شده است.

ما در همین یک نمونه ی پیمان حدیبیه و بیعت رضوان – که هیچ منافقی در آن  نبوده  است- می توانیم چند نکته ی مهم را متوجه بشویم:

•  یکی اینکه، خیلی مهم است، این رهبر چه طوری انتخاب شده است
• دوم اینکه نیروئی آگاه و عالمتر از همه بر چنین رهبریتی نظارت دارد، و اگرچنین رهبریتی کاری را انجام داد و چنین ناظری در برابرش سکوت کرد یعنی کارش درست است، چون یقین داریم اگر اشتباه بود چنین ناظری سکوت نمی کرد. و این میزان اعتماد و اطمینان مسلمین به چنین رهبریتی رامی رساند.
• سوم اینکه مومنین با سمع و طاعه به چنین رهبریتی که شناخته اند از اصل «سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا» پیروی می کنند، و از قضاوتهای انحرافی و تفرقه انگیز پرهیز می کنند، و به همین سادگی وحدت فرماندهی و وحدت عمل مسلمین حفظ می شود.

 این برای آنانی که قصد دارند در انضباط سیاسیشان و در شیوه برخورد با رهبریشان از سابقون الاولون تبعیت کنند الگوی مناسبی است: وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

 بله، ما باید در همه چیز از وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَار تبعیت به احسان داشته باشیم نه فقط در مسائل ریز شخصی. مهمترین مسأله ی بعد از ایمانِ به الله، تنظیم روابطمان با رهبریتی است که اداره ی یکی از 3 ابزار را بر عهده گرفته و کابرد سپر را برای مسلمین دارد و در وضع موجود فرض عینی چون جهاد بر علیه کفار اشغالگر خارجی و مرتدین محلی را مدیریت و هدایت می کند.

ما باید در انضباط سیاسیمان یاد بگیریم که اگرچنین رهبریتی در برابر دشمن سکوت کرد، یا احیاناً از دشمن تعریف و تمجیدی کرد، یا به دشمن امتیازاتی داد و ناظر آگاه تر از همه در برابرش سکوت کرد مسلمین باید در برابر چنین موضعگیری هائی که توسط این رهبریت می شود تسلیم بشوند؛ چون رهبریت با شورائی که در اختیارش هست و با نظارتی که رویش می شود نسبت به وضع موجود و نیازهای روز دارالاسلام، و نسبت به وضع منطقه ای و بین المللی، و نسبت به شرایط سیاسی و عمق جهاد آگاهتر، و نسبت به سرشت و طبیعت دشمن آشناتر است، و بهتر از تک تک افراد و حتی گروههای مختلف جامعه می داند که آیا جنگ به صلاح است یا آتش بس و صلح و دادن امتیازاتی به دشمن و غیره؟ در تمام اموری که در حیطه ی اختیارات اجرائی رهبریت است و مربوط به وحدت فرماندهی و وحدت دستور و وحدت عمل می شود باید مجریاِن زیر دستِ سیستم حکومتی و تمام مومنین به دستورات و تشخیص رهبری پایبند باشند.

الان پاسخهاى پس از سقوط حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و جایگزین شدن شاهیگری حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی و یا مجلس واحد شورای مجاهدین، پاسخهاى تئوريک و فكري محض نيستند، جوابهاى تئوريک و عقيدتيش را قبلا ارائه داده ایم و قرنها پیش چنین جوابی را بزرگان ما داده اند. پاسخهاى الان ما پس از سقوط حکومت اسلامی علی منهاج نبوه پاسخهايى عملي است؛ عملي  به معنى وسيع کلمه.

پاسخ واقعى ما به احياى قانون شريعت الله، و برپا کردن اين پرچم درجايی است که تعداد کافى اى از مسلمین متحد، هم هدف، با قدرت نظامي و سر و صدايى به اندازه کافى بزرگ – که الله تعالی آنها رادوست دارد- در آن باشند، که اين سياره متوجه وجود ما از طریق حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا مجلس شورای مجاهدین و زمینه های عروج مجدد حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و قانون شريعت الله بشود، که شده است.

 اين کار از ما و جريان فرقه ي ناجيه برمی آید، به شرطی که ما خودمان را جزء همان مقاتلین متحدی قرار بدهیم که الله تعالی دوستشان دارد.إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌمَرْصُوصٌ(صف/4) و جزو آن مومنین جنگنجو: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/2) نباشیم که الله تعالی نسبت به چنین مومنین جنگجوئی کینه و خشم دارد: کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/3) چرا مومنین جنگجو؟ چون منافقین را الله تعالی با يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا خطاب قرار نمی دهد و اینان اهل «يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ» نیستند.

اين وظيفه ی ما و دِين ما به جريان جهانى شورای اولی الامر و وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی است که قدرتمند بشویم. کافی است ما در تبعیت از قانون شریعت الله و با دور ریختن تنفر جاهلی،در مسیر عدالت حرکت کنیم «وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُوا ۚ اعدِلوا هُوَ أَقرَبُ لِلتَّقوىٰ»(مائده/8) اگر ما توانستیم از این مرحله عبور کنیم، و توانستیم از آفتهای تکبر خودمان را دور کنیم، و توانستیم به دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان پایبند باشیم، و توانستیم به آیات قران و فرموده ی رسول الله صلی الله علیه وسلم اعتماد کنیم که می فرماید تنها امت است که گمراه نمی شود و این امت هم تنها و تنها از طریق شورای اولی الامر و از کانال یکی از آن 3 ابزار شکل می گیرد، آنوقت است چشم کفار اهل کتاب و شبه اهل کتابی که در اهدافی منافع خودشان را با منافع مسلمین مشترک می بینند را  متوجه سابقون الاولون پيروزش مي کند، و شما مي توانيد درباره از بين بردن فقر و نا امني و ايجاد رفاه و امنيت و زميني كردن «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» در جهان امروز، دنيا را مخاطب قرار بدهید.

جریان شریعت گرا و وحدت گرای ما اگر در هر نقطه ای از سرزمینهای مسلمان نشین تبدیل به قدرتی ظاهری بشود، این توانائی را دارد که از روی این چند قرن گذشته پرش کرده و دوباره حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و شورای اولی الامر و عدالت خواسته شده در شریعت الله را اجراء کند . اين تنها پاسخ واقعىِ پس از سقوط حکومت اسلامی علی منهاج نبوه به تمام مسلمین و تمام غیر مسلمینی است که برآورده شدن اهدافشان رادر هم مسیر شدن با فرقه ی ناجیه می بینند.

(ادامه دارد……)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(17- қисмат)

Агар мўъмини хушёр ва оқил бошад танхо ибрати ифк ва шойеъотики дар мовриди уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ва тахдидоти аллох таоло дар ин замина барояш кофий астки, чигуна бо шойеъот бархурд карда ва аз иймон ва қиёмати худиш мухофизат кунад.

Аллох таоло мефармояд:

: إِنَّ الَّذِينَ جَاؤُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنكُمْ، لَا تَحْسَبُوهُ شَرّاً لَّكُم بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ، لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُم مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ، وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ، لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ ‏ (نور/11)

Касоники ин тухмати бузургро пардохта ва сархам карданд, гурухи аз худи шумо хастанд, аммо гумон мебаридки ин ходиса бароитон бад аст, балки ин масала бароитон хуб аст, хар кудом аз онон ба гунохи корики карда аст гирифтор мешавад, ва касики ( сардаста онон дар ин шойеъот буда ва ) бахши азими аз онро ба ухда дошта аст, азоби бузург ва мужозоти сангини дорад.

Дастури ибтидоий қабли аз таъйиди шойеъот ва ахбори рост ва дуруғ тавассути марожиъи зи салох чи хаст? Хусни зон доштан ба муслимин ва овардани хар узри барои табриъайи мусалмон аз иттихом:

لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنفُسِهِمْ خَيْراً وَقَالُوا هَذَا إِفْكٌ مُّبِينٌ ‏(نور/ 12)

Чиро ин тухматро мешанидид, намебоист мардон ва занони мўъмин нисбат ба худ гумони ник буданро наяндишанд ва нагуянд: ин тухмати бузург, ошкор ва ровшани аст?

Бар ин асос будки сахоба хам мегуфтанд мо 70 узр ( яъни хийли зиёд) барои бародар ва хохари мўъмини худ меоварем агар узрхойи мо кофий набуд мегуфтем хатман узри дорадки мо намедонем.

Ин аст рохи ибтидоийи муқобила бо ин шабакайи паём расоний ва жанги равонийи “ мусалласи дуруғсоз” ; мархалайи баъдий хам интизор ва дахан фуру бастан ва даст шустан аз хар амали бар асоси шойеъот ва бидуни илм ва огохий аст, то замоники чанин хабари тавассути марожеъи зи салох таъйид ё рад бишавад; ва то замоники тавассути ин марожеъ ба асли можаро огохий ва илм пейдо кунем бояд хашдори шадиди аллох таолоро дар назар дошта бошемки мефармояд:

:  إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ،

Дар он замоники ба истиқболи ин шойеъа мерафтид ва онро аз забони екдигар меқопидид,

وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُم مَّا لَيْسَ لَكُم بِهِ عِلْمٌ،

Ва бо дахан чизи пахш  мекардидки илм ва иттилои аз он надоштид,

وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَهُوَ عِندَ اللَّهِ عَظِيمٌ ‏( نور/15)

 Ва гумон мебурдид ин, масала сода ва кучак аст, дар холики дар пеши худо бузург буда.

Бале, хамин алъон магар ба хамин содагий ва рохатий иддайи ахбор ва суханони куффор ва муртаддин ва дорудастайи мунофиқин амома ба сар ва беамомароки дар расонахойишон мешнаванд ба дигарон мунтақил намекунанд ва хиёл мекунанд масалайи сода ва кучаки аст? Аммо хамин назди аллох таоло бузург аст.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

إنَّ الْعَبْد لَيَتَكَلَّمُ بِالكَلِمةِ، مَا يَتَبيَّنُ فيهَا، يَزِلُّ بهَا إِلَى النَّارِ أبْعَدَ مِمَّا بيْنَ المشْرِقِ والمغْرِبِ ^[1]

“Банда, каламаиро бар забон меоварадки дар мовриди он табйин ва ровшангарий ва андиша намекунад ва ба сабаби ин калама дуртар аз ончики дар миёни машриқ ва мағриб аст ба дўзах мелағзад.”

Ё мефармояд:

وَإنَّ الرَّجُلَ لَيَتَكَلَّمُ بالكَلِمةِ مِنْ سَخَطِ اللَّهِ، مَا كَانَ يظُنُّ أنْ تَبْلُغَ مَا بلَغَتْ، يكْتُبُ اللَّه لَهُ بهَا سَخَطَهُ إِلَى يَوْمِ يلْقَاهُ.^[2]

Ва хамонон шахс каламаиро бар забон меронадки боиси хашм ва қахри аллох аст, дар холики гумон намекунадки бидончи расида, бирасад; ва ба сабаби он худованд бар вай қахр ва хашмишро то рузики бо вай мулоқот шавад, менависад”.

Ё мефармояд:

وإنَّ العَبْدَ لَيَتَكَلَّمُ بالكَلِمَةِ مِن سَخَطِ اللَّهِ، لا يُلْقِي لها بالًا، يَهْوِي بها في جَهَنَّمَ.^[3]

Ба дурусти бандайи каламаиро бар забон меоварадки боиси хашм ва қахри аллох астки, ба он ахамият намедихад, ва ба сабаби  он калама дар жаханнам фуру меғалтад”.

Аз Суфён ибни Абдуллох ривоят шудаки гуфт: гуфтам: ё росулуллох кориро ба ман бигуки бидон чанг занам, фармуд:

«قُلْ ربِّي اللَّه، ثُمَّ اسْتَقِمْ»

“бигу аллох таоло парвардигори ман аст ва сипас истиқомат кун. Гуфтам: аз чи чизи бештар аз хамма бар ман метарси? Росулуллох забони худро гирифта ва фармуд:

«هذا»

Аз ин. .^[4]

Бале, бояд иймон дошта бошемки:

: مَّا يَلۡفِظُ مِن قَوۡلٍ، إِلَّا لَدَيۡهِ رَقِيبٌ عَتِيدٞ (ق/18)

Шахси суханиро ба забон намеоварад, жуз инки назди у нигахбонист мухайё.

Дар интихойи хамин бахси ифк астки аллох таоло мефармояд:

وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ‏ (نور/19)

Худованд медонад ва шумо намедонид.

Пас замоники аллох таоло ва росулиш дар мовриди чанин ахбор ва суханони чанин омузиши медиханд бояд бидонемки мо немедонем ва аллох таоло медонад. Ба ин бояд яқин дошта бошем ва бидонем чи мегуем.

Дар мовриди амал бар асоси шойеъот хам намунайи бозгашти мухожирини хабаша ба Макка метавонад мисоли муносиби бошад. Ибни Хишом ба нақл аз ибни Исхоқ мегуяд: гурухи аз мусалмонон ба хабаша мухожират карда буданд. Аз қазо рузи ба онон хабар расидки ахли Макка ба ислом гуруйиданд. Мусалмонон, ба махзи шанидани ин хабар бидон эътимод карданд ва рохи Маккаро дар пеш гирифтанд. Наздики Маккаки расиданд мутаважжих шуданд хабарики ба онхо расида шойеъайи пеш набуда ва куффори Макка бар куфри худ исрор меварзанд. Ба ин тартиб мусалмононики масофати бас тулонийро сипари карда буданд акнун хаста ва паришон пушти дарвозахойи Макка расида буданд ва танхо рохи вуруди онхо ба Макка ин будки ё тахти химояти шахси аз мушрикин қарор гиранд ( ва бо истефода аз қонуни жаворки миёни марсум буд) вориди Макка шаванд ва ё дур аз чашми мушрикин ва пинхоний ба шахр ва зодгохи хувиш дохил шаванд. ^[5]

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه /  السنن الكبرى للبيهقي 8: 164 / آلبانی صحیح الجامع 1678

[2] امام مالک ، في “المُوطَّإِ” والترمذي وقال: حديثٌ حسنٌ صحيحٌ.

[3] صحیح بخاری 6478

[4] رواه الترمذي وقال: حديثٌ حسنٌ صحيح.

[5] سیرة ابن هشام (1/364) و نک: سیرة النبویة ابن کثیر (3/56 و 57) و شرح زرقانی (1/270).

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(136- қисм)

Хақиқатда рахбар росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўнг шундай бир канал бўлиб, мусулмонларнинг  уламолари ва ахли хал ва ақд  шўроси уни ўша замон ва макондаги мусулмонлар учун жамиятдаги ижроий ва хукуматий ишларда ислом динининг қонунларини баён қилиш учун сайлайди, шубхасиз бундай қонунларни баён қилиш ва аллохни шариатидаги қонунларни қандай татбиқ қилиш учун мана бу рахбар эхтиёж бўладиган шаръий илмга бир қозини ва мужтахидни андозасича эга бўлиши керак бўлади, фақатгина мана бундай вожиб шарт билан мусулмонларнинг хокими ва рахбари ўзини аслий жойгохини қўлга киритади. 

مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب”

бу жойгох мана бундай шартлар орқали қўлга киритилади ва мана бу шартлар хам вожиб бўлади, магарам зарурат ва изтирорий холатда вожиб бўлмаслиги мумкин.

Мана бундай шаръий каналларга кўра ўзини мавжуд вазиятида сайланган мана бу амирни ва рахбарни хукми борасидаги мусулмонларнинг мавжуд замони ва маконидаги шароит учун аллохни ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни дастурлари қуйидагича бўлади, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

  مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1]

“Кимки менга итоат қилса, албатта у аллохга итоат қилибди.  Кимки менга итоат қилмаса, албатта у худога итоатсизлик қилибди. Кимки амирига итоат қилса, менга итоат қилибди. Кимки уни итоатидан бош тортса, албатта у мени итоатимдан бош тортибди. Сахих Бухорийда мана бу хадисни давоми бошқа лафз билан келтирилган:

وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ»  

Албатта имом қалқондур. Уни дифоъ қилишади ва ундан панох топишади. Шундай бўлгач агар у худодан қўрқиб адолатга амр қилса, мукофотга сазовор бўлади. Ва агар буни тескарисини амр қилса, гунохкор бўлади.

Энди унга итоат қилишлик аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга итоат қилишни ўрнига ўтадиган ва у мусулмонлар учун қалқон хукмида бўладиган мана бу амир ва рахбар, мусулмонлар эга бўлган ўзига хос замон ва макондаги шароитда, мусулмонларнинг мавжуд вазиятини ва мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларини ва минтақавий,халқаро шароитни эътиборга олган холда,  шундай хукм ва равишни ироя бериши мумкинки, мана бу хукм ва амални хикмати бизлар учун равшан бўлиши ё бўлмаслиги ёки душманнинг ички ва ташқи рухий жанги мусулмонларни ўртасида  тафарруқни ва залилликни ижод қиладиган шубхаларни тарқатишига сабаб бўлиши  мумкин.

 Мана бундай холатда  энг мухим масала ва нозик иш, рахбарнинг уч абзордан бирини йўли орқали сайланишига боғлиқ бўлади, агар мусулмонлар улил амр шўросини канали орқали ва исломий шароитга кўра фақих ва мужтахид рахбарни сайлашган бўлса, мусулмонларнинг дини, жони, номуси ва моли ва ватани унинг қандай қарор чиқаришига чамбарчас боғлиқ бўлади, албатта бу ерда унга самъ ва тоах қилиниши керак, бизлар далилидан хабардор бўлган ёки бундай сиёсатларни хикматидан бизлар бехабар бўлган тақдирда хам; энг мухим нарса мана бундай рахбарни баробаридаги бизларнинг амалдаги  вахдатимиз ва эътимодимиз хисобланади.

 Худайбия сулхидаги паймонни баробарида мўъминлар билдирган муносабатни мисол келтириш орқали – уларни орасида мунофиқлар хозир бўлишмаган – айтаётган сўзларимизга жон бағишлаймиз: қурайш секуляристлари билан тузилган  худайбия паймонида  энг катта имтиёз мушрик ва секуляр кофирларга берилганини яхши биламиз, хатто рахбар бу ерда  баъзи бир чекинишларга хам рухсат берган эдилар, ундаги бандларга кўра мусулмонларнинг жуда кўп эътиқодлари кўрмасликка олинади ва бундан ташқари макка  дорул куфридан мухожир бўлиб келишга муваффақ бўлган мусулмонларни яна  қайтадан мушрик ва секуляр кофирларга қайтариш борасида  хам ахд қилинади.

 Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қурайшлик мушрик ва секуляр кофирларга  берган имтиёзлардан бири, паймонномадан  бисмиллах калимасини хазф қилиш ва аллохнинг рохман ва рохим сифатларини ўчириб ташлаш бўлган эди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аллохни сифати хазф қилинишини орқасидан ўзларининг худони пайғамбари сифатидаги  номларини хам хафз қиладилар ёки Жобон курдий розиаллоху анхуни фарзанди Абу Басирни  кофирларни қўлига топширадилар ёки хаж ва бошқа нарсаларни ярим йўлда қолдириб қўйиш орқали  маккадаги мушрик ва секуляр кофирларга имтиёз берадилар ва ортга чекинадилар, бу ерда мусулмонларни ўртасида тартибсизликларни ва тафарруқни олдини оладиган нарса, уларнинг иймони ва шаръий каналга кўра сайланган  рахбарга нисбатан эътимоди, ишончини меъзони хисобланади, улар мана бу рахбарнинг ўзидан кўра хам юқорироқдаги зот орқали  назорат қилинишига ишонишарди, шунинг учун хам улар бундай рахбарга нисбатан ўзларини самъ ва тоахларини эълон қилган эдилар.

(давоми бор………)

---

[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(136- قیسم)

حَقِیقَتدَه رَهبَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ  وَسَلَّمدَن سُونگ شوُندَی بِیر کَنَل بوُلِیب، مُسُلمانلَرنِینگ اوُلَمالَرِی وَ اَهلِی حَل وَ عَقد شوُراسِی اوُنِی اوُشَه زَمان وَ مَکاندَگِی مُسُلمانلَر اوُچُون جَمِیعیَتدَگِی اِجرائِی وَ حُکوُمَتِی اِیشلَردَه اِسلام دِینِینِینگ قانوُنلَرِینِی بَیان قِیلِیش اوُچُون سَیلَیدِی، شُبهَه سِیز بوُندَی قانوُنلَرنِی بَیان قِیلِیش وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی قَندَی تَطبِیق قِیلِیش اوُچُون مَنَه بُو رَهبَر اِیختِیاج بوُلَه دِیگن شَرعِی عِلمگه بِیر قاضِی وَ مُجتَهِدنِی اَندازَه سِیچَه اِیگه بوُلِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، فَقَطگِینَه مَنَه بوُندَی واجِب شَرط بِیلَن مُسُلمانلَرنِینگ حاکِمِی وَ رَهبَرِی اوُزِینِی اَصلِی جایگاهِینِی قوُلگه کِیرِیتَه دِی. مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب”  بُو جایگاه مَنَه بوُندَی شَرطلَر آرقَه لِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی وَ مَنَه بُو شَرطلَر هَم واجِب بوُلَه دِی، مَگَرَم ضَرُورَت وَ اِضطِرارِی حالَتدَه واجِب بوُلمَسلِیگِی موُمکِین.

مَنَه بوُندَی شَرعِی کَنَللَرگه کوُرَه اوُزِینِی مَوجُود وَضِیعیَتِیدَه سَیلَنگن مَنَه بُو اَمِیرنِی وَ رَهبَرنِی حُکمِی بارَه سِیدَگِی مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود زَمانِی وَ مَکانِیدَگِی شَرائِط اوُچوُن اَلله نِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دَستوُرلَرِی قوُیِیدَگِیچَه بوُلَه دِی، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1] “کِیمکِی مِینگه اِطاعَت قِیلسَه، اَلبَتَّه اوُ اَلله گه اِطاعَت قِیلِیبدِی. کِیمکِی مِینگه اِطاعَت قِیلمَسَه، اَلبَتَّه اوُ خُداگه اِطاعَتسِیزلِیک قِیلِیبدِی. کِیمکِی اَمِیرِیگه اِطاعَت قِیلسَه، مِینگه اِطاعَت قِیلِیبدِی. کِیمکِی اوُنِی اِطاعَتِیدَن باش تارتسَه، اَلبَتَّه اوُ مِینِی اِطاعَتِیمدَن باش تارتِیبدِی. ” صَحِیح بُخارِیدَه مَنَه بُو حَدِیثنِی دَوامِی باشقَه لَفظ بِیلَن کِیلتِیرِیلگن:  وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ» اَلبَتَّه اِمام قَلقاندوُر. اوُنِی دِفاع قِیلِیشَه دِی وَ اوُندَن پَناه تاپِیشَه دِی. شوُندَی بوُلگچ اَگر اوُ خُدادَن قوُرقِیب عَدالَتگه اَمر قِیلسَه، مُکافاتگه سَزاوار بوُلَه دِی. وَ اَگر بوُنِی تِیسکَه رِیسِینِی اَمر قِیلسَه، گوُناهکار بوُلَه دِی.

اِیندِی اوُنگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک اَلله وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه اِطاعَت قِیلِیشنِی اوُرنِیگه اوُتَه دِیگن وَ مُسُلمانلَر اوُچُون قَلقان حُکمِیدَه بوُلَه دِیگن مَنَه بُو اَمِیر وَ رَهبَر، مُسُلمانلَر اِیگه بوُلگن اوُزِیگه خاص زَمان وَمَکاندَگِی شَرائِطدَه، مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِینِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِینِی وَ مِنطَقَه وِی حَلقَرا شَرائِطنِی اِعتِبارگه آلگن حالدَه، شوُندَی حُکم وَ رَوِیشنِی اِرایَه بِیرِیشی موُمکِینکِی، مَنَه بُو حُکم وَ عَمَلنِی حِکمَتِی بِیزلَر اوُچُون رَوشَن بوُلِیشِی یا بوُلمَسلِیگِی یاکِی دُشمَننِینگ اِیچکِی وَ تَشقِی رُوحِی جَنگِی مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه تَفَرُّقنِی وَ زَلِیللِیکنِی اِیجاد قِیلَه دِیگن شُبهَه لَرنِی تَرقَه تِیشِیگه سَبَب بوُلِیشِی موُمکِین.

مَنَه بُوندَی حالَتدَه اِینگ مُهِم مَسَلَه  وَ نازِیک اِیش، رَهبَرنِینگ اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی یوُلِی آرقَه لِی سَیلَه نِیشِیگه باغلِیق بوُلَه دِی، اَگر مُسُلمانلَر اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی کَنَلِی آرقَه لِی وَ اِسلامِی شَرائِطگه کوُرَه فَقِیه وَ مُجتَهِد رَهبَرنِی سَیلَشگن بوُلسَه، مُسُلمانلَرنِینگ دِینِی، جانِی،ناموُسِی وَ مالِی وَ وَطَنِی اوُنِینگ قَندَی قَرار چِیقَه رِیشِیگه چَمبَرچَس باغلِیق بوُلَه دِی، اَلبَتَّه بوُ یِیردَه اوُنگه سَمع وَ طاعَه قِیلِینِیشِی کِیرَک، بِیزلَر دَلِیلِیدَن خَبَردار بوُلگن یاکِی بوُندَی سِیاسَتلَرنِی حِکمَتِیدَن  بِیزلَر بِی خَبَر بوُلگن تَقدِیردَه هَم؛ اِینگ مُهِم نَرسَه مَنَه بوُندَی رَهبَرنِی بَرابَرِیدَگِی بِیزلَرنِینگ عَمَلدَگِی وَحدَتِیمِیز وَ اِعتِمادِیمِیز حِسابلَه نَه دِی.

حُدَیبِیَه صُلحِیدَگِی پَیماننِی بَرابَرِیدَه مُؤمِنلَر بِیلدِیرگن مُناسَبَتنِی مِثال کِیلتِیرِیش آرقَه لِی – اوُلَرنِی آرَه سِیدَه مُنافِقلَر حاضِر بوُلِیشمَه گن – اَیتَه یاتگن سوُزلَرِیمِیزگه جان بَغِیشلَیمِیز: قُرَیش سِکوُلارِیستلَر بِیلَن توُزِیلگن حُدَیبِیَه پَیمانِیدَه اِینگ کَتتَه اِمتِیاز مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه بِیرِیلگه نِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، حَتَّی رَهبَر بُو یِیردَه بَعضِی بِیر چِیکِینِیشلَرگه هَم رُحصَت بِیرگن اِیدِیلَر، اوُندَگِی بَندلَرگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِینگ جُودَه کوُپ اِعتِقادلَرِی کوُرمَسلِیککَه آلِینَه دِی وَ بوُندَن تَشقَه رِی مَککَه دارُ الکُفرِیدَن مُهاجِر بوُلِیب کِیلِیشگه مُوَفَّق بوُلگن مُسُلمانلَرنِی یَنَه  قَیتَه دَن مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه قَیتَه رِیش بارَه سِیدَه هَم عَهد قِیلِینَه دِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم قُرَیشلِیک مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه بِیرگن اِیمتِیازلَردَن بِیرِی،پَیماننامَه دَن بِسمِ الله کَلِیمَه سِینِی حَذف قِیلِیش وَ اَلله نِینگ رَحمَن وَ رَحِیم صِیفَتلَرِینِی اوُچِیرِیب تَشلَش بوُلگن اِیدِی.  رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم الله نِی صِیفَتِی حَذف قِیلِینِیشِینِی آرقَه سِیدَن اوُزلَرِینِینگ خُدانِی پَیغَمبَرِی صِیفَتِیدَگِی ناملَرِینِی هَم حَذف قِیلَه دِیلَر یاکِی جابان کوُردِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی فَرزَندِی اَبُو بَصِیرنِی کافِرلَرنِی قوُلِیگه تاپشِیرَه دِیلَر یاکِی حَج وَ باشقَه نَرسَه لَرنِی یَرِیم یوُلدَه قالدِیرِیب قوُیِیش آرقَه لِی مَککَه دَگِی مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه اِیمتِیاز بِیرَه دِیلَر وَ آرتگه چِیکِینَه دِیلَر، بُو یِیردَه مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه تَرتِیبسِیزلِیکلَرنِی وَ تَفَرُّقنِی آلدِینِی آلَه دِیگن نَرسَه، اوُلَرنِینگ اِیمانِی وَ شَرعِی کَنَلگه کوُرَه سَیلَنگن رَهبَرگه نِسبَتاً اِعتِمادِی، اِیشانچِینِی مِعزانِی حِسابلَه نَه دِی، اوُلَر مَنَه بُو رَهبَرنِینگ اوُزِیدَن کوُرَه هَم یُوقارِیراقدَگِی ذات آرقَه لِی نَظارَت قِیلِینِیشِیگه اِیشانِیشَردِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم اوُلَر بوُندَی رَهبَرگه نِسبَتاً اوُزلَرِینِی سَمع وَ طاعَه لَرِینِی اِعلان قِیلگن اِیدِیلَر.

(دوامی بار…….)

---

[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(136- قسمت)

رهبر پس از رسول الله صلی الله علیه وسلم در واقع کانالی است که شورای نخبگان و اهل حل و عقد مسلمین آن رابرا ی تبیین قوانین دین اسلام  در اموراجرائی وحکومتی جامعه برای مسلمین آن زمان و مکان انتخاب می کند، و بدون شک برای تبیین چنین قوانینی و چگونگی تطبیق قانون شریعت الله این رهبر باید از علوم شرعی مورد نیاز به اندازه ی یک قاضی و مجتهد وارد باشد، و تنها با چنین شروط واجبی است که حاکم و رهبر مسلمین جایگاه اصلی خودش را به دست می آورد. مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب” این جایگاه با چنین شروطی به دست می آید و این شروط هم خود به خود واجب می شوند مگر در حالت اضطرار و ضرورت.

اینطوری حکم و روشنگریهای چنین امیر و رهبریتی که از چنین کانال شرعی انتخاب شده، در وضع موجود خودش، دستور الله و رسول صلی الله علیه وسلم برای ظروف زمانی و مکانی موجود مسلمین محسوب می شود، رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1]«هركس، از من اطاعت كند، همانا از خدا اطاعت كرده است. و هركس از من نافرماني كند، همانا از خدا نافرماني كرده است. و هركس از اميرش، اطاعت كند، يقيناً از من اطاعت كرده است. و هركس كه از او نافرماني كند، يقيناً از من نافرماني كرده است. در لفظ دیگر در صحیح بخاری در ادامه این حدیث آمده است: وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ» همانا امام، سپر است. از او دفاع مي كنند و به او پناه مي برند. پس اگر به خدا ترسي و عدالت، امر کند، شایسته ی پاداش مي شود. و اگر خلاف آن، امر كند، گناهكار مي شود.

حالا این امیر و رهبری که اطاعت از آن به منزله ی اطاعت از الله و رسول الله صلی الله علیه وسلم محسوب می شود، و حکم سپر برای مسلمین را دارد، ممکن است درشرایط زمانی و مکانی خاصی که مسلمین درآن هستند، با توجه به وضع موجود مسلمین و نیازهای روز مسلمین و شرایط منطقه ای و بین المللی، حکم و روشی را ارائه بدهد که ممکن است حکمت چنین حکم و عملی برای ما روشن باشد یا نباشد، و یا شبهاتی به وجود بیاید که جنگ روانی دشمنان داخلی و خارجی برای ایجاد تفرق و ذلیلی میان مسلمین به آن دامن بزنند.

در چنین حالتی مهمترین مساله و حساس ترین امر، به مرحله ی انتخاب رهبر از طریق یکی از 3 ابزار بر می گردد، اگر مسلمین از کانال شورای اولی الامر و طبق شرایط اسلامی یک رهبر فقیه و مجتهدی را انتخاب کردند که حفظ دین، جان، ناموس، مال و وطن مسلمین به چگونگی تصمیمات او بستگی دارد، باید سمع و طاعه هم برای او باشد، در سیاست هایی که دلیلش را می دانیم و یا از حکمت چنین سیاستهائی بی خبریم؛ مهم اعتماد و وحدت عمل در برابر چنان رهبریتی است.

با یک مثالی از واکنش مومنین در برابر پیمان صلح حدیبیه – که منافقی در میانشان نبود- به این گفته ها جان می دهیم و ملموسترش می کنیم: می دانیم که در پیمان حدیبیه با سکولاریستهای قریش، امتیازات بزرگی به کفارمشرک و سکولار داده شد، و حتی تنزلاتی از جانب رهبریت صورت گرفت که بر اساس بندهای آن بسیاری از معتقدات مسلمین نادیده گرفته شدند، و علاوه بر آن تعهد می شود مسلمینِ مهاجرِ از دارالکفرِ مکه دوباره به کفار مشرک و سکولار تحویل داده بشوند و غیره.

یکی از امتیازاتی که رسول الله صلی الله علیه وسلم به کفار مشرک و سکولار قریش می دهد حذف کلمه بسم الله و پاک کردن صفات الرحمن و الرحیم از ابتدای پیمان نامه ست. رسول الله صلی الله علیه وسلم با حذف صفات الله، نام خودش را هم به عنوان پیامبر خدا حذف می کند، علاوه بر این با تحویل دادن مسلمین به کفارمثل قضیه ی ابوبصیر فرزند جابان الکوردی رضی الله عنهما، یا نیمه کاره گذاشتن حج وغیره  امتیازاتی را به کفار مشرک و سکولار مکه  می دهد و تنازلاتی را انجام می دهد که تنها عاملی که باعث جلوگیری ازاغتشاش و تفرق میان مسلمین می شود ایمان آنها و میزان اعتماد و اطمینان مومنین به رهبریتی است که از کانال شرعی آن انتخاب شده است، و مطمئن بودند این رهبریت تحت کنترل قدرتی بالاتر از خودش است، و سمع و طاعه خودشان رانسبت به چنین رهبریتی اعلام کرده اند.

(ادامه دارد……..)

---

[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(16- қисмат)

Ва ин мусалмони бечораки мумкин аст дар зиндагийи оддий ва мустақилли худиш инсони содиқ ва ростгуйи хам бошад, бо такрори рузона ва хатто соат ба соат дуруғхойи тўлид шуда тавассути “ мусалласи дуруғсоз”ки – имруза бо устоди хар чи тамомтар аз тариқи шабакахойи мохвораий ва мажозий нашр мешаванд – худишро ба чанон даражайи мерасонадки назди аллох таоло исмиш тахти унвони каззоб невишта мешавад чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: وإِيَّاكُمْ والْكَذِبَ، فَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ، وإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارِ، ومَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَكْذِبُ ويَتَحَرَّى الْكَذِبَ حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ كَذَّابًا.^[1]

Ва аз дуруғ пархез кунид. Чун дуруғ ба фужур хидоят мекунад ва фужур ба оташ хидоят мекунад ва хамиша шахс дуруғ мегуяд ва дуруғро талаб мекунад ва дунболи дуруғ аст то инки назди худованд каззоб ( дуруғгу) невишта шавад.

Панох бар аллох гох шахс мумкин аст намоз ва кор ва тафрихи фарзандон ва хонувода ва ғейрихро бархам мезанад ва бо ажала худишро ба ахбор ва тахлилхо ва мизгирдхойи “ мусалласи дуруғсоз” мерасонад ва баъад хар ончироки аз шайтон ва ёрониш ёд гирифта хўроки сухбатхойи худиш бо дигарон, ва хатто жарру бахс ва даргирий ва раги гардан кулуфт кардан ва чашм қирмиз кардан барои атрофиён ва соирин мекунад. Субханаллох.

Дар холики аллох таоло ба мўъминин амр мекунадки аз худо битарсид ва хамгом бо ростин ва содиқон бошид:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ (توبه/119)

Ба хамин содагиЙ ва бо ғафлати ночиз ек  мусалмон жузви “ мусалласи дуруғсоз” хо мешавад. Ва жомеъа хар чи аз мавозини шаръий ва қобили эътимоди худ яъни “ се абзори” бартар ва вазоифиш дар баробари “ се абзори” бартар ғофил бошанд ва ин шойеъот бештар дахан ба дахан шуда ва ба дигарон сироят кунад ин мусалмони бечора ба хамон андоза бештар гунохкор ва тобеъи шайтон ва коргари бемузди бозори онхо ва оқибат ба шар мешавад,ва гох шойеъайироки ин бечора мунтақил карда замоники миёни мардум рад ва бадал мешавад чизхойи ба он изофа мешавад ва аз кох ба кухи мубаддал мешавад ва дар хидмати шайтон ва ёрониш садамоти сангиниро ба худиш ва муслимин ворид мекунадки ин бечора табдил мешавад ба сардаста ва саргурухи барои баъди аз худиш

« وَالَّذِي تَوَلَّىٰ كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ » (نور/11)

Ва хатто бо тахрифот ва муболағагуйи ва жаъал бахши аз воқеиятхойи хабар ва изофа шудани чизхойи ба он, рохи расидани хақоиқики аз суйи “ се абзор” ба мардум мерасонадро бо шак ва шубха ва дуруғхо мушкил ва хатто масдуд мекунад, ва дар ин сифати мушаххас ,шабихи он ситамгарони мешавандки мардумонро аз рохи худо боз медоранд, ва дар масири тўвхид садхо ва монеъхо ижод мекунанд, ва дар дилхойи мардум шакхо ва гумонхо меандозанд то ононро мунхариф кунанд ва ба онхо рохи худоро каж ва нодуруст нишон диханд.

. الَّذِینَ یَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللّهِ وَیَبْغُونَهَا عِوَجاً (اعراف/45)

Шахс бояд бидонад ва хушёр бошадки шойеъот бархалофи бисёри аз хақоиқ бисёр зуд дар жомеъа пахш мешаванд: ( имоми тобеин) Хасан Басрий рохимахуллох дар таъйиди ин сухан чанин нақл мекунадки: “ Дар Басра марди аз мажлисимон хориж шуд ва гуфт: акнун мар дуруғиро миёни чанд нафар матрах мекунам ва он вақт шумо нигох кунид баъди аз андак замони хатто ба гуши кудакон хам мерасад ва ба рад ва бадал кардани он мепардозанд. Он мард худиш гуфт хануз ба хонам нарасида будамки он қадар ин сухани сохтаги худамро аз ин ва он шанидамки худам тасаввур кардам ин сухан хақиқат дорад! ^[2]

Пас шахс ба хамин содаги метавонад табдил бишавад ба саргурухи хатарнокки хар чи зери мажмуъаш бузургтар ва васиътар мешавад уро бештар дар мурдоби гунох ва азоб фуру мебурд. Валлохул мустаъан.

Ва замоники аллох таоло дар рузи қиёмат эълом мекунад:

هَذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ (مائده/119) 

Имруз рузи астки танхо ростийи ростгуён бадишон суд мерасонад; ин бечора ва коргари бемузди шайтонки бо такрори хазорон дуруғи шабакахойи мохвораий ва мажозий ва инсонхойи мариз исми худишро ба унвони каззоб назди аллох таоло сабт карда дар ин рузи қиёмат чи холи бояд дошта бошад?

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه/ بخاری 6094

[2] بهجة المجالس و أنس المجالس (2/579).

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

 (135- қисм)

Албатта кофирлар билан қандай  муомала қилишдаги бу  ўзгаришлар  хам оддий бир нарса, чунки турли-хил замон ва маконлардаги мусулмонларнинг қудрати кам ё кўп бўлиши мумкин, ёки мушаххас мақсадларни қўлга киритиш учун мусулмонлар ўзлари яшаб турган кунни сиёсий шароитига ва ўша минтақадаги тоғут хукуматларни тутган ўрнига ва халқаро шароитга муносиб холда, аллохнинг шариатидаги қонунларни собит усулларига эргашиш билан мақсадларига етиш учун янги шевалардан фойдаланишлари хам мумкин.

 Очиқ- ойдин кўриниб турганидек, мана бу маъдандан  мусулмонларнинг кундалик эхтиёжига муносиб холда фойдаланилиши керак бўлган пайтда, аллохни қонунида келажак йилларда қандай фойдаланиш кераклиги борасида дастурлар бериб кетилган деб фикрлаб бўлмайди, ёки хос бир макон ва замондаги даврда қўлланган равишни янги кунни эхтиёжлари ва уни макон ва замонидаги шароитини хисобга олмасдан туриб ана ўша равишни келажакка намуна сифатида ироя бериб бўлмайди; балки аллохни шариатидаги қонунлар собит усулларни таништириш орқали мана бу маъдандан қандай қилиб фойдаланишни – харбий ишлар ва транспорт, тиббиётга оид ёки бундан бошқа  ишларда – уч абзорни каналидаги улил амр шўросини ижтиходига топширган, мана бу уч абзорни бири мусулмонларнинг мавжуд вазиятига ва  кофирларни жамиятидаги  минтақавий ё халқаро  шароитига муносиб холда, мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига мос равишда ўзини вохид ижтиходини амир ва рахбарни тили орқали мусулмонларга ироя беради.

Бу ерда уч абзорни бири орқали вужудга келган рахбарият қалқонга айланади, хар қандай иш бўйича унга ва уни химояси остидаги ташкилотларга яъни улил амр мутахассисларига мурожаъат қилиниши керак:

   وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)

Қачон уларга (жангга кетган мусулмон аскарлар хақида) тинчлик ёки хавфу- хатар (яъни ғалаба ёки мағлубият) хабари келса , уни ёйиб юборадилар. Агар (улар ўзларига келган хабарни хар кимга ёйиб юрмасдан) пайғамбарга ё ўзларидан бўлган бошлиқларигагина етказганларида эди, уни ( яъни мана бу хабарни хақиқатини) билмоқчи бўлган кишилар ўшалардан билган бўлар эдилар. Агар сизларга аллохнинг фазлу мархамати бўлмаса эди, (яъни аллох ўз мархамати билан сизларни иймондан устивор қилмаса эди) айрим кишилардан ташқари хаммангиз шайтонга эргашиб кетган бўлар эдингиз.

Шу нарса аниқки, сизлар мана бу рахбариятга ва улил амр шўросига қанчалик эътимод қилсангиз, уларнинг душманни баробаридаги ўзгарувчан дипломатикасини меъзонига хам шунчалик эътимод қиласизлар. Мусулмонларнинг мавжуд вазиятига ва кундалик эхтиёжларига муносиб бўлган мана бу ўзгаришларни хикматини тушуниб етасизларми ёки амниятий ва жахоний масалалар каби бу ўзларишни хикматини фахмламайсизларми, буни фарқи йўқ. Нима учун рахбарият мадина паймонида мана шунча имтиёзларни яхудийларга берганини ёки худайбия паймонида мушриклар ва қурайш секуляристларига ана ўшанча имтиёзлар берганларини  фахмлайсизларми ё фахмламайсизларми, бу мухим эмас, энг мухими сиз рахбариятга ва мутахассисларнинг  улил амр шўросига бир қалқон каби эътимод қиласизлар, мана шу энг мухим нарса.

Шунинг учун хам шу нарсага диққат билан эътибор берилиши керакки, уч абзордан бири учун танланган рахбарият шаръий канал орқали танланган бўлиши лозим, чунки бизлар динимизни ва жонимизни,номусимизни,обрўйимизни,молимизни ва дунёйимизни уни қўлига топширамиз, бу дунё охиратимизни экинзори хисобланади, у шундай  бир қалқон бўлиши керакки,уни панохида кофирлар ва уларнинг куфр қонунларидан омонда бўлишга ва уни ортида туриб жиход қилишга имкон топайлик.

 Имоми Қуртубий рохимахуллох 7 чи хижрий асрда бундай рахбарият хақида айтадики:

 «أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ»

“Уни илми шу даражада бўлиши лозимки, у мусулмон умматидаги қозилардек қобилиятга эга бўлсин, буни кетидан у мужтахид бўлиши хам керак, яъни у бошқалардан фатво сўраб ўтирмаслиги лозим, мана бу нарсаларга мусулмон уламоларини хаммаси иттифоқ қилишган.”

Яъни то еттинчи асргача бўлган даврда фиқх уламоларининг исломий жамиятни рахбари борасидаги фикри шу бўлган, агар баъзи фиқх уламолари қуйидагиларни айтган бўлса: агар рахбар етарли илмга эга бўлмаса, яъни динда ижтиход қилиш даражасига етмаган бўлса, аммо исломий мазхаблардан бири бўйича мужтахид даражасига етган бўлса, у рахбар бўла олади, бу ерда умуман изтирор ва зарурат сабабли бўлади, зарурат хукми сабабли мана бу танозулга рози бўлинади, бўлмасам оддий холатда имоми Қуртубий баён қилганидек мусулмонларнинг рахбари ва имоми фақих мужтахид бўлиши керак. Агар шундай бўлмайдиган бўлса, хохланса ва хохланмаса хам, эрта ё кеч бўлса хам уламолар бир табақани ташкил қилишади ва хокимлар бир табақани ташкил қилишади, оли саъудга  ва оли шайхга ўхшаб уларнинг хар бири ўзини фазосида сайр қилиб юришади ва масалаларга бир хил назар билан қарашади,башариятнинг  бутун тарихи  давомидаги  хар мазхабнинг уламолари бир табақага ва хокимлар хам бир табақага ажралган холатда , бу ер  хамиша фасод манбаъси бўлган. Фиръавнни давридаги балъам баъуро табақасидан тортиб сосонийлар асридаги рухонийлар ва хокимлар табақасигача ёки насронийларнинг рохиблар табақаси ё европадаги хокимлар табақаси бунга мисол бўла олади…….. бу яъни юмшоқ ва қўпол секуляризмни бир  нави бўлиб  мазхабий таълимотлар йўли орқали одамларни алдаш ва фариб бериш билан озиқлантирилган. Бу нарсадан  хозирни ўзида махаллий муртад секуляристлар бутун жахон босқинчи секуляр кофирларини химояси остида мусулмон диёрларида умумий сафарбарлик ва авом халқни фариб бериш учун фойдаланишяпти.

Душман мана бу иккита жихозланган табақани ташкил қилишга муваффақ бўлган пайтда, аста- секинлик билан уламолар хокимлар томонидан суистефода қилинади ва амалли уламоларни четланиши билан майдон уламойи суъ варрувайбиза, аимматул музиллин ва дуъату ала абваби жаханнамга очилади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(135- قیسم)

اَلبَتَّه کافِرلَر بِیلَن قَندَی مُعامَلَه قِیلِیشدَگِی بُو اوُزگه رِیشلَر هَم عاددِی بِیر نَرسَه ، چوُنکِی توُرلِی – هِیل زَمان وَ مَکانلَردَگِی مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِی کَم یا کوُپ بوُلِیشِی موُمکِین، یاکِی مُشَخَّص مَقصَدلَرنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون مُسُلمانلَر اوُزلَرِی یَشَب توُرگن کوُننِی سِیاسِی شَرائِطِیگه وَ اوُشَه مِنطَقَه دَگِی طاغُوت حُکوُمَتلَرنِی توُتگن اوُرنِیگه وَ حَلقَرا شَرائِطگه مُناسِب حالدَه، اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی ثابِت اوُصُوللَرِیگه اِیرگه شِیش بِیلَن مَقصَدلَرِیگه یِیتِیش اوُچُون یَنگِی شِیوه لَردَن فایدَه لَه نِیشلَرِی هَم موُمکِین.

 آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، مَنَه بُو مَعدَندَن مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه مُناسِب حالدَه فایدَه لَه نِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن پَیتدَه، اَلله نِی قانوُنِیدَه کِیلَه جَک یِیللَردَه قَندَی فایدَه لَه نِیش کِیرَکلِیگِی بارَه سِیدَه دَستوُرلَر بِیرِیب کِیتِیلگن دِیب فِکرلَب بوُلمَیدِی، یاکِی خاص بِیر مَکان وَ زَماندَگِی دَوردَه قوُللَنگن رَوِیشنِی یَنگِی کوُننِی اِیختِیاجلَرِی وَ اوُنِی مَکان وَ زَمانِیدَگِی شَرائِطِینِی حِسابگه  آلمَسدَن توُرِیب اَنَه اوُشَه رَوِیشنِی کِیلَه جَککَه نَمُونَه صِیفَتِیدَه اِرایَه بِیرِیب بوُلمَیدِی؛ بَلکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر ثابِت اوُصُوللَرنِی تَنِیشتِیرِیش آرقَه لِی مَنَه بُو مَعدَندَن قَندَی قِیلِیب فایدَه لَه نِیشنِی – حَربِی اِیشلَر وَ تَرنسپارت، طِبِّیاتگه آئِد یاکِی بوُندَن باشقَه اِیشلَردَه – اوُچ اَبزارنِی کَنَلِیدَگِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی اِجتِهادِیگه تاپشِیرگن، مَنَه بُو اوُچ اَبزارنِی بِیرِی مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِیگه وَ کافِرلَرنِی جَمِیعیَتِیدَگِی مِنطَقَه وِی یا حَلقَرا شَرائِطِیگه مُناسِب حالدَه، مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه ماس رَوِیشدَه اوُزِینِی واحِد اِجتِهادِینِی اَمِیر وَ رَهبَرنِی تِیلِی آرقَه لِی مُسُلمانلَرگه اِرایَه بِیرَه دِی.

بُو یِیردَه اوُچ اَبزارنِی بِیرِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن رَهبَرِیَت قَلقانگه اَیلَه نَه دِی، هَر قَندَی اِیش بوُیِیچَه اوُنگه وَ اوُنِی حِمایَه سِی آستِیدَگِی تَشکِیلاتلَرگه یَعنِی اوُلِی الاَمر مُتَخَصِّصلَرِیگه مُراجَعَت قِیلِینِیشِی کِیرَک:  وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْر مِنْهُم لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)  قَچان اوُلَرگه (جَنگگه کِیتگن مُسُلمان عَسکَرلَر حَقِیدَه ) تِینچلِیک یاکِی حَوفُو – خَطَر ( یَعنِی غَبَلَه یاکِی مَغلوُبِیَت) خَبَرِی کِیلسَه، اوُنِی یایِیب یُوبارَه دِیلَر. اَگر ( اوُلَر اوُزلَرِیگه کِیلگن خَبَرنِی هَر کِیمگه یایِیب یوُرمَسدَن) پَیغَمبَرگه یا اوُزلَرِیدَن بوُلگن باشلِیقلَرِیگه گِینَه یِیتکَزگَنلَرِیدَه اِیدِی، اوُنِی ( یَعنِی مَنَه بُو خَبَرنِی حَقِیقَتِینِی) بِیلماقچِی بوُلگن کِیشِیلَر اوُشَه لَردَن بِیلگن بوُلَر اِیدِیلَر. اَگر سِیزلَرگه اَلله نِینگ فَضلوُ مَرحَمَتِی بوُلمَسَه اِیدِی، ( یَعنِی اَلله اوُز مَرحَمَتِی بِیلَن سِیزلَرنِی اِیماندَن اوُستوُوار قِیلمَسَه اِیدِی) اَیرِیم کِیشِیلَردَن تَشقَه رِی هَمَّه نگِیز شَیطانگه اِیرگه شِیب کِیتگن بوُلَر اِیدِینگِیز.

شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، سِیزلَر مَنَه بُو رَهبَرِیَتگه وَ اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه قَنچَه لِیک اِعتِماد قِیلسَنگِیز،اوُلَرنِینگ دُشمَننِی بَرابَرِیدَگِی اوُزگه رُوچَن دِیپلامَه تِیکَه سِینِی مِعزانِیگه هَم شوُنچَه لِیک اِعتِماد قِیلَه سِیزلَر. مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِیگه وَ کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه مُناسِب بوُلگن مَنَه بُو اوُزگه رِیشلَرنِی حِکمَتِینِی توُشوُنِیب یِیتَه سِیزلَرمِی یاکِی اَمنِیَتِی وَ جَهانِی مَسَلَه لَر کَبِی بُو اوُزگه رِیشنِی حِکمَتِینِی فَهملَه مَیسِیزلَرمِی، بوُنِی فَرقِی یوُق. نِیمَه اوُچُون رَهبَرِیَت مَدِینَه پَیمانِیدَه مَنَه شوُنچَه اِیمتِیازلَرنِی یَهُودِیلَرگه بِیرگه نِینِی یاکِی حُدَیبِیَه پَیمانِیدَه مُشرِکلَر وَ قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیگه اَنَه اوُشَنچَه اِیمتِیازلَر بِیرگه نِینِی فَهملَیسِیزلَرمِی یا فَهملَه مَیسِیزلَرمِی، بُو مُهِم اِیمَس، اِینگ مُهِمِی سِیز رَهبَرِیَتگه مُتَخَصِّصلَرنِینگ اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه بِیر قَلقان کَبِی اِعتِماد قِیلَه سِیزلَر، مَنَه شُو اِینگ مُهِم نَرسَه.

شوُنِینگ اوُچُون هَم شوُ نَرسَه گه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِیلِیشِی کِیرَککِی، اوُچ اَبزاردَن بِیرِی اوُچُون تَنلَنگن رَهبَرِیَت شَرعِی کَنَل آرقَه لِی تَنلَنگن بوُلِیشِی لازِم، چوُنکِی بِیزلَر دِینِیمِیزنِی وَ جانِیمِیزنِی، نامُوسِیمِیزنِی،آبرُویِیمِیزنِی،مالِیمِیزنِی وَ دُنیایِیمِیزنِی اوُنِی قوُلِیگه تاپشِیرَه مِیز، بُو دُنیا آخِیرَتِیمِیزنِی اِیکِینزارِی حِسابلَه نَه دِی، اوُ شوُندَی بِیر قَلقان بوُلِیشِی کِیرَککِی، اوُنِی پَناهِیدَه کافِرلَر وَ اوُلَرنِینگ کُفر قانوُنلَرِیدَن آماندَه بوُلِیشگه وَ اوُنِی آرتِیدَه توُرِیب جِهاد قِیلِیشگه اِمکان تاپَیلِیک. 

اِمامِی قُرطُبِی رَحِمَهُ الله 7 چِی هِجرِی عَصردَه بوُندَی رَهبَرِیَت حَقِیدَه اَیتَه دِیکِی: «أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ»    “اوُنِی عِلمِی شوُ دَرَجَه دَه بوُلِیشِی لازِمکِی، اوُ مُسُلمان اوُمَّتِیدَگِی قاضِیلَردِیک قابِلِیَتگه اِیگه بُولسِین، بوُنِی کِیتِیدَن اوُ مُجتَهِد بوُلِیشِی هَم کِیرَک، یَعنِی اوُ باشقَه لَردَن فَتوا سوُرَب اوُتِیرمَسلِیگِی لازِم، مَنَه بُو نَرسَه لَرگه مُسُلمان اوُلَمالَرِینِی هَمَّه سِی اِتِّفاق قِیلِیشگن.”

یَعنِی تا یِتتِینچِی عَصرگه چَه بُولگن دَوردَه فِقه اوُلَمالَرِینِینگ اِسلامِی جَمِیعیَتنِی رَهبَرِی بارَه سِیدَگِی فِکرِی شوُ بوُلگن، اَگر بَعضِی فِقه اوُلَمالَرِی قوُیِیدَگِیلَرنِی اَیتگن بوُلسَه: اَگر رَهبَر یِیتَرلِی عِلمگه اِیگه بوُلمَسَه، یَعنِی دِیندَه اِجتِهاد قِیلِیش دَرَجَه سِیگه یِیتمَه گن بوُلسَه، اَمّا اِسلامِی مَذهَبلَردَن بِیرِی بوُیِیچَه مُجتَهِد دَرَجَه سِیگه یِیتگن بوُلسَه، اوُ رَهبَر بوُلَه آلَه دِی، بُو یِیردَه عُمُوماً اِضطِرار وَ ضَرُورَت سَبَبلِی بوُلَه دِی، ضَرُورَت حُکمِی سَبَبلِی مَنَه بُو تَنَزُّلگه راضِی بوُلِینَه دِی، بوُلمَسَم عاددِی حالَتدَه اِمامِی قُرطُوبِی بَیان  قِیلگه نِیدِیک مُسُلمانلَرنِینگ رَهبَرِی وَ اِمامِی فَقِیه مُجتَهِد بوُلِیشِی کِیرَک. اَگر شوُندَی بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، هاحلَنسَه وَ هاحلَنمَسَه هَم، اِیرتَه یا کِیچ بوُلسَه هَم اوُلَمالَر بِیر طَبَقَه نِی تَشکِیل قِیلِیشَه دِی وَ حاکِملَر بِیر طَبَقَه نِی تَشکِیل قِیلِیشَه دِی، آلِ سَعُودگه وَ آلِ شَیخگه اوُحشَب اوُلَرنِینگ هَر بِیرِی اوُزِینِی فَضاسِیدَه سَیر قِیلِیب یوُرِیشَه دِی وَ مَسَلَه لَرگه بِیر هِیل نَظَر بِیلَن قَرَشَه دِی، بَشَرِیَتنِینگ بوُتوُن تَرِیخِی دَوامِیدَگِی هَر مَذهَبنِینگ اوُلَمالَرِی بِیر طَبَقَه گه وَ حاکِملَر هَم بِیر طَبَقَه گه اَجرَلگن حالَتدَه، بُو یِیر هَمِیشَه فَساد مَنبَعسِی بوُلگن. فِرعَوننِی دَورِیدَگِی بَلعَم بَعُورا طَبَقَه سِینِی تارتِیب ساسانِیلَر عَصرِیدَگِی رُوحانِیلَر وَ حاکِملَر طَبَقَه سِیگه چَه یاکِی نَصرانِیلَرنِینگ راهِبلَر طَبَقَه سِیگه یا یِیوراپَه دَگِی حاکِملَر طَبَقَه سِی بوُنگه مِثال بوُلَه آلَه دِی………..بوُ یَعنِی یوُمشاق وَ قوُپال سِکوُلارِیزمنِی بِیر نَوِی بوُلِیب مَذهَبِی تَعلِیماتلَر یُولِی آرقَه لِی آدَملَرنِی اَلدَش وَ فَرِیب بِیرِیش بِیلَن آذِیقلَنتِیرِیلگن. بُو نَرسَه دَن حاضِرنِی اوُزِیدَه مَحَلِّی مُرتَد سِکوُلارِیستلَر بوُتوُن جَهان باسقِینچِی سِکوُلار کافِرلَرِینِی حِمایَه سِی آستِیدَه مُسُلمان دِیارلَرِیدَه عُمُومِی سَفَربَرلِیک وَ عَوام حَلقنِی فَرِیب بِیرِیش اوُچُون فایدَه لَه نِیشیَپتِی.

دُشمَن مَنَه بُو اِیککِیتَه جِهازلَنگن طَبَقَه نِی تَشکِیل قِیلِیشگه مُوَفَّق بوُلگن پَیتِیدَه، اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُلَمالَر حاکِملَر تامانِیدَن سُوئِستِفادَه قِیلِینَه دِی وَ عَمَللِی اوُلَمالَرنِی چِیتلَه نِیشِی بِیلَن مَیدان  اوُلَمایِی اَلرُّوَیبِضَه، عُلَمایِ سُوء ، الاَئِمَّهَ الْمُضِلِّینَ و دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ گه آچِیلَه دِی.

(دوامی بار…….)