نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(135- قسمت)

البته این تغییر و تحولات درچگونگی بر خورد با کفار هم عادی است، چون ممکن است قدرت مسلمین در زمانها و مکانهای مختلف کم یا زیاد باشد، یا برای رسیدن به اهدافی مشخص، مسلمین متناسب با شرایط سیاسی روز خودشان، و موقعیت حکومتهای طاغوتی منطقه ای، و شرایط بین المللی،مجبور بشوند که با تبعیت از اصول ثابت قانون شریعت الله از شیوه های به روزی برای رسیدن به اهدافشان استفاده کنند.

واضح است زمانی که از این معدنی که باید متناسب با نیازهای روز مسلمین ازآن استفاده بشود، نمی شود انتظار داشت که در قانون اسلام به این امر اشاره شده باشد که از این معدن در سالهای آینده چه استفاده ای باید بشود، یا یک روشی را در یک دوره ی زمانی و مکانی خاصی بدون توجه به شرایط زمانی و مکانی و نیازهای روز، آن را به عنوان یک الگو بر آینده تحمیل کرد؛ بلکه قانون شریعت الله با معرفی اصول ثابت، چگونگی استفاده از این معدن را- مثل امور نظامی و حمل و نقل و پزشکی و سایر امور مشابه – به اجتهاد شورای اولی الامر امت از کانال 3 ابزاری واگذار کرده است که  یکی از این سه ابزار متناسب با وضع موجود مسلمین و شرایط منطقه ای و بین المللی جامعه ی کفار و متناسب با نیازهای روز مسلمین اجتهاد واحدش را از زبان امیر و رهبر خودش به مسلمین ارائه می دهد . 

در اینجا رهبریتی که از طریق یکی از این 3 ابزار به وجود آمده است سپرمی شود، و باید در هر امری به او و به نهادهای تحت پوشش مثل شورای اولی الامر متخصصین پناه برد: وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83) و زمانی که کاری که موجب نترسیدن یا ترسیدن است به آنان می‌رسد، آن را پخش و پراکنده می‌کنند. اگر این گونه افراد، سخن گفتن در این‌باره را به پیغمبر و واولی الامر های خود واگذارکنند، تنها کسانی از این خبر ایشان اطّلاع پیدا می‌کنند که شورای حلّ و عقد و أُوْلِی الأَمْرند و آنچه لازمه از آن درک و فهم می کنند. اگر فضل و رحمت خدا شما را در بر نمی‌گرفت جز اندکی از شما همه از شیطان پیروی می‌کردید .‏

واضح است که شما به چه میزانی به این رهبریت و به شورای اولی الامر آن اعتماد دارید به همان میزان هم به دیپلماسی های متغییر آنها در برابر دشمنان اعتماد خواهید داشت . چه به حکمت این تغییر و تحولاتِ متناسبِ با نیاز روز و وضع موجود مسلمین پی ببرید چه مثل مسائل امنیتی و جهانی به حکمت این تغییر و تحولات پی نبرید. چه بفهمید یا نفهمید که چرا رهبریت این همه امتیاز در پیمان مدینه به یهودیان می دهد، یا اینهمه امتیاز به مشرکین و سکولاریستهای قریش در پیمان حدیبیه می دهد، مهم این است به رهبریت و شورای اولی الامر متخصصین همچون یک سپر اعتماد دارید. مهم این است.

برای همین است که باید دقت کنید که این رهبریتی که برای یکی از 3 ابزار انتخاب می شود باید از کانال شرعیش انتخاب شده باشد، چون ما دین و جان و ناموس و آبرو و مال و دنیامان را دستش میدهیم که مزرعه ی اخرتمان است، و باید سپری باشد که بشود در برابر کفار و قوانین کفری آنها به آنها پناه برد و در پشت این سپر جهاد کرد .

امام قرطبی رحمه الله در قرن هفتم هجری در مورد چنین رهبری می گوید:

«أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ» «بایدعلمش آنقدر باشد که توانایی داشته باشد که قاضیی باشد ازقاضیان امت مسلمانان، به دنبال این مجتهد باشد وغنی از این باشد که از دیگران طلب فتوا کند، این چیزی است که همه ی علمای مسلمان برآن اتفاق کرده اند».

یعنی تا هفت قرن این رای اهل علمِ فقه در مورد رهبر جامعه ی اسلامی بوده، و اگر می بینیم که عده ای از علماء فقه گفته اند: اگر رهبر علم کافی داشته باشد که به حد اجتهاد در دین نرسد و در یکی از مذاهب اسلامی مجتهد باشد باز می تواند رهبر باشد، کلا به دلیل اضطرار بوده است، و به حکم ضرورت چنین تنازلی صورت گرفته است، و گرنه در حالت عادیش همان اتفاقی است که امام قرطبی در قرن هفتم بیانش کرده است که امام و رهبر مسلمین باید فقیهی مجتهد باشد.اگرچنین نباشد خواه نا خواه، دیر یا زود علماء یک طبقه را تشکیل می دهند و حکام هم یک طبقه می شوند، مثل آل سعود و آل شیخ در نظام سعودی و هر کدام در یک فضائی سیر می کنند و یک طور به مسائل نگاه می کنند، کل تاریخ بشریت هر زمانی که علمای هر مذهبی در یک طبقه قرار گرفتند و حکام هم طبقه ی در دیگر همیشه منبع فساد بودند . از طبقه بلعم باعورا با فرعون بگیر تا طبقه روحانیون و حکام عصر ساسانی یا طبقه ی راهبان نصرانی و طبقه ی حکام در اروپا و غیره …. این یعنی نوعی سکولاریسم نرم و خشنی که با استحمار و تخدیر مردم از طریق آموزه های مذهبی هم تغذیه شده است. چیزی که همین الان سکولاریستهای مرتد محلی با پشتوانه ی کفار سکولار و اشغالگر جهانی تلاش می کنند برای عوام فریبی و بسیج عمومی در سرزمینهای مسلمین ازآن استفاده کنند .

زمانی که دشمنان موفق می شوند این دو طبقه ی مجزا را تشکیل بدهند به صورت تدریجی علماء توسط حکام مورد سوء استفاده قرار می گیرند، و با فاصله گیری علمای عامل، میدان برای الرویبضه، علمای سوء ، الائِمَّهَ الْمُضِلِّینَ و دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ باز می شود.

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(15- қисмат)

Дар инжо “ мусалласи дуруғсоз” мисли шайёдони хастандки пули тақаллубий чоб мекунанд аммо тавассути инсонхойи дурусткор ва ноогох даст ба даст шуда ва харж мешавад.

Ин шойеъот ва ажноси тақаллубийки тавассути инсонхойи дурусткор мунтақил мешаванд метавонад дар ашколи мухталифи худишонро нишон бидиханд масалан:

-шойеъа гох дар асоси дуруғ аст мисли инки ба Нух набий алайхиссалом мегуфтанд девона, ё Мусо алайхиссаломро жодугар, Худ алайхиссаломро сафих ва нодон, пайғамбар хотам саллаллоху алайхи васалламро шоир, кохин,мажнун, каззоб ва …….меномиданд;

-ва ё замоники ек иттифоқи воқеий – мисли жомондани уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо аз корвон – дастовези ек иттихом ва ифки бузург мешавад,

-шойеъа гох мумкин аст мунтасиб кардан ва часпондани жермхо ва гуноххойи ба муслимини барий аз гунох бошадки дигарон муртакиб шудан на афрод:

: ‏وَمَن يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً ‏ (نساء / 112)

Хар каси дучори лағзиш шавад ё гунохи бикунад, сипас онро ба бегунохи нисбат дихад ба рости бухтон ва гунохи ошкори муртакиб шуда аст.

Магар мо хазорон моврид надидаемки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий муртакиби журми шуданд ва баъад онро ба гардани муслимини бегунох андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва муслимини жохил хамин шойеъот ва дуруғхо ва иттихомотро ба унвони хақоиқ ба дигарон мунтақил карданд.

Магар мо даххо бор надидаемки куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий жихати ижоди тафарруқ ва жанги дохилий миёни мазохиб ва тафосири исломий дар амокини мазхабийи онхо бомб гузорий кардан ва журмро ба гардани рақиби онхо андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам хамин дуруғхо ва шойеъотро ба дигарон мунтақил карданд.

Намунахо дар ин замина зиёдандки мужрими дучори журми шуда ва онро ба гардани бегунохон андохта ва  коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам ёри расон, пуштибон ва хомий ва дар воқеъ шаррики журми ин мужрим будандки, илова бар ин, хам муртакиби ғийбат шуданд ва хам обруйи муслиминро бурданд.

Дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لمَّا عُرِجَ بي مررْتُ بِقَوْمٍ لهُمْ أظْفَارٌ مِن نُحاسٍ يَخمِشُونَ بهَا وجُوهَهُم وَصُدُورَهُم، فَقُلْت: منْ هؤلاءِ يَا جِبْرِيل؟ قَال: هؤلاءِ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ لُحُوم النَّاس، ويَقَعُون في أعْراضِهم،»^[1]

“Чун ба меърож бурда шудам, аз кинори гурухи гузаштемки нохунхойи миссий доштанд ва бидон руйихо ва синахойишонро мехаррошиданд. Гуфтам: эй Жибрил инхо киянд? Гуфт: инон касони хастандки гуштхойи мардумро мехурданд ва обрушонро мерезанд”. Ин дар холи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«كُلُّ المُسلِمِ عَلى المُسْلِمِ حرَام: دَمُهُ وعِرْضُهُ وَمَالُهُ»^[2]

“Хамма ин мавориди мусалмон бар мусалмон харом аст,хуниш, обруйиш ва молиш.”

Аммо ин коргарони бемузди шайтон бо мухолифати сарих бо фармони аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам ахбори дуруғини “ мусалласи дуруғсоз” роки мисли тоъун вогир хастанд ба дигарон мунтақил мекунанд ва машмули ин сухани росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мешавандки мефармояд:

«كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[3]

Ва дар ривояти дигар омада

« كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِبًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[4]

Хаминки ек фард ба сарфи инки матлабиро мешнавад бидуни табйин ва тахқиқи дар мовриди сихат ва суқми он иқдом ба бозгу кардани он мекунад дар замрайи дуруғин махсуб мешавад, ва тибқи ривояти дигар гунохкор хохад шуд.

Аз ибни Умар розиаллоху анхума ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

 «إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكْذِبُ الْكَذِبَةَ ، فَيَتَبَاعَدُ مِنْهُ الْمَلَكُ مَسِيرَةَ مِيلٍ، مِنْ نَتْنِ مَا جَاءَ بِهِ»^[5]

 Инсон вақти сухани дуруғи мегуяд, фариштагон ба масофати ек мил ( 1829 метр) аз вай дур мешаванд, ба хотири буйи бадики аз гуфтани дуруғ ижод мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1] رواه ابوداود

[2] بخاری 6064/  مسلم. 2564

[3] سنن ابی داود، کتاب «الادب» باب «التشدید فی الکذب» (4/298) و سند آن صحیح است.

[4] مقدمه کتاب مسلم، باب «النهی عن الحدیث بکل ما سمع» (1/10). عمر بن خطاب هم میگه: بحسب المرء من الکذب أن یحدّث بکل ما سمع» 

[5] رواه الترمذی باب ماجاء فی الصدق والکذب، المعجم الصغير للطبرانی (2/ 98)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(134- қисм)

Ошкора кўриб турганимиздек ,росулуллох саллаллоху алайхи васалам ахли китобни кофирларидан ёрдам сўрашни хам ва мушрик,секуляр кофирлардан ёрдам сўрашни хам, ва жуда кўп ўринларда мунофиқлардан ёрдам сўрашни хам, ўзларининг назоратлари ва аллохни шариатидаги қонунларни назорати остида, мавжуд вазиятга муносиб холда мусулмонларнинг эхтиёжларига кўра мумкин деб санаганлар, аммо мусулмонларнинг эхтиёжлари бўлмаган ва зарурат туғилмаган шароитда эса, мана бу ахли китобни кофирларидан ва мушрик, секуляр  кофирлардан  хатто агар улар  мусулмонлар билан иттифоқдош бўлиб паймон тузган бўлса хам, манъ қилган бўлишлари хам мумкин. Масалан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бадр жангида иштирок этмоқчи бўлган мушрик кишига қараб мархамат қилган эдиларки:   

 ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ،

Қайтиб кетавер, мен харгиз мушрикдан ёрдам олмайман.

Шу ерда диққат билан эътибор берилиши керак, мана бу замон ва макондаги ўринда мушриклардан ё секуляристлардан ёрдам сўрамаслик, кофирлар билан паймон тузмаслик керак деган маънода эмас, балки бу ўртамизда паймон тузилган кофирлардан ёрдам олмаслик маъносида келади.

Ўзингиз бир тасаввур қилиб кўринглар, маккани фатхи бадр жангидан бир неча йил ўтгач қурайш секуляристларининг росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан паймон тузган секуляр қабилага хамла қилишини натижасида содир бўлди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан паймон тузган бани хузоъа секуляристларига қурайш секуляристларининг хамла қилишлари, худайбия сулхини бузиш деб хисобланган, бу ходиса маккани фатх бўлиши ва араб ярим оролидаги секуляристларнинг пойтахтини қулашига шароитни мухайё қилади.

Мана шу равишда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам турли-хил кичкина секуляр ва мушрик қабилалар билан хам паймон тузганлар ва у киши паймондаги шартларга,паймонни муддатига доим риоя қилганлар; хатто тавба сураси ва мушриклардан, секуляристлардан  бароат қилиш, уларни ўлдириш дастури нозил бўлган пайтда хам, исломий хукумат билан паймон тузган мушриклар ва секуляристларнинг дасталари, паймон муддати тамом бўлгунига қадар мусулмонларнинг қуролли жангларидан мустасно қилинади.

إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4)

Магар (эй мўъминлар), сизлар ахд-паймон қилган мушрик кимсалар кейин (ахдларидан) бирон нарсани бузмасалар ва сизларнинг зиёнингизга биров билан хамкорлик қилмасалар, у холда уларнинг ахдларини белгиланган муддатгача тўла- тўкис етказинглар! Албатта, аллох тақво қилгувчи зотларни севар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Али ибни Аби Толибга қараб мархамат қилган эдиларки: “Бароат сурасини олди оятларини ўзинг билан бирга олиб бор ва ийди қурбонда одамлар минода жамланган пайтларида уларга эълон қил: хеч қайси кофир жаннатга кирмайди, келаси йили хажда хеч қайси бир мушрик хозир бўлмайди, хеч ким яланғоч холатда худони байтини тавоф қилмасин ва росули худо билан паймон тузган кимсаларнинг паймони уни мухлати охирига етгунича мўътабар саналади.”

Бу ерда бани замрага ўхшаганлар билан тузилган паймоннинг муддати доимий бўлганлиги “денгизда садаф мавжуд бўлгунича”

 مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً

ёки унга муайян муддат таъйин қилинганлиги мухим эмас, балки бу ерда мана бу паймонларнинг муддатига ва бандларига пойбанд бўлиш мухимдур.

 أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)

Ахдга вафо қилинглар. Зеро, ахд-паймон (қиёмат кунида) масъул бўлинадиган ишдир.

Яъни қурайш секуляристларининг пойтахти фатх бўлган пайтда ва секуляристларнинг арабистон ярим оролидаги хукмронлиги хотима топган ва аллохни шариатидаги қонунлар жамиятни устида  ўз хукмронлигини бошлаган ва жамиятни мушрик ва секуляристлардан поклаш жараёни бошланган пайтда хам, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан ва исломий хукумат билан паймон тузган мушрик ва секуляр кофирлар паймонларини муддати тамом бўлгунича  мана бу қирғинлардан омонда бўлишади: 

«فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

Бу ерда мушаххас ва аниқ бўлган нарса шуки, паймонномаларни қоидалари ва бу паймонномаларнинг муддати мусулмонларнинг “мавжуд вазияти” ва “кундалик эхтиёжига” кўра, фақатгина исломий умматни амири ва рахбари томонидан таъйин қилинади. Олдин хам айтиб ўтганимиздек уммат хам фақат ва фақат уч абзорни йўлига асосан ташкил қилинади: ёки нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ёки у мавжуд бўлмаса исломий изтирорий бадал хукумат, агар у хам мавжуд бўлмаса, мужохидларнинг вохид мажлиси томонидан бу уммат шаклланади ва охирги элчи юборилгач исломий диёрларда мана бу умматни ташкил қилиш учун уч абзордан бошқа йўл йўқ, шунинг учун хам тарқоқ гурухларнинг бутун жахон ва минтақадаги кофирлар  билан тузган паймонлари шаръан дуруст бўлмайди ва у  фақат мусулмонларни гумрох қилиб бутун жахон ва минтақадаги кофирларни қўлида бир абзорга айлантиради холос.

Энди мана бу умматни рахбари – у қайси сатхда бўлишидан қатъий назар – аллохни шариатидаги қонунларни аслий ва собит усулларини назарга олиб, бутун жахон ва минтақадаги ва ички мавжуд вазиятга муносиб холда, мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларини хисобга олиб мана бу паймонларни муддати ва қоидалари қандай бўлишини таъйин қиладиган танхо маржаъ хисобланади. Бу яъни дипломатика ўзгарувчан бўлади,деганидур, мусулмонлар мана бу ўзгаришларни улил амрнинг шўросини канали ва уни уч каналининг рахбариятидан олишлари лозим, бу тўғридан – тўғри хар бир мўъминнинг “самиъна ва атоъна”сига боғланган.

Чунки дипламатика ва кофирлар билан муомала қилиш равиши темир маъдани каби собит усулларга эга бўлса хам, лекин у ўзини мақсадларига етиш учун замон ва маконни ўзгарувчан шароитига муносиб холда, бир неча ўзгаришларни тажриба қилиб ўтказади, биргина мақсадга етиш учун ўша замон ва макондаги мавжуд вазиятга ва мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига муносиб турли- хил равишлардан фойдаланиши хам мумкин.

Яъни темир маъдани собит бўлган тақдирда хам, макон ва замонни ўзгарувчан шароитига  ва кундалик эхтиёжларга муносиб холда, фойдаланиш заминасида бир неча ўзгаришни тажриба қилиши мумкин, яъни шуни айтишимиз мумкинки, темир  маъдани қўлланиладиган сохаларда ўзгарувчан хусусиятга эга, у собит ва мутлақ эмас.

Исломий дипломатика хам биринчи пайғамбарни замонидан буён, махсусан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни замонларидан то қиёмат кунигача, замон ва макондаги ўзгаришларга ва мавжуд вазиятга ва мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига муносиб холда – усулларни хифз қилиб – мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларини бартараф қилиш бўйича жуда кўп ўзгаришларни бошидан ўтказади ва мусулмонларнинг эхтиёжларига ва мавжуд вазиятга жавоб берган ва хозирда хам жавоб беради.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (134- قیسم)

آشکارَه کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِیدَن یاردَم سوُرَشنِی هَم وَ مُشرِک،سِکوُلار کافِرلَردَن یاردَم سوُرَشنِی هَم، وَ جُودَه کوُپ اوُرِینلَردَه مُنافِقلَردَن یاردَم سوُرَشنِی هَم، اوُزلَرِینِینگ نَظارَتلَرِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی نَظارَتِی آستِیدَه، مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب حالدَه مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه موُمکِین دِیب سَنَه گنلَر، اَمّا مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیاجلَرِی بوُلمَه گن وَ ضَرُورَت توُغیلمَه گن شَرائِطدَه اِیسَه، مَنَه بُو اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِیدَن وَ مُشرِک سِکوُلار کافِرلَردَن حَتَّی اَگر اوُلَر مُسُلمانلَر بِیلَن اِتِّفاقداش بوُلِیب پَیمان توُزگن بوُلسَه هَم، مَنع قِیلگن بوُلِیشلَرِی هَم موُمکِین. مَثَلاً رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّم بَدر جَنگِیدَه اِیشتِراک اِیتماقچِی بوُلگن مُشرِک کِیشِیگه قَرَب مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی:   ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ، قَیتِیب کِیتَه وِیر، مِین هَرگِیز مُشرِکدَن یاردَم آلمَیمَن.

شُو یِیردَه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِیلِیشِی کِیرَک، مَنَه بُو زَمان وَ مَکاندَگِی اوُرِیندَه مُشرِکلَردَن یا سِکوُلارِیستلَردَن یاردَم سوُرَه مَسلِیک، کافِرلَر بِیلَن پَیمان توُزمَسلِیک کِیرَک دِیگن مَعنادَه اِیمَس، بَلکِی بوُ اوُرتَه مِیزدَه پَیمان توُزِیلگن کافِرلَردَن یاردَم آلمَسلِیک مَعناسِیدَه کِیلَه دِی.

اوُزِینگِیز بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر، مَککَه نِی فَتحِی بَدَر جَنگِیدَن بِیر نِیچَه یِیل اوُتگچ قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن پَیمان توُزگن سِکوُلار قَبِیلَه گه حَملَه قِیلِیشِینِی نَتِیجَه سِیدَه صادِر بوُلدِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن پَیمان توُزگن بَنِی خُزاعَه سِکوُلارِیستلَرِیگه قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ حَملَه قِیلِیشلَرِی، حُدَیبِیَه صُلحِینِی بوُزِیش دِیب حِسابلَنگن، بُو حادِیثَه مَککَه نِی فَتحِ بوُلِیشِی وَ عَرَب یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ پایتَختِینِی قوُلَه شِیگه شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلَه دِی.

مَنَه بُو رَوِیشدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ  وَسَلَّم توُرلِی- هِیل کِیچکِینَه سِکوُلار وَ مُشرِک قَبِیلَه لَر بِیلَن هَم پَیمان توُزگنلَر  وَ  اوُ  کِیشِی پَیماندَگِی شَرطلَرگه ، پَیماننِی مُددَتِیگه دائِم رِعایَه قِیلگنلَر؛ حَتَّی تَوبَه سوُرَه سِی وَ مُشرِکلَردَن،سِکوُلارِیستلَردَن بَرائَت قِیلِیش، اوُلَرنِی اوُلدِیرِیش دَستوُرِی نازِیل بوُلگن پَیتدَه هَم، ِاسلامِی حُکوُمَت بِیلَن پَیمان تُوزگن مُشرِکلَر وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ دَستَه لَرِی، پَیمان مُددَتِی تَمام بُولگوُنِیگَه قَدَر مُسُلمانلَرنِینگ قوُراللِی جَنگلَرِیدَن مُستَثنا قِیلِینَه دِی.     إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4) مَگَر (ِای مُؤمِنلَر)، سِیزلَر عَهد – پَیمان قِیلگن مُشرِک کِیمسَه لَر کِییِین (عَهدلَرِیدَن) بِیران نَرسَه نِی بوُزمَه سَه لَر وَ سِیزلَرنِینگ زِیانِینگِیزگه بِیراو بِیلَن هَمکارلِیک قِیلمَه سَه لَر، اوُ حالدَه اوُلَرنِینگ عَهدلَرِینِی بِیلگِیلَنگن مُددَتگه چَه توُلَه – توُکِیس یِیتکَه زِینگلَر! اَلبَتَّه، اَلله تَقوا قِیلگوُچِی ذاتلَرنِی سِیوَر.

 رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَلِی ِابِن اَبِی طالِبگه قَرَب مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی: بَرائَت سوُرَه سِینِی آلدِی  آیَتلَرِینِی اوُزِینگ بِیلَن بِیرگه آلِیب بار وَ عِید قُرباندَه آدَملَر مِینادَه جَملَنگن پَیتلَرِیدَه اوُلَرگه اِعلان قِیل: هِیچ قَیسِی کافِر جَنَّتگه کِیرمَیدِی، کِیلَه سِی یِیلِی حَجدَه هِیچ قَیسِی کافِر جَنَّبتگه کِیرمَیدِی، کِیلَه سِی یِیلِی حَجدَه هِیچ قَیسِی بِیر مُشرِک جاضِر بُولمَیدِی، هِیچ کِیم یَلَنغاچ حالَتدَه خُدانِی بَیتِینِی طَواف قِیلمَه سِین وَ رَسُولِی خُدا بِیلَن پَیمان توُزگن کِیمسَه لَرنِینگ پَیمانِی اوُنِی مُهلَتِی آخِیرِیگه یِیتگوُنِیچَه مُعتَبَر سَنَلَه دِی.”

بُو یِیردَه بَنِی زَمرَه گه اوُحشَه گنلَر بِیلَن توُزِیلگن پَیماننِی مُددَتِی دائِمِی بوُلگنلِیگِی “دِینگِیزدَه صَدَف مَوجُود بوُلگوُنِیچَه”  مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً یاکِی اوُنگه مُعَیَّن مُددَت تَعیِین قِیلِینگنلِیگِی مُهِم اِیمَس،بَلکِی بُو یِیردَه مَنَه بُو پَیمانلَرنِینگ مُددَتِیگه وَ بَندلَرِیگه پایبَند بوُلِیش مُهِمدوُر.  أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)  عَهدگه وَفا قِیلِینگلَر. زِیرا،عَهد – پَیمان (قِیامَت کوُنِیدَه) مَسئوُل بوُلِینَه دِیگن اِیشدِیر.

یَعنِی قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ پایتَختِی فَتح بُولگن پَیتدَه وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ عَرَبِستان یَرِیم آرالِیدَگِی حُکمرانلِیگِی خاتِیمَه تاپگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر جَمِیعیَتنِی اوُستِیدَه اوُز حُکمرانلِیگِینِی باشلَه گن وَ جَمِیعیَتنِی مُشرِک وَ سِکوُلارِیستلَردَن پاکلَش جَرَیانِی باشلَنگن پَیتدَه هَم،رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن وَ اِسلامِی حُکوُمَت بِیلَن پَیمان توُزگن مُشرِک وَ سِکُولار کافِرلَر پَیمانلَرِینِی مُددَتِی تَمام بوُلگوُنِیچَه مَنَه بُو قِیرغِینلَردَن آماندَه بُولِیشَه دِی: «فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

بُو یِیردَه مُشَخَّص وَ اَنِیق بوُلگن نَرسَه شوُکِی، پَیماننامَه لَرنِی قائِدَه لَرِی وَ بُو پَیماننا مَه لَرنِینگ مُددَتِی مُسُلمانلَرنِینگ “مَوجُود وَضِیعیَتِی” وَ “کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه” کوُرَه، فَقَطگِینَه اِسلامِی اوُمَّتنِی اَمِیرِی وَ رَهبَرِی تامانِیدَن تَعیِین قِیلِینَه دِی. آلدِین هَم اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک اوُمَّت هَم فَقَط وَ فَقَط اوُچ اَبزارنِی یوُلِیگه اَساساً تَشکِیل قِیلِینَه دِی: یاکِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت یاکِی اوُ مَوجُود بوُلمَسَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، اَگر اوُ هَم مَوجُود بُولمَسَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، اَگر اوُ هَم مَوجُود بُولمَسَه مُجاهِدلَرنِینگ واحِد مَجلِیسِی تامانِیدَن بوُ اوُمَّت شَکللَه نَه دِی وَ آخِیرگِی اِیلچِی یوُبارِیلگچ اِسلامِی دِیارلَردَه  مَنَه بُو اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون اوُچ اَبزاردَن باشقَه یوُل یوُق، شوُنِینگ اوُچُون هَم تَرقاق گوُرُوهلَرنِینگ بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی کافِرلَر بِیلَن توُزگن پَیمانلَرِی شَرعاً دوُرُست بوُلمَیدِی وَ اوُ فَقَط مُسُلمانلَرنِی گوُمراه قِیلِیب بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی کافِرلَرنِی قوُلِیدَه بِیر اَبزارگه اَیلَنتِیرَه دِی خالاص.

اِیندِی مَنَه بُو اوُمَّتنِی رَهبَرِی – اوُ قَیسِی سَطحدَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر – اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَصلِی وَ ثابِت اوُصُوللَرِینِی نَظَرگه آلِیب، بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی وَ اِیچکِی مَوجُود وَضِعیَتگه مُناسِب حالدَه، مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِینِی حِسابگه آلِیب مَنَه بُو پَیمانلَرنِی مُددَتِی وَ قاِئدَه لَرِی قَندَی بوُلِیشِینِی تَعیِین قِیلَه دِیگن تَنها مَرجَع حِسابلَه نَه دِی. بُو یَعنِی دِیپلامَه تِیکَه اوُزگه رُوچَن بُولَه دِی، دِیگه نِیدُور، مُسُلمانلَر مَنَه بُو اوُزگه رِیشلَرنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی کَنَلِی وَ اوُنِی اوُچ کَنَلِینِینگ رَهبَرِیَتِیدَن آلِیشلَرِی لازِم، بُو توُغرِیدَن – توُغرِی هَر بِیر مُؤمِننِینگ  «سَمِعنا وَ اَطَعنا» سِیگه باغلَنگن.

چُونکِی دِیپلامَه تِیکَه وَ کافِرلَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی تِیمِیر مَعدَنِی کَبِی ثابِت اوُصُوللَرگه اِیگه بوُلسَه هَم، لِیکِن اوُ اوُزِینِی مَقصَدلَرِیگه یِیتِیش اوُچُون زَمان وَ مَکاننِی اوُزگه رُوچَن شَرائِطِیگه مُناسِب حالدَه، بِیر نِیچَه اوُزگه رِیشلَرنِی تَجرِیبَه قِیلِیب اوُتکَه زَه دِی، بِیرگِینَه مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون اوُشَه زَمان وَ مَکاندَگِی مَوجُود وَضِیعیَتگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه مُناسِب توُرلِی- هِیل رَوِیشلَردَن فایدَه لَه نِیشلَرِی هَم موُمکِین.

یَعنِی تِیمِیر مَعدَنِی ثابِت بوُلگن تَقدِیردَه هَم، مَکان وَ زَماننِی اوُزگه رُوچَن شَرائِطِیگه وَ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرگه مُناسِب حالدَه، فایدَه لَه نِیش زَمِینَه سِیدَه بِیر نِیچَه اوُزگه رِیشنِی تَجرِیبَه قِیلِیشی موُمکِین، یَعنِی شوُنِی اَیتِیشِیمِیز موُمکِینکِی، تِیمِیر مَعدَنِی قوُللَنِیلَه دِیگن صاحَه لَردَه اوُزگه رُوچَن حُصوُصِیَتگه اِیگه، اوُ ثابِت وَ مُطلَق اِیمَس. .

اِسلامِی دِیپلامَه تِیکَه هَم بِیرِینچِی پَیغَمبَرنِی زَمانِیدَن بوُیان،مَخصُوصاً رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی زَمانلَرِیدَن تا قِیامَت کوُنِیگه چَه، زَمان وَ مَکاندَگِی اوُزگه رِیشلَرگه وَ مَوجُود وَضِیعیَتگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه مُناسِب حالدَه – اوُصُوللَرنِی حِفظ قِیلِیب – مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِینِی بَرطَرَف قِیلِیش بوُیِیچَه جوُدَه کوُپ اوُزگه رِیشلَرنِی باشِیدَن اوُتکَزَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیاجلَرِیگه وَ مَوجُود وَضِیعیَتگه جَواب بِیرگن وَ حاضِردَه هَم جَواب بِیرَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(134- قسمت)

آشکارا می بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم، هم استعانت از کفار اهل کتاب و هم استعانت از کفار مشرک و سکولار، و در بسیاری موارد استعانت از منافقین را تحت مدیریت خودش و قانون شریعت الله و متناسب با وضع موجود و نیازهای روز مسلمین جایز دانسته اند، اما در شرایطی که مسلمین نیاز ندارند و ضرورتی نیست، ممکن است استعانت از همین کفار اهل کتاب و کفارمشرک و سکولاری که با مسلمین متحد و هم پیمان هستند منع بشود. مثل زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد آن شخص مشرکی که هنوز مسلمان نشده بود و می خواست در غزوه ی بدر شرکت کند می فرماید: ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ، برگرد من هرگز از مشرک کمک نمی گیرم.

دقت بشود، این عدم استعانت از مشرکین یا سکولاریستها در آن موقعیت زمانی و مکانی به معنی پیمان نبستن با کفار نیست، بلکه به معنی عدم یاری گرفتن از کفاری است که با آنها هم پیمان هستیم .

تصور کنید سالها بعد از غزوه ی بدر، فتح مکه در نتیجه ی حمله ی سکولاریستهای قریش به قبیله ای از سکولاریستهای هم پیمان رسول الله صلی الله علیه وسلم انجام شد. این حمله ی سکولاریستهای قریش به سکولاریستهای بنی ‌خُزاعَه که هم پیمان رسول الله صلی الله علیه وسلم بودند به منزله ی نقض پیمان وصلح حدیبیه تلقی شد و اسباب فتح مکه و سقوط پایتخت سکولاریستهادر جزیره العرب را فراهم کرد.

به این شیوه رسول الله صلی الله علیه وسلم با قبایل کوچک سکولار و مشرک مختلفی پیمان می بستند، و خودش را ملزم به پایبند بودن به مفاد پیمان و مدت پیمان می کردند؛ و حتی زمانی که سوره ی توبه و دستوربه برائت و کشت و کشتار مشرکین و سکولاریستها نازل می شود این دسته از مشرکین و سکولاریستهایی که با حکومت اسلامی پیمان داشتند تا زمان تمام شدن مدت پیمانشان از جنگ مسلحانه مسلمین متثنی می شوند. إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4) امّا کسانی که از مشرکان با آنان پیمان بسته‌اید و اینها چیزی از آن کم نکرده‌اند (و پیمان را کاملاً رعایت نموده‌اند) و از کسی بر ضدّ شما پشتیبانی نکرده اند، پیمان آنان را تا پایان مدّت زمانی که تعیین کرده‌اند محترم شمارید و بدان وفا کنید. بیگمان خداوند پرهیزگاران را دوست می‌دارد .‏

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم  به علی بن ابی طالب می فرماید: «این آیات صدر سوره ی برائت را همراه خود ببر و در روز عید قربان زمانی که مردم  در منا  جمع می شوند به آنان اعلام کن که: هیچ کافری به بهشت نمی رود، سال دیگر هیچ مشرکی در حج حاضر نشود، هیچ برهنه ای طواف خانه ی خدا رو نکنه، و هر کسی با رسول خدا پیمانی دارد آن پیمان تا پایان مهلت خودش معتبر است».

در اینجا مهم نیست مدت این پیمان مثل بنی ضَمرَة  همیشگی است «تا در دیا صدفی هست» مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً یا مدت معینی برایش تعین شده است، مهم پایبند بودن به مفاد و مدت این پیمانهاست که  أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)و به عهد و پیمان وفا کنید، چرا که (روز قیامت) از عهد و پیمان پرسیده می‌شود .‏

یعنی زمانی که پایتخت سکولاریستهای قریش هم فتح می شود، و دوران حکمرانی سکولاریستها در شبهه جزیره ی عربستان خاتمه داده می شود، و قانون شریعت الله حرف اول رادر جامعه  می زند، و پاکسازی جامعه از مشرکین و سکولاریستها شروع می شود، باز این کفار مشرک و سکولاری که با رسول الله صلی الله علیه و سلم و حکومت اسلامی پیمان دارند از این کشت و کشتار در امان می مانند تا زمانی که مدت پیمانشان تمام می شود :«فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

در اینجا مشخص و واضح است که هم مفاد پیمان نامه ها و هم مدت پیمان نامه ها متناسب با «وضع موجود» و «نیازهای روز» مسلمین وتنها توسط امیر و رهبر امت اسلامی تعیین می شوند. و عرض کردیم که امت هم تنها و تنها  از طریق آن 3 ابزار تشکیل می شود: یا حکومت اسلامی علی منهاج نبوه، یا در صورت نبود آن، توسط حکومت بدیل اضطراری اسلامی، یا در صورت عدم وجود این، توسط مجلس واحد مجاهدین،این امت شکل می گیرد، و بعد از آخرین فرستاده، در سرزمینهای اسلامی، هیچ راهی غیر از این 3 راه برای تشکیل این امت وجود ندارد، برای همین است که پیمانهای گروههای متفرق با کفار جهانی و منطقه ای هیچ مشروعیتی ندارد و تنها مسلمین را گمراه و ابزار دست کفار جهانی و منطقه ای می کنند.

حالا رهبر این امت – در هر سطحی که قرار گرفته باشد – تنها مرجع تعیین کننده ای است که مشخص می کند با در نظر گرفتن اصول ثابت و اصلی قانون شریعت الله، متناسب با وضع موجود جهانی و منطقه ای و داخلی، و متناسب با نیازهای روز مسلمین، مفاد و مدت این پیمانها چگونه باید باشد. این یعنی اینکه دیپلماسی متغییراست، و مسلمین لازم است این تغییرات را از کانال شورای اولی الامر و رهبریت آن سه کانال بگیرند که مستقیما به «سمعنا و اطعنا»ی هر مومنی گره خورده است .

چون دیپلماسی و روش برخورد با کفار با اینکه دارای اصول ثابتی مثل معدن آهن است، اما برای رسیدن به اهدافش متناسب با شرایطِ متغییرِزمانی و مکانی، تغییروتحولات متعددی را تجربه می کند، و ممکن است برای رسیدن به یک هدف از روشهای مختلفی متناسب با وضع موجود زمانی و مکانی و نیازهای روز مسلمین استفاده بشود.

 یعنی چه طوری معدن آهن ثابت است و متناسب با شرایط متغییر زمان و مکان، و نیازهای روز، در زمینه های کاربردیش تغییر و تحولات متعددی را به خودش دیده است، می توانیم بگوییم که معدن آهن درزمینه های کاربردیش، ماهیت متحولی دارد و ثابت و مطلق نیست.

دیپلماسی اسلامی هم از زمان اولین پیامبر تا آخرین فرستاده، و بخصوص از زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم تا روز قیامت، متناسب با تغییرات زمانی و مکانی و وضع موجود و نیازهای روز مسلمین- باحفظ اصول-  تحولات زیادی را در زمینه ی رفع نیازها ی روز مسلمین، و پاسخگوئی به نیازهای روز مسلمین و وضع موجود داشته و خواهد داشت.

 (ادامه دارد……)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(14- қисмат)

1.Еки дигар аз услубхо ва равишхойи жанги равоний ду золъи асосийи “ мусалласи дуруғсоз” дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ижоди тарс жихати фарохам кардани заминахойи шикаст ва таслим шудани муслимин буд.

Имруза хам куффори секуляри жахоний ва хатто новчахо ва муртаддини махаллийи онхо бо бузург жилва додани қудрати низомийи худ

«لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ»،

Ва жиноётики меофаринанд, саъй доранд бо илқойи тарс ва ижоди мухити раъаб овар ва вахшатноки дар миёни мардум, зехн ва ихсосот ва тасмимоти онхоро тахти таъсир қарор диханд, ва таодили рухийи онхоро бахам бизананд, ва иродайи онхоро чанон заиф  ва суст кунанки ё таслим бишаванд ва аслан дар фикри жанг набошанд,ва ё инки бо ижоди тафарруқ ва чанд дастагий ва жанги дохилий дар нихоят шикастро бипазиранд.

2.Аз дигар равишхойи жанги равонийи куффори секуляри қурайш фариб додан бо моли дунё ва мақом ва мансаб будки ба росулуллох ваъдайи хокимият ва хамсарон ва сирвати фаровон доданд. Ё шохи Ғассон аз боби татмиъ вориди гуфтагу бо Каъаб ибни Молик мутахаллифи аз жанги табук мешавадки зиёд дар ин моврид шанида  ва дидаем.

3.Еки дигар аз услубхойи жанги сард ва нарми секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ёрониш мухосарайи иқтисодий- ижтимоий мисли шаъби Аби Толиб будки хам акнун нез дар шадидтарин шевахойи мумкиниш бар алайхи муслимини шариатгаро дар холи ижрост.

4.Равиши дигарики куффори секуляр ва мушрики қурайш ба он панох бурданд истефода аз динфурушон бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва муслимин буд.

Секуляристхойи қурайш ба яхудиёни ясриб ба унвони абзори равоний бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва даъвати исломий панох бурданд. Мушрикин ба Назр ибни Хорис ва Уқба ибни Аби Муъайт маъмурият додандки аз коноли яхудиёни Мадина барои жанги равоний бо росулуллох рохкори бияндишанд.

Росулуллох хануз дар Макка буд ва хукумати исломий ташкил надода буд, ин афрод барои пейдо кардани рохкори жанги равоний рохи ясриб шуда буданд на рохкори жанги мусаллахона. Яъни чи қабли аз ташкили қудрати хукуматий ва чи баъди аз он яхуд ба хамрохи секуляристхойи муттахиди хам ва душманони шумора еки муслимин хастанд:

:  لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ ‏(مائده/82)

( эй пайғамбар!) хохи дидки душмантарини мардум барои мўъминон,яхудиён ва мушриконанд.

Коргарони дурусткор ва содиқ ,бисёр арзишманд ва бемузди шайтон.

Аллох таоло ба муслимин амр мекунадки:

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا (اسراء/36)

Аз чизи дунболаруйи макунки аз он ноогохи ва нисбат ба он илм надори. Бидуни шак чашм ва гуш ва дил мовриди пурс ва жуйи аз он ( чизики қабул карди) қарор мегирад ва дар баробари чанин матлабики қабул карди масъул хастанд.

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нез мефармояд:

: إِيَّاكُمْ والظَّنَّ؛ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ^[1]

Аз шак ва зон ва гумони бад, ижтиноб кунид зеро шак ва гумони бад, бадтарин новъи дуруғ аст.

Холо иддайи аз муслимин хастандки ба далоили мухталифи ин дастур ва амри аллох таоло ва росулиш саллаллоху алайхи васалламро нодида мегиранд, ва ба он таважжух намекунанд, ва ба сурати коргарони дурусткор ва содиқи шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ва ,дур рехтани шабакахойи мохвораий ва минбархойи шайтон дар хона, ва пок намудани гушхо ва соири абзорхойи фазойи мажозий аз мужриёни жанги равонийи душман, бояд бо расонайи дигар “ мусалласи дуруғсоз” яъни шойеъотики муслимин ноогох ва хатокор мужрийи он хастанд хам мубориза кард.

Шойеъа хам хабархойи дуруғини астки тавассути хамин “мусалласи дуруғсоз” тўлид мешавад ба умиди инки мардумони содиқ, бо хусни ният, ва бидуни инки ба сихат ва суқми хабар пей бурда бошанд ба нақл ва интишори он иқдом кунанд,ва ба ин шикл дуруғи онхо аз тарафи инсонхойи дуруст ба дигарон мунтақил мешавад, ва инсони дуруст бо ғафлатики мекунад барои интиқоли хабархо ва суханони бепоя ва асос ва пуч ва дуруғин, табдил мешавад ба пик ва паёмрасон ва абзори шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ; ва ба ин шикл табдил мешавад ба еки аз коргарони бисёр арзишманд аммо бидуни музди шайтон ва ёрониш, ва хамин коргарони бемузди шайтон зехн ва қалби муслиминро ба самти мутаважжих мекунандки шайтон ва “мусалласи дуруғсоз” мехоханд.

Чиро бисёр арзишманд? Чун инхо бо собиқа ва жойгохи хубики дар миёни хонувода, дустон, атрофиён ва жомеъайи худ доранд, мардум суханони инхоро рохаттар аз фалон мужрийи мохвора ва фазойи интернетий ва фалон кофари аслий ва фалон муртад ва фалон мусалмони фариб хурдайи маълумул хол мепазиранд.

(идома дорад…….)

---

[1] متفق علیه/ بخاری  5143  – مسلم 2563

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(133- қисм)  

Мадина яхудийларига берилган имтиёзлар ва кофирларнинг элчиларига ва хайъатларига берилган имтиёзлар, махсусан худайбия сулхида қурайш секуляристларига берилган имтиёзлар, буларнинг хаммаси аслий ўчоқни яккалаш ва маккадаги илонни бошини заифлаштириш борасидаги росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг дипломатика равишларидаги энг ёрқин намуналар хисобланади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу ишлар орқали бир тарафдан бошқа мушрик ва кофирларнинг маккадаги секуляристларнинг марказий хукумати билан иттифоқдош бўлишларига тўсқинлик қилганлар, бошқа томондан эса у киши қўлларидан келганича ва имкони борича бошқа кофирларни қурайшнинг марказий хукуматини қаршисида ўзларига иттифоқдош сифатида ушлаб туришни хохлаганлар, бу яъни ўзини қудратини кўпайтириш ва улкан душманни баробарида улкан қудратни касб қилиш демакдир.

Хатто агар кофирларни аслий душманга қарши ўзларини жибхасида иттифоқдош қила олмаган бўлсалар, улар билан тажовуз қилмаслик ва харбий харакатларни тўхтатиш борасида қарордод имзолардилар. Агарчи бу нарса исломий хукуматни қудратини кўпайтирмаса хам, қудратга эга бўлган бир душманни бостирилишига боис бўлар  ва аслий душманни қудратини кўпайишига монеъ бўлиб хизмат қиларди.

Ха, росулуллох саллаллоху алайхи алайхи васаллам берган имтиёзларини баробарида имтиёз хам олганлар. Кофирлар ва душманларни мусулмонларни жибхасига  иттифоқдош қилиш ва мусулмонларни қудратини кўпайтириш ва аслий душманни қудратини камайтириш билан бир имтиёз олсалар, бошқа томондан  бирдамликни қабул қилмайдиган душманларни бостириш ва улар билан тажовуз қилмаслик борасида қарордод имзолаш билан эса хам исломий хукумат уларни дастидан омонда бўлган ва хам улар аслий душманга қўшилиб кетишмаган ва аслий душманни қудратини кўпайтиришмаган бўлади. Хар қандай холатда хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам берган имтиёзларини баробарида имтиёз олганлар хам, мана бу нарса жуда  мухим саналади.

Мана бу сиёсатни улкан мақсадларидан бири, кофирларнинг сафини умумий суратда бўлиб ташлаш ва мушрик,секуляр кофирларнинг сафини хос суратда майдалаш ва аслий душманни ажратиб қўйиш ва ярим оролдаги секуляристларнинг марказий хукуматига қарши вохид жибхани вужудга келтириш ва турли-хил жибхаларни вужудга келишини олдини олишдан иборат бўлган эди. Хозирда бу сиёсатга жуда кўп биродарларимиз эътибор беришмайди, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни суннатларига қарши иш қилиш улар учун модага, хатто фахрланишга айланиб қолди.

 Оддий холатда агар мусулмонларнинг қудрати душманни қудрати билан кўзланган  муносиб даражага етган пайтида, қоида бўйича мушрик ва секуляристлар ё мусулмон бўлишлари керак ёки мусулмонлар билан жанг қилишлари керак, улар учун учинчи йўлни ўзи йўқ, аммо агар изтирорий ва зарурат холатида мусулмонлар қудрат жихатидан аслий душманни қаршисида тангликка тушиб қолган бўлсачи?    

الضرورات تبيح المحظورات .

Ха, бизлар олдин изтирорий ва зарурат холатида  жонимизни сақлаб қолиш учун мумкин бўлган ўринлар ёки бошқа дуч келиши мумкин бўлган майда ўринлар  хақида кўп марта матлабларни эшитганмиз, зарурий ва ғайри оддий холатларда шундай ишларга қўл урамизки, оддий холатда харгиз бу ишни қилмаган бўлардик, дунёвий хаётдаги мана бу ишларни хаммаси исломий хукуматни ва  мусулмон умматини мавжудиятини сақлаб қолиш ва уни хифз қилишдан кўра пастроқ даражада туради, агар ўрни келганда ва изтирорий холатда  мана бу қоидалардан фойдаланилса, бу жуда хам оддий хатто зарурий хам хисобланади.

Мана бу изтирорий холатда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мақсадларига етиш учун  ана бу мушрикларни ва секуляристларни хамрох қилишликни ўша замондаги жамиятнинг эхтиёжи ва зарурати деб билганлар, мушрик ва секуляристларни устидан мана бу изтирорий холат кўтарилмагунча хатто молиявий масалаларни тўлови билан – муъаллафати қулубухум сифатида – ундан бир абзор ўрнида фойдаланганлар, улар билан бирга аслий душманга қарши вохид жибхани ташкил қилганлар ва улар билан паймон тузганлар.

Аввалги даврдан бошлаб росулуллох саллаллоху алайхи васаллам яхудийларга қўшимча у ердаги мушриклар билан хам иттифоқдош бўладилар, улардан бири мадинада тузилган паймон эди: хеч қайси бир мушрик қурайшликни моли ва жонига панох беришга ё бир мўъминга қарши қурайшликни химоя қилишга  хаққи йўқ. Буни кетидан яхудийлар билан тузилган паймонни шартлари хам зикр қилинади.

Бундан ташқари араб ярим оролидаги секуляристларнинг марказий хукумати бани бакрни секуляр қабиласи билан муттахид бўлган пайтида, исломий хукумат хам секуляр қабила бўлмиш хузоъа билан муттахид бўлди, албатта росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  бундан ташқари бошқа секуляр қабилалар билан хам маккадаги секуляристларнинг марказий хукуматига қарши муттахид бўлган эдилар, масалан:

 – Тажовуз қилмаслик борасида жухайна қабиласи билан тузилган паймон. Бу қабила биринчилардан бўлиб росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг исломий хукуматлари билан паймон  тузиш учун ўзини хайъатини жўнатган қабилалардан бири бўлган. Улар билан тузилган паймонга кўра, улар хам мусулмонлар билан ва хам кофирлар билан бир хил алоқа қилиш ва хеч кимни химоя қилмаслик  хуқуқига эга эдилар. Исломий хукуматнинг мана бу даражада паймон тузишга рози бўлиши нихоятда мухим нарса хисобланади.

– Ёки хижрий иккинчи йилда бани мадлажнинг секуляристлари ва мушриклари билан тузилган тажовуз қилмаслик хақидаги паймон. 

          – Ёки хижрий иккинчи йилда бани замранинг мушриклари ва секуляристлари билан тузилган паймон: у қарордодни шартлари қуйидагилардан иборат эди:

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…

“ Бу бани замранинг Мухаммад росули худо билан тузган паймони, бу тоифани моли ва жони амниятда бўлади ва “денгизда садаф бор бўлар экан” бу тоифа мусулмонларнинг ёрдами ва химоятидан бахраманд бўлади, магарамки улар ислом динига қарши жанг қилишса бундай бўлмайди, шунингдек агар пайғамбар уларни ёрдамга чақирса, улар мусулмонларга ёрдам беришлари керак.”

Бу ерда бизларнинг баъзи биродарларимизни хато қилишларига сабаб бўладиган нуқталардан бири шуки, улар кофирлар билан паймон тузиш ё вахдатга эришишни “кофирлардан ёрдам сўраш” масаласига аралаштириб юборишади. Мадинадаги росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг исломий хукумати яхудий кофирлар билан тузган паймонидаги бандлардан бирида қуйидагиларни ўқиймиз, “ мадинадаги одамлар бегоналар билан жанг қилган тақдирда яхудийлар ва мусулмонлар жангни ва дифоъни хазинасини биргаликда тўлашади”, мана бу ахли китобни кофирлари хақидаги нарса; секуляр ва мушрик тоифа хисобланган бани замра билан тузилган паймонга эътибор берилса хам, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ،

агар пайғамбар уларни ёрдамга чақирадиган бўлса, улар мусулмонларга ижобий жавоб беришлари ва мусулмонларга ёрдам беришлари керак.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (133- قیسم)

مَدِینَه یَهُودلَرِیگه بِیرِیلگن اِمتِیازلَر وَ کافِرلَرنِینگ اِیلچِیلَرِیگه وَ هَیئَتلَرِیگه بِیرِیلگن اِمتِیازلَر، مَخصُوصاً حُدَیبِیَّه صُلحِیدَه قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیگه بِیرِیلگن اِیمتِیازلَر، بوُلَرنِینگ هَمَّه سِی اَصلِی اوُچاقنِی یَککَه لَش وَ مَککَه دَگِی اِیلاننِی باشِینِی ضَعِیفلَشتِیرِیش بارَه سِیدَگِی رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ دِیپلامَه تِیکَه رَوِیشلَرِیدَگِی اِینگ یارقِین نَمُونَه لَر حِسابلَه نَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بُو اِیشلَر آرقَه لِی بِیر طَرَفدَن باشقَه مُشرِک وَ کافِرلَرنِینگ مَککَه دَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِی بِیلَن اِتِّفاقداش بوُلِیشلَرِیگه توُسقِینلِیک قِیلگنلَر، باشقَه تاماندَن اِیسَه اوُ کِیشِی قوُللَرِیدَن کِیلگنچَه وَ اِمکانِی بارِیچَه باشقَه کافِرلَرنِی قُرَیشنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِینِی قَرشِیسِیدَه اوُزلَرِیگه اِتِّفاقداش صِیفَتِیدَه اوُشلَب توُرِیشنِی هاحلَه گنلَر، بُو یَعنِی اوُزِینِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرِیش وَ اوُلکَن دُشمَننِی بَرابَرِیدَه اوُلکَن قُدرَتنِی کَسب قِیلِیش دِیمَکدِیر.

حَتَّی اَگر کافِرلَرنِی اَصلِی دُشمَنگه قَرشِی اوُزلَرِینِی جِبهَه سِیدَه اِتِّفاقداش قِیلَه آلمَه گن بوُلسَه لَر، اوُلَر بِیلَن تَجاوُز قِیلمَسلِیک وَ حَربِی حَرَکَتلَرنِی توُحتَه تِیش بارَه سِیدَه قَرارداد اِمضالَردِیلَر. اَگرچِی بُو نَرسَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرمَسَه هَم، قُدرَتگه اِیگه بوُلگن بِیر دُشمَننِی باستِیرِیلِیشِیگه باعِث بوُلَر وَ اَصلِی دُشمَننِی قُدرَتِینِی کوُپَه یِیشِیگه مانِع بوُلِیب حِذمَت قِیلَردِی.

حَه، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیرگن اِمتِیازلَرِینِی بَرابَرِیدَه اِمتِیاز هَم آلگنلَر. کافِرلَر وَ دُشمَنلَرنِی مُسُلمانلَرنِی جِبهَه سِیگه اِتِّفاقداش قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرِیش وَ اَصلِی دُشمَننِی قُدرَتِینِی کَمَیتِیرِیش بِیلَن بِیر اِمتِیاز آلسَه لَر، باشقَه تاماندَن بِیردَملِیکنِی قَبوُل قِیلمَیدِیگن دُشمَنلَرنِی باستِیرِیش وَ اوُلَر بِیلَن تَجاوُز قِیلمَسلِیک بارَه سِیدَه قَرارداد اِمضالَش بِیلَن اِیسَه اِسلامِی حُکوُمَت اوُلَرنِی دَستِیدَن آماندَه بوُلگن وَ هَم اوُلَر اَصلِی دُشمَنگه قوُشِیلِیب کِیتِیشمَه گن وَ اَصلِی دُشمَننِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرِیشمَه گن بُولَه دِی. هَر قَندَی حالَتدَه هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیرگن اِمتِیازلَرِینِی بَرابَرِیدَه اِمتِیاز آلگنلَر هَم، مَنَه بُو نَرسَه جوُدَه مُهِم سَنَلَه دِی.

مَنَه بُو سِیاسَتنِی اوُلکَن مَقصَدلَرِیدَن بِیرِی، کافِرلَرنِینگ صَفِینِی عُمُومِی صُورَتدَه بُولِیب تَشلَش وَ مُشرِک، سِکوُلار کافِرلَرنِینگ صَفِینِی خاص صوُرَتدَه مَیدَه لَش وَ اَصلِی دُشمَننِی اَجرَه تِیب قوُیِیش وَ یَرِیم آرالدَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِیگه قَرشِی واحِد جِبهَه نِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش وَ توُرلِی- هِیل جِبهَه لَرنِی وُجُودگه کِیلِیشِینِی آلدِینِی آلِیشدَن عِبارَت بوُلگن اِیدِی. حاضِردَه بوُ سِیاسَتگه جُودَه کوُپ بِرادَرلَرِیمِیز اِعتِبار بِیرِیشمَیدِی، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سُنَّتلَرِیگه قَرشِی اِیش قِیلِیش اوُلَر اوُچُون مادَه گه، حَتَّی فَحرلَه نِیشگه اَیلَه نِیب قالدِی. 

عاددِی حالدَه اَگر مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِی دُشمَننِی قُدرَتِی بِیلَن کوُزلَنگن مُناسِب دَرَجَه گه یِیتگن پَیتِیدَه، قائِدَه بوُیِیچَه مُشرِک وَ سِکوُلارِیستلَر یا مُسُلمان بوُلِیشلَرِی کِیرَک یاکِی مُسُلمانلَر بِیلَن جَنگ قِیلِیشلَرِی کِیرَک، اوُلَر اوُچُون اوُچِینچِی یُولنِی اوُزِی یوُق، اَمّا اَگر اِضطِرارِی وَ ضَرُورَت حالَتِیدَه مُسُلمانلَر قُدرَت جِهَتِیدَن اَصلِی دُشمَننِی قَرشِیسِیدَه تَنگلِیککَه توُشِیب قالگن بوُلسَه چِی؟   الضرورات تبيح المحظورات .

حَه، بِیزلَر آلدِین اِضطِرارِی وَ ضَرُورَت حالَتِیدَه جانِیمِیزنِی سَقلَب قالِیش اوُچُون موُمکِین بوُلگن اوُرِینلَر یاکِی باشقَه دوُچ کِیلِیشِی موُمکِین بوُلگن مَیدَه اوُرِینلَر حَقِیدَه کوُپ مَرتَه مَطلَبلَرنِی اِیشِیتگنمِیز، ضَرُورِی وَ غَیرِی عاددِی حالَتلَردَه شوُندَی اِیشلَرگه قوُل اوُرَه مِیزکِی، عاددِی حالَتدَه هَرگِیز بُو اِیشنِی قِیلمَه گن بوُلَردِیک، دُنیاوِی حَیاتدَگِی مَنَه بُو اِیشلَرنِی هَمَّه سِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ مُسُلمان اوُمَّتِینِی مَوجُودِیَتِینِی سَقلَب قالِیش وَ اوُنِی حِفظ قِیلِیشدَن کوُرَه پَستراق دَرَجَه دَه توُرَه دِی، اَگر اوُرنِی کِیلگندَه وَ اِضطِرارِی حالَتدَه مَنَه بُو قائِدَه لَردَن فایدَه لَه نِیلسَه، بُو جوُدَه هَم عاددِی حَتَّی ضَرُورِی هَم حِسابلَه نَه دِی.

مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَتدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَقصَدلَرِیگه یِیتِیش اوُچُون اَنَه بُو مُشرِکلَرنِی وَ سِکوُلارِیستلَرنِی هَمراه قِیلِیشلِیکنِی اوُشَه زَماندَگِی جَمِیعیَتنِینگ اِیختِیاجِی وَ ضَرُورَتِی دِیب بِیلگنلَر، مُشرِک  وَ سِکوُلارِیستلَرنِی اوُستِیدَن مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَت کوُتَه رِیلمَه گوُنچَه حَتَّی مالِیَه وِی مَسَلَه لَرنِی توُلاوِی بِیلَن – الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ صِیفَتِیدَه – اوُندَن بِیر اَبزار اوُرنِیدَه فایدَه لَنگنلَر، اوُلَر بِیلَن بِیرگه اَصلِی دُشمَنگه قَرشِی واحِد جِبهَه نِی تَشکِیل قِیلگنلَر وَ اوُلَر بِیلَن پَیمان توُزگنلَر.

اَوَّلگِی دَوردَن باشلَب رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم یَهُودِیلَرگه قوُشِیمچَه اوُ یِیردَگِی مُشرِکلَر بِیلَن هَم اِتِّفاقداش بوُلَه دِیلَر، اوُلَردَن بِیرِی مَدِینَه دَه توُزِیلگن پَیمان اِیدِی:  هِیچ قَیسِی بِیر مُشرِک قُرَیشلِیکنِی مالِی وَ جانِیگه پَناه بِیرِیشگه  یا بِیر مُؤمِنگه قَرشِی قُرَیشلِیکنِی حِمایَه قِیلِیشگه حَققِی یوُق. بوُنِی کِیتِیدَن یَهُودِیلَر بِیلَن توُزِیلگن پَیماننِی شَرطلَرِی هَم ذِکر قِیلِینَه دِی.

بوُندَن تَشقَه رِی عَرَب یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِی بَنِی بَکرنِی سِکوُلار قَبِیلَه سِی بِیلَن مُتَّحِد بوُلگن پَیتِیدَه، اِسلامِی حُکوُمَت هَم سِکوُلار قَبِیلَه بوُلمِیش خوُزاعَه بِیلَن مُتَّحِد بوُلدِی، اَلبَتَّه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بوُندَن تَشقَه رِی باشقَه سِکوُلار قَبِیلَه لَر بِیلَن هَم مَککَه دَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِیگه قَرشِی مُتَّحِد بوُلگن اِیدِیلَر، مَثَلاً:

– تَجاوُز قِیلمَسلِیک بارَه سِیدَه جُهَینَه قَبِیلَه سِی بِیلَن توُزِیلگن پَیمان.  بُو قَبِیلَه بِیرِینچِیلَردَن بوُلِیب رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتلَرِی بِیلَن پَیمان توُزِیش اوُچُون اوُزِینِی هَیئَتِینِی جوُنَتگن قَبِیلَه لَردَن بِیرِی بوُلگن. اوُلَر بِیلَن توُزِیلگن پَیمانگه کوُرَه، اوُلَر هَم مُسُلمانلَر بِیلَن وَ هَم کافِرلَر بِیلَن بِیر هِیل عَلاقَه قِیلِیش وَ هِیچ کِیمنِی حِمایَه قِیلمَسلِیک حُقوُقِیگه اِیگه اِیدِیلَر. اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ مَنَه بُو دَرَجَه دَه پَیمان توُزِیشگه راضِی بوُلِیشِی نِهایَتدَه مُهِم نَرسَه حِسابلَه نَه دِی.

– یاکِی هِجرِی اِیککِینچِی یِیلدَه بَنِی مَدلَجنِینگ سِکوُلارِیستلَرِی وَ مُشرِکلَرِی بِیلَن توُزِیلگن تَجاوُز قِیلمَسلِیک حَقِیدَگِی پَیمان..  ^[1]

          –  یاکِی هِجرِی اِیککِینچِی یِیلدَه بَنِی زَمرَه نِینگ مُشرِکلَرِی وَ سِکوُلارِیستلَرِی بِیلَن توُزِیلگن پَیمان: اوُ قَراردادنِی شَرطلَرِی قوُیِیدَگِیلَردَن عِبارَت اِیدِی: 

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…^[2] “بوُ بَنِی زَمرَه نِینگ مُحَمَّد رَسُولِی خُدا بِیلَن توُزگن پَیمانِی، بُو طائِفَه نِی مالِی وَ جانِی اَمنِیَتدَه بوُلَه دِی وَ “دِینگِیزدَه صَدَف بار بوُلَر اِیکَن” بُو طائِفَه مُسُلمانلَرنِینگ یاردَمِی وَ حِمایَتِیدَن بَهرَمَند بُولَه دِی، مَگرَمکِی اوُلَر اِسلام دِینِیگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشسَه بوُندَی بوُلمَیدِی، شوُنِینگدِیک اَگر پَیغَمبَر اوُلَرنِی یاردَمگه چَه قِیرسَه، اوُلَر مُسُلمانلَرگه یاردَم بِیرِیشلَرِی کِیرَک.”

بُو یِیردَه بِیزلَرنِینگ بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیزنِی خَطا قِیلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلَه دِیگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شُوکِی، اوُلَر کافِرلَر بِیلَن پَیمان توُزِیش یا وَحدَتگه اِیرِیشِیشنِی “کافِرلَردَن یاردَم سوُرَش”مَسَلَه سِیگه اَرَه لَشتِیرِیب یوُبارِیشَه دِی. مَدِینَه دَگِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتِی یَهُودِی کافِرلَر بِیلَن توُزگن پَیمانِیدَگِی بَندلَردَن بِیرِیدَه قوُیِیدَگِیلَرنِی اوُقِیمِیز، “مَدِینَه دَگِی آدَملَر بِیگانَه لَر بِیلَن جَنگ قِیلگن تَقدِیردَه یَهُودِیلَر وَ مُسُلمانلَر جَنگنِی وَ دِفاعنِی حَزِینَه سِینِی بِیرگه لِیکدَه توُلَه شَه دِی”، مَنَه بُو اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی حَقِیدَگِی نَرسَه؛ سِکوُلار وَ مُشرِک طائِفَه حِسابلَنگن بَنِی زَمرَه بِیلَن توُزِیلگن پَیمانگه اِعتِبار بِیرِیلسَه هَم، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ، اَگر پَیغَمبَر اوُلَرنِی یاردَمگه چَه قِیرَه دِیگن بوُلسَه، اوُلَر مُسُلمانلَرگه اِجابِی جَواب بِیرِیشلَرِی وَ مُسُلمانلَرگه یاردَم بِیرِیشلَرِی کِیرَک.

(دوامی بار……)

---

[1]السیرة النبویه، ج۲، ص۴۳۳./ الطبقات، ج۲، ص10

[2]روض الأنف ۲/ ۵۸ زرقانی ۱/ ۴۵۶٫

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(133- قسمت)

 امتیاز دهی به یهودیان مدینه و امتیازاتی که به وفود و هیئتهای کفار و بخصوص امتیازاتی که در صلح حدیبیه به سکولاریستهای قریش می دهند نمونه های بارز این روش دیپلماسی رسول الله صلی الله علیه وسلم در تضعیف و منفرد کردن کانون اصلی و سر افعی در مکه به شمار می روند . رسول الله صلی الله علیه وسلم با این کارش از یکطرف مانع اتحاد سایر مشرکین و کفار با حکومت مرکزی سکولاریستها در مکه می شد، و از سوی دیگر سعی می کرد تا آنجائی که امکان دارد کفار را به عنوان متحدین خودش در برابر حکومت مرکزی قریش قرار بدهد، این یعنی افزودن به قدرت خودش و کسب قدرت عمده در برابر دشمن عمده.

 حتی اگر نمی توانستند کفار را در جبهه ی خودشان بر علیه دشمن اصلی متحد کنند، با آنها قراردادهائی برای عدم تعرض و ترک مخاصمه می بستند. در هر صورت این هم اگر چه به صورت ملموس بر قدرت امت از کانال حکومت اسلامی اضافه نمی کرد باز باعث خنثی شدن یک دشمن بالقوه و مانع از اضافه شدن به قدرت دشمن اصلی می شد .

بله، رسول الله صلی الله علیه وسلم در برابر امتیازاتی که می دادند امتیازاتی هم می گرفتند . از متحد کردن کفار و دشمنان با جبهه ی مسلمین و اضافه کردنِ به قدرتِ مسلمین و کم کردنِ از قدرتِ دشمن اصلی یک امتیاز می گرفت، و از خنثی کردن دشمنانی که حاضر به وحدت نبودند وبا آنها قراردادهای عدم تعرض بسته می شد، هم حکومت اسلامی از آنها درامان بود و هم آنها به دشمن ملحق نمی شدند و به قدرت دشمن اضافه نمی کردند. در هر دو حالت این امتیازاتی که رسول الله صلی الله علیه وسلم می گرفت در برابر امتیازاتی که می داد بسیار مهمتر هستند.

یکی از اهداف عمده ی این سیاست، تجزیه صف کفار به صورت عام، و تجزیه ی صف کفار مشرک و سکولار به صورت خاص،و در انزوا قرار دادن دشمن اصلی، و به وجود آوردن یک جبهه ی واحد علیه حکومت مرکزی سکولاریستهای شبهه جزیره و پرهیز از باز کردن جبهات مختلف بود، سیاستی که خیلی از برادران ما الان به آن توجه نمی کنند و خلاف این سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم برایشان مُد و حتی افتخار هم شده است.

می دانیم در حالت عادی که قدرت مسلمین متناسب با قدرت دشمن به حد مورد نظر رسیده قاعده این است که مشرکین و سکولاریستها یا باید مسلمان بشوند یا با مسلمین وارد جنگ بشوند و راه سومی برایشان وجود ندارد، اما در حالت اضطرار و ضرورت که مسلمین از لحاظ قدرت در برابر دشمن اصلی در مضیقه قرار گرفته باشندچه؟ الضرورات تبيح المحظورات .

 بله، ما قبلا در مورد این حالت اضطراری و ضرورتی که ممکن برای بقای جانمان و سایر موارد ریز دیگرپیش بیاید بارها مطلب شنیده ایم، و در حالتهای ضروری و غیر عادی به اموری چنگ زده ایم که درحالت عادی هرگز انجامش نمی دادیم،تمام این امور در زندگی دنیوی همگی پائین تر از حفظ و بقای حکومت اسلامی و موجودیت امت مسلمین است، و بسیار عادی و حتی ضروری خواهد بود که در حالتهای اضطراری از این قاعده استفاده بشود .

در این حالت اضطرار رسول الله صلی الله علیه وسلم هم مسیر کردن این مشرکین و سکولاریستها  برای رسیدن به اهدافش را یک نیاز و ضرورت جامعه ی آن زمان مسلمین می دانست، و تا بر داشته شدن این حالت اضطرار از مشرکین و سکولاریستها حتی با پرداخت مسائل مالی = الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ به عنوان یک ابزار استفاده می کردند، و با اینان بر علیه دشمن اصلی جبهه ی واحدی را تشکیل می دادند و پیمانهائی را با اینان می بستند.

در همان ابتدای امر رسول الله صلی الله علیه وسلم علاوه بر یهود با مشرکین آنجا هم متحد می شوند  که یکی از بندهای پیمان مدینه این بود :هیچ مشرکی حق ندارد مال و جان فردی از قریش را پناه دهد و یا علیه مؤمنی از او حمایت کند . به دنبال آن، شرایط پیمان نامه با یهود هم ذکر می شود.

علاوه بر این زمانی که حکومت مرکزی سکولاریستهای شبهه جزیره عربستان با قبیله ی سکولار بنی بکر متحد شدند، حکومت اسلامی هم با قبیله ی سکولار خزاعه متحد شد، البته غیر از این رسول الله صلی الله علیه وسلم با قبایل سکولار دیگری بر علیه حکومت مرکزی سکولاریستها در مکه متحد شده بودند مثل:

• پیمان عدم تجاوز با قبیله ی جُهَینه. این قبیله اولین قبیله ای بود که هیأتی از طرف حکومت اسلامی رسول الله صلی الله علیه وسلم برای بستن پیمان نزد آنها اعزام شدند. بر اساس پیمانی که با آنها بسته شده بود آنها می توانستند با مسلمین و کفار روابط یکسانی داشته باشند و از کسی پشتیبانی نکنند . راضی شدن حکومت اسلامی به پیمانی در این حد خیلی مهم است.

•        یا مثل پیمان عدم تجاوز با مشرکین و سکولاریستهای بنی مُدْلِج در سال دوم هجری[1]

•        یا مثل پیمان با مشرکین و سکولاریستهای بنی ضَمرَة در سال دوم هجری: که مفاد قرار داد با آنها اینطوری بود:

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…[2]«این پیمانی است از محمد رسول خدا با بنی ضمره، مبنی بر اینکه جان و مال این طایفه در امنیت خواهد بود و «تا در دریا صدفی هست» این طایفه از یاری و حمایت مسلمانان برخوردار باشند، مگر اینکه جنگ آنان علیه دین اسلام باشد،و همچنین هرگاه پیامبر آنانرا به یاری طلبیدند باید به یاری مسلمانان بشتابند».

در اینجا نکته ای که بعضی از برادران ما را به اشتباه می اندازد قاطی کردن مسأله ی پیمان و وحدت با کفار و مسأله ی «استعانت از کفار» است. در پیمان مدینه که حکومت اسلامی رسول الله صلی الله علیه وسلم با کفار یهود می بندد در یکی از بندهایش می خوانیم که «تا زمانی که مردم مدینه با بیگانگان می جنگند، یهودیان و مسلمانان هزینه ی جنگ و دفاع را با هم متحمل می شوند»، این در مورد کفار اهل کتاب؛ در مورد پیمان با همین طایفه ی مشرک و سکولار بنی ضَمرَة هم می بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ، و هر زمانی که پیامبر آنانرا به یاری طلبید باید به یاری مسلمانان جواب مثبت بدهند و مسلمین را یاری کنند.

(ادامه دارد……..)

---

[1]السیرة النبویه، ج۲، ص۴۳۳./ الطبقات، ج۲، ص10

[2]روض الأنف ۲/ ۵۸ زرقانی ۱/ ۴۵۶٫

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(13- қисмат)

Инхо дар ин сабки равонийи худ мехостанд бо хамла ба рахбарият, даъвати исломро дар жомеъа кучак, ночиз ва беарзиш нишон бидиханд. Аллох таоло мефармояд:

:  وَإِذَا رَآکَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِن یَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُواً أَهَذَا الَّذِی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَهُم بِذِکْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ کَافِرُونَ ‏(انبیاء/36)

Хенгомики кофарон туро мебинанд, кори жуз тамасхара ва истехзоъи туро надоранд, ( ва хоханд гуфт: ) оё ин хамон каси астки аз худоёни шумо айбжуйи ва бадгуйи мекунад? Ва холи инки ишон ба қуръони худованд пур аз рахм кофар хастанд ва бовар надоранд.

Бидуни шак ин масхара карданхо бар муслимин таъсир хохад гузошт ба гунайики аллох таоло тахти унвони “ зийқус содр” ё дилтанг шудан аз ун ёд мекунад ва мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ ‏(حجر/95)

Мо барои ту кофий хастем ва аз шарри истехзоъ кунандагон мусаввин ва махфуз медорем.

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِمَا یَقُولُونَ ‏(حجر/97)

Ва мо медонемки синат аз ончи мегуянд, танг мешавад.

Масхара карданхо ва жўкхойики дар мовриди ахли ислом сохта мешавад бо онки дар қолиби новъи тафрих ва саргармий хам ба кор меравад ва бо фарханги аъвомун наси жохил хам созгор аст, аммо дар воқеъ тахмили новъи жанги равоний ва сард бар ахли тўвхид ба шумор меравадки, камтарин хазинахоро барои тўлид кунандагони ин жанг дар бар дорад.

Дар ин равиш, хам ақоиди ахли тўвхид олуда нишон дода мешавад, ва хам терори шахсиятий анжом мегардад; ва ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” саъй мекунанд бо тақвияти рухий нийрухойи худишон, боиси жарихадор кардани рухия мўъминин, дилсардий, ноумидий ва ё тазалзули ахли тўвхид, ва дур кардани нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон аз муслимин бишаванд.

Бидуни шак ин тамасхарахо ва жўк дуруст карданхо боиси “ зийқус содр” ва дилтанг шудан, жарихадор шудани ихсос ва авотифи муслимин мешавандки жихати хунсо намудан ва кам таъсир кардани чанин садамоти аллох таоло мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ.

Зийқус содр метавонад пеймудани рохро бо мушкили асосий мувожих кунад. Таъсир ва хатари равонийи истехзоъ ва масхара карданхойи секуляристхойи қурайш ба гунайи будки аллох таоло ба сирохат ба пайғамбариш эълом кардки аз тамасхара ва истехзоъи ин куффори мушрик ва секуляр бим надошта бош чун: тамоми пайғамбарони бузурги илохий, тавассути ақвоми худ дучори истехзо ва тамасхара шуданд. Пас ин риволи оддий ва табиий масири астки дар он қадам гузошти ва бояд мунтазири чанин масхара карданхо ва тамасхарахойи боши. Барои намуна мефармояд:

یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ‏(یس/30)

афсусо ва асафо бандагонро! Хеч пайғамбари ба суйи ишон намеояд магар инки уро масхара мекунанд ва ба ёди истехзоъ мегиранд.

Ин масхара карданхо журми бисёр сангини астки хатто хенгомики мўъминин ва дорудастайи мунофиқин огохона, амдан ва ба мейли худишон мўъминиро ба хотири иймониш ва пойбандийи ба қонуни шариати аллох мовриди шўхи қарор медиханд мефармояд:

وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ* لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ …(توبه/65-66)

Агар аз онон бозхост куни, мегуянд: ( хадафи мо таъна ва масхара набуда ва балки бо хамдигар) бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёти у ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?! (бигу: бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.

Дар инжо аллох таоло намефармояд шумо дуруғ мегуйид ва хадафитон масхара кардан набуда , балки мефармояд бо онки хадафитон масхара кардан набуда аммо набояд ба ин маворид шўхи хам кард. Аллох таоло ва росулиш ва хар ончи мутаъаллиқ ба шариати аллох аст моли шўхи ва бози нестандки агар мўъмини тобеъи сифатхо ва ахкоми аз шариат шуд ва ба хотири ин табаъият ва сифатиш мовриди шўхи қарор бигирад.

(идома дорад……..)