Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(13- қисмат)
Инхо дар ин сабки равонийи худ мехостанд бо хамла ба рахбарият, даъвати исломро дар жомеъа кучак, ночиз ва беарзиш нишон бидиханд. Аллох таоло мефармояд:
: وَإِذَا رَآکَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِن یَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُواً أَهَذَا الَّذِی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَهُم بِذِکْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ کَافِرُونَ (انبیاء/36)
Хенгомики кофарон туро мебинанд, кори жуз тамасхара ва истехзоъи туро надоранд, ( ва хоханд гуфт: ) оё ин хамон каси астки аз худоёни шумо айбжуйи ва бадгуйи мекунад? Ва холи инки ишон ба қуръони худованд пур аз рахм кофар хастанд ва бовар надоранд.
Бидуни шак ин масхара карданхо бар муслимин таъсир хохад гузошт ба гунайики аллох таоло тахти унвони “ зийқус содр” ё дилтанг шудан аз ун ёд мекунад ва мефармояд:
: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ (حجر/95)
Мо барои ту кофий хастем ва аз шарри истехзоъ кунандагон мусаввин ва махфуз медорем.
وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِمَا یَقُولُونَ (حجر/97)
Ва мо медонемки синат аз ончи мегуянд, танг мешавад.
Масхара карданхо ва жўкхойики дар мовриди ахли ислом сохта мешавад бо онки дар қолиби новъи тафрих ва саргармий хам ба кор меравад ва бо фарханги аъвомун наси жохил хам созгор аст, аммо дар воқеъ тахмили новъи жанги равоний ва сард бар ахли тўвхид ба шумор меравадки, камтарин хазинахоро барои тўлид кунандагони ин жанг дар бар дорад.
Дар ин равиш, хам ақоиди ахли тўвхид олуда нишон дода мешавад, ва хам терори шахсиятий анжом мегардад; ва ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” саъй мекунанд бо тақвияти рухий нийрухойи худишон, боиси жарихадор кардани рухия мўъминин, дилсардий, ноумидий ва ё тазалзули ахли тўвхид, ва дур кардани нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон аз муслимин бишаванд.
Бидуни шак ин тамасхарахо ва жўк дуруст карданхо боиси “ зийқус содр” ва дилтанг шудан, жарихадор шудани ихсос ва авотифи муслимин мешавандки жихати хунсо намудан ва кам таъсир кардани чанин садамоти аллох таоло мефармояд:
: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ.
Зийқус содр метавонад пеймудани рохро бо мушкили асосий мувожих кунад. Таъсир ва хатари равонийи истехзоъ ва масхара карданхойи секуляристхойи қурайш ба гунайи будки аллох таоло ба сирохат ба пайғамбариш эълом кардки аз тамасхара ва истехзоъи ин куффори мушрик ва секуляр бим надошта бош чун: тамоми пайғамбарони бузурги илохий, тавассути ақвоми худ дучори истехзо ва тамасхара шуданд. Пас ин риволи оддий ва табиий масири астки дар он қадам гузошти ва бояд мунтазири чанин масхара карданхо ва тамасхарахойи боши. Барои намуна мефармояд:
یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون (یس/30)
афсусо ва асафо бандагонро! Хеч пайғамбари ба суйи ишон намеояд магар инки уро масхара мекунанд ва ба ёди истехзоъ мегиранд.
Ин масхара карданхо журми бисёр сангини астки хатто хенгомики мўъминин ва дорудастайи мунофиқин огохона, амдан ва ба мейли худишон мўъминиро ба хотири иймониш ва пойбандийи ба қонуни шариати аллох мовриди шўхи қарор медиханд мефармояд:
وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ* لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ …(توبه/65-66)
Агар аз онон бозхост куни, мегуянд: ( хадафи мо таъна ва масхара набуда ва балки бо хамдигар) бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёти у ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?! (бигу: бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.
Дар инжо аллох таоло намефармояд шумо дуруғ мегуйид ва хадафитон масхара кардан набуда , балки мефармояд бо онки хадафитон масхара кардан набуда аммо набояд ба ин маворид шўхи хам кард. Аллох таоло ва росулиш ва хар ончи мутаъаллиқ ба шариати аллох аст моли шўхи ва бози нестандки агар мўъмини тобеъи сифатхо ва ахкоми аз шариат шуд ва ба хотири ин табаъият ва сифатиш мовриди шўхи қарор бигирад.
(идома дорад……..)