Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(15- қисмат)
Дар инжо “ мусалласи дуруғсоз” мисли шайёдони хастандки пули тақаллубий чоб мекунанд аммо тавассути инсонхойи дурусткор ва ноогох даст ба даст шуда ва харж мешавад.
Ин шойеъот ва ажноси тақаллубийки тавассути инсонхойи дурусткор мунтақил мешаванд метавонад дар ашколи мухталифи худишонро нишон бидиханд масалан:
-шойеъа гох дар асоси дуруғ аст мисли инки ба Нух набий алайхиссалом мегуфтанд девона, ё Мусо алайхиссаломро жодугар, Худ алайхиссаломро сафих ва нодон, пайғамбар хотам саллаллоху алайхи васалламро шоир, кохин,мажнун, каззоб ва …….меномиданд;
-ва ё замоники ек иттифоқи воқеий – мисли жомондани уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо аз корвон – дастовези ек иттихом ва ифки бузург мешавад,
-шойеъа гох мумкин аст мунтасиб кардан ва часпондани жермхо ва гуноххойи ба муслимини барий аз гунох бошадки дигарон муртакиб шудан на афрод:
: وَمَن يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً (نساء / 112)
Хар каси дучори лағзиш шавад ё гунохи бикунад, сипас онро ба бегунохи нисбат дихад ба рости бухтон ва гунохи ошкори муртакиб шуда аст.
Магар мо хазорон моврид надидаемки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий муртакиби журми шуданд ва баъад онро ба гардани муслимини бегунох андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва муслимини жохил хамин шойеъот ва дуруғхо ва иттихомотро ба унвони хақоиқ ба дигарон мунтақил карданд.
Магар мо даххо бор надидаемки куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий жихати ижоди тафарруқ ва жанги дохилий миёни мазохиб ва тафосири исломий дар амокини мазхабийи онхо бомб гузорий кардан ва журмро ба гардани рақиби онхо андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам хамин дуруғхо ва шойеъотро ба дигарон мунтақил карданд.
Намунахо дар ин замина зиёдандки мужрими дучори журми шуда ва онро ба гардани бегунохон андохта ва коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам ёри расон, пуштибон ва хомий ва дар воқеъ шаррики журми ин мужрим будандки, илова бар ин, хам муртакиби ғийбат шуданд ва хам обруйи муслиминро бурданд.
Дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«لمَّا عُرِجَ بي مررْتُ بِقَوْمٍ لهُمْ أظْفَارٌ مِن نُحاسٍ يَخمِشُونَ بهَا وجُوهَهُم وَصُدُورَهُم، فَقُلْت: منْ هؤلاءِ يَا جِبْرِيل؟ قَال: هؤلاءِ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ لُحُوم النَّاس، ويَقَعُون في أعْراضِهم،»[1]
“Чун ба меърож бурда шудам, аз кинори гурухи гузаштемки нохунхойи миссий доштанд ва бидон руйихо ва синахойишонро мехаррошиданд. Гуфтам: эй Жибрил инхо киянд? Гуфт: инон касони хастандки гуштхойи мардумро мехурданд ва обрушонро мерезанд”. Ин дар холи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«كُلُّ المُسلِمِ عَلى المُسْلِمِ حرَام: دَمُهُ وعِرْضُهُ وَمَالُهُ»[2]
“Хамма ин мавориди мусалмон бар мусалмон харом аст,хуниш, обруйиш ва молиш.”
Аммо ин коргарони бемузди шайтон бо мухолифати сарих бо фармони аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам ахбори дуруғини “ мусалласи дуруғсоз” роки мисли тоъун вогир хастанд ба дигарон мунтақил мекунанд ва машмули ин сухани росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мешавандки мефармояд:
«كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » [3]
Ва дар ривояти дигар омада
« كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِبًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » [4]
Хаминки ек фард ба сарфи инки матлабиро мешнавад бидуни табйин ва тахқиқи дар мовриди сихат ва суқми он иқдом ба бозгу кардани он мекунад дар замрайи дуруғин махсуб мешавад, ва тибқи ривояти дигар гунохкор хохад шуд.
Аз ибни Умар розиаллоху анхума ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:
«إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكْذِبُ الْكَذِبَةَ ، فَيَتَبَاعَدُ مِنْهُ الْمَلَكُ مَسِيرَةَ مِيلٍ، مِنْ نَتْنِ مَا جَاءَ بِهِ»[5]
Инсон вақти сухани дуруғи мегуяд, фариштагон ба масофати ек мил ( 1829 метр) аз вай дур мешаванд, ба хотири буйи бадики аз гуфтани дуруғ ижод мешавад.
(идома дорад……..)
[1] رواه ابوداود
[2] بخاری 6064/ مسلم. 2564
[3] سنن ابی داود، کتاب «الادب» باب «التشدید فی الکذب» (4/298) و سند آن صحیح است.
[4] مقدمه کتاب مسلم، باب «النهی عن الحدیث بکل ما سمع» (1/10). عمر بن خطاب هم میگه: بحسب المرء من الکذب أن یحدّث بکل ما سمع»
[5] رواه الترمذی باب ماجاء فی الصدق والکذب، المعجم الصغير للطبرانی (2/ 98)
