نویسنده: admin

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(109- қисмат)        

Аммо бародарони “ мунфариди аз се абзори “ мо дар бехтарин холатхо тавонистанд дар кинори соири гуруххойи жохили мухолиф садамотиро ба душмани муштаракишон ворид кунанд, аммо дар тамоми маворид бидуни хатто ек истисноъ тамоми суди хунхо ва номусхо ва молхо ва сарзаминхойишон ба жиби муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий ва дар нихоят ба жийби куффори секуляри жахоний рафта, ва сари инон ва тамоми шариатгарохо бекулох монда аст, ва самарайи хуни ин азизон жойгузин кардани ек тоғут ба жойи ек тоғути дигар ва гох аваз кардани арбобони ин тоғутхо буда аст. Ба хамин далил астки саййид Қутб рохимахуллох бо тўвзихоти дар мовриди вало ва баро, жомеъайи жохилий, тоғут ва ғейрих фарёд мезанадки мо дигар намехохем самарайи кори мо дар жийби дигарон биравад балки мо мехохем самарайи жиходимон мунтахий бишавад ба ташкили хукумати исломий ва татбиқи қонуни шариати аллох.

Ин хаққи худимон аст самарайи махсулотики коштемро худимон жамъовари кунем ва ин корро бо истефода аз он “ се абзор” ва аз он се конол анжом медихем. Камтажрубатарин ва ноогохтарин муслиминики аз хам акнун чишмиш ба зиндагийи амнтар, мураффатар ва фаолтари дар дунё ва саодати бепоёни қиёмат боз шуда аст вахдати тамоми ахзоб ва жамоатхойи мужохиди шариатгаро ва сарзаминхойи мусалмоннишинро дар олами орзу ва тасаввуроти худиш мебинад ва харакати “ мунфаридини аз се абзор” ро нопасанд медонанд.

Муслимин умидворандки аз тариқи еки аз ин абзорхо заработи мухликиро куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий ворид кунанд ва ба тадриж бар зарфияти муқоваматишон дар пеймудани ин масири муборак изофа кунанд хар чандки наслхойи баъдий хам ин вазифайи мухимро ба саранжом бирасонанд мухим ин астки инон дар масири сахихи қарор гирифтанд чи самараро дар дунё бибинанд чи набинанд боз пирузанд.

. قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَیَیْنِ (توبه/52)

Бигу: оё дарборайи мо жуз еки аз ду неки интизор дорид: ( ё пирузий ва ғанимат дар дунё,ва ё шаходат ва бехишт дар охират.)

Бале муслимин тасмим гирифтанд аз ин пас арзиши барномахойи қонуни шариати аллох ва ваъдахойи аллох ва расидан ба еки аз ду хубихоро бо тажрубайи шахсий худишон имтихон кунанд ва қотиъона дар жихати ижоди жибхайи вохиди муслимин, яъни ташкили булуки муқтадири аз жамоатхо ва сарзаминхойи мухталифи исломий бо шўройи марказий муслимин, харакат мекунанд. Аз ин лахоз ин орзухо нишон дихандайи худи пешрафта аст.

Агар муслимин аз коноли ек аз ин се абзор натавонанд худишонро созмондехи кунанд, ва муваффақ нашаванд мисли насли аввали сахоба муттахиди жохилияти хокимро дар сарзаминхойи мусалмоннишин жору кунанд, муддати тул намекашадки чандин жанги вайронгари дигар хамчун жангхойи Ироқ ва Сурия ва Афғонистон ва Яман ва Сумоли ва Ливия ва Моли ва Миср ва Фаластин ва Миёнмор ва Африқойи марказий ва Кашмир ва ғейрих аз тариқи секуляристхойи кофар ва ишғолгари жахоний ва муртаддини махаллий бар муслимин тахмил хохад шуд ва тамомий надорад, чун секуляристхо пейваста ва хамиша бо мо хоханд жангид то мо дасти аз он чохор мафхуми динимон бардорем ва аз дарун тухий бишавем ва бишавем шабихи онхо.

. وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا (بقره/217)

( мушрикон) пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд.

Бале, аллох таоло барои муқобила ва дафъи ин жанги тахмилий ва хамишагийи секуляристхо то рузи қиёмат бар муслимин, танхо бо жамоат аст, ва жамоати муслимин хам танхо аз тариқи еки аз он се конол тахаққуқ пейдо мекунад. Яъни агар хукумати исломий ала минхажин нубувват бошад дигар хукумати бадили исломий маъни надорад ва замоники хукумати бадили исломий вужуд дошта бошад дигар шўройи жамоатхо ва мужохидин маъни надорад, танхо замоники шўройи мужохидин маъни пейдо мекунадки хукумати бадили исломий вужуд надошта бошад ва танхо замони хукумати бадили исломий маъни дорадки хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд надошта бошад. дувуми ба хотири набуди аввали ва севуми ба хотири набуди аввали ва дувуми дар холати изтирор маъни пейдо мекунад. Яъни вақтики аввали буд бояд дувуми ва севумиро рахо кунид ва агар аввали набуд ва дувуми буд бояд севумиро рахо кунид ва танхо дар сурати набуди аввали ва дувумий астки метавонид аз севуми истефода кунид ва пойинтар аз ин рохи вужуд надорад.

( идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(108- қисмат)

Дар инжо мумкин аст хануз барои иддайи ин суъол пеш биёядки агар хукуматхойи тоғутхо доройи абзори саркуби қавий аст ва иқдомоти “ мунфаридини аз се абзор” хам чанон натоижи манфий барои умум ва жараёни мужохидини шариатгаройи вахдатгаро ба бор меоварад, пас дар ин сурат бароварда шудани хостахойи муслимин ва аваз шудани вазъи мовжуд чи мешавад? Оё бо чанин тўвсифи эхтимоли тағйироти бунёдин вужуд дорад? Бале, ба тури қатъий вужуд дорад.

Мо хаддиақал еки аз “ се абзори” қавий ва арзишмандро дар ихтиёр дорем. Инро бузургони мо пас аз аз бейн рафтани хилофати рошида то еки ду қарни гузашта медонистанд ва ба он амал карданд, инхо танхо абзорхойи харакати огохона ва хадафманди мо хастанд ва хеч бадили шаръий надоранд ва набояд дунболи бадили дигари гашт ва боз иддао намуд мо ба самт ва суйи ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват ва ташкили уммати вохида ва жамоати вохида дар харакат хастем. Касики аз ин “ се абзор” истефода накунад ва чанин иддаойи дошта бошанд ё ек аз мунофиқин ва секулярзадахои хоин ва жинояткор аст ё ек бародари жохил ва саргардони астки бояд дармон ва рохнамоий бишавад.

Мо хамиша дар баробари мухмалоти ёва сароёни ба истелохи ахлоқий ва ба истелохи мутамаддиний, чун ихвонил муфлисин ( шохайи инхирофий ихвонул муслимин) ки ғейри қобил будани шиддати амал ва ба коргирийи аслаха дар баробари куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллийро ба кулли зишт медонанд ва дар баробар, аз харгуна хушунати низомий дар баробари мужохидин химоят ва хамкори мекунанд ва амалан дар хидмати душманони дин ва қонуни шариат қарор гирифтанд истодем. Бигузор мунофиқин ва секулярзадахо ва риёкорон ва тожирони дин ва мардум харчи мехоханд бигуянд, бидуни тардид дар бисёри маворид амали жаррохий мархалайи хаётий ва хассос барои баргардондани зиндагий аст, ва хисси интиқом жуйи мусбат хам еки аз абзорхойи дарунийи барпойи адолат  ва хаққи инкор нопазир аст.

Интиқом нишон дихандайи ин астки мўъмин дар борайи ончики дар ин дунё мегузорад бетафовут нест ва хамин ихсос мужиби тақвияти рухия ва мужиби тақвияти умидиш мешавад. Вазифайи ин “ се конол” ва ин “ се абзори “ арзишманд ин астки на танхо оташи интиқомжуйи мўъмининро хомуш накунанд балки онро харчи бештар шўълавартар ва амиқтар нигах доранд, ва ин оташи интиқомро бо рохнамоийи қонуни шариати аллох дар масири нобудийи манбаъи воқеийи куллияйи беадолатихо, тоғутхо ва зулмхо хидоят ва мудирият кунанд.

  Еки дигар аз илали мухолифати жараёни муборизини шариатгаро бо “ мунфаридини аз се абзор” ба далили интиқоми фардийи онон аз фарди золими дигари нест, балки дар ин хақиқат нахуфта астки тасвия хисоб кардан бо кулли системи мовжуд бисёр мухимтар аз тасвия кардан бо ек маъмур ва хидматгузори системи мовжуд аст. Бале

    «فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين»

Ва фақат аллох медонадки мо бояд чиқадар аз куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ба хотири жиноятишон интиқом бигирем, ва расидан ба ин хадафи олий хам баъди аз қудрати иймон танхо ва танхо аз коноли он “ се абзор” тахаққуқ пейдо мекунад.

Бояд ёд бигиремки тамоми зулмхо, жиноёт ва беадолатихойи жисмий ва равоний бар алайхи мўъминин натижайи систем ва қудрати хукуматийи тоғутий мовжуд аст. Бояд ёд бигиремки дар баробари ин қудрати хукумати тоғутийи мовжудки аз пуштивонаий қудрати секуляристхойи ишғолгар ва муттахиди жахоний хам бархурдор аст бояд тамоми энержи ва интиқоми худимонро мутамаркиз кунем ва хамалоти умдайиро бар алайхи душмани умда созмондехи кунем ва ин танхо аз тариқи еки аз он “ се абзор” анжом мешавад ва бас.

Ижоза дихидки мунфаридини озодихох ва бародарони махдуд бин ва такру моки мумкин аст дорудастайи хам барои худишон тартиб дода бошанд хар андозаки дуст доранд дар мовриди таъсироти муфиди ингуна амалиётхойи низомий ихсосий ва махдуд ва мунфаридишон достон сароий ва иғроқ кунанд. Тажоруби торихий ва озмойишоти мукаррари чанд даха гузашта ва мулохазоти манхажий,ақидатий, теорик ва илмийи инқилоби исломий пайғамбарон ва сирйаи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хулафои рошидин ва тамоми касоники ба эхсон аз инхо табаъият карданд халофи ин бавархоро ба исбот расонда аст, ва хаммайи росулон ва пейравонишон танхо ва танхо масири вахдати огохона, хадафманд ва харакатийро тей карданд, ва танхо бо харакати дар масири сахих, натижаро дар чанин холати, сипорданд ба аллох.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(107-қисмат)

Албатта имкониш хастки ек иқдоми муваффақият омизи низомий тахти шароити сиёсий хосси табақаий хокима дар ек шахр ё устон ва хатто дар ек кишварро дучори сардаргумий ва гижи кунад; аммо ин иғтишош дар системи хокима, кутох муддат хохад буд. Системи хукуматийи жохилий танхо муттакий бар чанд маъмур дар нуқтайи махдуд ва жобажо шудани чанд вазир нест, ва бо кушта шудани онон хам аз бейн намеравад. Хукумат бо заминахойи мардумийки дорад ва бо нийрухойики дар ихтиёр дорад хамиша қодир аст мухрахойи жадидро пейдо кунад ва ба рохати жойгузин кунад. Интури системи хукуматий мисл қабл ба кориш идома медихад ва хатто осибнопазир хам мешавад. Чун инжури корхойи кучаки уро бештар воксина мекунад ва дар баробари иттифоқот хушёртар хам мекунад, ва ин еки аз хадамоти ошкори ин гуруххойи мунфариди аз мардум ба чанин системи аст.

Дар баробари чанин иқдомоти мунфаридона дар қолиби шахсий ва ё гуруххо ва ахзоби “ мунфариди аз се абзор” хам садамоти жиддий ва таъсироти манфийи амиқий бар пояхойи жараёни мужохидини шариатгароий мезанадки огохона ва хадафманд дар холи харакат ба самт ва суйи вахдати фарогири исломий ва ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват хастанд.

Агар қарор астки шахси бо ек аслахайи сабук ё бомби дастсоз битавонад ахдофи ек миллатро ба натижа бирасонад, пас чи далили барои ташкили шўро ва жамоати муваххиди шўрохо ва жиходи умумийи муслимин вужуд дорад? Оё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо терори Абу Жахл ё Абу Лахаб дар хамон ибтидойи амр наметавонист ба хадафи худиш бирасад ва ин хамма шиканжа ва оворагий ва мушкилотро то замони ташкили хукумати исломий Мадина тахаммул накунад?

Агар қарор аст бидуни хузури қудрати огохона ва хадафманди умумий муслимин, миқдори борут ва ек тика сурб рақибро аз майдон бадар кунад ва хукумати исломийро ташкил бидихад, пас чи ниёзи ба мардум ва хижрат ва созмондехийи сабиқунал аввалун дар шўрохойи муваххид ва инхамма мушкилот хаст? Агар сахих бошадки бо кушта шудани чанд сарбоз ва корманди довлати ва ё инфижори чанд бомб, мақомоти баржастайи хукуматхойи тоғутий ва бахусус секуляристхойи ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи тахти пушиши секуляристхойи жахоний аз иштибохоти худишон пушаймон мешаванд ва бо узрхохи аз мардум таслими хостахойи онон мешаванд ва ижоза медиханд муслимин қонуни шариати аллохро ижро кунанд, ё душманро ру кулишон мегузоранд ва сарзаминхойи муслиминро тарк мекунанд, дар ин сурат чи ниёзий ба жараёни мужохидини шариатгаройи вахдатгаро ва хадафманд ва тўвсиъайи созмони инқилоби мужохидин, ва чи ниёзий ба жаласоти ақидатий ва манхажий, тахризи мардум, тахаммули масоиби басижи умумий ва ғейрих вужуд дорад?

Ин иқдомоти “ мунфаридини аз се абзор” возих ва рошан астки мисли дастуроти хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои терори мухолифин нестки кулли қудрат ва самараш ба жиби муслимин меравад хар чандки тавассути ек нафар хам анжом бишавад, хатто ин иқдом аз суйи хукуматхойи бадили исломий хам сурат намегирад ва ё дар сурати адами вужуди чанин хукуматхойи хатто аз тарафи шўройи муваххиди муслимин хам анжом намешавад. Пас намешавад бо қиёси ба чанин иқдомоти ин бародаронимон амали худишонро тўвжих кунанд.

Ин иқдомоти фардий “ мунфаридини аз се абзор” ва терорхойи кур ва бомбгузорихойики ба нияти никоя анжом мешаванд аммо аз ин се манбаъ содир намешаванд. Ва аз заминахойи басижи умумий хам махруманд, наметавонанд қобили қабул бошанд, чун аввалан судиш ба ин се манбаъ барнамегардад то боиси тақвияти харакати ба жилови муслимин бишавад ва ба он энержий бидихад,ва сониян дар бехтарин холат ба жойгузин шудани ек жохилият ба жойи жохилияти феълий ва жойгузин шудани ек тоғути дигар ба жойи тоғути феълий мунжар мешавадки аксаран аз тоғути қаблий хам бадтар буда ва хаст, ва солисан ахамияти омузиши иймон ба муслимин ва нақши огохихойи манхажийи муслиминро ночиз ва беахамият нишон медихад, ва муслиминро буқудрат ва заиф нишон медихад ва амалан ба муслимин мефахмонадки чашми умидишон ба ек интиқомжу ва нажот дихандайи бошадки мисли қахрамон хар чанд вақт ек бор зохир мешавад ва ононро аз шарри душманонишон нажот медихад.

Аммо хамиша гард ва ғубори ноши аз амалиётхойи ихсосийи жудойи аз шўройи муваххид ё хукуматхойи бадили исломий ё хукумати исломий ала минхажин нубувват фуру менишинад, тарс ва вохимайи мудирон ва маъмурини хукуматхойи тоғутий ва  секуляристхойи ишғолгар хам аз бейн меравад, маъмур ва низомийи мақтул жойгузин мешавад, зиндагий камо фис собиқ ба харакати худиш идома медихад ва сиёсатхойи хукуматий хам бо эхтиёти бештар ва омадигихойи бештар дубора бармегардад. Дар муқобил, ихтиноқ ва фишори амнияти ва полисий афзойиш пейдо мекунад ва бо абъоди хашинтар ва бепарвотар ба пиёда кардани нақшахойи  худишон бар муслимин доман мезананд. Саранжом ба жойи умидхойи оташин ва хаяжоноти зудгузар ва ихсосотий, дилсардийи ва ноумидий умумий дар миёни муслимин зохир мешавад ва ин еки аз натоижи зиёнбори ингуна харакати мастонаий “ мунфаридини аз се абзор” аст.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(39- қисм)

Иброхим алайхиссаломни тутган  ўринлари сабабли ибни Масъудни айтганлари ёдимизга тушади:

 «الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ» .یا « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»

“Хақга мувофиқ бўлгани жамоат хисобланади, агарчи бир ўзинг танхо бўлсанг хам.”

Бу ердаги мухим нарса шуки,” ўша замондаги барча мўъминлар жамланмасидан” “уммат” вужудга келиши керак ва ундан вохид “жамоат” вужудга келади ва аллох мана бу жамоатни химоя қилади. Шариатни хеч қайси жойида умматлар ва турли-хил, тарқоқ  жамоатлар хақида сухбат қилинган эмас, аллох таоло тарқоқ инсонлар учун тахдиддан бошқа бирор яхшиликни ваъда бермаган.

Ха, уммат харгиз саргардон бўлмайди ва мунофиқларни,секулярзадаларни яъни адашганларни йўлида гумрохликда харакат қилмайди. Яъни сиз биринчи бўлиб намозингизда “ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” ахдини берасиз ва бу ахддан сўнг ўзингизни тилагингизни ўртага ташлаб айтасизки: “эхдинас сиротол мустақим” яъни мени “аллазина анъамта алайхим” яъни охири жамоатга етиб борадиган умматни йўлига йўллаб хидоят қилгин. У йўл саргардонлик ва сардаргумликка олиб борадиган  “ғайрил мағзуби алайхим” кофирларни йўли хам эмас ва “валаззоллин” мунофиқларни ва секулярзадаларни йўли хам эмас. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ

албатта худованд мени умматимни – ёки мархамат қилганлар: Мухаммадни умматини – гумрохликда жамламайди. Худони қўли жамоат билан биргадур ва якка қоладиган кимса ва жамоатдан четланадиган кимса жаханнамни оловига киради. Худди шу ривоят қуйидаги лафзлар билан ибни Умар ва бошқалардан ривоят қилинган:

 «لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» و «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» و: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ

سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “

إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “””

عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

Мана бу ривоятларни барчасида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки: аллох таоло “умматимни” мутафарриқ бўлмаслигини замонат қилмаган бўлса хам, аммо “умматим” хақида учта нарсани ваъдасини менга берди, улардан бири шуки, “умматим” гумрохликка хамназар бўлмайди, иккинчиси “умматим” оч қолмайди ва учинчиси душман “умматим”ни устидан устун   бўла олмайди. Ха, “уммат” гумрохликка ва залолатга,саргардонликка хамназар бўлмайди ва жамланмайди, энди агар “уммат” бўлмаса-чи? Ўтган тарих давомида ана ўшанча саргардонликни, фирқаларнинг  ва тафсирларнинг  ва турли-хил  гурухларнинг  гумрохлигини кўрмадикми? Ёки хозирда хам уларга гувох бўлмаяпмизми?

 Энди агар “уммат” бўлса душман мусулмонларга устун бўлмайди, аммо агар бўлмаса-чи? Душман андалусда устун бўлмадими ва 781 йил давомида мусулмонлар хукмронлик қилгандан сўнг у ерга хамла қилмадими? Хозирда хам бир асрдан ошиқ муддат давомида бутун жахон секуляр кофирлари ва муртад кофирлар ва махаллий секулярлар мусулмонларни устидан хукмронлик қилмаяптиларми? Хозирни ўзида хам кофирлар мусулмонлардан устун эмасми?

 Бундан ташқари агар “уммат” бўлса мусулмонлар оч қолишмайди. Аммо агар “уммат” бўлмаса-чи, худди хозирга ўхшаш? Мусулмонларни орасида очлик ва фақирлик вужудга келмайдими? “Уммат”ни борлиги билан очликни ўртасидаги алоқа бир-бирига тескари бўлади, яъни агар “уммат” мавжуд бўлса, очлик бўлмайди, аммо агар “уммат” мавжуд бўлмас экан, очлик бор бўлади, худди шунга ўхшаш душманларнинг мусулмонларни устидан хукмронликлари хам бор бўлади. Демак агар очлик бўлар экан, “уммат” мавжуд эмас ва айтиб ўтилган ваъдаларни хаммаси вохид “уммат”га тегишли, агар киши очлик ва фақирликни йўқотмоқчи бўлса, ва “аллази атъамахум мин жуъ”ни хамма мусулмонларда кўришни хохласа, албатта яна қайтадан вохид “уммат”ни вужудга келтириши керак.

Энди аллох росулуллох саллаллоху алайхи васалламга берган мана бу ваъда рўёбга чиқиши учун ва очлик,фақирлик, тафарруқ, нотинчлик ва душманни хукмронлиги, залиллик йўқолиши учун шахслар хамиша вохид “уммат” ва вохид “жамоат” сари харакат қилишлари керак, шунда аллох берган ваъдани нозил бўлишига шойиста бўлишади.

  فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ،

агар шахс “жамоат” ни йўлида харакат қилмас экан, дарвоқеъ азобни йўлида харакат қилибди, бу хақида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганлар:

«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

Ха, жамоат рахмат ва тафарруқ азобдур. Сизни назарингиз бўйича, шунча душманни мусулмонларни устидан устун бўлишлари ва ана ўшанча қирғинлар, вайронгарчиликлар ва аёлларни, фарзандларни, ёшу-қариларни, номусларни, мусулмонларнинг диёрларининг душман томонидан   нобуд бўлиши ва мусулмонларни ўзи томонидан қилинган  ана ўшанча тафарруқ ва ички жанглар, қирғинлар ва ана ўшанча очлик,фақирлик ва мусулмонларнинг ўртасидаги гумрохликлар, ақидавий ва рафторий булғанишлар азоб эмасми? Мана буларни хаммасига  вохид умматни йўқлиги сабаб бўлмаганми?

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (39- قیسم)

اِیراهِیم عَلَیهِ السَّلامنِی توُتگن اوُرِینلَرِی سَبَبلِی اِبنِ مَسعُودنِی اَیتگنلَرِی یادِیمِیزگه توُشَه دِی: «الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ» .یا « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»^[1]   “حَقگه موافق بولگه نی جماعت حسابله نه دی، اگرچی بیر اوزینگ تنها بولسنگ هم.”

بُو یِیردَگِی مُهِم نَرسَه شوُکِی، “اوُشَه زَماندَگِی بَرچَه مُؤمِنلَرجَملَنمَه سِیدَن “اوُمَّت” وُجُودگه کِیلِیشِی کِیرَک وَ اوُندَن واحِد “جَماعَت ” وُجُودگه کِیلَه دِی وَ اَلله مَنَه بُو جَماعَتنِی حِمایَه قِیلَه دِی. شَرِیعَتنِی هِیچ قَیسِی جایِیدَه اوُمَّتلَر وَ توُرلِی- هِیل، تَرقاق جَماعَتلَر حَقِیدَه صُحبَت قِیلِینگن اِیمَس، اَلله تَعالَی تَرقاق اِنسانلَر اوُچُون تَحدِیددَن باشقَه بِیرار یَحشِیلِیکنِی وَعدَه بِیرمَه گن.

حَه، اوُمَّت هَرگِیز سَرگردان بوُلمَیدِی وَ مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی یَعنِی اَدَشگنلَرنِی یُولِیدَه گوُمراهلِیکدَه حَرَکَت قِیلمَیدِی. یَعنِی سِیز بِیرِینچِی بوُلِیب نَمازِینگِیزدَه « إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ‏» عَهدِینِی بِیرَه سِیز وَ بُو عَهددَن سُونگ اوُزِینگِیزنِی تِیلَه گِینگِیزنِی اوُرتَه گه تَشلَب اَیتَه سِیزکِی: «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ» یَعنِی مِینِی « الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ » یَعنِی آخِیرِی جَماعَتگه یِیتِیب بارَه دِیگن اوُمَّتنِی یُولِیگه یوُللَب هِدایَت قِیلگِین. اوُ یوُل سَرگردانلِیک وَ سَردَمگوُملِیککَه آلِیب بارَه دِیگن «غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ» کافِرلَرنِی یوُلِی هَم اِیمَس وَ «وَلاَ الضَّالِّینَ» مُنافِقلَرنِی وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی یوُلِی هَم اِیمَس. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:

1- إِنَّ اللَّهَلَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ^[2]   اَلبتّه خُداوَند مِینِی اوُمَّتِیمنِی – یاکِی مَرحَمَت قِیلگنلَر: محمّدنی اومّتینی – گوُمراهلِیکدَه جَملَه مَیدِی. خُدانِی قوُلِی جَماعَت بِیلَن بِیرگه دُور وَ یَککَه قالَه دِیگن کِیمسَه جَهَنَّمنِی آلاوِیگه کِیرَه دِی. حوُددِی شوُ رِوایَت قوُیِیدَگِی لَفظلَر بِیلَن اِبنِ عُمَر وَ باشقَه لَردَن رِوایَت قِیلِینگن:   «لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» و «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» و: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ^[3]

2- سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “^[4]

3- إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “^[5]“”

4- عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

مَنَه بُو رِوایَتلَرنِی بَرچَه سِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی: اَلله تَعالَی “اوُمَّتِیمنِی” مُتَفَرِّق بوُلمَسلِیگِینِی زَمانَت قِیلمَه گن بوُلسَه هَم، اَمّا “اوُمَّتِیم” حَقِیدَه اوُچتَه نَرسَه نِی وَعدَه سِینِی مِینگه بِیردِی، اوُلَردَن بِیرِی شوُکِی، “اوُمَّتِیم” گوُمراهلِیککَه هَم نَظَر بوُلمَیدِی، اِیککِینچِیسِی “اوُمَّتِیم” آچ قالمَیدِی وَ اوُچِینچِیسِی دُشمَن “اوُمَّتِیم”نِی اوُستِیدَن اوُستوُن بوُلَه  آلمَیدِی. حَه، “اوُمَّت” گوُمراهلِیککَه وَ زَلالَتگه،سَرگردانلِیککَه هَم نَظَر بوُلمَیدِی وَ جَملَنمَیدِی، اِیندِی اَگر “اوُمَّت” بوُلمَسَه – چِی؟ اوُتگن تَرِیخ دَوامِیدَه اَنَه اوُشَنچَه سَرگردانلِیکنِی، فِرقَه لَرنِینگ وَ تَفسِیرلَرنِینگ وَ توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَرنِینگ گوُمراهلِیگِینِی کوُرمَه دِیکمِی؟ یاکِی حاضِردَه هَم اوُلَرگه گوُواه بُولمَه یَپمِیزمِی؟

اِیندِی اَگر “اوُمَّت” بوُلسَه دُشمَن مُسُلمانلَرگه اوُستوُن بوُلمَیدِی، اَمّا اَگر بوُلمَسَه – چِی؟ دُشمَن اَندَلوُسدَه اوُستوُن بوُلمَه دِیمِی وَ 781 یِیل دَوامِیدَه مُسُلمانلَر حُکمرانلِیک قِیلگندَن سُونگ اوُ یِیرگه حَملَه قِیلمَه دِیمِی؟ حاضِردَه هَم بِیر عَصردَن آشِیق مُددَت دَوامِیدَه بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِی وَ مُرتَد کافِرلَر وَ مَحَلِّی سِکوُلارلَر مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن قِیلمَه یَپتِیلَرمِی؟ حاضِرنِی اوُزِیدَه هَم کافِرلَر مُسُلمانلَردَن اوُستوُن اِیمَسمِی؟

بوُندَن تَشقَرِی اَگر “اوُمَّت” بوُلسَه مُسُلمانلَر آچ قالِیشمَیدِی. اَمّا اَگر “اوُمَّت” بُولمَسَه – چِی، حوُددِی حاضِرگه اوُحشَش؟ مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه آچلِیک وَ فَقِیرلِیک وُجُودگه کِیلمَیدِیمِی؟ “اوُمَّت”نِی بارلِیگِی بِیلَن آچلِیکنِی اوُرتَه سِیدَگِی عَلاقَه بِیر – بِیرِیگه تِیسکَه رِی بوُلَه دِی، یَعنِی اَگر “اوُمَّت” مَوجُود بوُلسَه، آچلِیک بوُلمَیدِی، اَمّا اَگر “اوُمَّت” مَوجُود بوُلمَس اِیکَن، آچلِیک بار بوُلَه دِی، حوُددِی شوُنگه اوُحشَش دُشمَنلَرنِینگ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن حُکمرانلِیکلَرِی هَم بار بوُلَه دِی. دِیمَک اَگر آچلِیک بوُلَر اِیکَن، “اوُمَّت” مَوجُود اِیمَس وَ اَیتِیب اوُتِیلگن وَعدَه لَرنِی هَمَّه سِی واحِد “اوُمَّت”گه تِیگِیشلِی، اَگر کِیشِی آچلِیک وَ فَقِیرلِیکنِی یُوقاتماقچِی بوُلسَه، وَ «الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» نِی هَمَّه مُسُلمانلَردَه کوُرِیشنِی هاحلَسَه، اَلبَتَّه یَنَه قَیتَه دَن واحِد “اوُمَّت”نِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش کِیرَک.

اِیندِی اَلله رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه بِیرگن مَنَه بُو وَعدَه رُویابگه چِیقِیشِی وَ آچلِیک، فَقِیرلِیک، تَفَرُّق، ناتِینچلِیک وَ دُشمَننِی حُکمرانلِیگِی، زَلِیللِیک یوُقالِیشِی اوُچُون شَخصلَر هَمِیشَه واحِد “اوُمَّت” وَ واحِد “جَماعَت” سَرِی حَرَکَت قِیلِیشلَرِی کِیرَک، شوُندَه اَلله بِیرگن وَعدَه نِی نازِیل بوُلِیشِیگه شایِیستَه بوُلِیشَه دِی.

فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ، اَگر شَخص “جَماعَت”نِی یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلمَس اِیکَن، دَرواقِع عَذابنِی یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیبدِی، بُو حَقِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگنلَر:   «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

حَه، جَماعَت رَحمَت وَ تَفَرُّق عَذابدوُر. سِیزنِی نَظَرِینگِیز بُویِیچَه، شوُنچَه دُشمَننِی مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن اوُستوُن بوُلِیشلَرِی وَ اَنَه اوُشَنچَه قِیرغِینلَر،وَیرانگرچِیلِیکلَر وَ عَیاللَرنِی، فَرزَندلَرنِی،یاشُو – قَرِیلَرنِی،نامُوسلَرنِی، مُسُلمانلَرنِینگ دِیارلَرِینِینگ دُشمَن تامانِیدَن نابوُد بوُلِیشِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُزِی تامانِیدَن قِیلِینگن اَنَه اوُشَنچَه تَفَرُّق وَ اِیچکِی جَنگلَر، قِیرغِینلَر وَ اَنَه اوُشَنچَه آچلِیک، فَقِیرلِیک وَمُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی گوُمراهلِیکلَر، عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَر عَذاب اِیمَسمِی؟ مَنَه بوُلَرنِی هَمَّه سِیگه واحِد اوُمَّتنِی یوُقلِیگِی سَبَب بوُلمَه گنمِی؟

(دوامی بار……..)

---

[1] به روایت ابن عساكر با سند صحيح از ابن مسعود

[2] أخرج الترمذي في جامعه عن ابن عمر رضي ا الله عنهما . رقم الحديث 2167/ وللحديث شواهد عند الحاكم (1/115-116) و عند ابن أبي عاصم في كتابه السنة(85,84,83,82,80) وذكره ابن ماجة في سننه من حديث أنس (3950) وذكره السيوطي في الجامع الصغير (1818)وقال حديث حسن وصححه الشيخ الألباني في الجامع الصغير (1844) وللحديث شاهد عند الامام أحمد في المسند (5/145)وفي سنن الدارمي(1/29) وعند أبي داود 4/452 وانظر كذلك مجمع الزوائد للهيثمي 1/177 باب في الاجماعقال أبو محمد بن حزم في الاحكام4/131 وقد روي أنه قال:(لاتجتمع أمتي على ضلالة )وهذاو ان لم يصح لفظه ولا سنده فمعناه صحيح

[3] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).

[4] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[5] سنن الدارمي (٥٥(

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(39- قسمت)

در موقعیتهائی چون سیدنا ابراهیم است که گفته ی ابن مسعود یادمان می آید: «الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ» .یا « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»[1] «جماعت آن است که موافق حق باشد، اگر چه تنها خودت باشی.

در اینجا مهم این است که از «مجموع تمام مومنین آن زمان» باید «امت» وجود داشته باشد که از آن «جماعت» واحد به وجود می آید و الله از این جماعت حمایت می کند. در هیچ جای شریعت از امتها و جماعتهای مختلف و متفرق صحبت نشده است و الله تعالی در هیچ جا غیر از تهدید، وعده ی خیری به انسانهای متفرق نداده است .

بله امت است که هرگز سرگردان نمی شود و بر گمراهی و مسیر ضالین که منافقین و سکولار زده ها هستند حرکت نمی کند. یعنی زمانی که شما ابتداء در نمازتان تعهد « إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ‏» را می دهید و بعد از این تعهد درخواستتان را مطرح می کنید و می گویید : «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ» یعنی من را به راه « الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ » یعنی راه امت که به جماعت منتهی می شود راهنمائی و هدایت کند. نه راه کفار«غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ» و نه راه منافقین و سکولار زده ها «وَلاَ الضَّالِّینَ» که به سرگردانی و سردرگمی منتهی می شود.  رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:

1-   إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ[2]همانا خداوند امت مرا – یا فرمود: امت محمد را- بر گمراهی جمع نمی‌گرداند. دست خدا همراه جماعت است و هر کس منفرد شود، و کسي که از جماعت کناره گيري کند، در آتش جهنم وارد مي شود.همین روایت با الفاظی چون «لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» و «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» و: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ[3] از ابن عمر و دیگران روایت شده است .

2-   سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “[4]

3-   إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “[5]“”

4-   عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

در تمام این روایتها رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: الله تعالی با آنکه ضمانت نکرده است که «امتم» متفرق نشوند اما ضمانت و وعده ی 3 چیز را در مورد «امتم» به من داده است، یکی اینکه «امتم» بر گمراهی هم رای نمی شوند، دوم اینکه «امتم» گرسنه نمی مانند و سومی اینکه دشمن بر «امتم» چیره نمی شود .  بله، «امت» است که بر گمراهی و ضلالت و سرگردانی یک رای و مجتمع نمی شوند، اگر«امت» نبود چه؟ اینهمه سرگردانی و گمراهی فرق و تفاسیر و گروههای مختلف را مگردر تاریخ ندیدیم ؟ یا همین الان هم نمی بینیم؟

همچنین  اگر«امت» باشد دشمن بر مسلمین چیره نمی شود، اما اگر نبود چه؟ مگر دشمن بر اندلس چیره نشد و و پس از 781 سال سلطه ی مسلمین بر آنجا نابود نکرد؟ مگر بیشتر از یک قرن است کفار سکولار جهانی و کفار مرتد و سکولار محلی تا کنون بر مسلمین تسلط پیدا نکرده اند؟ همین الان مگرکفار بر مسلمین چیره نشدند؟

علاوه بر آن اگر«امت» باشد مسلمین گرسنه نمی مانند. اما اگر«امت» از بین برود چه مثل الان؟ گرسنگی و فقر در میان مسلمین به وجود نمی آید؟ رابطه ی وجود «امت» با گرسنگی معکوس است،  یعنی اگر «امت» وجود داشته باشدگرسنگی وجود ندارد، اما اگر «امت» وجود نداشته باشد گرسنگی هم هست همچنانکه تسلط دشمنان بر مسلمین هم هست. اگر گرسنگی هست پس «امتی» وجود ندارد، و کل این وعده ها مال«امت» واحد است و اگر کسی می خواهد گرسنگی و فقر را از بین ببرد و «الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» رادر همه ی مسلمین ببیند باید دوباره «امت» واحد را به وجود بیاورد.

حالا برای اینکه این وعده ای که الله به رسول الله صلی الله علیه وسلم داده است تحقق پیدا کند و گرسنگی و فقر و تفرق و نا امنی و تسلط دشمنان و ذلیلی نماند  باید افراد همیشه به سمت و سوی «امت» واحد و «جماعت» واحد به پیش بروند تا شایستگی نزول وعده های الله را داشته باشند.

فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ، اگر شخص در این مسیر «جماعت» حرکت نکند در واقع در مسیر عذاب حرکت کرده است که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

بله جماعت رحمت است و تفرق عذاب . به نظر شما تسلط دشمنان بر مسلمین و اینهمه کشت و کشتار و ویرانی و از بین رفتن زن و فرند و پیرو جوان و ناموس و سرزمینهای مسلمین توسط دشمنان و اینهمه تفرق و جنگ داخلی و کشت و کشتار مسلمین توسط همدیگر و اینهمه گرسنگی و فقر و اینهمه گمراهی و آلودگی عقیدتی و رفتاری در میان مسلمین عذاب نیست که تمام اینها به دلیل از بین رفتن امت واحد است؟

(ادامه دارد…….)

---

[1] به روایت ابن عساكر با سند صحيح از ابن مسعود

[2] أخرج الترمذي في جامعه عن ابن عمر رضي ا الله عنهما . رقم الحديث 2167/ وللحديث شواهد عند الحاكم (1/115-116) و عند ابن أبي عاصم في كتابه السنة(85,84,83,82,80) وذكره ابن ماجة في سننه من حديث أنس (3950) وذكره السيوطي في الجامع الصغير (1818)وقال حديث حسن وصححه الشيخ الألباني في الجامع الصغير (1844) وللحديث شاهد عند الامام أحمد في المسند (5/145)وفي سنن الدارمي(1/29) وعند أبي داود 4/452 وانظر كذلك مجمع الزوائد للهيثمي 1/177 باب في الاجماعقال أبو محمد بن حزم في الاحكام4/131 وقد روي أنه قال:(لاتجتمع أمتي على ضلالة )وهذاو ان لم يصح لفظه ولا سنده فمعناه صحيح

[3] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).

[4] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[5] سنن الدارمي (٥٥(

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(106- қисмат)

Ин бародарони “ мунфариди аз се абзори “ моки дар ахзоб ва жамоатхойи мухталифи ба каррот дида мешаванд агар ба фозилоби жохилият ва даст нишондагони дини секуляризм барои хифзи бақойишон жорий нашандки – маъмулан мешаванд – тобеъ хаяжоноти зудгузар ва ихсосий хастандки танхо ба “ никоя” дил хуш мекунанд на” тамкин”, ва бештар дар жустажуйи ғорот ва чоповул ва харобкорий хастандки барои анжоми ин кор хам албатта ниёзий ба ядак кашидани орзухойи бозгардондани уммати вохида ва жамоати вохида ва бозгардондани хукумати исломий ала минхажин нубувват аз тариқи вахдат ва басижи умумий муслимин надорад. Чун масири харакатий ва амалийи ин бародарони “ мунфариди аз се абзори” мо куллан бар халофи ин масир аст, ва агар дар сухбатхойишон хам иддаойи вахдат  ва харакат ба суйи уммати вохид ва жамоати вохид ва хукумати исломий дошта бошанд бештар ба шуорхойи тухолийи намояндагони мажолиси жохилий дар хенгоми интихобот шабих аст то ба ваъдахойи ек мужохиди шариатгаро ва ба сирохат тазоди миёни гуфтор ва амали инхоро мешавад ташхис додки чигуна худишонро машмули

لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏

Карданд ва худишонро машмули хашм ва кинайи аллох карданд

کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏

Ва ошкоро худишонро аз ононики аллох дустишон дорад ва дар ек сафи вохид ва пулодини межанганд жудо мекунанд чун:

: إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ .‏

Ровшантар ва жузъийтар хидматитон арз кунам: алъон барои куштани ек мақоми низомий ё идорий ниёзи ба вахдат ва созмондехи ва мардуми созмонёфтайи ниёзи нест. Хам аслаха ва хам маводди мунфажира ва равиши корбурди он дар ихтиёри хамма вужуд дорад, ва ек аксул амали физикий астки дар саросари жахон ек шикли собити дорадки, дар шикли зохириш бисёр пурхаяжон аст, аммо дар воқеъ ин амал ба танхоий барои системи хокима комилан безиён аст. Чиро? Алъон тўвзих медихам иншааллох.

Муслимин пас аз ислом овардани Умар ибни Хаттоб ба сурати екдаст ва шабихи рохпиймоий меоянд ба самти каъба, ин абзори қудрат аст. Замоники Абу Басир розиаллоху анху тибқи муъохидайи худайбия ба секуляристхойи қурайш тахвил дода мешавад ва баъад фарорий мешавад ва дар сохили дарё ек жанги мустақилли чирикий бар алайхи душмани аслий ва муштарак рох меандозад ва пойгохи бадил ва изтирорий дар кинори Мадина барои муслимини ситамдидайи Макка ба вужуд меоварад ин хам чанон қудрати астки секуляристхойи қурайшро мажбур ба ақабнишини мекунад ва секуляристхойи қурайш эълом мекунанд мо аз ин шарт бозгардондани муслимини фарорий даст кашидем ва хар мусалмоники мехохад ба Мадина биравад метавонад биравад ва мо бо у кори надорем. Ва росулуллох салаллоху алайхи васаллам ин гурухи чирикий ва пойгохи мавозийро ба Мадина даъват мекунад, ва бо бардошта шудани холати изтирор, ин гурух хам мунхал мешавад ва дар муслимини дигар хал мешаванд, ин қудрати ошкори астки дар хидмати хадафи аслий ва бар алайхи душмани аслий анжоми вазифа мекунад.

Дар жавомеъи жохилий ва секуляр хам эътисоби бисёр мўътадили ек синфи махдуд дар жомеъа натоижи мухимми чун тақвияти эътимод ба нафси аъзойи синф, рушди иттиходияхойи синфий, тағйири дар шароити номатлуби хокима ва ғейрихро барои синфи ёд шуда дарбар дорад; дар суратики танхо қатли ек маъмури хукуматий сирфан жаввиро полисийтар мекунад, ва ё дар нихоят ек маъмури дигарро ба жойиш мегузорандки холи аз арзиши ижтимоий асосий аст, ва дар бехтарин холати мисли шикасти сари фалон мушрик тавассути Саъад ибни Аби Ваққос розиаллоху анху мешавад барояш арзиш гузорий кардки, арзиш ва суди он дар хадди ек интиқоми шахсий боқий мемонадки кулли судиш хам ба жийби жамъи муслимин меравад, аммо дар вазъи мовжуд авоқиб ва зиёнхойи ин интиқоми шахсий дар хадди аз даст рафтани зиндагийи муслимини зиёдий  дар жомеъа густариш пейдо мекунад ва ин муомалайи сад дар сад зиёнбори аст,чун зиндагийи ек мусалмон арзиши зиндагийи хазорон кофари аслий вожибул қатлро дорад холо чи расид ба инки ба хотири кушта шудани ек кофар зиндагийи чандин мусалмон аз даст биравад. Ин муовизайи хуби нест. Агар зиндагийи тамоми муслимин дар рохи сарф бишавадки ба хукумати исломий ва  шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид мунтахий мешавад арзиш дорад аммо дар ек интиқомгирийи шибхи жиходий чанин муовизайи наметавонад судманд бошад.

(идома дорад……….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(105- қисмат)

Инро тақрибан хаммайи “ улил албаб” ва уламойи мутахассиси жиход ва инқилоб қабулиш карданд, аммо хийлихо боз масирро ба амд ё ғейри амд иштибох меравандки аз ду тариқ мумкин аст ин иштибохоти худишонро нишон бидиханд: еки аз тарафи дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки куллан амдий масирро иштибох мераванд, ва ба ин бахона ва бо тўлиди шубхоти шибхи исломий  ахзоби мухталиф ва рангорангиро месозанд, ва қасд доранд тибқи қавонини секуляристи ва бо басиж бахшхойи аз муслимин дар бозихойи секуляристи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий ва тоғутхойи бумий ширкат кунанд, ва дигари мужохидини шариатгароий хастандки бо сохтани жамоатхойи мутафарриқи, ба танхоий ва мунфарид аз жомеъа ва “ се абзори “ шаръий, масириро жудо аз мардум ва соири жамоатхойи шариатгаро ва “ се абзори” шаръий барои худишон интихоб мекунандки, ин хам тафарруқи ошкори аст аммо ба сабки дигар.

Ин тафарруқ ва чанд дастагий миёни муслимин чи тавассути секулярзадахо ва мунофиқин анжом бишавад ва чи тавассути мужохидини шариатгаро дар хар сурат хидмати ошкори аст ба дини секуляризм ва новкарони махаллийи он. Чун ишғолгарони секуляри хорижий ва новкарони махаллийи онон барои бақойи худишон, ва муборизайи бо тўвхид ва екпорчагийи муслимин, ва тамаркуз бар шариат гароёни вахдатгаро ва хадафманд, ниёзи ба вужуди чанд дастагий, ахзоби мухталиф ва жамоатхойи рангоранг онхам тахти шуори фарибандайи озодий баён ва демокрасий доранд. Аммо аз онжойики қодир нестанд худишон чанин пружайи вайронгариро мустақиман ба мархалайи ижро дар биёваранд талош мекунанд бо майдон додан ба жараёноти мунхарифи мунофиқин  ва секулярзадахойи мовжуд дар миёни муслимин онтитезиро тўлид кунандки ба манжалоби тафарруқи мовриди назаришон мунжар бишавад, хидояти муслимини тахти хокимияти онхо ба ин самт ва су ек муваффақияти бузурги бароишон махсуб мешавад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

إِنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ : إِذَا لَمْ تَسْتَحْيِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ.[1]

Еки аз суханоники мардум аз пайғамбарони гузашта дарёфтанд ин астки: агар хаё надори, хар чи хохи кун. Мо хам чизи ғейри аз ин барои ин бехаёхойи секулярзада надоремки асбоби дасти куффори жахоний ва муртаддини махаллий шуданд.

Аммо муваффақияти бузургтар барои куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи бумий ин астки мужохидини мусаллахи шариатгаро хам адами хушёри боз дар ин манжалоб ва мурдоби биёфтандки моди руз шуда аст, ва хар каси барои худиш килос мегузорадки хизби дорад ва гурухи жудогона дорад, ва мумкин аст ин модгароий барои иддайи тулонийтар бишавад ва бедор нашаванд ва бароишон табдил бишавад ба мурдоби маргборки ба сурати тадрижий ва фарибанда мужохидини шариатгароро ба коми тафарруқ ва жангхойи дохилий ё хаддиақалиш ба адами вахдати фармондехи ва вахдати амал бикашонад, ва ононики аз жанги дохилий бо хам қисир дар рафтанд чанд метри он тарафтар мисли жувийборхойи кучак нобуд бишаванд ва дар замин фуру бираванд, ё барои хифзи бақойи худишон мажбур ба созиш бо тоғутхо бишаванд ва ба жори шудан дар фозилоби жохилият ризоят бидиханд.

Ин бародарони мо дар жараёноти мусаллахи шариатгаро аз инки ба ин натижа расидандки бояд аз фардий амал кардан ба жамъгароий дар қолиби ек жамоат муттахид бишаванд, қадами бузургиро бардоштанд, аммо аксарияти ин бародарони мо хамин жамоати кучакишон хм тобеъ шўро нест балки хувли михварияти ек шахс мечархадки ба нахви боз хамон фардгароий махсуб мешавад, ё хувли шўроий фармойиши хам бошад боз рахбар дар даххо интихобот хам боз хамони астки буда аст, ва агар ек бор хам биравад ками хастагий дар кунад боз бармегардад сарижойи аввалиш ва хизб ва жамоатишон дар хамин хад мутаваққиф мешавад ва ек холати тақаддус мобона ва мазхабий ба хизби худишон медиханд, ва дар хамин мархала мемонанд ва хозир намешаванд бо жамоатхойи дигар ек шўройи бузургтариро ташкил бидиханд, ва ё агар хукумати бадили исломий хам вужуд дорад хозир намешаванд ба нафъи ин хукумат худишонро хал кунанд ва энержишонро дар ихтиёри қудрати бузургтар барои расидан ба хадафи бузургтари мутамаркиз кунанд.

(идома дорад……..)

---

[1]البخاري عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(38- қисм)

Ўша замондан бошлаб хозирги кунгача бизлар мана бу  нубувват манхажига асосланган хукуматнинг изтирорий бадал хукуматларига гувох бўлиб турибмиз, ўша замондан бошлаб то хозирги кунгача вохид шўрони ва вохид ижмоъни ва вохид умматни ва вохид жамоатни системаси ўзини ўрнини салтанатли,меъросий системага ва кўп сонли ижмоъларга ва кўп сонли умматларга ва кўп сонли жамоатларга берган. Шундай соддалик билан салтанатли хукумат, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни нобуд бўлиши ва вохид шўрони, вохид ижмоъни ва вохид жамоатни  нобуд бўлиши орқали  тафарруқни аслий омили хам бўлди.

Ха, шўро назар эгаларининг ва мутахассисларнинг  жамланиши учун бир  марказ бўлиб, у ерда улар ўзлари эга бўлган мутахассислик билан масалаларни текширишади ва ижмоъ қолибидаги тўғри ва вохид чорани кўрсатиб беришади. Мана бу мухим восита ва абзор ўртадан йўқолиб кетган пайтида, жамиятдаги кундалик ижтиходларга бўлган эхтиёж йўқолиб қолмайдику, шу сабабли хам ижмоъи вохидни ироя бериш учун  жойга эга  бўлмаган мужтахидлар ва назар эгалари жамиятнинг кундалик эхтиёжларига жавоб беришга мажбур бўлишади ва ўзларининг шахсий кўз-қарашларини,ижтиходларини жамиятга кўндаланг қилишади, жамиятда хам табиий равишда хар бир гурух мана бу тарқоқ назар эгаларига  ёки мана бу шахсий ижтиходлардан бирига  тобеъ бўлади, чунки уларни эхтиёжи бор ва улар кундалик эхтиёжларга жавоб беришлари керак.

Шўродаги назарлар борасидаги ихтилоф зотан ижобий бахоланади ва бу кундалик эхтиёжлар билан мувофиқлашиш ва ривожланишни омили хам бўлади, шўро вохид ижмоъ билан мана бу турли-хил кўз-қарашларни орасидан  энг яхши кўз-қарашни ироя бериш орқали ташкиллаштиради, улил амрни  жамланмасидан вужудга келган мана бу шўро, турли-хил раъйларни ва турли-хил тафсирларни ва хилма-хил ижтиходларни ўртага ташланишига боис бўлади.  Худди шу шўро барча далилларни ва турли-хил ижтиходларни текшириб чиқади ва нихоят вохид ижмоъси билан уларни орасидан энг яхшироғини ва аслий мезонларга мувофиқ келганини мусулмонларнинг вохид умматига ва вохид жамоатига тақдим қилади ва уни назари бўйича заиф ва ғайри мустадил бўлган бошқа раъйларни,ижтиходларни,тафсирларни қайтариб юборади. Аммо мана бу шўро раъй алмашиш ва энг яхши назарни қўлга киритиш ва вохид ижмоъни ироя бериш учун мавжуд бўлмайдиган бўлса , худди шу хукумат ва жамоат   хохланса ва хохланмаса хам бир қанча дасталарга бўлинишга,тафарруққа боис бўлади. Ўтган асрларда вохид шўрони ва вохид ижмоъни йўқлиги ана ўшанча тафарруққа сабаб бўлди. 

Хасан ибни Али розиаллоху анхуни хилофатидан сўнг ва султонлар томонидан улил амр шўроси нобуд қилингач ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ўрнига шохигарлик тузуми келтирилгач, одамлар алохида суратда тарқоқ холда шахсий ва оилавий ё ижтимоъий, иқтисодий ва бошқа ишлар бўйича, ўзларини даврларидаги донишмандлардан, уламолардан саволларини сўрашган. Шу тарзда хар бир макон ва замонда донишмандлар  кўриб турган нарса қуйидагилардан иборат эди, хилофат ва нубувват манхажига асосланган исломий хукумат инқирозга учраган, шўро хам ўртадан йўқолган, улил амр хам қолган эмас, лекин шахсий ижтиходларни жамиятга  ироя бериш хам тафарруққа боис бўлади, агар баён қилмасам бир нарсаларни биламан, агар айтмасам яшириб хиёнат қилган бўламан, мана бу ўринлар зарурийдур, бу холатда у хам мажбур, жамиятни эхтиёжи хам равшанлаштириб беришни тақозо қилади, мана бу ўринларнинг  хаммаси уламоларни хар бири алохида шаръий манбаълардан ахкомларни чиқаришни бошлашга ва ўзларини якка холдаги ижтиходларини ироя беришга  ночор ва мажбур қиларди. Жуда хам осонлик билан умматни вахдати парчаланиб кетди ва пўлатдек вохид уммат ва мусулмонларнинг вохид жамоати хам аста-секинлик билан йиллар ўтган сари нобуд бўлди, уни ўрнига  кўп сонли умматлар ва кўп сонли жамоатлар ўсиб чиқди ва жамият ўнлаб шоха ва гурухларга, хилма- хил мазхабларга тақсимланиб кетди.

  Мана бу суратда очиқ ва равшан кўриниб турган нарса шуки, вохид шўрони  ва вохид ижмоъни ўрнига якка шахсларнинг ижтиходи ва истинботи яъни мазхаб келди. Ошкора кўриб турганимиздек, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни даврида мазхаб бўлган эмас, вохид шўро ва вохид ижмоъ мана бундай хукуматни панохида, вахдатни замонатчиси ва исломий умматни сақловчиси бўлган, буни баробарида эса нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги ва вохид шўрони ва вохид ижмоъни инқирозга учраши, турли-хил мазхабларни пайдо бўлишига боис бўлди, худди шу тафсирлар ва мазхаблар бу мазхабларга эргашувчиларни қўли билан тафарруқни омилига айланди, шўро умматнинг вахдатини замонатчиси бўлганидек, тарқоқ холдаги тафсирлар тафарруқни асбобларидан бўлди.

Шўрога асосланган хукумат нобуд бўлиб салтанатли хукуматнинг  иш бошлаши, вохид уммат ва вохид жамоатни худди бўри талаган галладек қилди, яъни улар турли-туман ва хар-хил шаклдаги тафарруқга гирифтор бўлишди. Албатта ўтган ислом тарихидаги  14 аср мобайнида буюк мужохидлар ғайри исломий хукуматларга  ё исломий изтирорий бадал хукуматларга хотима беришга ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қайтадан таъсис қилишга  харакат қилишди. Албатта мана бу мардонавор кишиларнинг харакатлари, исломий озодликни истовчиларнинг харакатини бутунлай тўхтаб қолмаслигига сабаб бўлди, аммо афсуски хозирги кунгача турли-хил, аммо мушаххас  иллатларга кўра мана бу қиёмларнинг аксари ўзини комил натижасини қўлга кирита олмади. Охирги асрда биз кўрган уч- тўрт ўрин хам нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг изтирорий бадали бўлган эди. Салтанат ва диктаторликни вужудга келишидан келиб чиққан хатмий ва амалий натижа мутафарриқ ижтиходларни туғулишига ва умматнинг мазхабий фирқаларга тақсимланишига ва шўрони нобуд  бўлиши эса жамиятдаги вахдатни нобуд бўлишига олиб келди.

Бизнинг биродарларимиз ва опа-сингилларимиз шу нарсага яхшилаб диққат қилишлари керакки, фақат  уммат ва вохид жамоатгина залолат ва саргардонлик йўлида харакат қилмайди холос, аллох таоло хам мана шу умматдан вужудга келган жамоат билан биргадур. Энди мана бу уммат миллионлаб балки миллиярдлаб  нафардан ташкил топган бўладими ёки ўзини замонидаги ягона мўъмин бўлган  саййидимиз Иброхимга ўхшаб бир нафардан ташкил топган бўладими, бу мухим эмас:  

 «إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (نحل/120)

Албатта, Иброхим аллохга итоат қилгувчи, хақ йўлдан тойилмаган бир уммат- имом эди. У мушриклардан эмас эди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(38- قیسم)

اوُشَه زَماندَن باشلَب حاضِرگِی کوُنگه چَه بِیزلَر مَنَه بُو نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن حُکوُمَتنِینگ اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرِیگه گوُواه بوُلِیب توُرِیبمِیز، اوُشَه زَماندَن باشلَب تا حاضِرگِی کوُنگه چَه واحِد شُورا وَ واحِد اِجماعنِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی سِیستِیمَه سِی اوُزِینِی اوُرنِینِی سَلطَنَتلِی، مِعراثِی سِیستِیمَه گه وَ کوُپ سانلِی اِجماعگه وَ کوُپ سانلِی اوُمَّتلَرگه وَ کوُپ سانلِی جَماعَتلَرگه بِیرگن. شوُندَی ساددَه لِیک بِیلَن سَلطَنَتلِی حُکوُمَت، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی نابوُد بوُلِیشِی وَ واحِد شوُرانِی، واحِد اِجماعنِی وَ واحِد جَماعَتنِی نابوُد بوُلِیشِی آرقَه لِی تَفَرُّقنِی اَصلِی عَمَلِی هَم بوُلدِی.

حَه، شوُرا نَظَر اِیگه لَرِینِینگ وَ مُتَخَصِّصلَرنِینگ جَملَه نِیشِی اوُچُون بِیر مَرکَز بوُلِیب، اوُ یِیردَه اوُلَر اوُزلَرِی اِیگه بوُلگن مُتَخَصِّصلِیک بِیلَن مَسَلَه لَرنِی تِیکشِیرِیشَه دِی وَ اِجماع قالِیبِیدَگِی توُغرِی وَ واحِد چارَه نِی کوُرسَه تِیب بِیرِیشَه دِی. مَنَه بُو مُهِم واسِیطَه وَ اَبزار اوُرتَه دَن یوُقالِیب کِیتگن پَیتِیدَه جَمِیعیَتدَگِی کوُندَه لِیک اِجتِهادلَرگه بوُلگن اِیختِیاج یوُقالِیب قالمَیدِیکوُ، شوُ سَبَبلِی هَم اِجماعِی واحِدنِی اِرایَه بِیرِیش اوُچُون جایگه اِیگه بوُلمَه گن مُجتَهِدلَروَ نَظَر اِیگه لَرِی جَمِیعیَتنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه جَواب بِیرِیشگه مَجبُور بوُلِیشَه دِی. اوُزلَرِینِینگ شَخصِی کوُز- قَرَشلَرِینِی، اِجتِهادلَرِینِی جَمِیعیَتگه کوُندَه لَنگ قِیلِیشَه دِی، جَمِیعیَتدَه هَم طَبِیعِی رَوِیشدَه هَر بِیر گوُروُه مَنَه بُو تَرقاق نَظَر اِیگه لَرِیگه یاکِی مَنَه بُو شَخصِی اِجتِهادلَردَن بِیرِیگه تابِع بوُلَه دِی، چوُنکِی اوُلَرنِی اِیختِیاجِی بار وَ اوُلَر کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه جَواب بِیرِیشلَرِی کِیرَک.

 شوُرادَگِی نَظَرلَر بارَه سِیدَگِی اِیختِلاف ذاتاً اِجابِی بَهالَه نَه دِی بُو کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَر بِیلَن مُوافِقلَه شِیش وَ رِواجلَه نِیشنِی عامِلِی هَم بوُلَه دِی،شوُرا واحِد اِجماع بِیلَن مَنَه بُو توُرلِی – هِیل کوُز – قَرَشلَرنِی آرَه سِیدَن اِینگ یَحشِی کوُز- قَرَشنِی اِرایَه بِیرِیش آرقَه لِی تَشکِیللَشتِیرَه دِی، اوُلِی الاَمرنِی جَملَنمَه سِیدَن وُجُودگه کِیلگن مَنَه بُو شوُرا، توُرلِی – هِیل رَعیلَرنِی وَ توُرلِی – هِیل تَفسِیرلَرنِی وَ هِیلمَه – هِیل اِجتِهادلَرنِی اوُرتَه گه تَشلَه نِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی. حوُددِی شوُ شوُرا بَرچَه دَلِیللَرنِی وَ توُرلِی – هِیل اِجتِهادلَرنِی تِیکشِیرِیب چِیقَه دِی وَ نِهایَت واحِد اِجماعسِی بِیلَن اوُلَرنِی آرَه سِیدَن اِینگ یَحشِیراغِینِی وَ اَصلِی مِعزانلَرگه مُوافِق کِیلگه نِینِی مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُمَّتِیگه وَ واحِد جَماعَتِیگه تَقدِیم قِیلَه دِی وَ اوُنِی نَظَرِی بوُیِیچَه ضَعِیف وَ بِی اَساس باشقَه رَعیلَرنِی، اِجتِهادلَرنِی، تَفسِیرلَرنِی قَیتَه رِیب یوُبارَه دِی. اَمّا مَنَه بُو شوُرا رَعی اَلمَه شِیش وَ اِنیگ یَحشِی نَظَرنِی قوُلگه کِیرِیتِیش واحِد اِجماعنِی اِرایَه بِیرِیش اوُچُون مَوجُود بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، حوُددِی شوُ حُکوُمَت وَ جَماعَت هاحلَنسَه وَ هاحلَنمَسَه هَم بِیر قَنچَه دَستَه لَرگه بوُلِینِیشگه، تَفَرُّققَه بائِث بوُلَه دِی. اوُتگن عَصرلَردَه واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی یوُقلِیگِی اَنَه اوُشَنچَه تَفَرُّققَه سَبَب بوُلدِی.

حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی خِلافَتِیدَن سُونگ وَ سُلطانلَر تامانِیدَن اوُلِی الاَمر شوُراسِی نابوُد قِیلِینگچ وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی اوُرنِیگه شاهِیگرلِیک توُزُومِی کِیلتِیرِیلگچ، آدَملَر اَلاهِیدَه صُورَتدَه تَرقاق حالدَه شَخصِی وَ عائِلَه وِی یا اِجتِمائِی، اِقتِصادِی وَ باشقَه اِیشلَر بوُیِیچَه، اوُزلَرِینِی دَورلَرِیدَگِی دانِیشمَندلَردَن، اوُلَمالَردَن سَواللَر سوُرَشگن. شوُ طَرزدَه هَر بِیر مَکان وَ زَماندَه دانِیشمَندلَر کوُرِیب توُرگن نَرسَه قوُیِیدَگِیلَردَن عِبارَت اِیدِی، خِلافَت وَ نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت اِنقِراضگه اوُچرَه گن، شوُرا هَم اوُرتَه دَن یُوقالگن، اوُلِی الاَمر هَم قالگن اِیمَس، لِیکِن شَخصِی اِجتِهادلَرنِی جَمِیعیَتگه اِرایَه بِیرِیش هَم تَفَرُّققَه بائِث بوُلَه دِی، اَگر بَیان قِیلمَسَم بِیر نَرسَه لَرنِی بِیلَه مَن، اَگر اَیتمَه سَم یَشِیرِیب خِیانَت قِیلگن بوُلَه مَن، مَنَه بوُ اوُرِینلَر ضَرُورِیدوُر، بُو حالَتدَه اوُ هَم مَجبُور، جَمِیعیَتنِی اِیختِیاجِی هَم رَوشَنلَشتِیرِیب بِیرِیشنِی تَقاضا قِیلَه دِی، مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی هَمَّه سِی اوُلَمالَرنِی هَر بِیرِی اَلاهِیدَه شَرعِی مَنبَعلَردَن اَحکاملَرنِی چِیقَه رِیشنِی باشلَشگه وَ اوُزلَرِینِی یَککَه حالدَگِی اِجتِهادلَرِینِی اِرایَه بِیرِیشگه ناچار مَجبُور قِیلَردِی. جوُدَه هَم آسانلِیک بِیلَن اوُمَّتنِی وَحدَتِی پَرچَه لَه نِیب کِیتدِی وَ پوُلَتدِیک واحِد اوُمَّت وَ مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِی هَم اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن یِیللَر اوُتگن سَرِی نابوُد بوُلدِی، اوُنِی اوُرنِیگه کوُپ سانلِی اوُمَّتلَر وَ کوُپ سانلِی جَماعَتلَر اوُسِیب چِیقدِی وَ جَمِیعیَت اوُنلَب شاهَه وَ گوُرُوهلَرگه، هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَرگه تَقسِیملَه نِیب کِیتدِی.

مَنَه بُو صُورَتدَه آچِیق وَ رَوشَن کوُرِینِیب توُرگن نَرسَه شوُکِی، واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی اوُرنِیگه یَککَه شَخصلَرنِی اِجتِهادِی وَ اِستِنباطِی یَعنِی مَذهَب کِیلدِی. آشکارَه کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی دَورِیدَه مَذهَب بوُلگن اِیمَس، واحِد شوُرا وَ واحِد اِجماع مَنَه بوُندَی حُکوُمَتنِی پَناهِیدَه، وَحدَتنِی زَمانَتچِیسِی وَ اِسلامِی اوُمَّتنِی سَقلاوچِیسِی بوُلَه دِی، بُونِی بَرابَرِیدَه اِیسَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِی وَ واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی اِنقِراضگه اوُچرَه شِی، توُرلِی – هِیل مَذهَبلَرنِی پَیدا بوُلِیشِیگه  بائِث بوُلدِی، حوُددِی شوُ تَفسِیرلَر وَ مَذهَبلَر بُو مَذهَبلَرگه اِیرگه شوُچِیلَرنِی قوُلِی بِیلَن تَفَرُّقنِی عامِلِیگه اَیلَندِی، شوُرا اوُمَّتنِینگ وَحدَتِینِی زَمانَتچِیسِی بوُلگه نِیدِیک تَرقاق حالدَگِی تَفسِیرلَرتَفَرُّقنِی اَسبابلَرِیدَن بوُلدِی.

شوُراگه اَساسلَنگن حُکوُمَت نابوُد بوُلِیب سَلطَنَتلِی حُکوُمَتنِینگ اِیش باشلَه شِی، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتنِی حوُددِی بوُرِی تَلَه گن گللَه دِیک قِیلدِی، یَعنِی اوُلَر توُرلِی- توُمَن وَ هَر – هِیل شَکلدَگِی تَفَرُّقگه گِیرِیفتار بوُلِیشدِی. اَلبَتَّه اوُتگن اِسلام تَرِیخِیدَگِی 14 عَصر مابَینِیدَه بوُیوُک مُجاهِدلَر غَیرِی اِسلامِی حُکوُمَتلَرگه یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرگه خاتِیمَه بِیرِیشگه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسالَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قَیتَه دَن تَأسِیس قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلِیشدِی. اَلبَتَّه مَنَه بُو مَردانَه وار کِیشِیلَرنِینگ حَرَکَتلَرِی، اِسلامِی آزادلِیکنِی اِیستاوچِیلَرنِینگ حَرَکَتِینِی بوُتوُنلَی تُوحتَب قالمَسلِیگِیگه سَبَب بوُلدِی، اَمّا اَفسُوسکِی حاضِرگِی کوُنگه چَه توُرلِی- هِیل، اَمّا مُشَخَّص عِللَتلَرگه کوُرَه مَنَه بُو قِیاملَرنِینگ اَکثَرِی اوُزِینِی کامِل نَتِیجَه سِینِی قوُلگه کِیرِیتَه آلمَه دِی. آخِیرگِی عَصردَه بِیز کوُرگن اوُچ – توُرت اوُرِین هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ اِضطِرارِی بَدَلِی بوُلگن اِیدِی. سَلطَنَت وَ دِیکتَتارلِیکنِی وُجُودگه کِیلِیشِیدَن کِیلِیب چِیققَن حَتمِی وَعَمَلِی نَتِیجَه مُتَفَرِّق اِجتِهادلَرنِی توُغوُلِیشِیگه وَ اوُمَّتنِینگ مَذهَبِی فِرقَه لَرگه تَقسِیملَه نِیشِیگه وَ شوُرانِی نابوُد بوُلِیشِی اِیسَه جَمِیعیَتدَگِی وَحدَتنِی نابوُد بوُلِیشِیگه آلِیب کِیلدِی.

بِیزنِینگ بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز شوُ نَرسَه گه یَحشِیلَب دِققَت قِیلِیشلَرِی کِیرَککِی، فَقَط اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتگِینَه زَلالَت وَ سَرگردانلِیک یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلمَیدِی حالاص، اَلله تَعالَی هَم مَنَه شوُ اوُمَّتدَن وُجُودگه کِیلگن جَماعَت بِیلَن بِیرگه دوُر. اِیندِی مَنَه بُو اوُمَّت مِللِیانلَب بَلکِی مِللِییَردلَب نَفَردَن تَشکِیل تاپگن بوُلَه دِیمِی یاکِی اوُزِینِی زَمانِیدَگِی یَگانَه مُؤمِن بوُلگن سَیِّیدِیمِیز اِبراهِیمگه اوُحشَب بِیر نَفَردَن تَشکِیل تاپگن بوُلَه دِیمِی، بُو مُهِم اِیمَس:    

«إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (نحل/120)   اَلبَتَّه، اِبراهِیم اَلله گه اِطاعَت قِیلگوُچِی، حَق یُولدَن تایِیلمَه گن بِیر اوُمَّت – اِمام اِیدِی. اوُ مُشرِکلَردَن اِیمَس اِیدِی.

(دوامی بار…….)