وَاعْتَصِمُوا

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(62- قیسم)

نِیمَه اوُچُون اِجتِمائِی جِنایَت حِسابلَه نَدِی؟ چوُنکِی شَخص آشکارَه مُرتَد بُولگن پَیتِیدَه باشقَه مُسُلمانلَرنِی مَعنَه وِی حُقوُقلَرِیگه، اِیمانِیگه، اِیشانچلَرِیگه آشکارَه ضَربَه اوُرگن جِنایَتچِی بوُلَه دِی. اوُنگه اِسلام دِینِیگه کِیرِیشدَه مَجبُورلَنمَیدِی، دِیب اَیتِیلگن، «لا اکرَاهَ فِی الدِّین»، دِینگه کِیرِیش بُویِیچَه مَجبُور قِیلِینمَیدِی، اَمّا اَگر کِیرگن بوُلسَنگ اِیندِی اوُندَن چِیقِیب کِیتَه آلمَیسَن،اوُزِینگنِی اِیستَه گِینگ بُویِیچَه هاحلَه گن اِیشِینگنِی قِیلَه آلمَیسَن.مَنَه بوُنِی  دَلِیللَرِیدَن بِیرِی شوُکِی، اِسلام دِینِیدَن چِیقِیشلِیک مُسُلمان کِیشِینِی شُبهَه گه سالَه دِی  وَ مُسُلمانلَرنِی صَفِینِی ضَعِیفلَشتِیرِیش وَ آشکار کافِرلَرنِی جِبهَه سِینِی مُستَحکَملَش اوُچُون رُوحِی جَنگلَرنِی یوُلگه قوُیَه دِی وَ دُشمَننِی فایدَه سِیگه مُسُلمانلَرنِینگ اِیسَه اِیمانِیگه، اِرادَه سِیگه قَرشِی اوُزِینِی مَنفِی تَأثِیرِینِی کوُرسَه تَه دِی. بُو حوُددِی سِین بِیلَن قَرارداد اِمضالَه گن بِیر کِیشِینِی مِثالِیگه اوُحشَیدِی، مَنَه بُو کِیشِی بِیردَه نِیگه اِیشنِی اوُرتَه سِیدَه قَراردادنِی بَجَه رِیشدَن باش تارتَه دِی وَ اوُزِینِی اِیشِیگه کِیتِیب قالَه دِی. مَنَه بوُندَی اِیش سِیزگه ضَرَر کِیلتِیرَه دِی. اِیندِی سِیز قِیلَه یاتگن اِیشدَن بِیر کِیشِی کِیتِیب قالِیشِی موُمکِین،اوُندَه ضَرَر هَم کَمراق بوُلَه دِی، اَمّا اِیشدَه اِیشلَه یاتگنلَرنِی هَمَّه سِی اِیشنِی تَشلَب کِیتِیب قالِیشلَرِی هَم موُمکِین، بُو حالَتدَه اوُنِی ضَرَرِی هَم کوُپراق بوُلِیشِی طَبِیعِی.

مَنَه بُو صُورَتدَه، اِرتِداد هَم یَککَه صُورَتدَه بوُلِیشِی موُمکِین، اوُندَه اوُنِی مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً خَطَرِی هَم کَمراق بوُلَه دِی، بَعضِی جایلَردَه اِیسَه کوُپچِیلِیکدَن عِبارَت بوُلِیب کَتتَه مِنطَقَه نِی قَمرَب آلگن بوُلِیشِی موُمکِین، بُو حالَتدَه مَنَه بُو جَرَیان بِیر مَکاندَگِی مُسُلمانلَر دوُچار بوُلِیشلَرِی موُمکِین بُولگن مُصِیبَتلِی، قوُرقِینچلِی بَلالَردَن حِسابلَه نَدِی. مَخصُوصاً مَنَه بُو مُرتَدلَر قُدرَت وَ حُکوُمَتگه اِیگه بوُلِیشگندَه مُصِیبَت کوُچلِیراق بوُلَه دِی.

مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَر توُدَه سِینِینگ مُرتَد بوُلِیشِی بارَه سِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیدَن کِییِینگِی دَوردَه جوُدَه کوُپ گوُواهلَر تاپِیلگن، مَنَه بُو اِرتِدادنِی مِقیاسِی شوُ دَرَجَه دَه بوُلگن اِیدِیکِی، بَرچَه عَرَبلَر مُرتَد بوُلِیبدِی دِیب اوُیلَردِینگ:

• عُمَر اِبنِ خَطّاب رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:    “إنَّ العَرَبَ قَد ارتدَّت عَلَى أعقَابِهَا كُفَّارًا”  دَرحَقِیقَت عَرَبلَر آرتگه قَیتِیشدِی وَ کافِر بوُلِیشدِی. 
• اَنَس رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:  “إرتَدَّت العَرَب”  یَعنِی عَرَبلَر مُرتَد بوُلِیشدِی. 
• اِبنِ کَثِیر رَحِمَهُ الله وَ اِبنِ هِشام رَحِمَهُ الله اِبنِ اِسحاق رَحِمَهُ الله دَن رِوایَت قِیلِیشگنکِی: “نَجددَه پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلگن خُوَیلِد اَسَدِینِی فَرزَندِی طُلَیحَه رَهبَرلِیگِیدَگِی اَسَد وَ غَطَفان قَبِیلَه لَرِی مُرتَد بوُلِیشدِی؛ یَمامَه دَه مُسَیلَمَه یِی کَذّاب رَهبَرلِیگِیدَگِی بَنِی حَنِیفَه قَبِیلَه سِی مُرتَد بوُلِیشدِی، پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلگن حارِث تَمِیمِینِی قِیزِی سَجّاح رَهبَرلِیگِیدَگِی تَمِیم قَبِیلَه سِی مُسَیلَمَه گه نِکاهلَه نَدِی وَ مُرتَد بوُلَه دِی، فَزارَه قَبِیلَه سِی هَم عُوَیینَه رَهبَرلِیگِیدَه مُرتَد بوُلِیشَه دِی، بَحرَیندَگِی رابِیعَه وَ بَکر اِبنِ وائِل قَبِیلَه لَرِی هَم نُعماننِی فَرزَندِی مُنذِیرنِی رَهبَرلِیگِیدَه مُرتَد بوُلِیشدِی، حَضرَمَوتدَگِی کِیندَه قَبِیلَه سِی اَشعَث اِبنِ قَیس کِیندِینِی رَهبَرلِیگِیدَه مُرتَد بوُلدِی وَ رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیدَن آلدِین اوُلدِیرِیلگن اَسوَد عَنسِینِی رَهبَرلِیگِیدَگِی عَناس وَ مُوراد قَبِیلَه لَرِی،مَزحَج قَبِیلَه سِی هَم یَمَندَه مُرتَد بوُلِیشدِی. سُوَیلِم وَ قوُضاعَه نِی بِیر نِیچَه طائِفَه سِی هَم مُرتَد بوُلِیشدِی. 

اِبنِ اُثَیرنِی یازِیشِیچَه: “اُسامَه نِی قوُل آستِیدَگِی لَشکَر اَبُو بَکرنِی فَرمانِی بُویِیچَه جوُنَه تِیلدِی، بَعضِی بِیر قَبِیلَه لَرنِی هَمَّه سِی بَعضِیلَرِینِی بِیر قِیسمِی مُرتَد بوُلِیشدِی،ثَقِیف وَ قُرَیشدَن تَشقَرِی باشقَه قَبِیلَه لَر مُرتَد بوُلِیشدِی.” [1] مَنَه بُو تَرِیخچِی قوُشِیمچَه قِیلَه دِیکِی: “پَیغَمبَرِیمِیز صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رِحلَتلَرِیدَن سُونگ پَیغَمبَرنِی قوُماندانلَرِی هَر طَرَفدَن کِیلِیب عَرَبلَر قوُزغَلان قِیلگه نِی وَ مُرتَد بوُلِیشگه نِی حَقِیدَه خَبَر بِیرِیشَردِی.” [2]

دِیمَک، مَنَه بُو وَ بوُنگه اوُحشَه گن جوُدَه کوُپ دَلِیللَرنِی بِیزگه کوُرسَه تِیب بِیرِیشِیچَه، آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، هِیلمَه – هِیل قَبِیلَه لَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی عُمُومِی اِرتِداد رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عُمرلَرِینِی آخِیرِیدَه، اوُ ذاتنِینگ وَفاتلَرِی پَیتِیدَه یوُز بِیرگن. اَمّا بُو قَبِیلَه لَرنِی هَمَّه سِی یاکِی بوُ دِیاردَگِی هَمَّه آدَملَر مُرتَد بوُلِیشدِی دِیگن مَعنادَه اِیمَسدِی، بَلکِی اَکثَر قَبِیلَه لَرنِی آرَه سِیدَه اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِیدَه ثابِت قَدَم توُرگن صادِق مُؤمِنلَر هَم بوُلِیشگن، اَمّا هَر قَندَی صُورَتدَه قُدرَتنِی کوُپراق،آشکار قِیسمِی مُرتَدلَرنِی قوُلِیدَه بوُلگن اِیدِی. رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم ثابِت قَدَم بوُلِیب توُرگن قَبِیلَه لَرگه نامَه یازِیب بوُیرُوق بِیرگن اِیدِیلَرکِی، مَنَه بوُ قَمرَب آلوُوچِی بَلانِی قَرشِیسِیدَه اوُزِینگِیزنِی مُناسَبَتِینگِیزنِی بِیلدِیرِیشِینگِیز کِیرَک. یَمَندَگِی اِیرانلِیکلَر اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِیدَه ثابِت قَدَم بوُلِیب قالِیشَه دِی وَ یَمَننِی، بَحرَیننِی وَ عَرَبِستاننِی صَحراسِینِی کَتتَه قِیسمِینِی اِیشغال قِیلِیب آلگن یالغانچِی پَیغَمبَرلَرنِی بِیرِی بوُلمِیش اَسوَد عُنسِینِی اوُلدِیرِیشگه مُوَفَّق بوُلِیشَه دِی. اَبُو بَکر رَضِیَ الله عَنهُ هَم ثابِت قَدَم توُرگنلَرگه مَنَه بُو رَوِیشدَگِی نامَه لَر یازِیشنِی دَوام اِیتتِیرَه دِی.

(دوامی بار…..)

---

[1]– ابن اثیر، الکامل، ج 2، ص 342

[2]– همان، ص 343

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(62- قسمت)

 چرا جرمی اجتماعی است؟ چون، زمانی که شخص آشکارا و علنی مرتد میشود مجرمی است که آشکارا به حقوق معنوی و ایمان و باورهای سایر مسلمین صدمه زده است. به او گفته شده اجباری در داخل شدن به اسلام وجود ندارد«لا اکرَاهَ فِی الدِّین»، «فی»در داخل شدن به دین اجباری وجود ندارد اما، اگر وارد شدی دیگر نمی توانی خارج شوی، نمی توانی هر کاری را به میل خودت انجام دهی. یکی از دلایل این شرط این است که خروج از دین اسلام برای مسلمین ایجاد شبهه می کند و جنگی روانی را در تضعیف صف مسلمین و تقویت جبهه ی کفار آشکار به راه می اندازد، و بر ایمان و اراده ی مسلمین تأثیر منفی می گذارد به نفع دشمنانشان. مثل کسانی که یک قراردادی با تو بسته اند و وسط کار یک دفعه زیر همه ی شروط موجود در قرارداد می زنند و دنبال کارشان می روند. چنین کاری به شما صدمه می زند. حالا ممکن است در کاری که شما انجام دادید یک نفر برود که صدمه ی آن کمتر است اما، ممکن است همه زیر همه چیز بزنند و همه بروند که قطعاً صدمه ی آن بیشتر است.

در این صورت، ارتداد هم ممکن است به صورت فردی و موردی باشد، که خطر کمتری برای مسلمین دارد و جاهایی هم ممکن است به صورت جمعی و فراگیر باشد که این ترسناكترين و مصيبت بارترين بلائی است که مسلمین یک مکان ممکن است به آن دچار شوند. بخصوص زمانی که این مرتدین صاحب قدرت و حکومت هم شوند.

در زمینه ی مرتد شدن عمومیِ دارودسته ی منافقین و سکولارزده ها در زمان وفات رسول الله صلی الله علیه وسلم شواهد زیادی وجود دارد، و این فراگیری به نحوی بوده که خیال می کردی کل عرب مرتد شده اند:

• عمربن خطاب رضی الله عنه می گوید:”إنَّ العَرَبَ قَد ارتدَّت عَلَى أعقَابِهَا كُفَّارًا“به درستی كه عرب به عقب برگشتند و كافر شدند.
• انس رضی الله عنه می گوید: “إرتَدَّت العَرَب” يعنی عرب مرتد شدند.
• ابن كثير رحمه الله و ابن هشام رحمه الله از ابن اسحاق رحمه الله روايت كرده اند كه: “قبيله ی اسد و غَطفان در نجد به رهبری طُلَیحَةِ فرزند خُویلِد اسدی كه ادعای پيامبری می كرد مرتد شدند؛ و قبيله ی بنی حنيفه در يمامه به رهبری مسيلمه ی کذاب مرتد شدند، و قبيله ی تميم به رهبری سجّاح دختر حارث تميمی كه ادعای پيامبری می كرد و با مسيلمه ازدواج كرد مرتد شدند، قبيله ی فزاره هم به رهبری عُويينه مرتد شدند و قبايل ربيعه و بكربن وائل در بحرين به رهبری منذر فرزند نعمان مرتد شدند و قبايل كِنده در حضرموت به رهبری اشعث بن قيس كِندی مرتد شدند و مُزحج و در ميان آنها قبيله ی عناس و مراد در يمن به رهبری اَسْود عَنْسی كه قبل از وفات رسول الله صلی الله عليه وسلم به قتل رسيد مرتد شدند، و چند طايفه از سُويلم و قُضاعه هم مرتد شدند.

ابن اثیر می نویسد: «چون سپاه اسامه به فرمان ابوبکر عازم شد در هر قبیله ای به تمامی یا برخی از آنها مرتد شدند و به غیر از ثقیف و قریش سایر قبایل مرتد شدند».[1]همین مورخ اضافه می کند: «بعد از رحلت پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمانداران پیامبر از هر کران فرا رسیدند و گزارش می دادند که اعراب شورش کرده و مرتد شده اند».[2]

پس، این دلایل و دلایل زیاد دیگری به ما می رساند که چیز واضحی است که ارتداد عمومی در میان قبایل مختلف در انتهای عمر رسول الله صلی الله علیه وسلم و هنگام مرگ این بزرگوار رخ داده است. اما، این به این معنی نیست که کل قبیله یا قبایل یا مردمان آن سرزمین مرتد شدند، بلکه، در میان اکثر قبایل مؤمنین راستینی هم وجود داشتند که بر ایمان خود ثابت قدم مانده بودند اما، در هر صورت قدرت غالب و آشکار با مرتدین بود. رسول الله صلی الله علیه وسلم به ثابت قدمان قبایل نامه نوشت و دستور داد که در برابر این بلای فراگیر واکنش نشان دهند. ایرانیها در یمن بر ایمان خود ثابت قدم ماندند و توانستند اَسْود عَنْسی یکی از پیامبران دروغین را که بخشهای زیادی از یمن، بحرین و صحرای عربستان را اشغال کرده بود به قتل برسانند. ابوبکر رضی الله عنه هم همین شیوه ی نامه نگاری را با ثابت قدمان ادامه داد.

(ادامه دارد…….)

---

[1]– ابن اثیر، الکامل، ج 2، ص 342

[2]– همان، ص 343

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.
 

(25- қисмат)

Шарт астки ибтидо шахс бояд баъди аз шайтон тамоми тоғутхо ва “куффори аслийи шиш гона”: 1-аллазина хаду , 2- вассобеин,3-ваннасоро,4-валмажус, 5-валлазина ашроку (хаж/17) ва 6- дастайи муртаддин:

مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ (مائده/54)

Ва тамоми худоён ва қавонини башарийи тўлид шуда тавассути ин тоғутхоро нафий ва рад кунад, бо тей кардани ин мархала астки новбат ба исботи аллох ва иймон ба аллох ва қонун ва шариати аллох мерасад; ва то замоники шахс ин шартро анжом надода наметавонад иддао кунадки исломи комилро пазирофта аст.

Танхо дар сурати куфр ба тоғут ва рад кардани тамоми илоххойи тўлид шуда тавассути ин тоғутхо ва сипас иймон ба аллох астки “ла илаха” ва “иллаллох” сурат воқеий ва айний ба худиш мегирад. Дар оёти қуръон, каламоти

 «لَا تُطِعْ» (احزاب/۱)، «لاتُطیعُوا»(شعراء/۱۵۱)، «لاتَتَّبِع»‏ (مائده/۴۹)‏ و «لاتَتَّبِعُوا» (بقره/۱۶۸)

бисёр ба чашм мехурадки дастур ба адами пейравий аз тоғутхост. Хамчунонки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

«مَنْ قال لا إِلهَ إِلاَّ اللَّهُ محمدا رسولُ اللَّه، وَكَفَرَ بِما يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ، حَرُمَ مالُهُ وَدَمُهُ، وَحِسابُهُ على اللَّه تعالى»[1]

Хар каси бигуяд ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох ва кофар ва бебовар гардад нисбат ба тамоми ончи ғейри аз аллох ибодат мегардад, дар ин сурат астки хун ва молиш бар муслимин харом мешавад ва даруни қалбиш хам амри аст марбат ба аллохки мо чизи аз он намедонем.

Диққат кунид дар мовриди ек кофар сухбат мекунемки мехохад вориди ислом шавад на мусалмоники олуда шуда аст. Кофарики бигуяд ла илаха иллаллох ва Мухамммадур росулуллох аммо нисбат ба тамоми ончи ғейри аз аллох ибодат мешавад яъни куфр ба тоғут надошта бошад дар ин сурат, хун ва молиш бар муслимин харом намешавад; чун чанин шахси аслан вориди ислом нашуда аст. Аммо агар вориди ислом шавад ва бебовар ба тоғут хам набошад ва ле мо надонем дар қалбиш чи мегузорад мисли мунофиқин ё куффори пинхони дохилий адойи муслиминро дар ибодатхойи зохирий дар биёварад; дар ин сурат, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфта дар қалбиш амри марбут ба худост ва мо чизи аз он намедонем ва кори ба қалбиш надорем. Аммо, агар зохиран ва ошкоран куфр ба тоғут надошта бошад наметавонем чанин шахсиро вориди доирайи ислом кунем. Мо наметавонем касиро мусалмон бидонемки бигуяд яхудийхо ё зардўштийхо ё секуляристхо ё насроний ва собеинро қабул дорем ва ба онхо куфр накарда бошад.

(идома дорад……)

---

[1]مسلم23/ الألباني، صحيح الجامع 6438

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(24- қисмат)

Аллох мутаол дар мовриди секуляристхойи дахрий ( ё ба қовли имруз мо коммунист, мотериялист, отеист ва амсоли он) ки хавойи нафси худишонро “илох” ва маъбуди худ қарор доданд мефармояд:    

أفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ ۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ(جاثیه/23)

Хеч дидайи касироки хаво ва хаваси худро ба худойи худ гирифта аст, ва бо вужуди огохий( аз хақ ва ботил,хавопарастий мекунад ва ба хамин далил) худо уро гумрох сохта аст, ва бар гуш ва дили у мухр гузошта аст ва бар чишмиш пардайи андохта аст?! Пас чи каси жуз худо метавонад уро рохнамоий кунад? ( ва худо хам аз вай ругардон аст) оё панд намегирид?

Баъзи вақтхо инсонхойи вужуд дорандки, чанд худоро ба сурати хамзамон мепарастанд, чанд “илох”ро ба сурати пейваста барои худ тарошиданд, худойи миллат ва нажод ба хамрохи худойи ватан, ба хамрохи худойи хизб ва маромномайи хизбий, ба хамрохи худойи созмони милал, ба хамрохи худойики аз авлиёйи худо ва малоика ва ……..барои худ тарошиданд. Инхо чандин худоро ба хамрохи аллох таоло мепарастанд. “ла илаха иллаллох” хаммайи ин илоххоро рад мекунад хамчунонки бештар аз 360 “илохи” қурайш ва соири “илох”хойи ақвоми дигарро рад кард.

Инсон то замоники пей набурд ибтидо чигуна аз тамоми ин худоёни дуруғин бароат кунад ва куфр ба онхо дошта бошад ва онхоро рад кунад хунуз натавониста худишро ба муфоди “ла илаха” пойбанд кунадки, аввалин қисмати “ла илаха иллаллох” аст. Барои хамин астки наметавонад мисли ек муваххид дар зиндагийи шахсий ва ижтимоий, сиёсий, иқтисодий, фархангий, омузиший, тарбиятий ва соири умури зиндагийи моддий ва маънавияш, аллох ва қонуни шариати аллохро ба танхоий ба кор бибарад, наметавонад ва тавоноийи анжоми онро надорад чун куфр ба тоғут накарда аст ва табъан “илох”хойи мухталифи тоғутхоро рад накарда аст ба хамин далил наметавонад ба муфоди таъаххудики дар намозиш тахти унвони

  «‏إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‏»

ба аллох тало дода пойбанд бошад.(идома дорад……..

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(23- қисмат)  

Имоми Шофеъий рохимахуллох дар дужо дар китоби “аррисалах”и худ гуфтанд:

    «لیس لأحد دون رسول الله صلی الله علیه وسلم أن یقول إلا بالإستدلال»

Ғейри аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хеч шахси дигари хақ надорад бидуни ирояйи далил назар бидихад. Яъни эътибори шаръийи ороъ ва фатово мубтаний бар далил аз аллох ва росулиш мебошад на ашхос; ва баъди аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хеч шахси чанон жойгохи нахохад доштки шахсиятиш пуштивонайи сихати назаротиш бошад. Мо метавонем бигуем чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда пас хақ аст, хақ хам хамин аст ва ниёзи ба далил надорем аммо хеч шахси дигари ингуна нест ва бояд хатман далил ироя дихад.

Ек рувийдоди торихийро дар суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бароитон баён мекунам. Диққат кунид: муфассири бузург имоми Фахриддин Розий рохимахуллох дар тафсири худиш меоварадки Адий ибни Хотам розиаллоху анху мегуяд: назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омадам дар холики дар гарданам салиби буд; пайғамбар ба ман фармуд: эй Адий ин чист? Ин бутро дур биндоз, сипас шанидамки ин ояро мехонад

 «اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ»

(онхо) донишмандон ва рохибони худишро маъбудхойи ба жойи худо қарор доданд, ва (хамчунин) масих фарзанди Марямро гуфтам мо ахбор ва рохбонро ибодат намекунем, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: бале (ибодат мекунид) харгох онон халолиро харом мекарданд ва ё харомиро халол мекарданд, ишон ба гуфтахойи онон эътимод ва яқин мекарданд; ин ибодат кардани онхост.

Ширк дар тоат яъни қарор додани қонунгузорий баробар бо аллох таоло ё қарор додани ширки дар ташриъ ва қонунгузорий барои аллох таоло ( мисли тавоғити секуляри асри моки порламони секуляр  ба рох андохтанд ва дин фурушоники ба нафъи инхо фатво тўлид мекунанд), ширк дар тоат яъни рози шудан ба хукми чанин тавоғити ва бо мейли худи ахкоми инхо дар мовриди озод ва мамнуъ ,халол ва харом, хал намудани мушкилоти қазоий ва ……..пазирофта шаванд ва огохона ва амдан ва бидуни ижборий тан ба ин қавонини зидди шаръий дода шавад ва аз онхо эъломи ризоят шавад. Дар ин сурат, боз дар итоат аз аллох ширк тўлид шуда ва илохи тарошида шуда аст дар баробари аллох мутаол.

Инхо ба изофайи хавойи нафс( ки шахс худишро ба воситайи ончики дорад бениёз аз аллох медонад) бахши аз жибтхо, “илох” хо ва худоёни хастандки дар фарханги жохилийи мардум роиж шуданд, ва аллох мутаол хам ба хамрохи ин худоёни дуруғин ва мутаъаддид, тавассути иддайи касири аз мардум ибодат мешавад!

(идома дорад……)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(22- қисмат)

Хамчунонки ошкор аст, шаб ва руз хам хизбишонро зикр мекунанд ва бо мухолифини хизбишон хам мухолифат ва душманий мекунанд. Магар мо жангхойи бейни секуляристхойи кофар ва муртадди кумала ва демократ дар хамон авоили инқилоби исломийи 57 эрон дар хўромонот ва соири манотиқро надидем? Ва жангхойи секуляристхойи хизби коргарони ужалон, екити, борзоний ва ……ро магар надидем? Магар хамин алъон тарафдорони жохил ва гумрохи онхоро намебинем?

Валоъ ва бароъи онхо хўвли михвари хизбишон мечархад, агар имруз хизбишон аз хизб ё хукумати хушиш омад, онхо хам хушишон меояд ва агар рузи баъад равобити хизб бо хамон хизб ва хукумат бад шуд, онхо хам эъломи бароат ва безорий мекунанд, ва чунончи бо дигар хам забонон ё хам мазхабхойишон иддаойи бародарий ва баробарий кунанд, танхо дар қолиби шуъор боқий мемонад. Барои инхо дуст ва душман, хуб ва бад, ахдоф ва орзухо ва ……ро хизб ва маромномайи хизбий таъйин мекунад, на аллох ва қонуни аллох. Хизб барои мушти инсони гумрохи жохил, ба “илох” табдил шудаки амалан парастида мешавад ва ба теъдоди ахзоби секуляр “илох” вужуд дорад ва ибодат мешаванд.

………………………

2-Мовриди мухимми дигарики табдил ба жибт ва “илох” шуданд, босаводхойи диний хастандки ба унвони ахбор, рохбон, кохон, шайх, мовлавий, мулло, момусто ва …….дар миёни мардум шинохта шуданд. Бадин маъники чун фалон шайх ё мулло гуфта пас комил ва тамом аст. Дар холики, мусалмон тобеъи далили ашхос аст, онхам бо далоили аз қонуни шариати аллох, на тобеъи худи ашхос. Инки фалоний гуфтаки ман тобеъи қуръон ва суннатам ва риш дирозий дорад, ё почайи шалвориш кутох аст ва сивок истефода мекунад, ё назди фалон шайх дарс хонда ва суханронийхойи зиёдий дорад, ё дар мохворахо барнома дорад, ва хамма уро мешносанд, ё осори мутаъаддиди дорад ва ………, танхо  бо дар назар гирифтани ин маворид , ашхосро муфтий ва хамма чизи худ бидонад ва ба бахонайи инки ман ховсалайи гаштан дунболи далил надорам ва худишро дар ақоид муқаллиди ин ашхос кунад, дар холики босавод аст ва тавони гаштан ба дунболи далилро хам дорад; хеч ек аз инхо наметавонанд жойгузини далил ва бурхон намешавандки ин босаводи диний бояд дар куфр ба тоғут ва иймон ба аллох ироя дихад.

Қарор нест харчи инхо бидуни далил гуфтанд халол аст, ту хам онро халол бидони; ё хар чиро харом карданд ту хам харомиш бидони. Ин ашхос маъсум нестандки хар чи гуфтанд хамони бошадки аллох дастури онро дода аст. Хеч ек аз инхо пайғамбар нестанд ва аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам ба мо дастур надодандки тобеъи бидуни далил фалон шахс шавем, агар дучори ин иштибох шудем дар ин сурат онхоро худо кардем чи бихохем чи нахохем.

(идома дорад…….)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(61- қисм)

Ха, мусулмонларнинг  бу хилдаги тафаккур қудрати  ва бу хил ақидавий қудрати, бир томондан мунофиқлар ва секулярзадалар учун хамма нарсани очиқ-ойдин қилиб берса, иккинчи томондан секулярзадалар учун мусулмонларни сафидан қочиш ва ажралишдан бошқа чорани қолдирмайди. Чунки улар фақат аслаха ва ўқни кучи билан мусулмонларга қарши бир иш қила олишларини  ва далилни,ақлни, сўзлашувни  воситасида эмас,балки  фақат аслахани ва ўқни кучи билан мусулмонларни устидан ғалаба қозонишларини  яхши билишади. Аслида улар  хамиша ёлғон билан бошқаларни фариб бериш учун мана бу нарсаларни иддаосини қилиб келишади, лекин хақиқатда эса уларда ўша далил,ақл, сўзлашув мавжуд эмас. Шу сабабли хам улар қўлга киритган хар қандай фурсатларида ўзлари тушиб қолган мана бу тангликдан чиқиб келишни исташади.

Улар хар қандай фурсатда мусулмонлар  билан бирга хамрох бўлишган  ва олдинга юришган сафарларидан ортга қайтишга харакат қилишади ва ортга қайтишга қарор қилишади. Ортга қайтаётган киши қайтадиган мақсади қаерда эканини ва қайтадиган жойини яхши билиши аниқ, тўғрими? Масалан бир шахс сафарга чиқишга қасд қилган,бу шахс албатта қаерга кетаётганини ва хатто қайси нарсани воситасида сафарга чиқишини хам яхши билади.

 Ислом динидан қўлини тортиб бир сўзни ё амални воситасида куфрга қайтмоқчи бўлган шахс, сафар қилиб босиб ўтган мана шунча йўлидан яна қайта ортга қайтишни хохлайди, шу сабабли хам бундай шахс ошкора қаерга қайтаётганини ва қайси нарсани воситасида қайтишини хам яхши билади. Уни воситасида қайтадиган нарсани ва агар бу сўзни айтса ортга қайтишини хам яхши билади, мана бу восита ё фалон амал уни ортга қайтишига сабаб бўлади. Яъни у қаерга қайтиб боришини ва қайси нарсани воситасида қайтиб боришини хам яхши билади. Агар сиз хозир бир шахардан бошқа бир шахарга бормоқчи бўлсангиз, қаерга боришни билмаслигингиз ё нимани воситасида бормоқчи эканингизни билмаслигингиз мумкинми? Мана бундай холатни  бўлиши мумкин эмас. Ортга қайтиш ва иртидод масаласига  мана бундай равиш билан аниқлик киритилиши  лозим.

Мисол тариқасида келтирганда, агар бир мукаллаф шахс шахарни ичида сафарга чиқмоқчи бўлса ва адашиб бошқа шахарга борадиган машинага ё автобусга чиқиб қолган бўлса, мана бу мукаллаф шахс хато қилган ва уни сўзини қабул қилса бўлади ва бу шахсни пиёда қилинади.  Хатто агар у ёлғон айтган тақдирда хам биринчи марта уни гапини қабул қилинади. Аммо агар иккинчи марта мана шу нарсага ўтириб сафарга чиқишни қасд қилган бўлсачи? Мана бу холатда, уни сўзини қабул қилиб бўлмайди. Нима учун? Чунки бу сафар огох бўлган холида ўтирган ва хақиқатда мана бу минтақадан шу  нарсани воситасида сафарга чиқишни қасд қилган.  

Аллох таоло мархамат қиладики: бир сўзни ё амални воситасида муртад бўлишни қасд қилган киши , мана бу икки нарсани воситасида ўзларининг мусулмонларни жамиятида қилаётган сафарларидан орқага қайтиб кетишяпган, улар нима қилаётганликларини жуда яхши билишади, ва улар илмга, огохликка, қасдга, ихтиёрга эга бўлган холда мана бундай сафарга чиқишган; бу ердаги бошқа бир нуқта шуки, мана бундай шахс сафарга кетганлигини ва уларни қўшни бўлиб турган махалласидан бошқа жойга кўчиб кетганини хамма ошкора билади, мана бу шахсни хаётида содир бўлган ошкор ўзгаришни фахмлашган; шу сабабли хам мана бу шахсни яшаётган янги  ошкор маконни фахмлаш учун ўзига хос мутахассисликка хожат йўқ, балки саводли ё саводсиз, ёш ва қари, эркак ва аёл ё хар қандай инсон буни ташхис беришга ва бу шахс махалласини тарк қилиб бошқа жойга кўчиб кетганини фахмлашга қодир.

Демак, бу дунёда очиқ,ошкор суратда ўзини ихтиёри, истаги билан ислом динидан чиққан ва орқага қайтган муртад  кишини ўзгарган маконини хамма мусулмонлар ташхис беришга қодир бўлади. Мураккаб ташхисларга,қазоватларга ва шахсни тўртталик мархаладан ўтказишга эхтиёж бўладиган ўринларда хам, мана бу заминадаги қазоват, ахли фан бўлган мутахассислар томонидан ишонч билан амалга оширилади , натижада эса  мана бу шахслар, мутахассислар бошқалар хам мана бу ўзгартирилган маконни фахмлашларига имконият яратиб беришади. Яъни ахли фан мутахассислари ишонч билан мана бу маконни ошкор қилишади ва мана бу пайтда ўзгартирилган макон хамма учун ошкор ва равшан бўлади.

Агар мана бу шахс ўзини иртидодини ошкор қилмаса ва хеч ким уни иртидодидан хабардор бўлмаса, бу дунёда у муртадлар хукмига шомил бўлмайди ва уни қалбидаги ,ботиний эътиқоди билан уни хеч кимни иши йўқ, балки уни ошкор зохири меъёр бўлиб қолади. Чунки иртидод бу дунёда фақатгина ички, комилан шахсий жиноят хисобланмайди,балки ижтимоъий жиноят хисобланиб зохирий далилларга ва жиноятни исбот қилиш учун мустанадотларга эхтиёжи бор.

(давоми бор………)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(61- قیسم)

حَه،مُسُلمانلَرِنِینگ بُو هِیلدَگِی تَفَکُّر قُدرَتِی وَ بُو هِیل عَقِیدَه وِی قُدرَتِی، بِیر تاماندَن مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر اوُچُون هَمَّه نَرسَه نِی آچِیق- آیدِین قِیلِیب بِیرسَه، اِیککِینچِی تاماندَن سِکوُلارزَدَه لَر اوُچُون مُسُلمانلَرنِی صَفِیدَن قاچِیش وَ اَجرَه لِیشدَن باشقَه چارَه نِی قالدِیرمَیدِی. چوُنکِی اوُلَر فَقَط اَسلَحَه وَ اوُقنِی کوُچِی بِیلَن مُسُلمانلَرگه قَرشِی بِیر اِیش قِیلَه آلِیشلَرِینِی وَ دَلِیلنِی، عَقلنِی،سوُزلَه شوُنِی واسِیطَه سِیدَه اِیمَس،بَلکِی فَقَط اَسلَحَه نِی وَ اوُقنِی کوُچِی بِیلَن مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیشلَرِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی. اَصلِیدَه اوُلَر هَمِیشَه یالغان بِیلَن باشقَه لَرنِی فَرِیب بِیرِیش اوُچُون مَنَه بُو نَرسَه لَرنِی اِدَّعاسِینِی قِیلِیب کِیلِیشَه دِی، لِیکِن حَقِیقَتدَه اِیسَه اوُلَردَه اوُشَه دَلِیل، عَقل، سُوزلَه شُو مَوجُود اِیمَس. شُو سَبَبلِی هَم اوُلَر قوُلگه کِیرِیتگن هَر قَندَی فُرصَتلَرِیدَه اوُزلَرِی توُشِیب قالگن مَنَه بُو تَنگلِیکدَن چِیقِیب کِیلِیشنِی اِیستَه شَه دِی.

  اوُلَر هَر قَندَی فُرصَتدَه هَم مُسُلمانلَر بِیلَن بِیرگه هَمراه بُولِیشگن وَ آلدِینگه یوُرِیشگن سَفَرلَرِیدَن آرتگه قَیتِیشگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی وَ آرتگه قَیتِیشگه قَرار قِیلِیشَه دِی. آرتگه قَیتَه یاتگن کِیشِی قَیتَه دِیگن مَقصَدِی قَیِیردَه اِیکَه نِینِی وَ قَیتَه دِیگن جایِینِی یَحشِی بِیلِیشِی اَنِیق، توُغرِیمِی؟ مَثَلاً بِیر شَخص سَفَرگه چِیقِیشگه قَصد قِیلگن، بُو شَخص اَلبَتَّه قَیِیرگه کِیتَه یاتگه نِینِی وَ حَتَّی قَیسِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه سَفَرگه چِیقِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی.

اِسلام دِینِیدَن قوُلِینِی تارتِیب بِیر سوُزنِی یا عَمَلنِی واسِیطَه سِیدَه کُفرگه قَیتماقچِی بوُلگن شَخص، سَفَر قِیلِیب باسِیب اوُتگن مَنَه شوُنچَه یوُلِیدَن یَنَه قَیتَه آرتگه قَیتِیشنِی هاحلَدِی، شُو سَبَبلِی هَم بوُندَی شَخص آشکارَه قَیِیرگه قَیتَه یاتگه نِینِی وَ قَیسِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه قَیتِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی. اوُنِی واسِیطَه سِیدَه قَیتَه دِیگن نَرسَه نِی وَ اَگر بُو سوُزنِی اَیتسَه آرتگه قَیتِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی، مَنَه بُو واسِیطَه یا فَلان عَمَل اوُنِی آرتگه قَیتِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی. یَعنِی اوُ قَیِیرگه قَیتِیب بارِیشِینِی وَ قَیسِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه قَیتِیب بارِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی. اَگر سِیز حاضِر بِیر شَهَردَن باشقَه بِیر شَهَرگه بارماقچِی بوُلسَنگِیز، قَیِیرگه بارِیشنِی بِیلمَسلِیگِینگِیز یا نِیمَه نِی واسِیطَه سِیدَه بارماقچِی اِیکَه نِینگِیزنِی بِیلمَسلِیگِینگِیز مُومکِینمِی؟ مَنَه بوُندَی حالَتنِی بوُلِیشِی موُمکِین اِیمَس. آرتگه قَیتِیش وَ اِرتِداد مَسَلَه سِیگه مَنَه بوُندَی رَوِیش بِیلَن اَنِیقلِیک کِیرِیتِیلِیشِی لازِم.

مِثال طَرِیقَه سِیدَه کِیلتِیرگندَه، اَگر بِیر مُکَلَّف شَخص شَهَرنِی اِیچِیدَه سَفَرگه چِیقماقچِی بوُلسَه وَ اَدَه شِیب باشقَه شَهَرگه بارَه دِیگن مَشِینَه گه یا اَوتابوُسگه چِیقِیب قالگن بوُلسَه، مَنَه بُو مُکَلَّف شَخص خَطا قِیلگن وَ اوُنِی سوُزِینِی قَبُول قِیلسَه بوُلَه دِی وَ بُو شَخصنِی پِیادَه قِیلِینَه دِی. حَتّی اَگر اوُ یالغان اَیتگن تَقدِیردَه هَم بِیرِینچِی مَرتَه اوُنِی گه پِینِی قَبوُل قِیلِینَه دِی. اَمّا اَگر اِیککِینچِی مَرتَه مَنَه شُو نَرسَه گه اوُتِیرِیب سَفَرگه چِیقِیشنِی قَصد قِیلگن بُولسَه چِی؟ مَنَه بُو حالَتدَه، اوُنِی سوُزِینِی قَبوُل قِیلِیب بوُلمَیدِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی بُو سَفَر آگاه بوُلگن حالِیدَه اوُتِیرگن وَ حَقِیقَتدَه مَنَه بُو مِنطَقَه دَن شوُ نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه سَفَرگه چِیقِیشنِی قَصد قِیلگن.

اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: بِیر سوُزنِی یا عَمَلنِی واسِیطَه سِیدَه مُرتَد بوُلِیشنِی قَصد قِیلگن کِیشِی، مَنَه بُو اِیککِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه اوُزلَرِینِینگ مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِیدَه قِیلَه یاتگن سَفَرلَرِیدَن آرقَه گه قَیتِیب کِیتِیشیَپگن، اوُ نِیمَه قِیلَه یاتگنلِیکلَرِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر عِلمگه، آگاهلِیککَه، قَصدگه، اِیختِیارگه اِیگه بوُلگن حالدَه مَنَه بوُندَی سَفَرگه چِیقِیشگن؛ بُو یِیردَگِی باشقَه بِیر نوُقطَه شوُکِی، مَنَه بوُندَی شَخص سَفَرگه کِیتگنلِیگِینِی وَ اوُلَرنِی قوُشنِی بوُلِیب توُرگن مَحَلَّه سِیدَن باشقَه جایگه کوُچِیب کِیتگه نِینِی هَمَّه آشکارَه بِیلَه دِی، مَنَه بُو شَخصنِی حَیاتِیدَه صادِر بُولگن آشکار اوُزگه رِیشنِی فَهملَشگن؛ شوُ سَبَبلِی هَم مَنَه بُو شَخصنِی یَشَه یاتگن یَنگِی آشکار مَکاننِی فَهملَشِی اوُچُون اوُزِیگه خاص مُتَخَصِّصلِیککَه حاجَت یوُق، بَلکِی سَوادلِی یا سَوادسِیز، یاش وَ قَرِی، اِیرکَک وَ عَیال یا هَر قَندَی اِنسان بوُنِی تَشخِیص بِیرِیشگه وَ بُو شَخص مَحَلَّه سِینِی تَرک قِیلِیب باشقَه جایگه کوُچِیب کِیتگه نِینِی فَهملَشگه قادِر.

دِیمَک، بُو دُنیادَه آچِیق، آشکار صوُرَتدَه اوُزِینِی اِیختِیارِی، اِیستَه گِی بِیلَن اِسلام دِینِیدَن چِیققَن وَ آرقَه گه قَیتگن مُرتَد کِیشِینِی اوُزگرگن مَکانِینِی هَمَّه مُسُلمانلَر تَشخِیص بِیرِیشگه قادِر بُولَه دِی. مُرَکَّب تَشخِیصلَرگه ، قَضاوَتلَرگه اِیختِیاج بوُلَه دِیگن اوُرِینلَردَه هَم، مَنَه بُو زَمِینَه دَگِی قَضاوَت، اَهلِی فَن بوُلگن مُتَخَصِّصلَر تامانِیدَن اِیشانچ بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی،نَتِیجَه دَه اِیسَه  مَنَه بُو شَخصلَر، مُتَخَصِّصلَر باشقَه لَر هَم مَنَه بُو اوُزگه رتِیرِیلگن مَکاننِی فَهملَشلَرِیگه اِمکانِیَت یَرَه تِیب بِیرِیشَه دِی. یَعنِی اَهلِی فَن مُتَخَصِّصلَرِی اِیشانچ بِیلَن مَنَه بُو مَکاننِی آشکار قِیلِیشَه دِی وَ مَنَه بُو پَیتدَه اوُزگرتِیرِیلگن مَکان هَمَّه اوُچُون آشکار وَ رَوشَن بوُلَه دِی.

 اَگر مَنَه بُو شَخص اوُزِینِی اِرتِدادِینِی آشکار قِیلمَسَه وَ هِیچ کِیم اوُنِی اِرتِدادِیدَن خَبَردار بوُلمَسَه، بُو دُنیادَه اوُ مُرتَدلَر حُکمِیگه شامِل بوُلمَیدِی وَ اوُنِی قَلبِیدَگِی، باطِینِی اِعتِقادِی بِیلَن  هِیچ کِیمنِی اِیشِی یوُق، بَلکِی اوُنِی آشکار ظاهِرِی مِعیارِی بوُلِیب قالَه دِی. چوُنکِی اِرتِداد بُو دُنیادَه فَقَطگِینَه اِیچکِی، کامِلاً شَخصِی جِنایَت حِسابلَنمَیدِی، بَلکِی اِجتِمائِی جِنایَت حِسابلَه نِیب ظاهِرِی دَلِیللَرگه وَ جِنایَتنِی اِثبات قِیلِیش اوُچُون مُستَنَدلَرگه اِیختِیاجِی بار.

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(61- قسمت)

بله، همین قدرت استدلال و همین قدرت عقیدتی مسلمین از یکطرف همه چیز را برای منافقین و سکولارزده ها روشن و واضح می کند و از طرف دیگر هیچ راه چاره ای جز فرار و جدا شدن از صف مسلمین برای سکولارزده ها باقی نمی ماند، چون می دانند تنها با زبان اسلحه و گلوله می توانند علیه مسلمین کاری انجام دهند و تنها با زبان اسلحه و گلوله می توانند بر مسلمین غلبه پیدا کنند نه با زبان دلیل، عقل و گفتگو. چیزی که همیشه به دروغ و برای فریب دیگران ادعای آن را دارند در حالی که از هر دلیل، عقل و گفتگویی بری هستند. به همین دلیل این ها هر فرصتی که برایشان پیش بیاید می خواهند از این تنگنایی که در آن قرار گرفته اند بیرون بیایند.

 این ها در هر فرصتی سعی می کنند از سفری که با مسلمین همراه بوده اند و به جلو رفته اند آگاهانه می خواهند که به عقب برگردند و تصمیم می گیرند که برگردند به عقب. مشخص است کسی که می خواهد برگردد می داند مقصدش کجاست و به کجا برمی گردد، درست است؟ مثلاً شخصی که قصد مسافرت دارد قطعاً می داند به کجا می خواهد برود و حتی وسیله ای که می خواهد با آن مسافرت کند را هم خوب تشخیص می دهد.

شخصی که می خواهد از دین اسلام دست بردارد و به وسیله ی گفتار یا عملی به کفر برگردد، می خواهد اینهمه مسافرتی که رفته دوباره به عقب برگردد، برای همین چنین شخصی آشکارا می داند به کجا می خواهد برگردد و با چه وسیله ای هم برمی گردد. وسیله اش را هم می داند، می داند اگر این حرف را بزند به عقب برمی گردد، همین وسیله ی او می شود یا فلان عمل را انجام دهد به عقب برمی گردد. هم می داند به کجا برمی گردد و هم وسیله اش را می داند که با چه وسیله ای می خواهد برگردد. مگر ممکن شما همین الان بخواهید از شهری به شهر دیگری بروید نفهمید که به کجا می خواهید بروید یا با چه وسیله ای می خواهید بروید؟ چنین چیزی غیر ممکن است. اینگونه باید مسأله ی برگشت و ارتداد واضح شود.

به عنوان مثال، اگر شخص مکلفی قصد مسافرت درون شهری داشته باشد و به اشتباه سوار اتوبوس و ماشین شهر دیگری شود، این شخص مکلف اشتباه کرده و می توان حرفش را قبول کرد و او را پیاده نمود. حتی اگر دروغ هم بگوید باز برای بار اول می توان حرفش را قبول کرد. اما، اگر دوباره سوار همان وسیله شد و قصد مسافرت داشت چطور؟ در این صورت، نمی توان حرفش را قبول کرد. چرا؟ چون این بار آگاهانه سوار شده و واقعاً قصد مسافرت به خارج از این منطقه با همین وسیله را دارد.

الله تعالی می فرماید: کسانی که قصد دارند به وسیله ی سخن یا عملی مرتد شوند، و با این دو وسیله مسافرت خودشان را از جامعه ی مسلمین به عقب شروع کرده اند و به عقب بر می گردند، آگاه هستند که دارند چکار می کنند، و از روی علم، آگاهی، عمد و اختیار اقدام به چنین مسافرتی می کنند؛ و نکته دیگر اینکه، همه آشکارا می دانند که چنین شخصی مسافرت کرده و از جامعه و محل و همسایگی آن ها به محل دیگری کوچ کرده، و این تغییر آشکاری که در زندگی شخص رخ داده را فهمیده اند؛ برای همین است که فهمیدن تغییر مکانِ آشکارِ محل زندگی این شخص نیاز به تخصص خاصی ندارد بلکه، برای باسواد و بی سواد، پیر و جوان ، زن و مرد و هر انسانی قابل تشخیص است که این شخص این محل را ترک کرده و به جای دیگری مسافرت و کوچ نموده است.

پس، در دنیا مرتد کسی است که، به صورت علنی و آشکار، با میل و اختیار خود از دین اسلام خارج می شود و به عقب برمی گردد و همه ی مسلمین این تغییر مکان را می توانند تشخیص دهند. و درمواردی هم که نیاز به تشخیص و قضاوت پیچیده و گذراندن شخص از مراحل چهارگانه دارد باز قضاوت در این زمینه که توسط متخصصین اهل فن با یقین انجام شده این افراد و متخصصین این امکان را به دیگران می دهند که دیگران هم این تغییر مکان را متوجه شوند. یعنی متخصصین اهل فن  با یقین این تغییر مکان را آشکار می کنند و آنوقت است که این تغییر مکان برای عموم هم روشن و آشکار می شود.

اگر چنین شخصی ارتداد خودش را علنی نکند و کسی از ارتداد او باخبر نشود، در دنیا مشمول حکم مرتدین نمی شود و کسی کاری به قلب و اعتقاد درونی او ندارد بلکه، ظاهر آشکار او معیار قرار می گیرد. چون ارتداد در دنیا فقط یک جرم درونی و کاملاً شخصی نیست بلکه، جرمی اجتماعی است و نیاز به قرائن ظاهری، دلایل و مستندات برای اثبات جرم دارد.

(ادامه دارد……)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(21- қисмат)

2-Мовриди дигарики дар миёни муслимин тавассути ахзоби секуляри дохилий ва дорудастайи мунофиқини бумий ё секулярзадахо табдил ба жибт ва “илох” шуданд марзхойи астки тавассути сойкис ва пику таррохий шуданд ва парчамхойики бар ин сарзаминхо тахмил шудандки; бониёни жиноят ва тақсими сарзаминхойи муслимин ва хатто ақвоми ек мантақайи мушаххас шуданд. Ақвоми чун курдхо, тожикхо, балучхо ва ……жолиб аст бидонидки намоди аксари парчамхойи ин кишвархо хам нишон аз новъи тутампарастийи жохилият аст. Еки буз ва еки иқоб гузоштанд хамон чизхойики ба унвони тутам мепарастидандки дар жохилияти худишон ба он эхтиром мегузоштанд. Мисли намодики курдхойи секуляри эрон ва ироқ ва ……аломат ва намоди шайтонпарастхойи язидийки бар сардари лолиш истефода мекунандро расман намоди парчами худишон карданд ва ин расман намоди шайтонпарастий аст. Хамон шиклироки ба шикли хуршид дароварданд дақиқан бар сардари лолиш қарор дорадки қиблайи шайтонпарастхойи язидий аст ва хам акнун, муслимини бечора хамонро дар хонаш нигах медорад ва гохи ба он таъзим мекунад ва эхтиром мегузорад ва онро ба унвони намоди хамнажодхо ва ватани худиш ба жойи аллох пазирофта аст.

Мовриди дигар табдил намудани авлиёйи аллох ва солихин ба жибт ва “илох” мебошад. Дар холики инхо аз чанин “илох”созий бехабар буда ва рози ба он нестанд. Мисли Ийсо ибни Марям ва соири пайғамбарон алайхимуссалом ва бисёри аз обидин ва авлиёйи солихи аллох. Инхо ба чанин “илох”созий рози нестанд ва дар рузи қиёмат хам аз чанин касони бароат мекунанд. Аммо касони дар хамин дунё онхоро табдил ба худо ва илох карданд.

2-Хизб ва маромномайи хизбики тавассути иддайи табдил ба илох ва худойи дуруғин шуда аст инхам еки аз “илох”хойи навзухури сарзаминхойи исломий аст, хизбики ба жойи аллох, шариат ва қонун ва барномайи вижа, онхам бар халофи қонуни шариати аллох, барои худиш невишта ва мардумро ба суйи хизб ва маромномайи худ даъват мекунанд. Мардумони хамки ин бахш аз қавонинишро ба жойи қавонини аллох пазирофтанд, ба хамин андоза аз қавонини аллох худишонро дур карданд, ва бидуни таважжух ба қонуни шариати аллох банда ва абди хизб ва маромномайи хизбий шуданд ва дар рохи хизб ва қавонини куфрий ва секуляристийи он хозир хастанд мушкилоти зиёдийро тахаммул кунанд ва хатто худишонро дар рохи хизб хам бидиханд.

Барои мо оддий шудаки хийли аз атрофиёни мо ба хотири фалон хизби секуляр аз мо, аз хохар ва бародаришон ва қовм ва хеши худишон хам мегузоранд, фард аз аллох ва қуръон ва суннати сахих ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва онхамма аимма ва бузургони солих ва ахли фиқх ба нафъи еки аз ахзоби дини секуляризм мегузорад пас гузашт аз мо оддист.
(идома дорад…..)