Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(25- қисмат)
Шарт астки ибтидо шахс бояд баъди аз шайтон тамоми тоғутхо ва “куффори аслийи шиш гона”: 1-аллазина хаду , 2- вассобеин,3-ваннасоро,4-валмажус, 5-валлазина ашроку (хаж/17) ва 6- дастайи муртаддин:
مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ (مائده/54)
Ва тамоми худоён ва қавонини башарийи тўлид шуда тавассути ин тоғутхоро нафий ва рад кунад, бо тей кардани ин мархала астки новбат ба исботи аллох ва иймон ба аллох ва қонун ва шариати аллох мерасад; ва то замоники шахс ин шартро анжом надода наметавонад иддао кунадки исломи комилро пазирофта аст.
Танхо дар сурати куфр ба тоғут ва рад кардани тамоми илоххойи тўлид шуда тавассути ин тоғутхо ва сипас иймон ба аллох астки “ла илаха” ва “иллаллох” сурат воқеий ва айний ба худиш мегирад. Дар оёти қуръон, каламоти
«لَا تُطِعْ» (احزاب/۱)، «لاتُطیعُوا»(شعراء/۱۵۱)، «لاتَتَّبِع» (مائده/۴۹) و «لاتَتَّبِعُوا» (بقره/۱۶۸)
бисёр ба чашм мехурадки дастур ба адами пейравий аз тоғутхост. Хамчунонки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:
«مَنْ قال لا إِلهَ إِلاَّ اللَّهُ محمدا رسولُ اللَّه، وَكَفَرَ بِما يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ، حَرُمَ مالُهُ وَدَمُهُ، وَحِسابُهُ على اللَّه تعالى»[1]
Хар каси бигуяд ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох ва кофар ва бебовар гардад нисбат ба тамоми ончи ғейри аз аллох ибодат мегардад, дар ин сурат астки хун ва молиш бар муслимин харом мешавад ва даруни қалбиш хам амри аст марбат ба аллохки мо чизи аз он намедонем.
Диққат кунид дар мовриди ек кофар сухбат мекунемки мехохад вориди ислом шавад на мусалмоники олуда шуда аст. Кофарики бигуяд ла илаха иллаллох ва Мухамммадур росулуллох аммо нисбат ба тамоми ончи ғейри аз аллох ибодат мешавад яъни куфр ба тоғут надошта бошад дар ин сурат, хун ва молиш бар муслимин харом намешавад; чун чанин шахси аслан вориди ислом нашуда аст. Аммо агар вориди ислом шавад ва бебовар ба тоғут хам набошад ва ле мо надонем дар қалбиш чи мегузорад мисли мунофиқин ё куффори пинхони дохилий адойи муслиминро дар ибодатхойи зохирий дар биёварад; дар ин сурат, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфта дар қалбиш амри марбут ба худост ва мо чизи аз он намедонем ва кори ба қалбиш надорем. Аммо, агар зохиран ва ошкоран куфр ба тоғут надошта бошад наметавонем чанин шахсиро вориди доирайи ислом кунем. Мо наметавонем касиро мусалмон бидонемки бигуяд яхудийхо ё зардўштийхо ё секуляристхо ё насроний ва собеинро қабул дорем ва ба онхо куфр накарда бошад.
(идома дорад……)
[1]مسلم23/ الألباني، صحيح الجامع 6438
