وَاعْتَصِمُوا

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(136- قیسم)

حَقِیقَتدَه رَهبَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ  وَسَلَّمدَن سُونگ شوُندَی بِیر کَنَل بوُلِیب، مُسُلمانلَرنِینگ اوُلَمالَرِی وَ اَهلِی حَل وَ عَقد شوُراسِی اوُنِی اوُشَه زَمان وَ مَکاندَگِی مُسُلمانلَر اوُچُون جَمِیعیَتدَگِی اِجرائِی وَ حُکوُمَتِی اِیشلَردَه اِسلام دِینِینِینگ قانوُنلَرِینِی بَیان قِیلِیش اوُچُون سَیلَیدِی، شُبهَه سِیز بوُندَی قانوُنلَرنِی بَیان قِیلِیش وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی قَندَی تَطبِیق قِیلِیش اوُچُون مَنَه بُو رَهبَر اِیختِیاج بوُلَه دِیگن شَرعِی عِلمگه بِیر قاضِی وَ مُجتَهِدنِی اَندازَه سِیچَه اِیگه بوُلِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، فَقَطگِینَه مَنَه بوُندَی واجِب شَرط بِیلَن مُسُلمانلَرنِینگ حاکِمِی وَ رَهبَرِی اوُزِینِی اَصلِی جایگاهِینِی قوُلگه کِیرِیتَه دِی. مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب”  بُو جایگاه مَنَه بوُندَی شَرطلَر آرقَه لِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی وَ مَنَه بُو شَرطلَر هَم واجِب بوُلَه دِی، مَگَرَم ضَرُورَت وَ اِضطِرارِی حالَتدَه واجِب بوُلمَسلِیگِی موُمکِین.

مَنَه بوُندَی شَرعِی کَنَللَرگه کوُرَه اوُزِینِی مَوجُود وَضِیعیَتِیدَه سَیلَنگن مَنَه بُو اَمِیرنِی وَ رَهبَرنِی حُکمِی بارَه سِیدَگِی مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود زَمانِی وَ مَکانِیدَگِی شَرائِط اوُچوُن اَلله نِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دَستوُرلَرِی قوُیِیدَگِیچَه بوُلَه دِی، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1] “کِیمکِی مِینگه اِطاعَت قِیلسَه، اَلبَتَّه اوُ اَلله گه اِطاعَت قِیلِیبدِی. کِیمکِی مِینگه اِطاعَت قِیلمَسَه، اَلبَتَّه اوُ خُداگه اِطاعَتسِیزلِیک قِیلِیبدِی. کِیمکِی اَمِیرِیگه اِطاعَت قِیلسَه، مِینگه اِطاعَت قِیلِیبدِی. کِیمکِی اوُنِی اِطاعَتِیدَن باش تارتسَه، اَلبَتَّه اوُ مِینِی اِطاعَتِیمدَن باش تارتِیبدِی. ” صَحِیح بُخارِیدَه مَنَه بُو حَدِیثنِی دَوامِی باشقَه لَفظ بِیلَن کِیلتِیرِیلگن:  وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ» اَلبَتَّه اِمام قَلقاندوُر. اوُنِی دِفاع قِیلِیشَه دِی وَ اوُندَن پَناه تاپِیشَه دِی. شوُندَی بوُلگچ اَگر اوُ خُدادَن قوُرقِیب عَدالَتگه اَمر قِیلسَه، مُکافاتگه سَزاوار بوُلَه دِی. وَ اَگر بوُنِی تِیسکَه رِیسِینِی اَمر قِیلسَه، گوُناهکار بوُلَه دِی.

اِیندِی اوُنگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک اَلله وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه اِطاعَت قِیلِیشنِی اوُرنِیگه اوُتَه دِیگن وَ مُسُلمانلَر اوُچُون قَلقان حُکمِیدَه بوُلَه دِیگن مَنَه بُو اَمِیر وَ رَهبَر، مُسُلمانلَر اِیگه بوُلگن اوُزِیگه خاص زَمان وَمَکاندَگِی شَرائِطدَه، مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِینِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِینِی وَ مِنطَقَه وِی حَلقَرا شَرائِطنِی اِعتِبارگه آلگن حالدَه، شوُندَی حُکم وَ رَوِیشنِی اِرایَه بِیرِیشی موُمکِینکِی، مَنَه بُو حُکم وَ عَمَلنِی حِکمَتِی بِیزلَر اوُچُون رَوشَن بوُلِیشِی یا بوُلمَسلِیگِی یاکِی دُشمَننِینگ اِیچکِی وَ تَشقِی رُوحِی جَنگِی مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه تَفَرُّقنِی وَ زَلِیللِیکنِی اِیجاد قِیلَه دِیگن شُبهَه لَرنِی تَرقَه تِیشِیگه سَبَب بوُلِیشِی موُمکِین.

مَنَه بُوندَی حالَتدَه اِینگ مُهِم مَسَلَه  وَ نازِیک اِیش، رَهبَرنِینگ اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی یوُلِی آرقَه لِی سَیلَه نِیشِیگه باغلِیق بوُلَه دِی، اَگر مُسُلمانلَر اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی کَنَلِی آرقَه لِی وَ اِسلامِی شَرائِطگه کوُرَه فَقِیه وَ مُجتَهِد رَهبَرنِی سَیلَشگن بوُلسَه، مُسُلمانلَرنِینگ دِینِی، جانِی،ناموُسِی وَ مالِی وَ وَطَنِی اوُنِینگ قَندَی قَرار چِیقَه رِیشِیگه چَمبَرچَس باغلِیق بوُلَه دِی، اَلبَتَّه بوُ یِیردَه اوُنگه سَمع وَ طاعَه قِیلِینِیشِی کِیرَک، بِیزلَر دَلِیلِیدَن خَبَردار بوُلگن یاکِی بوُندَی سِیاسَتلَرنِی حِکمَتِیدَن  بِیزلَر بِی خَبَر بوُلگن تَقدِیردَه هَم؛ اِینگ مُهِم نَرسَه مَنَه بوُندَی رَهبَرنِی بَرابَرِیدَگِی بِیزلَرنِینگ عَمَلدَگِی وَحدَتِیمِیز وَ اِعتِمادِیمِیز حِسابلَه نَه دِی.

حُدَیبِیَه صُلحِیدَگِی پَیماننِی بَرابَرِیدَه مُؤمِنلَر بِیلدِیرگن مُناسَبَتنِی مِثال کِیلتِیرِیش آرقَه لِی – اوُلَرنِی آرَه سِیدَه مُنافِقلَر حاضِر بوُلِیشمَه گن – اَیتَه یاتگن سوُزلَرِیمِیزگه جان بَغِیشلَیمِیز: قُرَیش سِکوُلارِیستلَر بِیلَن توُزِیلگن حُدَیبِیَه پَیمانِیدَه اِینگ کَتتَه اِمتِیاز مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه بِیرِیلگه نِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، حَتَّی رَهبَر بُو یِیردَه بَعضِی بِیر چِیکِینِیشلَرگه هَم رُحصَت بِیرگن اِیدِیلَر، اوُندَگِی بَندلَرگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِینگ جُودَه کوُپ اِعتِقادلَرِی کوُرمَسلِیککَه آلِینَه دِی وَ بوُندَن تَشقَه رِی مَککَه دارُ الکُفرِیدَن مُهاجِر بوُلِیب کِیلِیشگه مُوَفَّق بوُلگن مُسُلمانلَرنِی یَنَه  قَیتَه دَن مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه قَیتَه رِیش بارَه سِیدَه هَم عَهد قِیلِینَه دِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم قُرَیشلِیک مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه بِیرگن اِیمتِیازلَردَن بِیرِی،پَیماننامَه دَن بِسمِ الله کَلِیمَه سِینِی حَذف قِیلِیش وَ اَلله نِینگ رَحمَن وَ رَحِیم صِیفَتلَرِینِی اوُچِیرِیب تَشلَش بوُلگن اِیدِی.  رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم الله نِی صِیفَتِی حَذف قِیلِینِیشِینِی آرقَه سِیدَن اوُزلَرِینِینگ خُدانِی پَیغَمبَرِی صِیفَتِیدَگِی ناملَرِینِی هَم حَذف قِیلَه دِیلَر یاکِی جابان کوُردِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی فَرزَندِی اَبُو بَصِیرنِی کافِرلَرنِی قوُلِیگه تاپشِیرَه دِیلَر یاکِی حَج وَ باشقَه نَرسَه لَرنِی یَرِیم یوُلدَه قالدِیرِیب قوُیِیش آرقَه لِی مَککَه دَگِی مُشرِک وَ سِکوُلار کافِرلَرگه اِیمتِیاز بِیرَه دِیلَر وَ آرتگه چِیکِینَه دِیلَر، بُو یِیردَه مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه تَرتِیبسِیزلِیکلَرنِی وَ تَفَرُّقنِی آلدِینِی آلَه دِیگن نَرسَه، اوُلَرنِینگ اِیمانِی وَ شَرعِی کَنَلگه کوُرَه سَیلَنگن رَهبَرگه نِسبَتاً اِعتِمادِی، اِیشانچِینِی مِعزانِی حِسابلَه نَه دِی، اوُلَر مَنَه بُو رَهبَرنِینگ اوُزِیدَن کوُرَه هَم یُوقارِیراقدَگِی ذات آرقَه لِی نَظارَت قِیلِینِیشِیگه اِیشانِیشَردِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم اوُلَر بوُندَی رَهبَرگه نِسبَتاً اوُزلَرِینِی سَمع وَ طاعَه لَرِینِی اِعلان قِیلگن اِیدِیلَر.

(دوامی بار…….)

---

[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(136- قسمت)

رهبر پس از رسول الله صلی الله علیه وسلم در واقع کانالی است که شورای نخبگان و اهل حل و عقد مسلمین آن رابرا ی تبیین قوانین دین اسلام  در اموراجرائی وحکومتی جامعه برای مسلمین آن زمان و مکان انتخاب می کند، و بدون شک برای تبیین چنین قوانینی و چگونگی تطبیق قانون شریعت الله این رهبر باید از علوم شرعی مورد نیاز به اندازه ی یک قاضی و مجتهد وارد باشد، و تنها با چنین شروط واجبی است که حاکم و رهبر مسلمین جایگاه اصلی خودش را به دست می آورد. مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب” این جایگاه با چنین شروطی به دست می آید و این شروط هم خود به خود واجب می شوند مگر در حالت اضطرار و ضرورت.

اینطوری حکم و روشنگریهای چنین امیر و رهبریتی که از چنین کانال شرعی انتخاب شده، در وضع موجود خودش، دستور الله و رسول صلی الله علیه وسلم برای ظروف زمانی و مکانی موجود مسلمین محسوب می شود، رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1]«هركس، از من اطاعت كند، همانا از خدا اطاعت كرده است. و هركس از من نافرماني كند، همانا از خدا نافرماني كرده است. و هركس از اميرش، اطاعت كند، يقيناً از من اطاعت كرده است. و هركس كه از او نافرماني كند، يقيناً از من نافرماني كرده است. در لفظ دیگر در صحیح بخاری در ادامه این حدیث آمده است: وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ» همانا امام، سپر است. از او دفاع مي كنند و به او پناه مي برند. پس اگر به خدا ترسي و عدالت، امر کند، شایسته ی پاداش مي شود. و اگر خلاف آن، امر كند، گناهكار مي شود.

حالا این امیر و رهبری که اطاعت از آن به منزله ی اطاعت از الله و رسول الله صلی الله علیه وسلم محسوب می شود، و حکم سپر برای مسلمین را دارد، ممکن است درشرایط زمانی و مکانی خاصی که مسلمین درآن هستند، با توجه به وضع موجود مسلمین و نیازهای روز مسلمین و شرایط منطقه ای و بین المللی، حکم و روشی را ارائه بدهد که ممکن است حکمت چنین حکم و عملی برای ما روشن باشد یا نباشد، و یا شبهاتی به وجود بیاید که جنگ روانی دشمنان داخلی و خارجی برای ایجاد تفرق و ذلیلی میان مسلمین به آن دامن بزنند.

در چنین حالتی مهمترین مساله و حساس ترین امر، به مرحله ی انتخاب رهبر از طریق یکی از 3 ابزار بر می گردد، اگر مسلمین از کانال شورای اولی الامر و طبق شرایط اسلامی یک رهبر فقیه و مجتهدی را انتخاب کردند که حفظ دین، جان، ناموس، مال و وطن مسلمین به چگونگی تصمیمات او بستگی دارد، باید سمع و طاعه هم برای او باشد، در سیاست هایی که دلیلش را می دانیم و یا از حکمت چنین سیاستهائی بی خبریم؛ مهم اعتماد و وحدت عمل در برابر چنان رهبریتی است.

با یک مثالی از واکنش مومنین در برابر پیمان صلح حدیبیه – که منافقی در میانشان نبود- به این گفته ها جان می دهیم و ملموسترش می کنیم: می دانیم که در پیمان حدیبیه با سکولاریستهای قریش، امتیازات بزرگی به کفارمشرک و سکولار داده شد، و حتی تنزلاتی از جانب رهبریت صورت گرفت که بر اساس بندهای آن بسیاری از معتقدات مسلمین نادیده گرفته شدند، و علاوه بر آن تعهد می شود مسلمینِ مهاجرِ از دارالکفرِ مکه دوباره به کفار مشرک و سکولار تحویل داده بشوند و غیره.

یکی از امتیازاتی که رسول الله صلی الله علیه وسلم به کفار مشرک و سکولار قریش می دهد حذف کلمه بسم الله و پاک کردن صفات الرحمن و الرحیم از ابتدای پیمان نامه ست. رسول الله صلی الله علیه وسلم با حذف صفات الله، نام خودش را هم به عنوان پیامبر خدا حذف می کند، علاوه بر این با تحویل دادن مسلمین به کفارمثل قضیه ی ابوبصیر فرزند جابان الکوردی رضی الله عنهما، یا نیمه کاره گذاشتن حج وغیره  امتیازاتی را به کفار مشرک و سکولار مکه  می دهد و تنازلاتی را انجام می دهد که تنها عاملی که باعث جلوگیری ازاغتشاش و تفرق میان مسلمین می شود ایمان آنها و میزان اعتماد و اطمینان مومنین به رهبریتی است که از کانال شرعی آن انتخاب شده است، و مطمئن بودند این رهبریت تحت کنترل قدرتی بالاتر از خودش است، و سمع و طاعه خودشان رانسبت به چنین رهبریتی اعلام کرده اند.

(ادامه دارد……..)

---

[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(16- қисмат)

Ва ин мусалмони бечораки мумкин аст дар зиндагийи оддий ва мустақилли худиш инсони содиқ ва ростгуйи хам бошад, бо такрори рузона ва хатто соат ба соат дуруғхойи тўлид шуда тавассути “ мусалласи дуруғсоз”ки – имруза бо устоди хар чи тамомтар аз тариқи шабакахойи мохвораий ва мажозий нашр мешаванд – худишро ба чанон даражайи мерасонадки назди аллох таоло исмиш тахти унвони каззоб невишта мешавад чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: وإِيَّاكُمْ والْكَذِبَ، فَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ، وإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارِ، ومَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَكْذِبُ ويَتَحَرَّى الْكَذِبَ حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ كَذَّابًا.^[1]

Ва аз дуруғ пархез кунид. Чун дуруғ ба фужур хидоят мекунад ва фужур ба оташ хидоят мекунад ва хамиша шахс дуруғ мегуяд ва дуруғро талаб мекунад ва дунболи дуруғ аст то инки назди худованд каззоб ( дуруғгу) невишта шавад.

Панох бар аллох гох шахс мумкин аст намоз ва кор ва тафрихи фарзандон ва хонувода ва ғейрихро бархам мезанад ва бо ажала худишро ба ахбор ва тахлилхо ва мизгирдхойи “ мусалласи дуруғсоз” мерасонад ва баъад хар ончироки аз шайтон ва ёрониш ёд гирифта хўроки сухбатхойи худиш бо дигарон, ва хатто жарру бахс ва даргирий ва раги гардан кулуфт кардан ва чашм қирмиз кардан барои атрофиён ва соирин мекунад. Субханаллох.

Дар холики аллох таоло ба мўъминин амр мекунадки аз худо битарсид ва хамгом бо ростин ва содиқон бошид:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ (توبه/119)

Ба хамин содагиЙ ва бо ғафлати ночиз ек  мусалмон жузви “ мусалласи дуруғсоз” хо мешавад. Ва жомеъа хар чи аз мавозини шаръий ва қобили эътимоди худ яъни “ се абзори” бартар ва вазоифиш дар баробари “ се абзори” бартар ғофил бошанд ва ин шойеъот бештар дахан ба дахан шуда ва ба дигарон сироят кунад ин мусалмони бечора ба хамон андоза бештар гунохкор ва тобеъи шайтон ва коргари бемузди бозори онхо ва оқибат ба шар мешавад,ва гох шойеъайироки ин бечора мунтақил карда замоники миёни мардум рад ва бадал мешавад чизхойи ба он изофа мешавад ва аз кох ба кухи мубаддал мешавад ва дар хидмати шайтон ва ёрониш садамоти сангиниро ба худиш ва муслимин ворид мекунадки ин бечора табдил мешавад ба сардаста ва саргурухи барои баъди аз худиш

« وَالَّذِي تَوَلَّىٰ كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ » (نور/11)

Ва хатто бо тахрифот ва муболағагуйи ва жаъал бахши аз воқеиятхойи хабар ва изофа шудани чизхойи ба он, рохи расидани хақоиқики аз суйи “ се абзор” ба мардум мерасонадро бо шак ва шубха ва дуруғхо мушкил ва хатто масдуд мекунад, ва дар ин сифати мушаххас ,шабихи он ситамгарони мешавандки мардумонро аз рохи худо боз медоранд, ва дар масири тўвхид садхо ва монеъхо ижод мекунанд, ва дар дилхойи мардум шакхо ва гумонхо меандозанд то ононро мунхариф кунанд ва ба онхо рохи худоро каж ва нодуруст нишон диханд.

. الَّذِینَ یَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللّهِ وَیَبْغُونَهَا عِوَجاً (اعراف/45)

Шахс бояд бидонад ва хушёр бошадки шойеъот бархалофи бисёри аз хақоиқ бисёр зуд дар жомеъа пахш мешаванд: ( имоми тобеин) Хасан Басрий рохимахуллох дар таъйиди ин сухан чанин нақл мекунадки: “ Дар Басра марди аз мажлисимон хориж шуд ва гуфт: акнун мар дуруғиро миёни чанд нафар матрах мекунам ва он вақт шумо нигох кунид баъди аз андак замони хатто ба гуши кудакон хам мерасад ва ба рад ва бадал кардани он мепардозанд. Он мард худиш гуфт хануз ба хонам нарасида будамки он қадар ин сухани сохтаги худамро аз ин ва он шанидамки худам тасаввур кардам ин сухан хақиқат дорад! ^[2]

Пас шахс ба хамин содаги метавонад табдил бишавад ба саргурухи хатарнокки хар чи зери мажмуъаш бузургтар ва васиътар мешавад уро бештар дар мурдоби гунох ва азоб фуру мебурд. Валлохул мустаъан.

Ва замоники аллох таоло дар рузи қиёмат эълом мекунад:

هَذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ (مائده/119) 

Имруз рузи астки танхо ростийи ростгуён бадишон суд мерасонад; ин бечора ва коргари бемузди шайтонки бо такрори хазорон дуруғи шабакахойи мохвораий ва мажозий ва инсонхойи мариз исми худишро ба унвони каззоб назди аллох таоло сабт карда дар ин рузи қиёмат чи холи бояд дошта бошад?

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه/ بخاری 6094

[2] بهجة المجالس و أنس المجالس (2/579).

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

 (135- қисм)

Албатта кофирлар билан қандай  муомала қилишдаги бу  ўзгаришлар  хам оддий бир нарса, чунки турли-хил замон ва маконлардаги мусулмонларнинг қудрати кам ё кўп бўлиши мумкин, ёки мушаххас мақсадларни қўлга киритиш учун мусулмонлар ўзлари яшаб турган кунни сиёсий шароитига ва ўша минтақадаги тоғут хукуматларни тутган ўрнига ва халқаро шароитга муносиб холда, аллохнинг шариатидаги қонунларни собит усулларига эргашиш билан мақсадларига етиш учун янги шевалардан фойдаланишлари хам мумкин.

 Очиқ- ойдин кўриниб турганидек, мана бу маъдандан  мусулмонларнинг кундалик эхтиёжига муносиб холда фойдаланилиши керак бўлган пайтда, аллохни қонунида келажак йилларда қандай фойдаланиш кераклиги борасида дастурлар бериб кетилган деб фикрлаб бўлмайди, ёки хос бир макон ва замондаги даврда қўлланган равишни янги кунни эхтиёжлари ва уни макон ва замонидаги шароитини хисобга олмасдан туриб ана ўша равишни келажакка намуна сифатида ироя бериб бўлмайди; балки аллохни шариатидаги қонунлар собит усулларни таништириш орқали мана бу маъдандан қандай қилиб фойдаланишни – харбий ишлар ва транспорт, тиббиётга оид ёки бундан бошқа  ишларда – уч абзорни каналидаги улил амр шўросини ижтиходига топширган, мана бу уч абзорни бири мусулмонларнинг мавжуд вазиятига ва  кофирларни жамиятидаги  минтақавий ё халқаро  шароитига муносиб холда, мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига мос равишда ўзини вохид ижтиходини амир ва рахбарни тили орқали мусулмонларга ироя беради.

Бу ерда уч абзорни бири орқали вужудга келган рахбарият қалқонга айланади, хар қандай иш бўйича унга ва уни химояси остидаги ташкилотларга яъни улил амр мутахассисларига мурожаъат қилиниши керак:

   وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)

Қачон уларга (жангга кетган мусулмон аскарлар хақида) тинчлик ёки хавфу- хатар (яъни ғалаба ёки мағлубият) хабари келса , уни ёйиб юборадилар. Агар (улар ўзларига келган хабарни хар кимга ёйиб юрмасдан) пайғамбарга ё ўзларидан бўлган бошлиқларигагина етказганларида эди, уни ( яъни мана бу хабарни хақиқатини) билмоқчи бўлган кишилар ўшалардан билган бўлар эдилар. Агар сизларга аллохнинг фазлу мархамати бўлмаса эди, (яъни аллох ўз мархамати билан сизларни иймондан устивор қилмаса эди) айрим кишилардан ташқари хаммангиз шайтонга эргашиб кетган бўлар эдингиз.

Шу нарса аниқки, сизлар мана бу рахбариятга ва улил амр шўросига қанчалик эътимод қилсангиз, уларнинг душманни баробаридаги ўзгарувчан дипломатикасини меъзонига хам шунчалик эътимод қиласизлар. Мусулмонларнинг мавжуд вазиятига ва кундалик эхтиёжларига муносиб бўлган мана бу ўзгаришларни хикматини тушуниб етасизларми ёки амниятий ва жахоний масалалар каби бу ўзларишни хикматини фахмламайсизларми, буни фарқи йўқ. Нима учун рахбарият мадина паймонида мана шунча имтиёзларни яхудийларга берганини ёки худайбия паймонида мушриклар ва қурайш секуляристларига ана ўшанча имтиёзлар берганларини  фахмлайсизларми ё фахмламайсизларми, бу мухим эмас, энг мухими сиз рахбариятга ва мутахассисларнинг  улил амр шўросига бир қалқон каби эътимод қиласизлар, мана шу энг мухим нарса.

Шунинг учун хам шу нарсага диққат билан эътибор берилиши керакки, уч абзордан бири учун танланган рахбарият шаръий канал орқали танланган бўлиши лозим, чунки бизлар динимизни ва жонимизни,номусимизни,обрўйимизни,молимизни ва дунёйимизни уни қўлига топширамиз, бу дунё охиратимизни экинзори хисобланади, у шундай  бир қалқон бўлиши керакки,уни панохида кофирлар ва уларнинг куфр қонунларидан омонда бўлишга ва уни ортида туриб жиход қилишга имкон топайлик.

 Имоми Қуртубий рохимахуллох 7 чи хижрий асрда бундай рахбарият хақида айтадики:

 «أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ»

“Уни илми шу даражада бўлиши лозимки, у мусулмон умматидаги қозилардек қобилиятга эга бўлсин, буни кетидан у мужтахид бўлиши хам керак, яъни у бошқалардан фатво сўраб ўтирмаслиги лозим, мана бу нарсаларга мусулмон уламоларини хаммаси иттифоқ қилишган.”

Яъни то еттинчи асргача бўлган даврда фиқх уламоларининг исломий жамиятни рахбари борасидаги фикри шу бўлган, агар баъзи фиқх уламолари қуйидагиларни айтган бўлса: агар рахбар етарли илмга эга бўлмаса, яъни динда ижтиход қилиш даражасига етмаган бўлса, аммо исломий мазхаблардан бири бўйича мужтахид даражасига етган бўлса, у рахбар бўла олади, бу ерда умуман изтирор ва зарурат сабабли бўлади, зарурат хукми сабабли мана бу танозулга рози бўлинади, бўлмасам оддий холатда имоми Қуртубий баён қилганидек мусулмонларнинг рахбари ва имоми фақих мужтахид бўлиши керак. Агар шундай бўлмайдиган бўлса, хохланса ва хохланмаса хам, эрта ё кеч бўлса хам уламолар бир табақани ташкил қилишади ва хокимлар бир табақани ташкил қилишади, оли саъудга  ва оли шайхга ўхшаб уларнинг хар бири ўзини фазосида сайр қилиб юришади ва масалаларга бир хил назар билан қарашади,башариятнинг  бутун тарихи  давомидаги  хар мазхабнинг уламолари бир табақага ва хокимлар хам бир табақага ажралган холатда , бу ер  хамиша фасод манбаъси бўлган. Фиръавнни давридаги балъам баъуро табақасидан тортиб сосонийлар асридаги рухонийлар ва хокимлар табақасигача ёки насронийларнинг рохиблар табақаси ё европадаги хокимлар табақаси бунга мисол бўла олади…….. бу яъни юмшоқ ва қўпол секуляризмни бир  нави бўлиб  мазхабий таълимотлар йўли орқали одамларни алдаш ва фариб бериш билан озиқлантирилган. Бу нарсадан  хозирни ўзида махаллий муртад секуляристлар бутун жахон босқинчи секуляр кофирларини химояси остида мусулмон диёрларида умумий сафарбарлик ва авом халқни фариб бериш учун фойдаланишяпти.

Душман мана бу иккита жихозланган табақани ташкил қилишга муваффақ бўлган пайтда, аста- секинлик билан уламолар хокимлар томонидан суистефода қилинади ва амалли уламоларни четланиши билан майдон уламойи суъ варрувайбиза, аимматул музиллин ва дуъату ала абваби жаханнамга очилади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(135- قیسم)

اَلبَتَّه کافِرلَر بِیلَن قَندَی مُعامَلَه قِیلِیشدَگِی بُو اوُزگه رِیشلَر هَم عاددِی بِیر نَرسَه ، چوُنکِی توُرلِی – هِیل زَمان وَ مَکانلَردَگِی مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِی کَم یا کوُپ بوُلِیشِی موُمکِین، یاکِی مُشَخَّص مَقصَدلَرنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون مُسُلمانلَر اوُزلَرِی یَشَب توُرگن کوُننِی سِیاسِی شَرائِطِیگه وَ اوُشَه مِنطَقَه دَگِی طاغُوت حُکوُمَتلَرنِی توُتگن اوُرنِیگه وَ حَلقَرا شَرائِطگه مُناسِب حالدَه، اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی ثابِت اوُصُوللَرِیگه اِیرگه شِیش بِیلَن مَقصَدلَرِیگه یِیتِیش اوُچُون یَنگِی شِیوه لَردَن فایدَه لَه نِیشلَرِی هَم موُمکِین.

 آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، مَنَه بُو مَعدَندَن مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه مُناسِب حالدَه فایدَه لَه نِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن پَیتدَه، اَلله نِی قانوُنِیدَه کِیلَه جَک یِیللَردَه قَندَی فایدَه لَه نِیش کِیرَکلِیگِی بارَه سِیدَه دَستوُرلَر بِیرِیب کِیتِیلگن دِیب فِکرلَب بوُلمَیدِی، یاکِی خاص بِیر مَکان وَ زَماندَگِی دَوردَه قوُللَنگن رَوِیشنِی یَنگِی کوُننِی اِیختِیاجلَرِی وَ اوُنِی مَکان وَ زَمانِیدَگِی شَرائِطِینِی حِسابگه  آلمَسدَن توُرِیب اَنَه اوُشَه رَوِیشنِی کِیلَه جَککَه نَمُونَه صِیفَتِیدَه اِرایَه بِیرِیب بوُلمَیدِی؛ بَلکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر ثابِت اوُصُوللَرنِی تَنِیشتِیرِیش آرقَه لِی مَنَه بُو مَعدَندَن قَندَی قِیلِیب فایدَه لَه نِیشنِی – حَربِی اِیشلَر وَ تَرنسپارت، طِبِّیاتگه آئِد یاکِی بوُندَن باشقَه اِیشلَردَه – اوُچ اَبزارنِی کَنَلِیدَگِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی اِجتِهادِیگه تاپشِیرگن، مَنَه بُو اوُچ اَبزارنِی بِیرِی مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِیگه وَ کافِرلَرنِی جَمِیعیَتِیدَگِی مِنطَقَه وِی یا حَلقَرا شَرائِطِیگه مُناسِب حالدَه، مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه ماس رَوِیشدَه اوُزِینِی واحِد اِجتِهادِینِی اَمِیر وَ رَهبَرنِی تِیلِی آرقَه لِی مُسُلمانلَرگه اِرایَه بِیرَه دِی.

بُو یِیردَه اوُچ اَبزارنِی بِیرِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن رَهبَرِیَت قَلقانگه اَیلَه نَه دِی، هَر قَندَی اِیش بوُیِیچَه اوُنگه وَ اوُنِی حِمایَه سِی آستِیدَگِی تَشکِیلاتلَرگه یَعنِی اوُلِی الاَمر مُتَخَصِّصلَرِیگه مُراجَعَت قِیلِینِیشِی کِیرَک:  وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْر مِنْهُم لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)  قَچان اوُلَرگه (جَنگگه کِیتگن مُسُلمان عَسکَرلَر حَقِیدَه ) تِینچلِیک یاکِی حَوفُو – خَطَر ( یَعنِی غَبَلَه یاکِی مَغلوُبِیَت) خَبَرِی کِیلسَه، اوُنِی یایِیب یُوبارَه دِیلَر. اَگر ( اوُلَر اوُزلَرِیگه کِیلگن خَبَرنِی هَر کِیمگه یایِیب یوُرمَسدَن) پَیغَمبَرگه یا اوُزلَرِیدَن بوُلگن باشلِیقلَرِیگه گِینَه یِیتکَزگَنلَرِیدَه اِیدِی، اوُنِی ( یَعنِی مَنَه بُو خَبَرنِی حَقِیقَتِینِی) بِیلماقچِی بوُلگن کِیشِیلَر اوُشَه لَردَن بِیلگن بوُلَر اِیدِیلَر. اَگر سِیزلَرگه اَلله نِینگ فَضلوُ مَرحَمَتِی بوُلمَسَه اِیدِی، ( یَعنِی اَلله اوُز مَرحَمَتِی بِیلَن سِیزلَرنِی اِیماندَن اوُستوُوار قِیلمَسَه اِیدِی) اَیرِیم کِیشِیلَردَن تَشقَه رِی هَمَّه نگِیز شَیطانگه اِیرگه شِیب کِیتگن بوُلَر اِیدِینگِیز.

شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، سِیزلَر مَنَه بُو رَهبَرِیَتگه وَ اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه قَنچَه لِیک اِعتِماد قِیلسَنگِیز،اوُلَرنِینگ دُشمَننِی بَرابَرِیدَگِی اوُزگه رُوچَن دِیپلامَه تِیکَه سِینِی مِعزانِیگه هَم شوُنچَه لِیک اِعتِماد قِیلَه سِیزلَر. مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِیگه وَ کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه مُناسِب بوُلگن مَنَه بُو اوُزگه رِیشلَرنِی حِکمَتِینِی توُشوُنِیب یِیتَه سِیزلَرمِی یاکِی اَمنِیَتِی وَ جَهانِی مَسَلَه لَر کَبِی بُو اوُزگه رِیشنِی حِکمَتِینِی فَهملَه مَیسِیزلَرمِی، بوُنِی فَرقِی یوُق. نِیمَه اوُچُون رَهبَرِیَت مَدِینَه پَیمانِیدَه مَنَه شوُنچَه اِیمتِیازلَرنِی یَهُودِیلَرگه بِیرگه نِینِی یاکِی حُدَیبِیَه پَیمانِیدَه مُشرِکلَر وَ قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیگه اَنَه اوُشَنچَه اِیمتِیازلَر بِیرگه نِینِی فَهملَیسِیزلَرمِی یا فَهملَه مَیسِیزلَرمِی، بُو مُهِم اِیمَس، اِینگ مُهِمِی سِیز رَهبَرِیَتگه مُتَخَصِّصلَرنِینگ اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه بِیر قَلقان کَبِی اِعتِماد قِیلَه سِیزلَر، مَنَه شُو اِینگ مُهِم نَرسَه.

شوُنِینگ اوُچُون هَم شوُ نَرسَه گه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِیلِیشِی کِیرَککِی، اوُچ اَبزاردَن بِیرِی اوُچُون تَنلَنگن رَهبَرِیَت شَرعِی کَنَل آرقَه لِی تَنلَنگن بوُلِیشِی لازِم، چوُنکِی بِیزلَر دِینِیمِیزنِی وَ جانِیمِیزنِی، نامُوسِیمِیزنِی،آبرُویِیمِیزنِی،مالِیمِیزنِی وَ دُنیایِیمِیزنِی اوُنِی قوُلِیگه تاپشِیرَه مِیز، بُو دُنیا آخِیرَتِیمِیزنِی اِیکِینزارِی حِسابلَه نَه دِی، اوُ شوُندَی بِیر قَلقان بوُلِیشِی کِیرَککِی، اوُنِی پَناهِیدَه کافِرلَر وَ اوُلَرنِینگ کُفر قانوُنلَرِیدَن آماندَه بوُلِیشگه وَ اوُنِی آرتِیدَه توُرِیب جِهاد قِیلِیشگه اِمکان تاپَیلِیک. 

اِمامِی قُرطُبِی رَحِمَهُ الله 7 چِی هِجرِی عَصردَه بوُندَی رَهبَرِیَت حَقِیدَه اَیتَه دِیکِی: «أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ»    “اوُنِی عِلمِی شوُ دَرَجَه دَه بوُلِیشِی لازِمکِی، اوُ مُسُلمان اوُمَّتِیدَگِی قاضِیلَردِیک قابِلِیَتگه اِیگه بُولسِین، بوُنِی کِیتِیدَن اوُ مُجتَهِد بوُلِیشِی هَم کِیرَک، یَعنِی اوُ باشقَه لَردَن فَتوا سوُرَب اوُتِیرمَسلِیگِی لازِم، مَنَه بُو نَرسَه لَرگه مُسُلمان اوُلَمالَرِینِی هَمَّه سِی اِتِّفاق قِیلِیشگن.”

یَعنِی تا یِتتِینچِی عَصرگه چَه بُولگن دَوردَه فِقه اوُلَمالَرِینِینگ اِسلامِی جَمِیعیَتنِی رَهبَرِی بارَه سِیدَگِی فِکرِی شوُ بوُلگن، اَگر بَعضِی فِقه اوُلَمالَرِی قوُیِیدَگِیلَرنِی اَیتگن بوُلسَه: اَگر رَهبَر یِیتَرلِی عِلمگه اِیگه بوُلمَسَه، یَعنِی دِیندَه اِجتِهاد قِیلِیش دَرَجَه سِیگه یِیتمَه گن بوُلسَه، اَمّا اِسلامِی مَذهَبلَردَن بِیرِی بوُیِیچَه مُجتَهِد دَرَجَه سِیگه یِیتگن بوُلسَه، اوُ رَهبَر بوُلَه آلَه دِی، بُو یِیردَه عُمُوماً اِضطِرار وَ ضَرُورَت سَبَبلِی بوُلَه دِی، ضَرُورَت حُکمِی سَبَبلِی مَنَه بُو تَنَزُّلگه راضِی بوُلِینَه دِی، بوُلمَسَم عاددِی حالَتدَه اِمامِی قُرطُوبِی بَیان  قِیلگه نِیدِیک مُسُلمانلَرنِینگ رَهبَرِی وَ اِمامِی فَقِیه مُجتَهِد بوُلِیشِی کِیرَک. اَگر شوُندَی بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، هاحلَنسَه وَ هاحلَنمَسَه هَم، اِیرتَه یا کِیچ بوُلسَه هَم اوُلَمالَر بِیر طَبَقَه نِی تَشکِیل قِیلِیشَه دِی وَ حاکِملَر بِیر طَبَقَه نِی تَشکِیل قِیلِیشَه دِی، آلِ سَعُودگه وَ آلِ شَیخگه اوُحشَب اوُلَرنِینگ هَر بِیرِی اوُزِینِی فَضاسِیدَه سَیر قِیلِیب یوُرِیشَه دِی وَ مَسَلَه لَرگه بِیر هِیل نَظَر بِیلَن قَرَشَه دِی، بَشَرِیَتنِینگ بوُتوُن تَرِیخِی دَوامِیدَگِی هَر مَذهَبنِینگ اوُلَمالَرِی بِیر طَبَقَه گه وَ حاکِملَر هَم بِیر طَبَقَه گه اَجرَلگن حالَتدَه، بُو یِیر هَمِیشَه فَساد مَنبَعسِی بوُلگن. فِرعَوننِی دَورِیدَگِی بَلعَم بَعُورا طَبَقَه سِینِی تارتِیب ساسانِیلَر عَصرِیدَگِی رُوحانِیلَر وَ حاکِملَر طَبَقَه سِیگه چَه یاکِی نَصرانِیلَرنِینگ راهِبلَر طَبَقَه سِیگه یا یِیوراپَه دَگِی حاکِملَر طَبَقَه سِی بوُنگه مِثال بوُلَه آلَه دِی………..بوُ یَعنِی یوُمشاق وَ قوُپال سِکوُلارِیزمنِی بِیر نَوِی بوُلِیب مَذهَبِی تَعلِیماتلَر یُولِی آرقَه لِی آدَملَرنِی اَلدَش وَ فَرِیب بِیرِیش بِیلَن آذِیقلَنتِیرِیلگن. بُو نَرسَه دَن حاضِرنِی اوُزِیدَه مَحَلِّی مُرتَد سِکوُلارِیستلَر بوُتوُن جَهان باسقِینچِی سِکوُلار کافِرلَرِینِی حِمایَه سِی آستِیدَه مُسُلمان دِیارلَرِیدَه عُمُومِی سَفَربَرلِیک وَ عَوام حَلقنِی فَرِیب بِیرِیش اوُچُون فایدَه لَه نِیشیَپتِی.

دُشمَن مَنَه بُو اِیککِیتَه جِهازلَنگن طَبَقَه نِی تَشکِیل قِیلِیشگه مُوَفَّق بوُلگن پَیتِیدَه، اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُلَمالَر حاکِملَر تامانِیدَن سُوئِستِفادَه قِیلِینَه دِی وَ عَمَللِی اوُلَمالَرنِی چِیتلَه نِیشِی بِیلَن مَیدان  اوُلَمایِی اَلرُّوَیبِضَه، عُلَمایِ سُوء ، الاَئِمَّهَ الْمُضِلِّینَ و دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ گه آچِیلَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(135- قسمت)

البته این تغییر و تحولات درچگونگی بر خورد با کفار هم عادی است، چون ممکن است قدرت مسلمین در زمانها و مکانهای مختلف کم یا زیاد باشد، یا برای رسیدن به اهدافی مشخص، مسلمین متناسب با شرایط سیاسی روز خودشان، و موقعیت حکومتهای طاغوتی منطقه ای، و شرایط بین المللی،مجبور بشوند که با تبعیت از اصول ثابت قانون شریعت الله از شیوه های به روزی برای رسیدن به اهدافشان استفاده کنند.

واضح است زمانی که از این معدنی که باید متناسب با نیازهای روز مسلمین ازآن استفاده بشود، نمی شود انتظار داشت که در قانون اسلام به این امر اشاره شده باشد که از این معدن در سالهای آینده چه استفاده ای باید بشود، یا یک روشی را در یک دوره ی زمانی و مکانی خاصی بدون توجه به شرایط زمانی و مکانی و نیازهای روز، آن را به عنوان یک الگو بر آینده تحمیل کرد؛ بلکه قانون شریعت الله با معرفی اصول ثابت، چگونگی استفاده از این معدن را- مثل امور نظامی و حمل و نقل و پزشکی و سایر امور مشابه – به اجتهاد شورای اولی الامر امت از کانال 3 ابزاری واگذار کرده است که  یکی از این سه ابزار متناسب با وضع موجود مسلمین و شرایط منطقه ای و بین المللی جامعه ی کفار و متناسب با نیازهای روز مسلمین اجتهاد واحدش را از زبان امیر و رهبر خودش به مسلمین ارائه می دهد . 

در اینجا رهبریتی که از طریق یکی از این 3 ابزار به وجود آمده است سپرمی شود، و باید در هر امری به او و به نهادهای تحت پوشش مثل شورای اولی الامر متخصصین پناه برد: وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83) و زمانی که کاری که موجب نترسیدن یا ترسیدن است به آنان می‌رسد، آن را پخش و پراکنده می‌کنند. اگر این گونه افراد، سخن گفتن در این‌باره را به پیغمبر و واولی الامر های خود واگذارکنند، تنها کسانی از این خبر ایشان اطّلاع پیدا می‌کنند که شورای حلّ و عقد و أُوْلِی الأَمْرند و آنچه لازمه از آن درک و فهم می کنند. اگر فضل و رحمت خدا شما را در بر نمی‌گرفت جز اندکی از شما همه از شیطان پیروی می‌کردید .‏

واضح است که شما به چه میزانی به این رهبریت و به شورای اولی الامر آن اعتماد دارید به همان میزان هم به دیپلماسی های متغییر آنها در برابر دشمنان اعتماد خواهید داشت . چه به حکمت این تغییر و تحولاتِ متناسبِ با نیاز روز و وضع موجود مسلمین پی ببرید چه مثل مسائل امنیتی و جهانی به حکمت این تغییر و تحولات پی نبرید. چه بفهمید یا نفهمید که چرا رهبریت این همه امتیاز در پیمان مدینه به یهودیان می دهد، یا اینهمه امتیاز به مشرکین و سکولاریستهای قریش در پیمان حدیبیه می دهد، مهم این است به رهبریت و شورای اولی الامر متخصصین همچون یک سپر اعتماد دارید. مهم این است.

برای همین است که باید دقت کنید که این رهبریتی که برای یکی از 3 ابزار انتخاب می شود باید از کانال شرعیش انتخاب شده باشد، چون ما دین و جان و ناموس و آبرو و مال و دنیامان را دستش میدهیم که مزرعه ی اخرتمان است، و باید سپری باشد که بشود در برابر کفار و قوانین کفری آنها به آنها پناه برد و در پشت این سپر جهاد کرد .

امام قرطبی رحمه الله در قرن هفتم هجری در مورد چنین رهبری می گوید:

«أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ» «بایدعلمش آنقدر باشد که توانایی داشته باشد که قاضیی باشد ازقاضیان امت مسلمانان، به دنبال این مجتهد باشد وغنی از این باشد که از دیگران طلب فتوا کند، این چیزی است که همه ی علمای مسلمان برآن اتفاق کرده اند».

یعنی تا هفت قرن این رای اهل علمِ فقه در مورد رهبر جامعه ی اسلامی بوده، و اگر می بینیم که عده ای از علماء فقه گفته اند: اگر رهبر علم کافی داشته باشد که به حد اجتهاد در دین نرسد و در یکی از مذاهب اسلامی مجتهد باشد باز می تواند رهبر باشد، کلا به دلیل اضطرار بوده است، و به حکم ضرورت چنین تنازلی صورت گرفته است، و گرنه در حالت عادیش همان اتفاقی است که امام قرطبی در قرن هفتم بیانش کرده است که امام و رهبر مسلمین باید فقیهی مجتهد باشد.اگرچنین نباشد خواه نا خواه، دیر یا زود علماء یک طبقه را تشکیل می دهند و حکام هم یک طبقه می شوند، مثل آل سعود و آل شیخ در نظام سعودی و هر کدام در یک فضائی سیر می کنند و یک طور به مسائل نگاه می کنند، کل تاریخ بشریت هر زمانی که علمای هر مذهبی در یک طبقه قرار گرفتند و حکام هم طبقه ی در دیگر همیشه منبع فساد بودند . از طبقه بلعم باعورا با فرعون بگیر تا طبقه روحانیون و حکام عصر ساسانی یا طبقه ی راهبان نصرانی و طبقه ی حکام در اروپا و غیره …. این یعنی نوعی سکولاریسم نرم و خشنی که با استحمار و تخدیر مردم از طریق آموزه های مذهبی هم تغذیه شده است. چیزی که همین الان سکولاریستهای مرتد محلی با پشتوانه ی کفار سکولار و اشغالگر جهانی تلاش می کنند برای عوام فریبی و بسیج عمومی در سرزمینهای مسلمین ازآن استفاده کنند .

زمانی که دشمنان موفق می شوند این دو طبقه ی مجزا را تشکیل بدهند به صورت تدریجی علماء توسط حکام مورد سوء استفاده قرار می گیرند، و با فاصله گیری علمای عامل، میدان برای الرویبضه، علمای سوء ، الائِمَّهَ الْمُضِلِّینَ و دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ باز می شود.

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(15- қисмат)

Дар инжо “ мусалласи дуруғсоз” мисли шайёдони хастандки пули тақаллубий чоб мекунанд аммо тавассути инсонхойи дурусткор ва ноогох даст ба даст шуда ва харж мешавад.

Ин шойеъот ва ажноси тақаллубийки тавассути инсонхойи дурусткор мунтақил мешаванд метавонад дар ашколи мухталифи худишонро нишон бидиханд масалан:

-шойеъа гох дар асоси дуруғ аст мисли инки ба Нух набий алайхиссалом мегуфтанд девона, ё Мусо алайхиссаломро жодугар, Худ алайхиссаломро сафих ва нодон, пайғамбар хотам саллаллоху алайхи васалламро шоир, кохин,мажнун, каззоб ва …….меномиданд;

-ва ё замоники ек иттифоқи воқеий – мисли жомондани уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо аз корвон – дастовези ек иттихом ва ифки бузург мешавад,

-шойеъа гох мумкин аст мунтасиб кардан ва часпондани жермхо ва гуноххойи ба муслимини барий аз гунох бошадки дигарон муртакиб шудан на афрод:

: ‏وَمَن يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً ‏ (نساء / 112)

Хар каси дучори лағзиш шавад ё гунохи бикунад, сипас онро ба бегунохи нисбат дихад ба рости бухтон ва гунохи ошкори муртакиб шуда аст.

Магар мо хазорон моврид надидаемки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий муртакиби журми шуданд ва баъад онро ба гардани муслимини бегунох андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва муслимини жохил хамин шойеъот ва дуруғхо ва иттихомотро ба унвони хақоиқ ба дигарон мунтақил карданд.

Магар мо даххо бор надидаемки куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий жихати ижоди тафарруқ ва жанги дохилий миёни мазохиб ва тафосири исломий дар амокини мазхабийи онхо бомб гузорий кардан ва журмро ба гардани рақиби онхо андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам хамин дуруғхо ва шойеъотро ба дигарон мунтақил карданд.

Намунахо дар ин замина зиёдандки мужрими дучори журми шуда ва онро ба гардани бегунохон андохта ва  коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам ёри расон, пуштибон ва хомий ва дар воқеъ шаррики журми ин мужрим будандки, илова бар ин, хам муртакиби ғийбат шуданд ва хам обруйи муслиминро бурданд.

Дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لمَّا عُرِجَ بي مررْتُ بِقَوْمٍ لهُمْ أظْفَارٌ مِن نُحاسٍ يَخمِشُونَ بهَا وجُوهَهُم وَصُدُورَهُم، فَقُلْت: منْ هؤلاءِ يَا جِبْرِيل؟ قَال: هؤلاءِ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ لُحُوم النَّاس، ويَقَعُون في أعْراضِهم،»^[1]

“Чун ба меърож бурда шудам, аз кинори гурухи гузаштемки нохунхойи миссий доштанд ва бидон руйихо ва синахойишонро мехаррошиданд. Гуфтам: эй Жибрил инхо киянд? Гуфт: инон касони хастандки гуштхойи мардумро мехурданд ва обрушонро мерезанд”. Ин дар холи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«كُلُّ المُسلِمِ عَلى المُسْلِمِ حرَام: دَمُهُ وعِرْضُهُ وَمَالُهُ»^[2]

“Хамма ин мавориди мусалмон бар мусалмон харом аст,хуниш, обруйиш ва молиш.”

Аммо ин коргарони бемузди шайтон бо мухолифати сарих бо фармони аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам ахбори дуруғини “ мусалласи дуруғсоз” роки мисли тоъун вогир хастанд ба дигарон мунтақил мекунанд ва машмули ин сухани росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мешавандки мефармояд:

«كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[3]

Ва дар ривояти дигар омада

« كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِبًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[4]

Хаминки ек фард ба сарфи инки матлабиро мешнавад бидуни табйин ва тахқиқи дар мовриди сихат ва суқми он иқдом ба бозгу кардани он мекунад дар замрайи дуруғин махсуб мешавад, ва тибқи ривояти дигар гунохкор хохад шуд.

Аз ибни Умар розиаллоху анхума ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

 «إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكْذِبُ الْكَذِبَةَ ، فَيَتَبَاعَدُ مِنْهُ الْمَلَكُ مَسِيرَةَ مِيلٍ، مِنْ نَتْنِ مَا جَاءَ بِهِ»^[5]

 Инсон вақти сухани дуруғи мегуяд, фариштагон ба масофати ек мил ( 1829 метр) аз вай дур мешаванд, ба хотири буйи бадики аз гуфтани дуруғ ижод мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1] رواه ابوداود

[2] بخاری 6064/  مسلم. 2564

[3] سنن ابی داود، کتاب «الادب» باب «التشدید فی الکذب» (4/298) و سند آن صحیح است.

[4] مقدمه کتاب مسلم، باب «النهی عن الحدیث بکل ما سمع» (1/10). عمر بن خطاب هم میگه: بحسب المرء من الکذب أن یحدّث بکل ما سمع» 

[5] رواه الترمذی باب ماجاء فی الصدق والکذب، المعجم الصغير للطبرانی (2/ 98)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(134- қисм)

Ошкора кўриб турганимиздек ,росулуллох саллаллоху алайхи васалам ахли китобни кофирларидан ёрдам сўрашни хам ва мушрик,секуляр кофирлардан ёрдам сўрашни хам, ва жуда кўп ўринларда мунофиқлардан ёрдам сўрашни хам, ўзларининг назоратлари ва аллохни шариатидаги қонунларни назорати остида, мавжуд вазиятга муносиб холда мусулмонларнинг эхтиёжларига кўра мумкин деб санаганлар, аммо мусулмонларнинг эхтиёжлари бўлмаган ва зарурат туғилмаган шароитда эса, мана бу ахли китобни кофирларидан ва мушрик, секуляр  кофирлардан  хатто агар улар  мусулмонлар билан иттифоқдош бўлиб паймон тузган бўлса хам, манъ қилган бўлишлари хам мумкин. Масалан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бадр жангида иштирок этмоқчи бўлган мушрик кишига қараб мархамат қилган эдиларки:   

 ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ،

Қайтиб кетавер, мен харгиз мушрикдан ёрдам олмайман.

Шу ерда диққат билан эътибор берилиши керак, мана бу замон ва макондаги ўринда мушриклардан ё секуляристлардан ёрдам сўрамаслик, кофирлар билан паймон тузмаслик керак деган маънода эмас, балки бу ўртамизда паймон тузилган кофирлардан ёрдам олмаслик маъносида келади.

Ўзингиз бир тасаввур қилиб кўринглар, маккани фатхи бадр жангидан бир неча йил ўтгач қурайш секуляристларининг росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан паймон тузган секуляр қабилага хамла қилишини натижасида содир бўлди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан паймон тузган бани хузоъа секуляристларига қурайш секуляристларининг хамла қилишлари, худайбия сулхини бузиш деб хисобланган, бу ходиса маккани фатх бўлиши ва араб ярим оролидаги секуляристларнинг пойтахтини қулашига шароитни мухайё қилади.

Мана шу равишда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам турли-хил кичкина секуляр ва мушрик қабилалар билан хам паймон тузганлар ва у киши паймондаги шартларга,паймонни муддатига доим риоя қилганлар; хатто тавба сураси ва мушриклардан, секуляристлардан  бароат қилиш, уларни ўлдириш дастури нозил бўлган пайтда хам, исломий хукумат билан паймон тузган мушриклар ва секуляристларнинг дасталари, паймон муддати тамом бўлгунига қадар мусулмонларнинг қуролли жангларидан мустасно қилинади.

إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4)

Магар (эй мўъминлар), сизлар ахд-паймон қилган мушрик кимсалар кейин (ахдларидан) бирон нарсани бузмасалар ва сизларнинг зиёнингизга биров билан хамкорлик қилмасалар, у холда уларнинг ахдларини белгиланган муддатгача тўла- тўкис етказинглар! Албатта, аллох тақво қилгувчи зотларни севар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Али ибни Аби Толибга қараб мархамат қилган эдиларки: “Бароат сурасини олди оятларини ўзинг билан бирга олиб бор ва ийди қурбонда одамлар минода жамланган пайтларида уларга эълон қил: хеч қайси кофир жаннатга кирмайди, келаси йили хажда хеч қайси бир мушрик хозир бўлмайди, хеч ким яланғоч холатда худони байтини тавоф қилмасин ва росули худо билан паймон тузган кимсаларнинг паймони уни мухлати охирига етгунича мўътабар саналади.”

Бу ерда бани замрага ўхшаганлар билан тузилган паймоннинг муддати доимий бўлганлиги “денгизда садаф мавжуд бўлгунича”

 مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً

ёки унга муайян муддат таъйин қилинганлиги мухим эмас, балки бу ерда мана бу паймонларнинг муддатига ва бандларига пойбанд бўлиш мухимдур.

 أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)

Ахдга вафо қилинглар. Зеро, ахд-паймон (қиёмат кунида) масъул бўлинадиган ишдир.

Яъни қурайш секуляристларининг пойтахти фатх бўлган пайтда ва секуляристларнинг арабистон ярим оролидаги хукмронлиги хотима топган ва аллохни шариатидаги қонунлар жамиятни устида  ўз хукмронлигини бошлаган ва жамиятни мушрик ва секуляристлардан поклаш жараёни бошланган пайтда хам, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан ва исломий хукумат билан паймон тузган мушрик ва секуляр кофирлар паймонларини муддати тамом бўлгунича  мана бу қирғинлардан омонда бўлишади: 

«فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

Бу ерда мушаххас ва аниқ бўлган нарса шуки, паймонномаларни қоидалари ва бу паймонномаларнинг муддати мусулмонларнинг “мавжуд вазияти” ва “кундалик эхтиёжига” кўра, фақатгина исломий умматни амири ва рахбари томонидан таъйин қилинади. Олдин хам айтиб ўтганимиздек уммат хам фақат ва фақат уч абзорни йўлига асосан ташкил қилинади: ёки нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ёки у мавжуд бўлмаса исломий изтирорий бадал хукумат, агар у хам мавжуд бўлмаса, мужохидларнинг вохид мажлиси томонидан бу уммат шаклланади ва охирги элчи юборилгач исломий диёрларда мана бу умматни ташкил қилиш учун уч абзордан бошқа йўл йўқ, шунинг учун хам тарқоқ гурухларнинг бутун жахон ва минтақадаги кофирлар  билан тузган паймонлари шаръан дуруст бўлмайди ва у  фақат мусулмонларни гумрох қилиб бутун жахон ва минтақадаги кофирларни қўлида бир абзорга айлантиради холос.

Энди мана бу умматни рахбари – у қайси сатхда бўлишидан қатъий назар – аллохни шариатидаги қонунларни аслий ва собит усулларини назарга олиб, бутун жахон ва минтақадаги ва ички мавжуд вазиятга муносиб холда, мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларини хисобга олиб мана бу паймонларни муддати ва қоидалари қандай бўлишини таъйин қиладиган танхо маржаъ хисобланади. Бу яъни дипломатика ўзгарувчан бўлади,деганидур, мусулмонлар мана бу ўзгаришларни улил амрнинг шўросини канали ва уни уч каналининг рахбариятидан олишлари лозим, бу тўғридан – тўғри хар бир мўъминнинг “самиъна ва атоъна”сига боғланган.

Чунки дипламатика ва кофирлар билан муомала қилиш равиши темир маъдани каби собит усулларга эга бўлса хам, лекин у ўзини мақсадларига етиш учун замон ва маконни ўзгарувчан шароитига муносиб холда, бир неча ўзгаришларни тажриба қилиб ўтказади, биргина мақсадга етиш учун ўша замон ва макондаги мавжуд вазиятга ва мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига муносиб турли- хил равишлардан фойдаланиши хам мумкин.

Яъни темир маъдани собит бўлган тақдирда хам, макон ва замонни ўзгарувчан шароитига  ва кундалик эхтиёжларга муносиб холда, фойдаланиш заминасида бир неча ўзгаришни тажриба қилиши мумкин, яъни шуни айтишимиз мумкинки, темир  маъдани қўлланиладиган сохаларда ўзгарувчан хусусиятга эга, у собит ва мутлақ эмас.

Исломий дипломатика хам биринчи пайғамбарни замонидан буён, махсусан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни замонларидан то қиёмат кунигача, замон ва макондаги ўзгаришларга ва мавжуд вазиятга ва мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига муносиб холда – усулларни хифз қилиб – мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларини бартараф қилиш бўйича жуда кўп ўзгаришларни бошидан ўтказади ва мусулмонларнинг эхтиёжларига ва мавжуд вазиятга жавоб берган ва хозирда хам жавоб беради.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (134- قیسم)

آشکارَه کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِیدَن یاردَم سوُرَشنِی هَم وَ مُشرِک،سِکوُلار کافِرلَردَن یاردَم سوُرَشنِی هَم، وَ جُودَه کوُپ اوُرِینلَردَه مُنافِقلَردَن یاردَم سوُرَشنِی هَم، اوُزلَرِینِینگ نَظارَتلَرِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی نَظارَتِی آستِیدَه، مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب حالدَه مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه موُمکِین دِیب سَنَه گنلَر، اَمّا مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیاجلَرِی بوُلمَه گن وَ ضَرُورَت توُغیلمَه گن شَرائِطدَه اِیسَه، مَنَه بُو اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِیدَن وَ مُشرِک سِکوُلار کافِرلَردَن حَتَّی اَگر اوُلَر مُسُلمانلَر بِیلَن اِتِّفاقداش بوُلِیب پَیمان توُزگن بوُلسَه هَم، مَنع قِیلگن بوُلِیشلَرِی هَم موُمکِین. مَثَلاً رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّم بَدر جَنگِیدَه اِیشتِراک اِیتماقچِی بوُلگن مُشرِک کِیشِیگه قَرَب مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی:   ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ، قَیتِیب کِیتَه وِیر، مِین هَرگِیز مُشرِکدَن یاردَم آلمَیمَن.

شُو یِیردَه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِیلِیشِی کِیرَک، مَنَه بُو زَمان وَ مَکاندَگِی اوُرِیندَه مُشرِکلَردَن یا سِکوُلارِیستلَردَن یاردَم سوُرَه مَسلِیک، کافِرلَر بِیلَن پَیمان توُزمَسلِیک کِیرَک دِیگن مَعنادَه اِیمَس، بَلکِی بوُ اوُرتَه مِیزدَه پَیمان توُزِیلگن کافِرلَردَن یاردَم آلمَسلِیک مَعناسِیدَه کِیلَه دِی.

اوُزِینگِیز بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر، مَککَه نِی فَتحِی بَدَر جَنگِیدَن بِیر نِیچَه یِیل اوُتگچ قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن پَیمان توُزگن سِکوُلار قَبِیلَه گه حَملَه قِیلِیشِینِی نَتِیجَه سِیدَه صادِر بوُلدِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن پَیمان توُزگن بَنِی خُزاعَه سِکوُلارِیستلَرِیگه قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ حَملَه قِیلِیشلَرِی، حُدَیبِیَه صُلحِینِی بوُزِیش دِیب حِسابلَنگن، بُو حادِیثَه مَککَه نِی فَتحِ بوُلِیشِی وَ عَرَب یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ پایتَختِینِی قوُلَه شِیگه شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلَه دِی.

مَنَه بُو رَوِیشدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ  وَسَلَّم توُرلِی- هِیل کِیچکِینَه سِکوُلار وَ مُشرِک قَبِیلَه لَر بِیلَن هَم پَیمان توُزگنلَر  وَ  اوُ  کِیشِی پَیماندَگِی شَرطلَرگه ، پَیماننِی مُددَتِیگه دائِم رِعایَه قِیلگنلَر؛ حَتَّی تَوبَه سوُرَه سِی وَ مُشرِکلَردَن،سِکوُلارِیستلَردَن بَرائَت قِیلِیش، اوُلَرنِی اوُلدِیرِیش دَستوُرِی نازِیل بوُلگن پَیتدَه هَم، ِاسلامِی حُکوُمَت بِیلَن پَیمان تُوزگن مُشرِکلَر وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ دَستَه لَرِی، پَیمان مُددَتِی تَمام بُولگوُنِیگَه قَدَر مُسُلمانلَرنِینگ قوُراللِی جَنگلَرِیدَن مُستَثنا قِیلِینَه دِی.     إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4) مَگَر (ِای مُؤمِنلَر)، سِیزلَر عَهد – پَیمان قِیلگن مُشرِک کِیمسَه لَر کِییِین (عَهدلَرِیدَن) بِیران نَرسَه نِی بوُزمَه سَه لَر وَ سِیزلَرنِینگ زِیانِینگِیزگه بِیراو بِیلَن هَمکارلِیک قِیلمَه سَه لَر، اوُ حالدَه اوُلَرنِینگ عَهدلَرِینِی بِیلگِیلَنگن مُددَتگه چَه توُلَه – توُکِیس یِیتکَه زِینگلَر! اَلبَتَّه، اَلله تَقوا قِیلگوُچِی ذاتلَرنِی سِیوَر.

 رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَلِی ِابِن اَبِی طالِبگه قَرَب مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی: بَرائَت سوُرَه سِینِی آلدِی  آیَتلَرِینِی اوُزِینگ بِیلَن بِیرگه آلِیب بار وَ عِید قُرباندَه آدَملَر مِینادَه جَملَنگن پَیتلَرِیدَه اوُلَرگه اِعلان قِیل: هِیچ قَیسِی کافِر جَنَّتگه کِیرمَیدِی، کِیلَه سِی یِیلِی حَجدَه هِیچ قَیسِی کافِر جَنَّبتگه کِیرمَیدِی، کِیلَه سِی یِیلِی حَجدَه هِیچ قَیسِی بِیر مُشرِک جاضِر بُولمَیدِی، هِیچ کِیم یَلَنغاچ حالَتدَه خُدانِی بَیتِینِی طَواف قِیلمَه سِین وَ رَسُولِی خُدا بِیلَن پَیمان توُزگن کِیمسَه لَرنِینگ پَیمانِی اوُنِی مُهلَتِی آخِیرِیگه یِیتگوُنِیچَه مُعتَبَر سَنَلَه دِی.”

بُو یِیردَه بَنِی زَمرَه گه اوُحشَه گنلَر بِیلَن توُزِیلگن پَیماننِی مُددَتِی دائِمِی بوُلگنلِیگِی “دِینگِیزدَه صَدَف مَوجُود بوُلگوُنِیچَه”  مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً یاکِی اوُنگه مُعَیَّن مُددَت تَعیِین قِیلِینگنلِیگِی مُهِم اِیمَس،بَلکِی بُو یِیردَه مَنَه بُو پَیمانلَرنِینگ مُددَتِیگه وَ بَندلَرِیگه پایبَند بوُلِیش مُهِمدوُر.  أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)  عَهدگه وَفا قِیلِینگلَر. زِیرا،عَهد – پَیمان (قِیامَت کوُنِیدَه) مَسئوُل بوُلِینَه دِیگن اِیشدِیر.

یَعنِی قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ پایتَختِی فَتح بُولگن پَیتدَه وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ عَرَبِستان یَرِیم آرالِیدَگِی حُکمرانلِیگِی خاتِیمَه تاپگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر جَمِیعیَتنِی اوُستِیدَه اوُز حُکمرانلِیگِینِی باشلَه گن وَ جَمِیعیَتنِی مُشرِک وَ سِکوُلارِیستلَردَن پاکلَش جَرَیانِی باشلَنگن پَیتدَه هَم،رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن وَ اِسلامِی حُکوُمَت بِیلَن پَیمان توُزگن مُشرِک وَ سِکُولار کافِرلَر پَیمانلَرِینِی مُددَتِی تَمام بوُلگوُنِیچَه مَنَه بُو قِیرغِینلَردَن آماندَه بُولِیشَه دِی: «فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

بُو یِیردَه مُشَخَّص وَ اَنِیق بوُلگن نَرسَه شوُکِی، پَیماننامَه لَرنِی قائِدَه لَرِی وَ بُو پَیماننا مَه لَرنِینگ مُددَتِی مُسُلمانلَرنِینگ “مَوجُود وَضِیعیَتِی” وَ “کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه” کوُرَه، فَقَطگِینَه اِسلامِی اوُمَّتنِی اَمِیرِی وَ رَهبَرِی تامانِیدَن تَعیِین قِیلِینَه دِی. آلدِین هَم اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک اوُمَّت هَم فَقَط وَ فَقَط اوُچ اَبزارنِی یوُلِیگه اَساساً تَشکِیل قِیلِینَه دِی: یاکِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت یاکِی اوُ مَوجُود بوُلمَسَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، اَگر اوُ هَم مَوجُود بُولمَسَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، اَگر اوُ هَم مَوجُود بُولمَسَه مُجاهِدلَرنِینگ واحِد مَجلِیسِی تامانِیدَن بوُ اوُمَّت شَکللَه نَه دِی وَ آخِیرگِی اِیلچِی یوُبارِیلگچ اِسلامِی دِیارلَردَه  مَنَه بُو اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون اوُچ اَبزاردَن باشقَه یوُل یوُق، شوُنِینگ اوُچُون هَم تَرقاق گوُرُوهلَرنِینگ بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی کافِرلَر بِیلَن توُزگن پَیمانلَرِی شَرعاً دوُرُست بوُلمَیدِی وَ اوُ فَقَط مُسُلمانلَرنِی گوُمراه قِیلِیب بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی کافِرلَرنِی قوُلِیدَه بِیر اَبزارگه اَیلَنتِیرَه دِی خالاص.

اِیندِی مَنَه بُو اوُمَّتنِی رَهبَرِی – اوُ قَیسِی سَطحدَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر – اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَصلِی وَ ثابِت اوُصُوللَرِینِی نَظَرگه آلِیب، بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی وَ اِیچکِی مَوجُود وَضِعیَتگه مُناسِب حالدَه، مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِینِی حِسابگه آلِیب مَنَه بُو پَیمانلَرنِی مُددَتِی وَ قاِئدَه لَرِی قَندَی بوُلِیشِینِی تَعیِین قِیلَه دِیگن تَنها مَرجَع حِسابلَه نَه دِی. بُو یَعنِی دِیپلامَه تِیکَه اوُزگه رُوچَن بُولَه دِی، دِیگه نِیدُور، مُسُلمانلَر مَنَه بُو اوُزگه رِیشلَرنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی کَنَلِی وَ اوُنِی اوُچ کَنَلِینِینگ رَهبَرِیَتِیدَن آلِیشلَرِی لازِم، بُو توُغرِیدَن – توُغرِی هَر بِیر مُؤمِننِینگ  «سَمِعنا وَ اَطَعنا» سِیگه باغلَنگن.

چُونکِی دِیپلامَه تِیکَه وَ کافِرلَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی تِیمِیر مَعدَنِی کَبِی ثابِت اوُصُوللَرگه اِیگه بوُلسَه هَم، لِیکِن اوُ اوُزِینِی مَقصَدلَرِیگه یِیتِیش اوُچُون زَمان وَ مَکاننِی اوُزگه رُوچَن شَرائِطِیگه مُناسِب حالدَه، بِیر نِیچَه اوُزگه رِیشلَرنِی تَجرِیبَه قِیلِیب اوُتکَه زَه دِی، بِیرگِینَه مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون اوُشَه زَمان وَ مَکاندَگِی مَوجُود وَضِیعیَتگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه مُناسِب توُرلِی- هِیل رَوِیشلَردَن فایدَه لَه نِیشلَرِی هَم موُمکِین.

یَعنِی تِیمِیر مَعدَنِی ثابِت بوُلگن تَقدِیردَه هَم، مَکان وَ زَماننِی اوُزگه رُوچَن شَرائِطِیگه وَ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرگه مُناسِب حالدَه، فایدَه لَه نِیش زَمِینَه سِیدَه بِیر نِیچَه اوُزگه رِیشنِی تَجرِیبَه قِیلِیشی موُمکِین، یَعنِی شوُنِی اَیتِیشِیمِیز موُمکِینکِی، تِیمِیر مَعدَنِی قوُللَنِیلَه دِیگن صاحَه لَردَه اوُزگه رُوچَن حُصوُصِیَتگه اِیگه، اوُ ثابِت وَ مُطلَق اِیمَس. .

اِسلامِی دِیپلامَه تِیکَه هَم بِیرِینچِی پَیغَمبَرنِی زَمانِیدَن بوُیان،مَخصُوصاً رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی زَمانلَرِیدَن تا قِیامَت کوُنِیگه چَه، زَمان وَ مَکاندَگِی اوُزگه رِیشلَرگه وَ مَوجُود وَضِیعیَتگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه مُناسِب حالدَه – اوُصُوللَرنِی حِفظ قِیلِیب – مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِینِی بَرطَرَف قِیلِیش بوُیِیچَه جوُدَه کوُپ اوُزگه رِیشلَرنِی باشِیدَن اوُتکَزَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیاجلَرِیگه وَ مَوجُود وَضِیعیَتگه جَواب بِیرگن وَ حاضِردَه هَم جَواب بِیرَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(134- قسمت)

آشکارا می بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم، هم استعانت از کفار اهل کتاب و هم استعانت از کفار مشرک و سکولار، و در بسیاری موارد استعانت از منافقین را تحت مدیریت خودش و قانون شریعت الله و متناسب با وضع موجود و نیازهای روز مسلمین جایز دانسته اند، اما در شرایطی که مسلمین نیاز ندارند و ضرورتی نیست، ممکن است استعانت از همین کفار اهل کتاب و کفارمشرک و سکولاری که با مسلمین متحد و هم پیمان هستند منع بشود. مثل زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد آن شخص مشرکی که هنوز مسلمان نشده بود و می خواست در غزوه ی بدر شرکت کند می فرماید: ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ، برگرد من هرگز از مشرک کمک نمی گیرم.

دقت بشود، این عدم استعانت از مشرکین یا سکولاریستها در آن موقعیت زمانی و مکانی به معنی پیمان نبستن با کفار نیست، بلکه به معنی عدم یاری گرفتن از کفاری است که با آنها هم پیمان هستیم .

تصور کنید سالها بعد از غزوه ی بدر، فتح مکه در نتیجه ی حمله ی سکولاریستهای قریش به قبیله ای از سکولاریستهای هم پیمان رسول الله صلی الله علیه وسلم انجام شد. این حمله ی سکولاریستهای قریش به سکولاریستهای بنی ‌خُزاعَه که هم پیمان رسول الله صلی الله علیه وسلم بودند به منزله ی نقض پیمان وصلح حدیبیه تلقی شد و اسباب فتح مکه و سقوط پایتخت سکولاریستهادر جزیره العرب را فراهم کرد.

به این شیوه رسول الله صلی الله علیه وسلم با قبایل کوچک سکولار و مشرک مختلفی پیمان می بستند، و خودش را ملزم به پایبند بودن به مفاد پیمان و مدت پیمان می کردند؛ و حتی زمانی که سوره ی توبه و دستوربه برائت و کشت و کشتار مشرکین و سکولاریستها نازل می شود این دسته از مشرکین و سکولاریستهایی که با حکومت اسلامی پیمان داشتند تا زمان تمام شدن مدت پیمانشان از جنگ مسلحانه مسلمین متثنی می شوند. إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4) امّا کسانی که از مشرکان با آنان پیمان بسته‌اید و اینها چیزی از آن کم نکرده‌اند (و پیمان را کاملاً رعایت نموده‌اند) و از کسی بر ضدّ شما پشتیبانی نکرده اند، پیمان آنان را تا پایان مدّت زمانی که تعیین کرده‌اند محترم شمارید و بدان وفا کنید. بیگمان خداوند پرهیزگاران را دوست می‌دارد .‏

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم  به علی بن ابی طالب می فرماید: «این آیات صدر سوره ی برائت را همراه خود ببر و در روز عید قربان زمانی که مردم  در منا  جمع می شوند به آنان اعلام کن که: هیچ کافری به بهشت نمی رود، سال دیگر هیچ مشرکی در حج حاضر نشود، هیچ برهنه ای طواف خانه ی خدا رو نکنه، و هر کسی با رسول خدا پیمانی دارد آن پیمان تا پایان مهلت خودش معتبر است».

در اینجا مهم نیست مدت این پیمان مثل بنی ضَمرَة  همیشگی است «تا در دیا صدفی هست» مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً یا مدت معینی برایش تعین شده است، مهم پایبند بودن به مفاد و مدت این پیمانهاست که  أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)و به عهد و پیمان وفا کنید، چرا که (روز قیامت) از عهد و پیمان پرسیده می‌شود .‏

یعنی زمانی که پایتخت سکولاریستهای قریش هم فتح می شود، و دوران حکمرانی سکولاریستها در شبهه جزیره ی عربستان خاتمه داده می شود، و قانون شریعت الله حرف اول رادر جامعه  می زند، و پاکسازی جامعه از مشرکین و سکولاریستها شروع می شود، باز این کفار مشرک و سکولاری که با رسول الله صلی الله علیه و سلم و حکومت اسلامی پیمان دارند از این کشت و کشتار در امان می مانند تا زمانی که مدت پیمانشان تمام می شود :«فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

در اینجا مشخص و واضح است که هم مفاد پیمان نامه ها و هم مدت پیمان نامه ها متناسب با «وضع موجود» و «نیازهای روز» مسلمین وتنها توسط امیر و رهبر امت اسلامی تعیین می شوند. و عرض کردیم که امت هم تنها و تنها  از طریق آن 3 ابزار تشکیل می شود: یا حکومت اسلامی علی منهاج نبوه، یا در صورت نبود آن، توسط حکومت بدیل اضطراری اسلامی، یا در صورت عدم وجود این، توسط مجلس واحد مجاهدین،این امت شکل می گیرد، و بعد از آخرین فرستاده، در سرزمینهای اسلامی، هیچ راهی غیر از این 3 راه برای تشکیل این امت وجود ندارد، برای همین است که پیمانهای گروههای متفرق با کفار جهانی و منطقه ای هیچ مشروعیتی ندارد و تنها مسلمین را گمراه و ابزار دست کفار جهانی و منطقه ای می کنند.

حالا رهبر این امت – در هر سطحی که قرار گرفته باشد – تنها مرجع تعیین کننده ای است که مشخص می کند با در نظر گرفتن اصول ثابت و اصلی قانون شریعت الله، متناسب با وضع موجود جهانی و منطقه ای و داخلی، و متناسب با نیازهای روز مسلمین، مفاد و مدت این پیمانها چگونه باید باشد. این یعنی اینکه دیپلماسی متغییراست، و مسلمین لازم است این تغییرات را از کانال شورای اولی الامر و رهبریت آن سه کانال بگیرند که مستقیما به «سمعنا و اطعنا»ی هر مومنی گره خورده است .

چون دیپلماسی و روش برخورد با کفار با اینکه دارای اصول ثابتی مثل معدن آهن است، اما برای رسیدن به اهدافش متناسب با شرایطِ متغییرِزمانی و مکانی، تغییروتحولات متعددی را تجربه می کند، و ممکن است برای رسیدن به یک هدف از روشهای مختلفی متناسب با وضع موجود زمانی و مکانی و نیازهای روز مسلمین استفاده بشود.

 یعنی چه طوری معدن آهن ثابت است و متناسب با شرایط متغییر زمان و مکان، و نیازهای روز، در زمینه های کاربردیش تغییر و تحولات متعددی را به خودش دیده است، می توانیم بگوییم که معدن آهن درزمینه های کاربردیش، ماهیت متحولی دارد و ثابت و مطلق نیست.

دیپلماسی اسلامی هم از زمان اولین پیامبر تا آخرین فرستاده، و بخصوص از زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم تا روز قیامت، متناسب با تغییرات زمانی و مکانی و وضع موجود و نیازهای روز مسلمین- باحفظ اصول-  تحولات زیادی را در زمینه ی رفع نیازها ی روز مسلمین، و پاسخگوئی به نیازهای روز مسلمین و وضع موجود داشته و خواهد داشت.

 (ادامه دارد……)