وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(134- قسمت)

آشکارا می بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم، هم استعانت از کفار اهل کتاب و هم استعانت از کفار مشرک و سکولار، و در بسیاری موارد استعانت از منافقین را تحت مدیریت خودش و قانون شریعت الله و متناسب با وضع موجود و نیازهای روز مسلمین جایز دانسته اند، اما در شرایطی که مسلمین نیاز ندارند و ضرورتی نیست، ممکن است استعانت از همین کفار اهل کتاب و کفارمشرک و سکولاری که با مسلمین متحد و هم پیمان هستند منع بشود. مثل زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد آن شخص مشرکی که هنوز مسلمان نشده بود و می خواست در غزوه ی بدر شرکت کند می فرماید: ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ، برگرد من هرگز از مشرک کمک نمی گیرم.

دقت بشود، این عدم استعانت از مشرکین یا سکولاریستها در آن موقعیت زمانی و مکانی به معنی پیمان نبستن با کفار نیست، بلکه به معنی عدم یاری گرفتن از کفاری است که با آنها هم پیمان هستیم .

تصور کنید سالها بعد از غزوه ی بدر، فتح مکه در نتیجه ی حمله ی سکولاریستهای قریش به قبیله ای از سکولاریستهای هم پیمان رسول الله صلی الله علیه وسلم انجام شد. این حمله ی سکولاریستهای قریش به سکولاریستهای بنی ‌خُزاعَه که هم پیمان رسول الله صلی الله علیه وسلم بودند به منزله ی نقض پیمان وصلح حدیبیه تلقی شد و اسباب فتح مکه و سقوط پایتخت سکولاریستهادر جزیره العرب را فراهم کرد.

به این شیوه رسول الله صلی الله علیه وسلم با قبایل کوچک سکولار و مشرک مختلفی پیمان می بستند، و خودش را ملزم به پایبند بودن به مفاد پیمان و مدت پیمان می کردند؛ و حتی زمانی که سوره ی توبه و دستوربه برائت و کشت و کشتار مشرکین و سکولاریستها نازل می شود این دسته از مشرکین و سکولاریستهایی که با حکومت اسلامی پیمان داشتند تا زمان تمام شدن مدت پیمانشان از جنگ مسلحانه مسلمین متثنی می شوند. إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4) امّا کسانی که از مشرکان با آنان پیمان بسته‌اید و اینها چیزی از آن کم نکرده‌اند (و پیمان را کاملاً رعایت نموده‌اند) و از کسی بر ضدّ شما پشتیبانی نکرده اند، پیمان آنان را تا پایان مدّت زمانی که تعیین کرده‌اند محترم شمارید و بدان وفا کنید. بیگمان خداوند پرهیزگاران را دوست می‌دارد .‏

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم  به علی بن ابی طالب می فرماید: «این آیات صدر سوره ی برائت را همراه خود ببر و در روز عید قربان زمانی که مردم  در منا  جمع می شوند به آنان اعلام کن که: هیچ کافری به بهشت نمی رود، سال دیگر هیچ مشرکی در حج حاضر نشود، هیچ برهنه ای طواف خانه ی خدا رو نکنه، و هر کسی با رسول خدا پیمانی دارد آن پیمان تا پایان مهلت خودش معتبر است».

در اینجا مهم نیست مدت این پیمان مثل بنی ضَمرَة  همیشگی است «تا در دیا صدفی هست» مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً یا مدت معینی برایش تعین شده است، مهم پایبند بودن به مفاد و مدت این پیمانهاست که  أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)و به عهد و پیمان وفا کنید، چرا که (روز قیامت) از عهد و پیمان پرسیده می‌شود .‏

یعنی زمانی که پایتخت سکولاریستهای قریش هم فتح می شود، و دوران حکمرانی سکولاریستها در شبهه جزیره ی عربستان خاتمه داده می شود، و قانون شریعت الله حرف اول رادر جامعه  می زند، و پاکسازی جامعه از مشرکین و سکولاریستها شروع می شود، باز این کفار مشرک و سکولاری که با رسول الله صلی الله علیه و سلم و حکومت اسلامی پیمان دارند از این کشت و کشتار در امان می مانند تا زمانی که مدت پیمانشان تمام می شود :«فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

در اینجا مشخص و واضح است که هم مفاد پیمان نامه ها و هم مدت پیمان نامه ها متناسب با «وضع موجود» و «نیازهای روز» مسلمین وتنها توسط امیر و رهبر امت اسلامی تعیین می شوند. و عرض کردیم که امت هم تنها و تنها  از طریق آن 3 ابزار تشکیل می شود: یا حکومت اسلامی علی منهاج نبوه، یا در صورت نبود آن، توسط حکومت بدیل اضطراری اسلامی، یا در صورت عدم وجود این، توسط مجلس واحد مجاهدین،این امت شکل می گیرد، و بعد از آخرین فرستاده، در سرزمینهای اسلامی، هیچ راهی غیر از این 3 راه برای تشکیل این امت وجود ندارد، برای همین است که پیمانهای گروههای متفرق با کفار جهانی و منطقه ای هیچ مشروعیتی ندارد و تنها مسلمین را گمراه و ابزار دست کفار جهانی و منطقه ای می کنند.

حالا رهبر این امت – در هر سطحی که قرار گرفته باشد – تنها مرجع تعیین کننده ای است که مشخص می کند با در نظر گرفتن اصول ثابت و اصلی قانون شریعت الله، متناسب با وضع موجود جهانی و منطقه ای و داخلی، و متناسب با نیازهای روز مسلمین، مفاد و مدت این پیمانها چگونه باید باشد. این یعنی اینکه دیپلماسی متغییراست، و مسلمین لازم است این تغییرات را از کانال شورای اولی الامر و رهبریت آن سه کانال بگیرند که مستقیما به «سمعنا و اطعنا»ی هر مومنی گره خورده است .

چون دیپلماسی و روش برخورد با کفار با اینکه دارای اصول ثابتی مثل معدن آهن است، اما برای رسیدن به اهدافش متناسب با شرایطِ متغییرِزمانی و مکانی، تغییروتحولات متعددی را تجربه می کند، و ممکن است برای رسیدن به یک هدف از روشهای مختلفی متناسب با وضع موجود زمانی و مکانی و نیازهای روز مسلمین استفاده بشود.

 یعنی چه طوری معدن آهن ثابت است و متناسب با شرایط متغییر زمان و مکان، و نیازهای روز، در زمینه های کاربردیش تغییر و تحولات متعددی را به خودش دیده است، می توانیم بگوییم که معدن آهن درزمینه های کاربردیش، ماهیت متحولی دارد و ثابت و مطلق نیست.

دیپلماسی اسلامی هم از زمان اولین پیامبر تا آخرین فرستاده، و بخصوص از زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم تا روز قیامت، متناسب با تغییرات زمانی و مکانی و وضع موجود و نیازهای روز مسلمین- باحفظ اصول-  تحولات زیادی را در زمینه ی رفع نیازها ی روز مسلمین، و پاسخگوئی به نیازهای روز مسلمین و وضع موجود داشته و خواهد داشت.

 (ادامه دارد……)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(14- қисмат)

1.Еки дигар аз услубхо ва равишхойи жанги равоний ду золъи асосийи “ мусалласи дуруғсоз” дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ижоди тарс жихати фарохам кардани заминахойи шикаст ва таслим шудани муслимин буд.

Имруза хам куффори секуляри жахоний ва хатто новчахо ва муртаддини махаллийи онхо бо бузург жилва додани қудрати низомийи худ

«لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ»،

Ва жиноётики меофаринанд, саъй доранд бо илқойи тарс ва ижоди мухити раъаб овар ва вахшатноки дар миёни мардум, зехн ва ихсосот ва тасмимоти онхоро тахти таъсир қарор диханд, ва таодили рухийи онхоро бахам бизананд, ва иродайи онхоро чанон заиф  ва суст кунанки ё таслим бишаванд ва аслан дар фикри жанг набошанд,ва ё инки бо ижоди тафарруқ ва чанд дастагий ва жанги дохилий дар нихоят шикастро бипазиранд.

2.Аз дигар равишхойи жанги равонийи куффори секуляри қурайш фариб додан бо моли дунё ва мақом ва мансаб будки ба росулуллох ваъдайи хокимият ва хамсарон ва сирвати фаровон доданд. Ё шохи Ғассон аз боби татмиъ вориди гуфтагу бо Каъаб ибни Молик мутахаллифи аз жанги табук мешавадки зиёд дар ин моврид шанида  ва дидаем.

3.Еки дигар аз услубхойи жанги сард ва нарми секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ёрониш мухосарайи иқтисодий- ижтимоий мисли шаъби Аби Толиб будки хам акнун нез дар шадидтарин шевахойи мумкиниш бар алайхи муслимини шариатгаро дар холи ижрост.

4.Равиши дигарики куффори секуляр ва мушрики қурайш ба он панох бурданд истефода аз динфурушон бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва муслимин буд.

Секуляристхойи қурайш ба яхудиёни ясриб ба унвони абзори равоний бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва даъвати исломий панох бурданд. Мушрикин ба Назр ибни Хорис ва Уқба ибни Аби Муъайт маъмурият додандки аз коноли яхудиёни Мадина барои жанги равоний бо росулуллох рохкори бияндишанд.

Росулуллох хануз дар Макка буд ва хукумати исломий ташкил надода буд, ин афрод барои пейдо кардани рохкори жанги равоний рохи ясриб шуда буданд на рохкори жанги мусаллахона. Яъни чи қабли аз ташкили қудрати хукуматий ва чи баъди аз он яхуд ба хамрохи секуляристхойи муттахиди хам ва душманони шумора еки муслимин хастанд:

:  لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ ‏(مائده/82)

( эй пайғамбар!) хохи дидки душмантарини мардум барои мўъминон,яхудиён ва мушриконанд.

Коргарони дурусткор ва содиқ ,бисёр арзишманд ва бемузди шайтон.

Аллох таоло ба муслимин амр мекунадки:

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا (اسراء/36)

Аз чизи дунболаруйи макунки аз он ноогохи ва нисбат ба он илм надори. Бидуни шак чашм ва гуш ва дил мовриди пурс ва жуйи аз он ( чизики қабул карди) қарор мегирад ва дар баробари чанин матлабики қабул карди масъул хастанд.

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нез мефармояд:

: إِيَّاكُمْ والظَّنَّ؛ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ^[1]

Аз шак ва зон ва гумони бад, ижтиноб кунид зеро шак ва гумони бад, бадтарин новъи дуруғ аст.

Холо иддайи аз муслимин хастандки ба далоили мухталифи ин дастур ва амри аллох таоло ва росулиш саллаллоху алайхи васалламро нодида мегиранд, ва ба он таважжух намекунанд, ва ба сурати коргарони дурусткор ва содиқи шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ва ,дур рехтани шабакахойи мохвораий ва минбархойи шайтон дар хона, ва пок намудани гушхо ва соири абзорхойи фазойи мажозий аз мужриёни жанги равонийи душман, бояд бо расонайи дигар “ мусалласи дуруғсоз” яъни шойеъотики муслимин ноогох ва хатокор мужрийи он хастанд хам мубориза кард.

Шойеъа хам хабархойи дуруғини астки тавассути хамин “мусалласи дуруғсоз” тўлид мешавад ба умиди инки мардумони содиқ, бо хусни ният, ва бидуни инки ба сихат ва суқми хабар пей бурда бошанд ба нақл ва интишори он иқдом кунанд,ва ба ин шикл дуруғи онхо аз тарафи инсонхойи дуруст ба дигарон мунтақил мешавад, ва инсони дуруст бо ғафлатики мекунад барои интиқоли хабархо ва суханони бепоя ва асос ва пуч ва дуруғин, табдил мешавад ба пик ва паёмрасон ва абзори шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ; ва ба ин шикл табдил мешавад ба еки аз коргарони бисёр арзишманд аммо бидуни музди шайтон ва ёрониш, ва хамин коргарони бемузди шайтон зехн ва қалби муслиминро ба самти мутаважжих мекунандки шайтон ва “мусалласи дуруғсоз” мехоханд.

Чиро бисёр арзишманд? Чун инхо бо собиқа ва жойгохи хубики дар миёни хонувода, дустон, атрофиён ва жомеъайи худ доранд, мардум суханони инхоро рохаттар аз фалон мужрийи мохвора ва фазойи интернетий ва фалон кофари аслий ва фалон муртад ва фалон мусалмони фариб хурдайи маълумул хол мепазиранд.

(идома дорад…….)

---

[1] متفق علیه/ بخاری  5143  – مسلم 2563

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(133- қисм)  

Мадина яхудийларига берилган имтиёзлар ва кофирларнинг элчиларига ва хайъатларига берилган имтиёзлар, махсусан худайбия сулхида қурайш секуляристларига берилган имтиёзлар, буларнинг хаммаси аслий ўчоқни яккалаш ва маккадаги илонни бошини заифлаштириш борасидаги росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг дипломатика равишларидаги энг ёрқин намуналар хисобланади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу ишлар орқали бир тарафдан бошқа мушрик ва кофирларнинг маккадаги секуляристларнинг марказий хукумати билан иттифоқдош бўлишларига тўсқинлик қилганлар, бошқа томондан эса у киши қўлларидан келганича ва имкони борича бошқа кофирларни қурайшнинг марказий хукуматини қаршисида ўзларига иттифоқдош сифатида ушлаб туришни хохлаганлар, бу яъни ўзини қудратини кўпайтириш ва улкан душманни баробарида улкан қудратни касб қилиш демакдир.

Хатто агар кофирларни аслий душманга қарши ўзларини жибхасида иттифоқдош қила олмаган бўлсалар, улар билан тажовуз қилмаслик ва харбий харакатларни тўхтатиш борасида қарордод имзолардилар. Агарчи бу нарса исломий хукуматни қудратини кўпайтирмаса хам, қудратга эга бўлган бир душманни бостирилишига боис бўлар  ва аслий душманни қудратини кўпайишига монеъ бўлиб хизмат қиларди.

Ха, росулуллох саллаллоху алайхи алайхи васаллам берган имтиёзларини баробарида имтиёз хам олганлар. Кофирлар ва душманларни мусулмонларни жибхасига  иттифоқдош қилиш ва мусулмонларни қудратини кўпайтириш ва аслий душманни қудратини камайтириш билан бир имтиёз олсалар, бошқа томондан  бирдамликни қабул қилмайдиган душманларни бостириш ва улар билан тажовуз қилмаслик борасида қарордод имзолаш билан эса хам исломий хукумат уларни дастидан омонда бўлган ва хам улар аслий душманга қўшилиб кетишмаган ва аслий душманни қудратини кўпайтиришмаган бўлади. Хар қандай холатда хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам берган имтиёзларини баробарида имтиёз олганлар хам, мана бу нарса жуда  мухим саналади.

Мана бу сиёсатни улкан мақсадларидан бири, кофирларнинг сафини умумий суратда бўлиб ташлаш ва мушрик,секуляр кофирларнинг сафини хос суратда майдалаш ва аслий душманни ажратиб қўйиш ва ярим оролдаги секуляристларнинг марказий хукуматига қарши вохид жибхани вужудга келтириш ва турли-хил жибхаларни вужудга келишини олдини олишдан иборат бўлган эди. Хозирда бу сиёсатга жуда кўп биродарларимиз эътибор беришмайди, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни суннатларига қарши иш қилиш улар учун модага, хатто фахрланишга айланиб қолди.

 Оддий холатда агар мусулмонларнинг қудрати душманни қудрати билан кўзланган  муносиб даражага етган пайтида, қоида бўйича мушрик ва секуляристлар ё мусулмон бўлишлари керак ёки мусулмонлар билан жанг қилишлари керак, улар учун учинчи йўлни ўзи йўқ, аммо агар изтирорий ва зарурат холатида мусулмонлар қудрат жихатидан аслий душманни қаршисида тангликка тушиб қолган бўлсачи?    

الضرورات تبيح المحظورات .

Ха, бизлар олдин изтирорий ва зарурат холатида  жонимизни сақлаб қолиш учун мумкин бўлган ўринлар ёки бошқа дуч келиши мумкин бўлган майда ўринлар  хақида кўп марта матлабларни эшитганмиз, зарурий ва ғайри оддий холатларда шундай ишларга қўл урамизки, оддий холатда харгиз бу ишни қилмаган бўлардик, дунёвий хаётдаги мана бу ишларни хаммаси исломий хукуматни ва  мусулмон умматини мавжудиятини сақлаб қолиш ва уни хифз қилишдан кўра пастроқ даражада туради, агар ўрни келганда ва изтирорий холатда  мана бу қоидалардан фойдаланилса, бу жуда хам оддий хатто зарурий хам хисобланади.

Мана бу изтирорий холатда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мақсадларига етиш учун  ана бу мушрикларни ва секуляристларни хамрох қилишликни ўша замондаги жамиятнинг эхтиёжи ва зарурати деб билганлар, мушрик ва секуляристларни устидан мана бу изтирорий холат кўтарилмагунча хатто молиявий масалаларни тўлови билан – муъаллафати қулубухум сифатида – ундан бир абзор ўрнида фойдаланганлар, улар билан бирга аслий душманга қарши вохид жибхани ташкил қилганлар ва улар билан паймон тузганлар.

Аввалги даврдан бошлаб росулуллох саллаллоху алайхи васаллам яхудийларга қўшимча у ердаги мушриклар билан хам иттифоқдош бўладилар, улардан бири мадинада тузилган паймон эди: хеч қайси бир мушрик қурайшликни моли ва жонига панох беришга ё бир мўъминга қарши қурайшликни химоя қилишга  хаққи йўқ. Буни кетидан яхудийлар билан тузилган паймонни шартлари хам зикр қилинади.

Бундан ташқари араб ярим оролидаги секуляристларнинг марказий хукумати бани бакрни секуляр қабиласи билан муттахид бўлган пайтида, исломий хукумат хам секуляр қабила бўлмиш хузоъа билан муттахид бўлди, албатта росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  бундан ташқари бошқа секуляр қабилалар билан хам маккадаги секуляристларнинг марказий хукуматига қарши муттахид бўлган эдилар, масалан:

 – Тажовуз қилмаслик борасида жухайна қабиласи билан тузилган паймон. Бу қабила биринчилардан бўлиб росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг исломий хукуматлари билан паймон  тузиш учун ўзини хайъатини жўнатган қабилалардан бири бўлган. Улар билан тузилган паймонга кўра, улар хам мусулмонлар билан ва хам кофирлар билан бир хил алоқа қилиш ва хеч кимни химоя қилмаслик  хуқуқига эга эдилар. Исломий хукуматнинг мана бу даражада паймон тузишга рози бўлиши нихоятда мухим нарса хисобланади.

– Ёки хижрий иккинчи йилда бани мадлажнинг секуляристлари ва мушриклари билан тузилган тажовуз қилмаслик хақидаги паймон. 

          – Ёки хижрий иккинчи йилда бани замранинг мушриклари ва секуляристлари билан тузилган паймон: у қарордодни шартлари қуйидагилардан иборат эди:

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…

“ Бу бани замранинг Мухаммад росули худо билан тузган паймони, бу тоифани моли ва жони амниятда бўлади ва “денгизда садаф бор бўлар экан” бу тоифа мусулмонларнинг ёрдами ва химоятидан бахраманд бўлади, магарамки улар ислом динига қарши жанг қилишса бундай бўлмайди, шунингдек агар пайғамбар уларни ёрдамга чақирса, улар мусулмонларга ёрдам беришлари керак.”

Бу ерда бизларнинг баъзи биродарларимизни хато қилишларига сабаб бўладиган нуқталардан бири шуки, улар кофирлар билан паймон тузиш ё вахдатга эришишни “кофирлардан ёрдам сўраш” масаласига аралаштириб юборишади. Мадинадаги росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг исломий хукумати яхудий кофирлар билан тузган паймонидаги бандлардан бирида қуйидагиларни ўқиймиз, “ мадинадаги одамлар бегоналар билан жанг қилган тақдирда яхудийлар ва мусулмонлар жангни ва дифоъни хазинасини биргаликда тўлашади”, мана бу ахли китобни кофирлари хақидаги нарса; секуляр ва мушрик тоифа хисобланган бани замра билан тузилган паймонга эътибор берилса хам, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ،

агар пайғамбар уларни ёрдамга чақирадиган бўлса, улар мусулмонларга ижобий жавоб беришлари ва мусулмонларга ёрдам беришлари керак.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (133- قیسم)

مَدِینَه یَهُودلَرِیگه بِیرِیلگن اِمتِیازلَر وَ کافِرلَرنِینگ اِیلچِیلَرِیگه وَ هَیئَتلَرِیگه بِیرِیلگن اِمتِیازلَر، مَخصُوصاً حُدَیبِیَّه صُلحِیدَه قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیگه بِیرِیلگن اِیمتِیازلَر، بوُلَرنِینگ هَمَّه سِی اَصلِی اوُچاقنِی یَککَه لَش وَ مَککَه دَگِی اِیلاننِی باشِینِی ضَعِیفلَشتِیرِیش بارَه سِیدَگِی رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ دِیپلامَه تِیکَه رَوِیشلَرِیدَگِی اِینگ یارقِین نَمُونَه لَر حِسابلَه نَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بُو اِیشلَر آرقَه لِی بِیر طَرَفدَن باشقَه مُشرِک وَ کافِرلَرنِینگ مَککَه دَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِی بِیلَن اِتِّفاقداش بوُلِیشلَرِیگه توُسقِینلِیک قِیلگنلَر، باشقَه تاماندَن اِیسَه اوُ کِیشِی قوُللَرِیدَن کِیلگنچَه وَ اِمکانِی بارِیچَه باشقَه کافِرلَرنِی قُرَیشنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِینِی قَرشِیسِیدَه اوُزلَرِیگه اِتِّفاقداش صِیفَتِیدَه اوُشلَب توُرِیشنِی هاحلَه گنلَر، بُو یَعنِی اوُزِینِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرِیش وَ اوُلکَن دُشمَننِی بَرابَرِیدَه اوُلکَن قُدرَتنِی کَسب قِیلِیش دِیمَکدِیر.

حَتَّی اَگر کافِرلَرنِی اَصلِی دُشمَنگه قَرشِی اوُزلَرِینِی جِبهَه سِیدَه اِتِّفاقداش قِیلَه آلمَه گن بوُلسَه لَر، اوُلَر بِیلَن تَجاوُز قِیلمَسلِیک وَ حَربِی حَرَکَتلَرنِی توُحتَه تِیش بارَه سِیدَه قَرارداد اِمضالَردِیلَر. اَگرچِی بُو نَرسَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرمَسَه هَم، قُدرَتگه اِیگه بوُلگن بِیر دُشمَننِی باستِیرِیلِیشِیگه باعِث بوُلَر وَ اَصلِی دُشمَننِی قُدرَتِینِی کوُپَه یِیشِیگه مانِع بوُلِیب حِذمَت قِیلَردِی.

حَه، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیرگن اِمتِیازلَرِینِی بَرابَرِیدَه اِمتِیاز هَم آلگنلَر. کافِرلَر وَ دُشمَنلَرنِی مُسُلمانلَرنِی جِبهَه سِیگه اِتِّفاقداش قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرِیش وَ اَصلِی دُشمَننِی قُدرَتِینِی کَمَیتِیرِیش بِیلَن بِیر اِمتِیاز آلسَه لَر، باشقَه تاماندَن بِیردَملِیکنِی قَبوُل قِیلمَیدِیگن دُشمَنلَرنِی باستِیرِیش وَ اوُلَر بِیلَن تَجاوُز قِیلمَسلِیک بارَه سِیدَه قَرارداد اِمضالَش بِیلَن اِیسَه اِسلامِی حُکوُمَت اوُلَرنِی دَستِیدَن آماندَه بوُلگن وَ هَم اوُلَر اَصلِی دُشمَنگه قوُشِیلِیب کِیتِیشمَه گن وَ اَصلِی دُشمَننِی قُدرَتِینِی کوُپَیتِیرِیشمَه گن بُولَه دِی. هَر قَندَی حالَتدَه هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیرگن اِمتِیازلَرِینِی بَرابَرِیدَه اِمتِیاز آلگنلَر هَم، مَنَه بُو نَرسَه جوُدَه مُهِم سَنَلَه دِی.

مَنَه بُو سِیاسَتنِی اوُلکَن مَقصَدلَرِیدَن بِیرِی، کافِرلَرنِینگ صَفِینِی عُمُومِی صُورَتدَه بُولِیب تَشلَش وَ مُشرِک، سِکوُلار کافِرلَرنِینگ صَفِینِی خاص صوُرَتدَه مَیدَه لَش وَ اَصلِی دُشمَننِی اَجرَه تِیب قوُیِیش وَ یَرِیم آرالدَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِیگه قَرشِی واحِد جِبهَه نِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش وَ توُرلِی- هِیل جِبهَه لَرنِی وُجُودگه کِیلِیشِینِی آلدِینِی آلِیشدَن عِبارَت بوُلگن اِیدِی. حاضِردَه بوُ سِیاسَتگه جُودَه کوُپ بِرادَرلَرِیمِیز اِعتِبار بِیرِیشمَیدِی، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سُنَّتلَرِیگه قَرشِی اِیش قِیلِیش اوُلَر اوُچُون مادَه گه، حَتَّی فَحرلَه نِیشگه اَیلَه نِیب قالدِی. 

عاددِی حالدَه اَگر مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِی دُشمَننِی قُدرَتِی بِیلَن کوُزلَنگن مُناسِب دَرَجَه گه یِیتگن پَیتِیدَه، قائِدَه بوُیِیچَه مُشرِک وَ سِکوُلارِیستلَر یا مُسُلمان بوُلِیشلَرِی کِیرَک یاکِی مُسُلمانلَر بِیلَن جَنگ قِیلِیشلَرِی کِیرَک، اوُلَر اوُچُون اوُچِینچِی یُولنِی اوُزِی یوُق، اَمّا اَگر اِضطِرارِی وَ ضَرُورَت حالَتِیدَه مُسُلمانلَر قُدرَت جِهَتِیدَن اَصلِی دُشمَننِی قَرشِیسِیدَه تَنگلِیککَه توُشِیب قالگن بوُلسَه چِی؟   الضرورات تبيح المحظورات .

حَه، بِیزلَر آلدِین اِضطِرارِی وَ ضَرُورَت حالَتِیدَه جانِیمِیزنِی سَقلَب قالِیش اوُچُون موُمکِین بوُلگن اوُرِینلَر یاکِی باشقَه دوُچ کِیلِیشِی موُمکِین بوُلگن مَیدَه اوُرِینلَر حَقِیدَه کوُپ مَرتَه مَطلَبلَرنِی اِیشِیتگنمِیز، ضَرُورِی وَ غَیرِی عاددِی حالَتلَردَه شوُندَی اِیشلَرگه قوُل اوُرَه مِیزکِی، عاددِی حالَتدَه هَرگِیز بُو اِیشنِی قِیلمَه گن بوُلَردِیک، دُنیاوِی حَیاتدَگِی مَنَه بُو اِیشلَرنِی هَمَّه سِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ مُسُلمان اوُمَّتِینِی مَوجُودِیَتِینِی سَقلَب قالِیش وَ اوُنِی حِفظ قِیلِیشدَن کوُرَه پَستراق دَرَجَه دَه توُرَه دِی، اَگر اوُرنِی کِیلگندَه وَ اِضطِرارِی حالَتدَه مَنَه بُو قائِدَه لَردَن فایدَه لَه نِیلسَه، بُو جوُدَه هَم عاددِی حَتَّی ضَرُورِی هَم حِسابلَه نَه دِی.

مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَتدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَقصَدلَرِیگه یِیتِیش اوُچُون اَنَه بُو مُشرِکلَرنِی وَ سِکوُلارِیستلَرنِی هَمراه قِیلِیشلِیکنِی اوُشَه زَماندَگِی جَمِیعیَتنِینگ اِیختِیاجِی وَ ضَرُورَتِی دِیب بِیلگنلَر، مُشرِک  وَ سِکوُلارِیستلَرنِی اوُستِیدَن مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَت کوُتَه رِیلمَه گوُنچَه حَتَّی مالِیَه وِی مَسَلَه لَرنِی توُلاوِی بِیلَن – الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ صِیفَتِیدَه – اوُندَن بِیر اَبزار اوُرنِیدَه فایدَه لَنگنلَر، اوُلَر بِیلَن بِیرگه اَصلِی دُشمَنگه قَرشِی واحِد جِبهَه نِی تَشکِیل قِیلگنلَر وَ اوُلَر بِیلَن پَیمان توُزگنلَر.

اَوَّلگِی دَوردَن باشلَب رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم یَهُودِیلَرگه قوُشِیمچَه اوُ یِیردَگِی مُشرِکلَر بِیلَن هَم اِتِّفاقداش بوُلَه دِیلَر، اوُلَردَن بِیرِی مَدِینَه دَه توُزِیلگن پَیمان اِیدِی:  هِیچ قَیسِی بِیر مُشرِک قُرَیشلِیکنِی مالِی وَ جانِیگه پَناه بِیرِیشگه  یا بِیر مُؤمِنگه قَرشِی قُرَیشلِیکنِی حِمایَه قِیلِیشگه حَققِی یوُق. بوُنِی کِیتِیدَن یَهُودِیلَر بِیلَن توُزِیلگن پَیماننِی شَرطلَرِی هَم ذِکر قِیلِینَه دِی.

بوُندَن تَشقَه رِی عَرَب یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِی بَنِی بَکرنِی سِکوُلار قَبِیلَه سِی بِیلَن مُتَّحِد بوُلگن پَیتِیدَه، اِسلامِی حُکوُمَت هَم سِکوُلار قَبِیلَه بوُلمِیش خوُزاعَه بِیلَن مُتَّحِد بوُلدِی، اَلبَتَّه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بوُندَن تَشقَه رِی باشقَه سِکوُلار قَبِیلَه لَر بِیلَن هَم مَککَه دَگِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ مَرکَزِی حُکوُمَتِیگه قَرشِی مُتَّحِد بوُلگن اِیدِیلَر، مَثَلاً:

– تَجاوُز قِیلمَسلِیک بارَه سِیدَه جُهَینَه قَبِیلَه سِی بِیلَن توُزِیلگن پَیمان.  بُو قَبِیلَه بِیرِینچِیلَردَن بوُلِیب رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتلَرِی بِیلَن پَیمان توُزِیش اوُچُون اوُزِینِی هَیئَتِینِی جوُنَتگن قَبِیلَه لَردَن بِیرِی بوُلگن. اوُلَر بِیلَن توُزِیلگن پَیمانگه کوُرَه، اوُلَر هَم مُسُلمانلَر بِیلَن وَ هَم کافِرلَر بِیلَن بِیر هِیل عَلاقَه قِیلِیش وَ هِیچ کِیمنِی حِمایَه قِیلمَسلِیک حُقوُقِیگه اِیگه اِیدِیلَر. اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ مَنَه بُو دَرَجَه دَه پَیمان توُزِیشگه راضِی بوُلِیشِی نِهایَتدَه مُهِم نَرسَه حِسابلَه نَه دِی.

– یاکِی هِجرِی اِیککِینچِی یِیلدَه بَنِی مَدلَجنِینگ سِکوُلارِیستلَرِی وَ مُشرِکلَرِی بِیلَن توُزِیلگن تَجاوُز قِیلمَسلِیک حَقِیدَگِی پَیمان..  ^[1]

          –  یاکِی هِجرِی اِیککِینچِی یِیلدَه بَنِی زَمرَه نِینگ مُشرِکلَرِی وَ سِکوُلارِیستلَرِی بِیلَن توُزِیلگن پَیمان: اوُ قَراردادنِی شَرطلَرِی قوُیِیدَگِیلَردَن عِبارَت اِیدِی: 

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…^[2] “بوُ بَنِی زَمرَه نِینگ مُحَمَّد رَسُولِی خُدا بِیلَن توُزگن پَیمانِی، بُو طائِفَه نِی مالِی وَ جانِی اَمنِیَتدَه بوُلَه دِی وَ “دِینگِیزدَه صَدَف بار بوُلَر اِیکَن” بُو طائِفَه مُسُلمانلَرنِینگ یاردَمِی وَ حِمایَتِیدَن بَهرَمَند بُولَه دِی، مَگرَمکِی اوُلَر اِسلام دِینِیگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشسَه بوُندَی بوُلمَیدِی، شوُنِینگدِیک اَگر پَیغَمبَر اوُلَرنِی یاردَمگه چَه قِیرسَه، اوُلَر مُسُلمانلَرگه یاردَم بِیرِیشلَرِی کِیرَک.”

بُو یِیردَه بِیزلَرنِینگ بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیزنِی خَطا قِیلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلَه دِیگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شُوکِی، اوُلَر کافِرلَر بِیلَن پَیمان توُزِیش یا وَحدَتگه اِیرِیشِیشنِی “کافِرلَردَن یاردَم سوُرَش”مَسَلَه سِیگه اَرَه لَشتِیرِیب یوُبارِیشَه دِی. مَدِینَه دَگِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتِی یَهُودِی کافِرلَر بِیلَن توُزگن پَیمانِیدَگِی بَندلَردَن بِیرِیدَه قوُیِیدَگِیلَرنِی اوُقِیمِیز، “مَدِینَه دَگِی آدَملَر بِیگانَه لَر بِیلَن جَنگ قِیلگن تَقدِیردَه یَهُودِیلَر وَ مُسُلمانلَر جَنگنِی وَ دِفاعنِی حَزِینَه سِینِی بِیرگه لِیکدَه توُلَه شَه دِی”، مَنَه بُو اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی حَقِیدَگِی نَرسَه؛ سِکوُلار وَ مُشرِک طائِفَه حِسابلَنگن بَنِی زَمرَه بِیلَن توُزِیلگن پَیمانگه اِعتِبار بِیرِیلسَه هَم، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ، اَگر پَیغَمبَر اوُلَرنِی یاردَمگه چَه قِیرَه دِیگن بوُلسَه، اوُلَر مُسُلمانلَرگه اِجابِی جَواب بِیرِیشلَرِی وَ مُسُلمانلَرگه یاردَم بِیرِیشلَرِی کِیرَک.

(دوامی بار……)

---

[1]السیرة النبویه، ج۲، ص۴۳۳./ الطبقات، ج۲، ص10

[2]روض الأنف ۲/ ۵۸ زرقانی ۱/ ۴۵۶٫

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(133- قسمت)

 امتیاز دهی به یهودیان مدینه و امتیازاتی که به وفود و هیئتهای کفار و بخصوص امتیازاتی که در صلح حدیبیه به سکولاریستهای قریش می دهند نمونه های بارز این روش دیپلماسی رسول الله صلی الله علیه وسلم در تضعیف و منفرد کردن کانون اصلی و سر افعی در مکه به شمار می روند . رسول الله صلی الله علیه وسلم با این کارش از یکطرف مانع اتحاد سایر مشرکین و کفار با حکومت مرکزی سکولاریستها در مکه می شد، و از سوی دیگر سعی می کرد تا آنجائی که امکان دارد کفار را به عنوان متحدین خودش در برابر حکومت مرکزی قریش قرار بدهد، این یعنی افزودن به قدرت خودش و کسب قدرت عمده در برابر دشمن عمده.

 حتی اگر نمی توانستند کفار را در جبهه ی خودشان بر علیه دشمن اصلی متحد کنند، با آنها قراردادهائی برای عدم تعرض و ترک مخاصمه می بستند. در هر صورت این هم اگر چه به صورت ملموس بر قدرت امت از کانال حکومت اسلامی اضافه نمی کرد باز باعث خنثی شدن یک دشمن بالقوه و مانع از اضافه شدن به قدرت دشمن اصلی می شد .

بله، رسول الله صلی الله علیه وسلم در برابر امتیازاتی که می دادند امتیازاتی هم می گرفتند . از متحد کردن کفار و دشمنان با جبهه ی مسلمین و اضافه کردنِ به قدرتِ مسلمین و کم کردنِ از قدرتِ دشمن اصلی یک امتیاز می گرفت، و از خنثی کردن دشمنانی که حاضر به وحدت نبودند وبا آنها قراردادهای عدم تعرض بسته می شد، هم حکومت اسلامی از آنها درامان بود و هم آنها به دشمن ملحق نمی شدند و به قدرت دشمن اضافه نمی کردند. در هر دو حالت این امتیازاتی که رسول الله صلی الله علیه وسلم می گرفت در برابر امتیازاتی که می داد بسیار مهمتر هستند.

یکی از اهداف عمده ی این سیاست، تجزیه صف کفار به صورت عام، و تجزیه ی صف کفار مشرک و سکولار به صورت خاص،و در انزوا قرار دادن دشمن اصلی، و به وجود آوردن یک جبهه ی واحد علیه حکومت مرکزی سکولاریستهای شبهه جزیره و پرهیز از باز کردن جبهات مختلف بود، سیاستی که خیلی از برادران ما الان به آن توجه نمی کنند و خلاف این سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم برایشان مُد و حتی افتخار هم شده است.

می دانیم در حالت عادی که قدرت مسلمین متناسب با قدرت دشمن به حد مورد نظر رسیده قاعده این است که مشرکین و سکولاریستها یا باید مسلمان بشوند یا با مسلمین وارد جنگ بشوند و راه سومی برایشان وجود ندارد، اما در حالت اضطرار و ضرورت که مسلمین از لحاظ قدرت در برابر دشمن اصلی در مضیقه قرار گرفته باشندچه؟ الضرورات تبيح المحظورات .

 بله، ما قبلا در مورد این حالت اضطراری و ضرورتی که ممکن برای بقای جانمان و سایر موارد ریز دیگرپیش بیاید بارها مطلب شنیده ایم، و در حالتهای ضروری و غیر عادی به اموری چنگ زده ایم که درحالت عادی هرگز انجامش نمی دادیم،تمام این امور در زندگی دنیوی همگی پائین تر از حفظ و بقای حکومت اسلامی و موجودیت امت مسلمین است، و بسیار عادی و حتی ضروری خواهد بود که در حالتهای اضطراری از این قاعده استفاده بشود .

در این حالت اضطرار رسول الله صلی الله علیه وسلم هم مسیر کردن این مشرکین و سکولاریستها  برای رسیدن به اهدافش را یک نیاز و ضرورت جامعه ی آن زمان مسلمین می دانست، و تا بر داشته شدن این حالت اضطرار از مشرکین و سکولاریستها حتی با پرداخت مسائل مالی = الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ به عنوان یک ابزار استفاده می کردند، و با اینان بر علیه دشمن اصلی جبهه ی واحدی را تشکیل می دادند و پیمانهائی را با اینان می بستند.

در همان ابتدای امر رسول الله صلی الله علیه وسلم علاوه بر یهود با مشرکین آنجا هم متحد می شوند  که یکی از بندهای پیمان مدینه این بود :هیچ مشرکی حق ندارد مال و جان فردی از قریش را پناه دهد و یا علیه مؤمنی از او حمایت کند . به دنبال آن، شرایط پیمان نامه با یهود هم ذکر می شود.

علاوه بر این زمانی که حکومت مرکزی سکولاریستهای شبهه جزیره عربستان با قبیله ی سکولار بنی بکر متحد شدند، حکومت اسلامی هم با قبیله ی سکولار خزاعه متحد شد، البته غیر از این رسول الله صلی الله علیه وسلم با قبایل سکولار دیگری بر علیه حکومت مرکزی سکولاریستها در مکه متحد شده بودند مثل:

• پیمان عدم تجاوز با قبیله ی جُهَینه. این قبیله اولین قبیله ای بود که هیأتی از طرف حکومت اسلامی رسول الله صلی الله علیه وسلم برای بستن پیمان نزد آنها اعزام شدند. بر اساس پیمانی که با آنها بسته شده بود آنها می توانستند با مسلمین و کفار روابط یکسانی داشته باشند و از کسی پشتیبانی نکنند . راضی شدن حکومت اسلامی به پیمانی در این حد خیلی مهم است.

•        یا مثل پیمان عدم تجاوز با مشرکین و سکولاریستهای بنی مُدْلِج در سال دوم هجری[1]

•        یا مثل پیمان با مشرکین و سکولاریستهای بنی ضَمرَة در سال دوم هجری: که مفاد قرار داد با آنها اینطوری بود:

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…[2]«این پیمانی است از محمد رسول خدا با بنی ضمره، مبنی بر اینکه جان و مال این طایفه در امنیت خواهد بود و «تا در دریا صدفی هست» این طایفه از یاری و حمایت مسلمانان برخوردار باشند، مگر اینکه جنگ آنان علیه دین اسلام باشد،و همچنین هرگاه پیامبر آنانرا به یاری طلبیدند باید به یاری مسلمانان بشتابند».

در اینجا نکته ای که بعضی از برادران ما را به اشتباه می اندازد قاطی کردن مسأله ی پیمان و وحدت با کفار و مسأله ی «استعانت از کفار» است. در پیمان مدینه که حکومت اسلامی رسول الله صلی الله علیه وسلم با کفار یهود می بندد در یکی از بندهایش می خوانیم که «تا زمانی که مردم مدینه با بیگانگان می جنگند، یهودیان و مسلمانان هزینه ی جنگ و دفاع را با هم متحمل می شوند»، این در مورد کفار اهل کتاب؛ در مورد پیمان با همین طایفه ی مشرک و سکولار بنی ضَمرَة هم می بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ، و هر زمانی که پیامبر آنانرا به یاری طلبید باید به یاری مسلمانان جواب مثبت بدهند و مسلمین را یاری کنند.

(ادامه دارد……..)

---

[1]السیرة النبویه، ج۲، ص۴۳۳./ الطبقات، ج۲، ص10

[2]روض الأنف ۲/ ۵۸ زرقانی ۱/ ۴۵۶٫

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(13- қисмат)

Инхо дар ин сабки равонийи худ мехостанд бо хамла ба рахбарият, даъвати исломро дар жомеъа кучак, ночиз ва беарзиш нишон бидиханд. Аллох таоло мефармояд:

:  وَإِذَا رَآکَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِن یَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُواً أَهَذَا الَّذِی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَهُم بِذِکْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ کَافِرُونَ ‏(انبیاء/36)

Хенгомики кофарон туро мебинанд, кори жуз тамасхара ва истехзоъи туро надоранд, ( ва хоханд гуфт: ) оё ин хамон каси астки аз худоёни шумо айбжуйи ва бадгуйи мекунад? Ва холи инки ишон ба қуръони худованд пур аз рахм кофар хастанд ва бовар надоранд.

Бидуни шак ин масхара карданхо бар муслимин таъсир хохад гузошт ба гунайики аллох таоло тахти унвони “ зийқус содр” ё дилтанг шудан аз ун ёд мекунад ва мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ ‏(حجر/95)

Мо барои ту кофий хастем ва аз шарри истехзоъ кунандагон мусаввин ва махфуз медорем.

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِمَا یَقُولُونَ ‏(حجر/97)

Ва мо медонемки синат аз ончи мегуянд, танг мешавад.

Масхара карданхо ва жўкхойики дар мовриди ахли ислом сохта мешавад бо онки дар қолиби новъи тафрих ва саргармий хам ба кор меравад ва бо фарханги аъвомун наси жохил хам созгор аст, аммо дар воқеъ тахмили новъи жанги равоний ва сард бар ахли тўвхид ба шумор меравадки, камтарин хазинахоро барои тўлид кунандагони ин жанг дар бар дорад.

Дар ин равиш, хам ақоиди ахли тўвхид олуда нишон дода мешавад, ва хам терори шахсиятий анжом мегардад; ва ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” саъй мекунанд бо тақвияти рухий нийрухойи худишон, боиси жарихадор кардани рухия мўъминин, дилсардий, ноумидий ва ё тазалзули ахли тўвхид, ва дур кардани нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон аз муслимин бишаванд.

Бидуни шак ин тамасхарахо ва жўк дуруст карданхо боиси “ зийқус содр” ва дилтанг шудан, жарихадор шудани ихсос ва авотифи муслимин мешавандки жихати хунсо намудан ва кам таъсир кардани чанин садамоти аллох таоло мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ.

Зийқус содр метавонад пеймудани рохро бо мушкили асосий мувожих кунад. Таъсир ва хатари равонийи истехзоъ ва масхара карданхойи секуляристхойи қурайш ба гунайи будки аллох таоло ба сирохат ба пайғамбариш эълом кардки аз тамасхара ва истехзоъи ин куффори мушрик ва секуляр бим надошта бош чун: тамоми пайғамбарони бузурги илохий, тавассути ақвоми худ дучори истехзо ва тамасхара шуданд. Пас ин риволи оддий ва табиий масири астки дар он қадам гузошти ва бояд мунтазири чанин масхара карданхо ва тамасхарахойи боши. Барои намуна мефармояд:

یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ‏(یس/30)

афсусо ва асафо бандагонро! Хеч пайғамбари ба суйи ишон намеояд магар инки уро масхара мекунанд ва ба ёди истехзоъ мегиранд.

Ин масхара карданхо журми бисёр сангини астки хатто хенгомики мўъминин ва дорудастайи мунофиқин огохона, амдан ва ба мейли худишон мўъминиро ба хотири иймониш ва пойбандийи ба қонуни шариати аллох мовриди шўхи қарор медиханд мефармояд:

وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ* لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ …(توبه/65-66)

Агар аз онон бозхост куни, мегуянд: ( хадафи мо таъна ва масхара набуда ва балки бо хамдигар) бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёти у ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?! (бигу: бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.

Дар инжо аллох таоло намефармояд шумо дуруғ мегуйид ва хадафитон масхара кардан набуда , балки мефармояд бо онки хадафитон масхара кардан набуда аммо набояд ба ин маворид шўхи хам кард. Аллох таоло ва росулиш ва хар ончи мутаъаллиқ ба шариати аллох аст моли шўхи ва бози нестандки агар мўъмини тобеъи сифатхо ва ахкоми аз шариат шуд ва ба хотири ин табаъият ва сифатиш мовриди шўхи қарор бигирад.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(132- қисм)  

Худайбия сулхи ва уни кетидан келган худайбия паймонини ошкор фатхидан олдинги росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг мана бу ғалабаси, турли- хил давлатларга ва мадинани атрофидаги, хамда арабистон ярим оролидаги  турли- туман қабилаларга  элчиларни жўнатишга ўхшаган фатхларни ва ғалабаларни дарвозаси бўлиб хизмат қилган, жуда кўп мусулмонлар хайбар ва маккани фатхини ошкор ғалаба ва фатх деб хисоблаган холда, мана бу мухим дипломатикани ва лойихани писанд қилишмайди, улар тўғридан – тўғри икки йилдан сўнг содир бўлган макка фатхига ва наср сурасига сакраб  ўтиб кетишади, аллох таоло мархамат қиладики:

  إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2)

Мана бу ўринсиз сакраш ва ошкор фатхга эътибор бермаслик, кўпроқ мана бу ўринларга нисбатан жохил бўлганликлари  ва мутахассис бўлмаганлари  сабаблидур, аслида эса бу ўринлар жиходнинг ва исломий харакатнинг энг оғир қисматини ташкил қилади, буни сабаби хар нарса бўлган тақдирда хам бу тўғри иш бўла олмайди.

Мана бу ошкор фатх хаммага шу нарсани кўрсатиб берадики, агарчи рахбарлар ўзларининг шойиста эканликларини иссиқ ва қуролли жангни хидоят қилиш билан кўрсатиб беришса хам, аммо уларнинг юқори ахамияти ва лаёқатларини чўққиси аслахани қудрати билан химоят қилинадиган  дипломатика ва юмшоқ жангда кўринади, у хатто аслахани хам бошқариб назорат қилади, хидоят қилади, бундан ташқари  аслаха уларни назорат қилишига рухсат бермайди.

Мана бу ошкор фатхда аллох таоло мархамат қиладики:

 لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ.

Яъни мана бу ошкор фатх жиход ва ибодат масаласини асосий қисми ва пойдевори хисобланади, у ўзи билан бирга олиб келадиган самаралар ва баракотлар билан бирга авфга ва кечиримга боис бўлади. Бундан ташқари қалб қуввати ва оромиш “сакинах” учун абзорлардан бири саналади, у инсондан нотинчликни, вахшатни, шубхани, иккиланишни узоқлаштиради.

Бир нарсани билишинигиз жуда хам ажойиб бўлар эди, аллох таоло  сўзлаётган мана бу ошкор фатх, кўпроқ кофирлар билан олиб бориладиган дипламатикага ва юмшоқ, рухий  жангга тегишли бўлиб, унда мунофиқлар хозир бўлишмайди. Аллох таоло бу фатхдан ортда қолиб кетган  мана бу қолдиқларни “мухоллафун” номи билан номлайди, бу қолдиқларни фикрича мўъминлар қурайш секуляристларини қўли билан нобуд бўлишлари керак эди. Мусулмонларга қарши рухий жангни омили бўлган мана бу мунофиқларни аллох таоло бундай баракотли жангга  ва неъматга қўшмаганлиги хам оддий бир нарса. Чунки улар нажасдурлар ва аллох таоло мана бу палидлар билан байъат хам қилмайди ва улардан рози хам бўлмайди.

 Аллох таоло худайбия паймонидаги  мана бу ошкор фатхда иштирок этувчиларга қарата мархамат қилган пайтида:

 «یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ»

Яъни: мунофиқлардан холи бўлган мана бу байъат берувчилар аслида жамиятнинг шаръий рахбари бўлмиш   росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ўзларига   байъат беришмаган, балки улар аллох таолога  байъат беришган, аллох таоло мана бу жамоатдан рози эканини очиқ- ойдин эълон қилади:

   لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18)

(Эй мўъминлар), дархақиқат аллох мўъминлардан – улар дарахт остида сизга байъат қилаётган вақтларида – рози бўлди. Бас, у зот уларнинг дилларидаги нарса (садоқат ва вафо)ни билиб, уларга сакинат- ором оладиган кўпдан – кўп ўлжалар билан мукофотлади.

Ха, мусулмонлар мана бу ошкор фатхни қўлга киритгач, аллох таоло уларни яқин фатх бўлмиш хайбар фатхи, каттароғи макка – араб ярим оролидаги секуляр кофирларнинг пойтахти – фатхи билан мукофотлади. Арабистон ярим оролидаги секуляр кофирларнинг пойтахти фатх бўлгач, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг 9чи хижрий йилдаги хилма-хил қабилаларга нисбатан дипломатикаси кўзга кўринарли даражада ўсди. Худди шу йили 30 дан ортиқ хайъатлар ярим оролдаги турли- хил қабилалардан росулуллох саллаллоху алайхи васалламга байъат бериш учун келишди, уларнинг аксари насронийлар ва яхудийлар ва мажусийлардан иборат бўлган. Албатта уларни орасида  булардан ташқари мушрик ва секуляр қабилалар хам бор эди.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кофирларни аллохни шариатидаги қонунларни йўлида хамрох қилиш учун – жангдан олдин ва кейин – турли- хил гурухлар билан олиб бориладиган  дипломатика ва сиёсий рафторда икки шевадан фойдаланган эдилар:

 1-Улардан бири музокара эди: ихтилофни хал қилиш учун энг тўғри йўллардан бири хисобланади. Биринчи ва иккинчи ақабада ясриблик секуляр одамларнинг вакиллари билан олиб борилган музокарага ўхшаш, ёки қурайш секулярларининг махсус элчиси бўлмиш Сухайл ибни Амр билан олиб борилган музокара, тарихий Худайбия сулхидаги қарордод ёки Сақиф (Тоиф)дан келган вакиллар билан олиб борилган музокара ва Хумайр подшохлигини элчилари билан олиб борилган музокара ва бундан бошқа 70 дан ортиқ хайъатларни вакиллари билан ўтказилган музокаралар мисол бўла олади.

2-Кофирлар  ва мухолифлар билан муомала қилиш бўйича росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фойдаланган иккинчи равиш, хукм қилиш ва қозилик бўлган. Бу равишда хар икки томон танлаган шахсга ихтилофни хал қилиш учун равиш ва йўлни кўрсатиш ихтиёри берилади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бани қурайза яхудийларини масаласи бўйича худди шу равишдан фойдаланганлар. Али ибни Аби Толиб хам саффайн жангида худди шу хукм чиқариш равишидан фойдаланган эдилар.

Бундан ташқари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аслий кофирлар билан олиб борган дипломатикаларида элчиларни мухофизат қилишга алохида эътибор берганлар. Бу нарса ўша даврдаги бутун дунёнинг сиёсий  қудратга эга бўлган кишилари томонидан қабул қилинган эди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мусайламайи каззобни элчилари хақида мархамат қилган эдиларки: “ агар элчини ўлдирмаслик қонуни бўлмаганда, мен сизларни бўйнингизни узиб ташлаган бўлардим.”

Душман билан муомала қилиш бўйича росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг  ташқи сиёсатларидаги қирралардан яна бири, кофирларни ўртасида иттифоқдошларни жалб қилиш ва мухолиф кучларни майдалаш бўлган эди, бу усул билан мухолиф кучларнинг исломий хукуматнинг душманлари билан иттифоқдош бўлишларига тўсқинлик қилинган ва душманни кучларини азаматини майдалаб ташланган. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кофирларни музокарага тортиб олиб келиш ва қарордод имзолаш учун хар қандай келишувлардан ва муштарак нуқталардан унумли  фойдаланганлар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (132- قیسم)

حُدَیبِیَه صُلحِی وَ اوُنِی کِیتِیدَن کِیلگن حُدَیبِیَه پَیمانِینِی آشکار فَتحِیدَن آلدِینگِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ مَنَه بُو غَلَبَه سِی، توُرلِی- هِیل دَولَتلَرگه وَ مَدِینَه نِی اَطرافِیدَگِی، هَمدَه عَرَبِستان یَرِیم آرالِیدَگِی توُرلِی- توُمَن قَبِیلَه لَرگه اِیلچِیلَرنِی جوُنَه تِیشگه اوُحشَه گن فَتحلَرنِی وَ غَلَبَه لَرنِی دَروازَه  سِی بوُلِیب حِذمَت قِیلگن، جوُدَه کوُپ مُسُلمانلَر حَیبَر وَ مَککَه نِی فَتحِینِی آشکار غَلَبَه وَ فَتح دِیب حِسابلَه گن حالدَه، مَنَه بُو مُهِم دِیپلامَه تِیکَه نِی وَ لایِیحَه نِی پِیسَند قِیلِیشمَیدِی، اوُلَر توُغرِیدَن – توُغرِی اِیککِی یِیلدَن سوُنگ صادِر بوُلگن مَککَه فَتحِیگه وَ نَصر سوُرَه سِیگه سَکرَب اوُتِیب کِیتِیشَه دِی، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیمِی:   إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2) مَنَه بُو اوُرِینسِیز سَکرَش وَ آشکار فَتحگه اِعتِبار بِیرمَسلِیک، کوُپراق مَنَه بُو اوُرِینلَرگه نِسبَتاً جاهِل بوُلگنلِیکلَرِی وَ مُتَخَصِّص بوُلمَه گنلِیکلَرِی سَبَبلِیدُور، اَصلِیدَه اِیسَه بُو اوُرِینلَر جِهادنِینگ وَ اِسلامِی حَرَکَتنِینگ اِینگ آغِیر قِیسمَتِینِی تَشکِیل قِیلَه دِی، بوُنِی سَبَبِی هَر نَرسَه بوُلگن تَقدِیردَه هَم بُو توُغرِی اِیش بوُلَه آلمَیدِی.

مَنَه بُو آشکار فَتح هَمَّه گه شوُ نَرسَه نِی کوُرسَه تِیب بِیرَه دِیکِی، اَگرچِی رَهبَرلَر اوُزلَرِینِینگ شایِیستَه اِیکَنلِیکلَرِینِی اِیسسِیق وَ قوُراللِی جَنگنِی هِدایَت قِیلِیش بِیلَن کوُرسَه تِیب بِیرِیشسَه هَم، اَمّا اوُلَرنِینگ یوُقارِی اَهَمِیَتِی وَ لَیاقَتلَرِینِی چوُققِیسِی اَسلَحَه نِی قُدرَتِی بِیلَن حِمایَت قِیلِینَه دِیگن دِیپلامَه تِیکَه وَ یوُمشاق جَنگدَه کوُرِینَه دِی، اوُ حَتَّی اَسلَحَه نِی هَم باشقَه رِیب نَظارَت قِیلَه دِی، هِدایَت قِیلَه دِی، بوُندَن تَشقَه رِی اَسلَحَه اوُلَرنِی نَظارَت قِیلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی.

مَنَه بُو آشکار فَتحدَه اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ. یَعنِی مَنَه بُو آشکار فَتح جِهاد وَ عِبادَت مَسَلَه سِینِی اَساسِی قِیسمِی وَ پایدِیوارِی حِسابلَه نَه دِی، اوُ اوُزِی بِیلَن بِیرگه آلِیب کِیلَه دِیگن ثَمَرَه لَر وَ بَرَکاتلَر بِیلَن بِیرگه عَوفگه وَ کِیچِیرِیمگه باعِث بوُلَه دِی. بوُندَن تَشقَه رِی قَلب قُوَّتِی وَ آرامِیش “سَکِینَة” اوُچُون اَبزارلَردَن بِیرِی سَنَلَه دِی، اوُ اِنساندَن ناتِینچلِیکنِی، وَحشَتنِی، شُبهَه نِی، اِیککِیلَه نِیشنِی اوُزاقلَشتِیرَه دِی.

بِیر نَرسَه نِی بِیلِیشِینگِیز جوُدَه هَم عَجایِیب بُولَر اِیدِی، اَلله تَعالَی سوُزلَه یاتگن مَنَه بُو آشکار فَتح،کوُپراق کافِرلشر بِیلَن آلِیب بارِیلَه دِیگن دِیپلامَه تِیکَه گه وَ یوُمشاق، رُوحِی جَنگگه تِیگِیشلِی بوُلِیب، اوُندَه مُنافِقلَر حاضِر بوُلِیشمَیدِی. اَلله تَعالَی بُو فَتحدَن آرتدَه قالِیب کِیتگن مَنَه بُو قالدِیقلَرنِی «الْمُخَلَّفُونَ » نامِی بِیلَن ناملَیدِی، بُو قالدِیقلَرنِی فِکرِیچَه مُؤمِنلَر قُرَیش سِکوُلارِستلَرِینِی قوُلِی بِیلَن نابوُد بوُلِیشلَرِی کِیرَک اِیدِی. مُسُلمانلَرگه قَرشِی رُوحِی جَنگنِی عامِلِی بوُلگن مَنَه بُو مُنافِقلَرنِی اَلله تَعالَی بوُندَی بَرَکاتلِی جَنگگه وَ نِعمَتگه قوُشمَه گنلِیگِی هَم عاددِی بِیر نَرسَه. چوُنکِی اوُلَر نَجَسدوُرلَر وَ اَلله تَعالَی مَنَه بوُ پَلِیدلَر بِیلَن بَیعَت هَم قِیلمَیدِی وَ اوُلَردَن راضِی هَم بوُلمَیدِی.

اَلله تَعالَی حُدَیبِیَه پَیمانِیدَگِی مَنَه بُو آشکار فَتحدَه اِیشتِراک اِیتوُچِیلَرگه قَرَتَه مَرحَمَت قِیلگن پَیتِیدَه:  «یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ» یَعنِی: مُنافِقلَردَن حالِی بوُلگن مَنَه بُو بَیعَت بِیرُوچِیلَر اَصلِیدَه جَمِیعیَتنِینگ شَرعِی رَهبَرِی بوُلمِیش رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اوُزلَرِیگه بَیعَت بِیرِیشمَه گن، بَلکِی اوُلَر اَلله تَعالَی گه بَیعَت بِیرِیشگن، اَلله تَعالَی مَنَه بُو جَماعَتدَن راضِی اِیکَه نِینِی آچِیق – آیدِین اِعلان قِیلَه دِی:   لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18)  ( اِی مُؤمِنلَر)، دَرحَقِیقَت اَلله مُؤمِنلَردَن – اوُلَر دَرَخت آستِیدَه بِیزگه بَیعَت قِیلَه یاتگن وَقتلَرِیدَه – راضِی بوُلدِی. بَس، اوُ ذات اوُلَرنِینگ دِیللَرِیدَگِی نَرسَه (صَداقَت وَ وَفا)نِی بِیلِیب، اوُلَرنِی سَکِینَت – آرام آلَه دِیگن کوُپدَن – کوُپ اوُلجَه لَر بِیلَن مُکافاتلَه دِی.

حَه ، مُسُلمانلَر مَنَه بُو آشکار فَتحنِی قوُلگه کِیرِیتگچ، اَلله تَعالَی اوُلَرنِی یَقِین فَتح بوُلمِیش حَیبَر فَتحِی، کَتتَه راغِی مَککَه – عَرَب یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلار کافِرلَرنِینگ پایتَختِی – فَتحِی بِیلَن مُکافاتلَه دِی. عَرَبِیستان یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلار کافِرلَرنِینگ پایتَختِی فَتح بوُلگچ، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ 9 چِی هِجرِی یِیلدَگِی هِیلمَه – هِیل قَبِیلَه لَرگه نِسبَتاً دِیپلامَه تِیکَه سِی کُوزگه کوُرِینَرلِی دَرَجَه دَه اوُسدِی. حوُددِی شوُ یِیلِی 30 دَن آرتِیق هَیئَتلَر یَرِیم آرالدَگِی توُرلِی- هِیل قَبِیلَه لَردَن رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم گه بَیعَت بِیرِیش اوُچُون کِیلِیشدِی، اوُلَرنِینگ اَکثَرِی نَصرانِیلَر وَ یَهُودِیلَر وَ مَجُوسِیلَردَن عِبارَت بوُلگن. اَلبَتَّه اوُلَرنِی آرَه سِیدَه بوُلَردَن تَشقَه رِی مُشرِک وَ سِکوُلار قَبِیلَه لَرهَم بار اِیدِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم کافِرلَرنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی یوُلِیدَه هَمراه قِیلِیش اوُچُون – جَنگدَن آلدِین وَ کِییِین – توُرلِی – هِیل گوُرُوهلَر بِیلَن آلِیب بارِیلَه دِیگن دِیپلامَه تِیکَه  وَ سِیاسِی رَفتاردَه اِیککِی شِیوَه دَن فایدَه لَنگن اِیدِیلَر:

1. اوُلَردَن بِیرِی مُذاکَرَه اِیدِی: اِیختِلافنِی حَل قِیلِیش اوُچُون اِینگ توُغرِی یوُللَردَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی. بِیرِینچِی وَ اِیککِینچِی عَقَبَه دَه یَسرِیبلِیک سِکوُلار آدَملَرنِینگ وَکِیللَرِی بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه گه اوُحشَش، یاکِی قُرَیش سِکوُلارلَرِینِینگ مَخصُوص اِیلچِیسِی بوُلمِیش سُهَیل اِبنِ اَمر بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه، تَرِیخِی حُدَیبِیَه صُلحِیدَگِی قَرارداد یاکِی ثَقِیف (طائِف) دَن کِیلگن وَکِیللَر بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه وَ حُمَیر پادشاهلِیگِینِی اِیلچِیلَرِی بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه وَ بوُندَن باشقَه 70 دَن آرتِیق هَیئَتلَرنِی وَکِیللَرِی  بِیلَن اوُتکَه زِیلگن مُذاکَرَه لَر مِثال بوُلَه  آلَه دِی.
2. کافِرلَر وَ مُخالِفلَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش بُویِیچَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم فایدَه لَنگن اِیککِینچِی رَوِیش، حُکم قِیلِیش وَ قاضِیلِیک بوُلگن. بُو رَوِیشدَه هَر اِیککِی تامان تَنلَه گن شَخصگه اِیختِلافنِی حَل قِیلِیش اوُچُون رَوِیش وَ یُولنِی کوُرسَه تِیش اِیختِیارِی بِیرِیلَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بَنِی قُرَیظَه یَهُودِیلَرِی مَسَلَه سِی بُویِیچَه حوُددِی شُو رَوِیشدَن فایدَه لَنگنلَر. عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب هَم صَفَّین جَنگِیدَه حوُددِی شوُ حُکم چِیقَه رِیش رَوِیشِیدَن فایدَه لَنگن اِیدِیلَر.

 بوُندَن تَشقَه رِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اَصلِی کافِرلَر بِیلَن آلِیب بارگن دِیپلامَه تِیکَه لَرِیدَه اِیلچِیلَرنِی مُحافِظَت قِیلِیشگه اَلاهِیدَه اِعتِبار بِیرگنلَر. بُو نَرسَه اوُشَه دَوردَگِی بوُتوُن دُنیانِینگ سِیاسِی قُدرَتگه اِیگه بوُلگن کِیشِیلَرِی تامانِیدَن قَبوُل قِیلِینگن اِیدِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُسَیلَمَه یِی کَذّابنِی اِیلچِیلَرِی حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی: ” اَگر اِیلچِینِی اوُلدِیرمَسلِیک قانوُنِی بوُلمَه گندَه ، مِین سِیزلَرنِی بوُینِینگِیزنِی اوُزِیب تَشلَه گن بوُلَردِیم”. 

دُشمَن بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش بوُیِیچَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِینگ تَشقِی سِیاسَتلَرِیدَگِی قِیررَه لَردَن یَنَه بِیرِی، کافِرلَرنِی اوُرتَه سِیدَه اِتِّفاقداشلَرنِی جَلب قِیلِیش وَ مُخالِف کوُچلَرنِی مَیدَه لَش بوُلگن اِیدِی، بُو اوُصُول بِیلَن مُخالِف کوُچلَرنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ دُشمَنلَرِی بِیلَن اِتِّفاقداش بوُلِیشلَرِیگه توُسقِینلِیک قِیلِینگن وَ دُشمَننِی کوُچلَرِینِی عَظَمَتِینِی مَیدَه لَب تَشلَنگن. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّم کافِرلَرنِی مُذاکَرَه گه تارتِیب آلِیب کِیلِیش وَ قَرارداد اِمضالَش اوُچُون هَر قَندَی کِیلِیشُولَردَن وَ مُشتَرَک نوُقطَه لَردَن اوُنوُملِی فایدَه لَنگنلَر.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(132- قسمت)

این پیروزی رسول الله صلی الله علیه و سلم قبل از پیمان حدیبیه و به دنبال آن فتح آشکار پیمان حدیبیه مقدمه و دروازه ی پیروزیها و فتحهای دیگری مثل ارسال سفرا به کشورهای مختلف و قبایل مختلف اطراف مدینه و شبه جزیره ی عربستان، فتح خیبر و فتح مکه ست که خیلی از مسلمین بسیار ناچیز به این پیروزیها و فتح آشکار و پروسه ی دیپلماسی بسیار مهم نگاه می کنند، و مستقیما پرش می کنند روی سوره ی نصر و فتح مکه که دو سال بعد اتفاق افتاده است که الله تعالی می فرماید: إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2)

علت این پرش نابجا و عدم توجه به این فتح آشکار بیشتر به دلیل جهل و عدم تخصص در این موارد است که قسمت سخت جهاد و حرکت اسلامی را تشکیل می دهد، علت هر چه باشد نمی تواند کار درستی باشد.

این فتح، آشکارا به همه می فهماند که رهبران شایسته با آنکه شایستگی خودشان را درهدایت جنگ گرم و مسلحانه نشان می دهند اما برجستگی و اهمیت والای آنها و اوج لیاقت آنها در دیپلماسی و جنگ نرمی خودش را نشان می دهد که با قدرت اسلحه ساپورت می شود، و حتی اسلحه را هم مدیریت، کنترل و هدایت می کند و اجازه نمی دهد اسلحه کنترل آنها را به دست بگیرد.

در این فتح آشکار الله تعالی می فرماید: لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ. یعنی این فتح آشکار بخشی اساسی و زیر بنائی از مسأله ی جهاد وعبادتی است که، با آن همه ثمرات و برکاتی که با خودش می آورد، باعث عفو وبخشش می شود. علاوه بر آن یکی از ابزارهای قوت قلب و آرامش «السَّکِینَةَ» می شود که ترس و نا امنی و وحشت و شک و تردید را از انسان دور می کند .

جالب است این را بدانید که در این فتح آشکاری که الله تعالی صحبتش را می کند و بیشتر به دیپلماسی و جنگ نرم و روانی با کفار مربوط می شود منافقین درآن حضور نداشتند. و الله تعالی از این جامانده های از این فتح تحت عنوان «الْمُخَلَّفُونَ » یاد می کند که خیال می کردند مومنین به دست سکولارهای قریش نابود می شوند. عادی هم هست که الله تعالی این منافقینی که خودشان از عوامل جنگ روانی بر مسلمین بوده اند را دراین برکت و نعمت شرکت ندهد. چون اینها رِجس هستند، و الله تعالی با این پلیدها نه دست بیعت می دهد و نه ازآنها راضی می شود .

زمانی که الله تعالی به شرکت کنندگان در این فتح آشکار پیمان حدیبیه می فرماید: «یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ»  یعنی: این بیعت دهندگانی که خالی از منافقین هستند در واقع نه تنها با رسول الله صلی الله علیه وسلم و رهبریت شرعی جامعه بیعت داده اند بلکه با الله هم بیعت داده اند، و الله تعالی به صراحت رضایت خودش را از این جمع اعلام می کند: لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18) خداوند از مؤمنان راضی گردید آن لحظه که در زیر درخت با تو بیعت کردند. خدا می‌دانست آنچه را که در درون دلهایشان بود، لذا اطمینان خاطری به دلهایشان داد، و فتح نزدیکی را پاداششان کرد.‏

بله، مسلمین بعد از این فتح آشکار، الله تعالی آنها را با فتح نزدیکی مثل فتح خیبر و بزرگتر از آنها فتح مکه – پایتخت کفار سکولار شبه جزیره ی عربستان- پاداش داد. با فتح پایتخت کفار سکولار و مشرک شبه جزیره ی عربستان دیپلماسی رسول الله صلی الله علیه وسلم در سال نهم هجری با قبایل مختلف رشد قابل ملاحظه ای کرد. در این سال بیشتر از30 هیئت از قبایل مختلف شبه جزیره که بیشترشان نصرانی و یهودی و مجوس بودند برای بیعت خدمت رسول الله صلی الله علیه وسلم آمدند . البته علاوه بر اینان قبایل مشرک و سکولار هم وجود داشتند.

رسول الله صلی الله علیه وسلم برا ی هم مسیر کردن کفار در مسیر قانون شریعت الله- قبل و بعد از جنگ-  دو شیوه  را در دیپلماسی و رفتار سیاسیش با گروههای مخالف انتخاب کرده بود:

1-      یکی مذاکره: به عنوان مستقیم ترین راه حل اختلاف. مثل مذاکره با نمایندگان مردم سکولار یثرب در عقبه اول و دوم، یا مذاکره با  فرستاده ی مخصوص سکولارهای قریش سهيل بن عمرو و انعقاد قرارداد تاريخي صلح حديبيه، یا مذاکره با نمايندگان ثقيف(طايف) و مذاکره با سفرای ملوک حمیر و مذاکره با هفتاد هيأت نمايندگي دیگر.

2- روش دومی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در برخورد با کفار و مخالفین انتخاب کرده بود حکميت و داوري بود. در این روش شخصی که مورد تأئید هر دو طرفه اختيار دارد تا راه و روش حل اختلاف را نشان بدهد. رسول الله صلی الله علیه وسلم در مسأله ی یهودیان بني قريظه از این روش استفاده کردند. علی ابن ابی طالب هم  در جنگ صفین از همین روش حکمیت استفاده کردند . 

 علاوه بر این رسول الله صلی الله علیه وسلم در دیپلماسیش با کفار به اصل محافظت و مصونیت  سفرا اهمیت قابل ملاحظه ای می داد. اصلی که مورد پذیرش صاحبان قدرت سیاسی دنیای آن روز هم بود، رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد سفرای مرتدین مسیلمه ی کذاب می فرماید:«اگر این‌گونه نبود که پیک را نباید کشت، شما را گردن می‌زدم».

یکی دیگر از ابعاد سیاست خارجی رسول الله صلی الله علیه وسلم در برخورد با دشمنان و جذب بیشتر متحدین از میان کفارو خنثی کردن و تجزیه ی نیروهای مخالف دادن امتیاز بود، تا با این وسیله مانع از اتحاد نیروهای مخالف با دشمنان حکومت اسلامی و امت مسلمین بشود، و عظمت نیروهای دشمن را خرد کند. رسول الله صلی الله علیه وسلم برای ایجاد انگیزه در کفار به کشاندن آنها به پای میز مذاکره و بستن قرارداد، از هیچ توافق جزئی و از هیچ قدر مشترکی هم صرف نظر نمی کردند .

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(12- қисмат)

Ё мегуфтанд:

‏ وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْکٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَیْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ ‏(فرقان/4)‏

Кофарон мегуянд: ин (қуръон) дуруғи пеш нестки худи ( Мухаммад) онро аз пеши худ ба хам бофта аст ва гурухи уро дар ин кор ёри доданд.

Ё мегуфтанд:

وَقَالُوا أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ اکْتَتَبَهَا فَهِیَ تُمْلَى عَلَیْهِ بُکْرَةً وَأَصِیلاً (فرقان/5)‏

(дарборайи қуръон нез) мегуянд: афсонахойи пешиниён астки ( аз дигарон) хоста аст онро барояш бинависанд, ва чанин афсонахойи сехргохон ва шомгохон бар у хонда мешавад ( то онхоро хифз кунад ва ба хотир сипорад.)

Ё дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуфтанд:

وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَٰذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ (ص/4)

Ва кофарон мегуфтанд: ин ( пайғамбар) жодугари бисёр дуруғгу ва каззоб аст.

قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ

Гуфтанд: хобхойи паришоний аст;

بَلِ افْتَرَاهُ

Балки дуруғ баста аст,

، بَلْ هُوَ شَاعِرٌ (انبیاء/5)

Балки у шоир аст.

وَ قالُوا يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ (حجر/6)

Ва мегуфтанд: эй касоники зикр(қуръон) бар ту нозил шуда! Мусалламан ту девонайи.

Ё бо тухматхойи номусийки ба худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди уммул мўъминин Зайнаб бинти Жахш розиаллоху анхо заданд ва ба хамсариш уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар достони ифк заданд ва …..

Камтарин таъсири ин жанги сарди куффори мушрик ва секуляри қурайш ин будки бо мудирияти нийрухойи худий ва фишор бар ахли тўвхид, нийрухойи бетарафро дучори новъи сардаргумий мекард, ва қудрати тасмимгирийи ин нийрухойи батарафро мухтал мекард. Хамин корики хамин алъон куффори секуляри жахоний ва муртаддин ва дорудастайи мунофиқини махаллий –яъни ду золъи асосий “ мусалласи дуруғсоз” – бар нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон ва хатто бар бетарафхойи мусалмон ва мунфаридин аз “ се абзор” анжом медихандки, дар нихоят иддайи касирий аз онхо дар доми душман меофтанд ва хатто дастахойи тарафдори душман мешаванд.

Бар ин асос будки секуляристхойи қурайш ба сифориши Валид ибни Муғийра бар сари рохи мардум дар хенгоми хаж менишастанд ва онхоро аз наздики ва шанидани даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васалллам манъ мекарданд.

1.Еки дигар аз равишхойи жанги равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ирояйи жойгузин ва бадил барои қонуни шариати аллох буд.

Инхо танхо ба нафъи қуръон ва даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам намепардохтанд балки барои мардум дар кинори дини секуляристийи худ жойгузин ва бадили дигарий хам барои қуръон маърифий мекардандки аллох таоло тахти унвони “лахвал хадис” аз ин бадил ва жойгузин исм мебурд:

: وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًا ۚ (لقمان/6)

Дар миёни мардум касони хастандки харидори суханони пуч ва ёва анд то бо чанин суханони ( бандагони худоро) жохилона аз рохи худо мунхариф ва саргашта созанд ва онро масхара кунанд.

Ин жойгузинсозий дақиқан хамон кори астки куффори секуляри жахоний ва муртаддини секуляри махаллий хам акнун нез бо достонсароий дар мовриди торихи бостон саъй доранд дар жанги равоний – хувиятий, азхон ва қулуби мардумро машғул ва мунхариф кунанд. Дақиқан хамон корики Назр ибни Хорис мекардро секуляристхойи муртаддин махаллийи мо бо  текноложийи пешрафтатари дар холи анжоми он хастанд, то ба ин шикл афкори умумийи афроди ғейри мусалмони бетараф, мусалмонон ва тарафдорони худишон саргарм бишавад, ва бо дилхуш шудан ба ин афсонахо ба самт ва суйики мехостанд хидоят шаванд, ва озодийи амали онхо гирифта шавад.

Бо истинод ба ин оёт хам метавон гуфт устурахойики дар мовриди Эрони бостон бофтанд машмули “ лахвал хадис” мешавад. Инхам тамоми ончики секуляристхойи муртад бо зон ва гумонхойи амсоли Диёконов ва Киришман ва Кристан Син ва дигар куффори секуляр ва яхудий дар мовриди Эрони бостон ба он дили худ карданд.

1.Аз равишхойи дигар жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам худбузург биний ва тахқир ва кучак шумордани муслимин буд.

وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ‏(لقمان/7)

Хенгомики оёти мо бар ишон хонда мешавад, мустакбирона руй бармегардонанд ва мераванд. Ингор онхоро нашаниданд. Гуйи дар гушхойишон санигиний аст. Ишонро ба азоби дардноки мужда биде.

Ин секуляристхойи қурайш дар ин бахши аз жанги равонийи худ қонуни шариати аллохро кучак ва хатто хеч мепандорандки, ингор қонуни шариати аллох хеч арзиши надорад ва ончи арзишманд аст онистки пеши худишон аст. Хамин алъон хам куффори секуляри жахоний  ва муртаддини махаллий хеч арзиши барои қонуни шариати аллох қоил нестанд, ва қонуни шариати аллохро ба хеч мегиранд, ва ончи бароишон арзишманд ва жойи ахамият аст қавонини дини секуляризм ва рафторхойи секуляристий аст ва бас, то ба ин шикл дар рухияйи табақоти махруми жомеъа таъсир бигузоранд, ва чанин нишон медихандки меъёри арзишхо ва қудрат ва ба руз будан онхо хастанд, ва мухолифини онхо фақир ва махрум ва ақабмонда  ва мутаъаллиқ ба гузашта ва ғейрих хастанд.

2.Еки дигар аз равишхой жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам масхара кардани ахли тўвхид ва танз ва жўк сохтан  дар мовриди онхо буд.

(идома дорад………)