وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(131- қисм)  

Мана бу холатда баъзилар мухолиф томон билан муомала қилишда асосни қуролли жангга боғлиқ дейишади, баъзилар эса асосни даъватга боғлаб қўйишади ва жиход хамиша даъватдан кейинги ўринда бўлган, дейишади, аммо асли хақиқат шуки, тарихга назар ташлайдиган бўлсак, даъват ва қуролли жангни асосини “қудратни меъзони” тайинлаган ва хозирда хам таъйинлайди.

Масалан агар мусулмонлар  эронни ё румни  ёки бошқа қабилаларни исломга даъват қилсалар ва улар қабул қилмаган тақдирда, агар мусулмонлар қудратга эга бўлмаганларида уларга қарши қуролли жанг қила олишармиди? Албатта йўқ. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қўшни давлат ва қабилаларга қачон нома орқали даъват қилганлар ва қачон қуролли жанг олиб борилди – бўлиб хам бир неча марта даъват қилинган эди – мана бу давлатлар ва қабилаларга қарши жанг қилиш Умар ибни Хаттобни ва Усмон ибни Афвонни даврига келиб муяссар бўлмадими? Бу яъни аслий таъйин қилувчи асосни  мусулмонларнинг “ харбий қудрати” ташкил қилади.

Мана шундай қудратни химояси остида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кофирлар билан қилган алоқаларида,дипломатикасида умумий ва собит, доимий  усулдан фойдаланган эдилар, у киши исломий хукуматнинг катта сиёсатидаги  чорчўпни шакллантирганлар. Усул қуйидагилар: 1- тавхид ва даъватни асли, 2- аллохни шариатидаги қонунларни аслий хокимияти, 3- амниятни таъминлашни асли,4- нафий сабилни ва иззатни ва исломий бошқарувни асли,5- ўзаро рафторни асли, 6- ахдга вафо қилиш ва қарордодларни,паймонларни хурмат қилишни асли.

 Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу усулларни риоят қилиш ва уларни назарга олиш билан бирга, ўзлари кофирлар билан  олиб борган дипломатикаларида тавхидни аслига ва нубувватни,муштарак нуқталарни  эълон қилишга суянганлар.

Барча мусулмон ва кофир инсонларнинг ўртасидаги муштарак  нуқталар

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Очликни йўқотиш ва иқтисодий фаровонлик олиб келиш ва қўрқувни йўқотиб амниятни вужудга келтиришдур, жуда кўп инсонлар муқобил тарафни ақидасини назарга олмаган холда, мана бу муштарак нуқталарга диққатни қаратишади. Бундан ташқари ахли китобни кофирлари билан ўртада бошқа муштарак нуқталар мавжуд, аллох таоло мархамат қиладики:

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (آل عمران/64)

Айтинг ( эй Мухаммад): “эй ахли китоб ( яъни яхудий ва насронийлар), бизга хам, сизга хам баб- баробар бўлган бир сўзга келингиз – ёлғиз аллохгагина ибодат қилайлик, унга хеч нарсани шерик қилмайлик ва бир- бировларимизни аллохдан ўзга худо қилиб олмайлик.” Агар улар ( яъни ахли китоблар) ушбу даъватдан юз ўгирсалар, у холда сизлар ( эй мўъминлар): “гувох бўлиинглар, биз мусулмонлар – ягона аллохга итоат қилгувчилармиз”, деб айтингиз!

Мана бу муштарак нуқталардан ташқари, аллох таоло ахли китобни кофирларига мушрикларга ва секуляристларга бермаган бир хуқуқни берган, шу сабабли хам кўриб турганимиздек мадинада ахли китобни яхудийлари билан паймон тузилган пайтида, ахли китобнинг мана бу кофирлари ички ақидавий ва ички гурухий мухториятни бир навидан бахраманд бўлишади, уларнинг мусулмонлар билан алоқалари хам бир-бирини хурмат қилишни аслига, бир-бирларига нисбатан хамла қилмасликка, исломий хукуматнинг душманлари билан паймон тузмасликка ва хамла содир бўлган холда хамкорлик қилишга кўра бино қилинган эди.

Аммо агар мусулмонлар аслий душманни қаршисида заиф харбий қудратга ва хукуматга эга бўлган изтирорий ва зарурат холатида бўлса, “уч абзорни” мушриклар ё секуляристлар билан паймон тузишига  сабаб бўладиган муштарак нуқталар 

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ва дунёвий манфаъатлар хисобланади.

– Муъаллафати қулубухумни насибаси хам мана бу изтирорий холатда дунёвий манфаъатларга боғлиқ бўлади. 

– Махаллий хокимиятларни аниқлаш хам исломни қабул қилишни баробарида  бир сиёсий имтиёз сифатида қўлланилади, бунга яман, ғассон,бахрайн ва бошқалар мисол бўлади, исломнинг бутун араб ярим оролида тарқалиши ва хатто рим ва эрон императорлигини чегарасигача  кенгайиши ,мана бу мухим тактикани ва аллохни шариатидаги қонунларда мавжуд  бошқа тактикаларни систематик суратда  ижро қилиш, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг муваффақиятларига далолат қилади.

Ўша замондаги илонни боши ва аслий душман хисобланган қурайш мушриклари ва секуляристлар борасида эса, аввало “босим ўтказиш” ва иқтисодий мухосара сиёсатига ва қурайш секуляристларининг иқтисодий манбаъларига зарба уришга ва имкон борича маккани атрофидаги кофирлардан иттифоқдошларни жазб қилишга эътибор қаратилган.

Хижрий бешинчи йилда росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг қудратлари янада кўпайган пайтда, дипломатика хам янада фаоллашади, мана бу мархалада улар касб қилинган харбий ва хукуматий қудратни химояси остида макка секуляристларига янада кўпроқ  босим ўтказиш учун хар-хил амаллардан фойдаланишган ва ўша пайтгача мадинадаги хокимиятни қабул қилмаган қабилалар билан алоқалар хам тезлашиб кетади.

  Мана шу ишлар сабабли, илгари қилични тили билан сухбатлашаётган ва доим жанг холатида бўлган ва ўша пайтгача бадр ва ухуд жангларини бошидан ўтказган қурайш секуляристлари, биринчи марта қилични тили билан сўзлашишни ўрнига  дипломатика тилидан фойдаланишга мажбур бўлади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мухайё қилинган қудратни ёрдамида  қурайш секуляр кофирларини мана бу вазиятга туширган эдилар; ва нихоят қурайшни кофирлари – яъни ўша замондаги америка ва хитой,россия, англия,франция ва германия кофирлари – худайбия сулхини таклиф қилишга мажбур бўлишади ва исломий хукуматни қудратини расман тан олишади.  Аллох таоло мана бу тараққиётни ва ошкор ғалабани фатх сурасида нозил қилиб мархамат қиладики:

  ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1)

Дархақиқат биз сизга очиқ- равшан фатх- ғалаба ато этдик.

Ха, мана бу дипломатикадан фойдаланиш ошкор фатхга боис бўлди, жуда кўп мусулмонлар мана бу ошкор фатхга сабаб бўлган муқаддамотларга эътибор беришмайди,балки  наср сураси нозил бўлган кейинги икки йил мобайнидаги  даврга назар ташлашади. Аллох таоло мана бу сулхдан, худайбия паймонидан  олдинги сиёсий қадамларни ғалаба деб билади:

 وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24)

У ( аллох) макканинг ичида (яъни худайбияда) сизларни устига ғолиб қилганидан кейин сизларнинг қўлларингизни улардан тўсган ( яъни ўрталарингизда сулх пайдо қилган) зотдир. Аллох қилаётган амалларингизни кўриб тургувчи бўлган зотдир.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (131- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه بَعضِیلَر مُخالِف تامان بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیشدَه اَساسنِی قوُراللِی جَنگگه باغلِیق دِییِیشَه دِی، بَعضِیلَر اِیسَه اَساسنِی دَعوَتگه باغلَب قوُیِیشَه دِی وَ جِهاد هَمِیشَه دَعوَتدَن کِییِینگِی اوُرِیندَه بُولگن، دِییِیشَه دِی،اَمّا اَصلِی حَقِیقَت شوُکِی، تَرِیخگه نَظَر تَشلَیدِیگن بوُلسَک، دَعوَت وَ قوُراللِی جَنگنِی اَساسِینِی “قُدرَتنِی مِعزانِی” تَعیِینلَه گن وَ حاضِردَه هَم تَعیِینلَیدِی.

مَثَلاً اَگر مُسُلمانلَر اِیراننِی یا رُومنِی یاکِی باشقَه قَبِیلَه لَرنِی اِسلامگه دَعوَت قِیلسَه لَر وَ اوُلَر قَبوُل قِیلمَه گن تَقدِیردَه، اَگر مُسُلمانلَر قُدرَتگه اِیگه بوُلمَه گنلَرِیدَه اوُلَرگه قَرشِی قوُراللِی جَنگ قِیلَه آلِیشَرمِیدِی؟ اَلبَتَّه یُوق. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم قوُشنِی دَولَت وَ قَبِیلَه لَرگه قَچان نامَه آرقَه لِی دَعوَت قِیلگنلَر وَ قَچان قوُراللِی جَنگ آلِیب بارِیلدِی – بوُلِیب هَم بِیر نِیچَه مَرتَه دَعوَت قِیلِینگن اِیدِی – اِیندِی مَنَه بُو دَولَتلَر وَ قَبِیلَه لَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیش عُمَر اِبنِ خَطّابنِی وَ عُثمان اِبنِ عَفّاننِی دَورِیگه کِیلِیب مُیَسَّر بوُلمَه دِیمِی؟ بُو یَعنِی اَصلِی تَعیِین قِیلوُچِی اَساسنِی مُسُلمانلَرنِینگ “حَربِی قُدرَتِی” تَشکِیل قِیلَه دِی. 

مَنَه شوُندَی قُدرَتنِی حِمایَه سِی آستِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم کافِرلَر بِیلَن قِیلگن عَلاقَه لَرِیدَه، دِیپلامَه تِیکَه سِیدَه عُمُومِی وَ ثابِت،دائِمِی اوُصُولدَن فایدَه لَنگن اِیدِیلَر، اوُ کِیشِی اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ کَتتَه سِیاسَتِیدَگِی چارچوُپنِی شَکللَنتِیرگنلَر. اوُصُول قوُیِیدَگِیلَر: 1- تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، 2- اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَصلِی حاکِمِیَتِی،3- اَمنِیَتنِی تَعمِینلَشنِی اَصلِی، 4- نَفِی سَبِیلنِی وَ عِزَّتنِی وَ اِسلامِی باشقَه رُونِی اَصلِی، 5- اوُزَرا رَفتارنِی اَصلِی، 6- عَهدگه وَفا قِیلِیش وَ قَراردادلَرنِی، پَیمانلَرنِی حوُرمَت قِیلِیشنِی اَصلِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بُو اوُصُوللَرنِی رِعایَت قِیلِیش وَ اوُلَرنِی نَظَرگه آلِیش بِیلَن بِیرگه، اوُزلَرِی کافِرلَر بِیلَن آلِیب بارگن دِیپلامَه تِیکَه لَرِیدَه تَوحِدنِی اَصلِیگه وَ نُبُوَّتنِی، مُشتَرَک نوُقطَه لَرنِی اِعلان قِیلِیشگه سوُیَنگلَر.

بَرچَه مُسُلمان وَ کافِر اِنسانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی مُشتَرَک نوُقطَه لَر  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» آچلِیکنِی یوُقاتِیش  اِقتِصادِی فَراوانلِیکنِی آلِیب  کِیلِیش وَ قوُرقوُنِی یوُقاتِیب اَمنِیَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدوُر، جوُدَه کوُپ اِنسانلَر مُقابِل طَرَفنِی عَقِیدَه سِینِی نَظَرگه آلمَه گن حالدَه، مَنَه بُو مُشتَرَک نوُقطَه لَرگه دِققَتنِی قَرَه تِیشَه دِی. بوُندَن تَشقَه رِی اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی بِیلَن اوُرتَه دَه باشقَه مُشتَرَک نوُقطَه لَر مَوجُود، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (آل عمران/64) اَیتِینگ (اِی مُحَمَّد): “اِی اَهلِی کِتاب ( یَعنِی یَهُودِی وَ نَصرانِیلَر)، بِیزگه هَم، سِیزگه هَم بَب – بَرابَر بوُلگن بِیر سوُزگه کِیلِینگِیز – یالغِیز اَلله گه گِینَه عِبادَت قِیلَیلِیک، اوُنگه هِبچ  نَرسَه نِی شِیرِیک قِیلمَیلِیک وَ بِیر- بِیراولَرِیمِیزنِی اَلله دَن اوُزگه خُدا قِیلِیب آلمَیلِیک.” اَگر اوُلَر ( یَعنِی اَهلِی کِتابلَر) اوُشبُو دَعوَتدَن یوُز اوُگِیرسَه لَر، اوُ حالدَه سِیزلَر ( اِی مُؤمِنلَر): “گوُواه بوُلِینگلَر، بِیز مُسُلمانلَر – یَگانَه اَلله گه اِطاعَت قِیلگوُچِیلَرمِیز”، دِیب اَیتِینگِیز!

مَنَه بُو مُشتَرَک نوُقطَه لَردَن تَشقَه رِی، اَلله تَعالَی اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِیگه مُشرِکلَرگه وَ سِکوُلارِیستلَرگه بِیرمَه گن بِیر حُقوُقنِی بِیرگن، شُو سَبَبلِی هَم کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک مَدِینَه دَه اَهلِی کِتابنِی یَهُودِیلَرِی بِیلَن پَیمان توُزِیلگن پَیتِیدَه، اَهلِی کِتابنِی مَنَه بُو کافِرلَرِی اِیچکِی عَقِیدَه وِی وَ اِیچکِی گوُرُوهِی مُختارِیَتنِی بِیر نَوِیدَن بَهرَمَند بوُلِیشَه دِی ، اوُلَرنِینگ مُسُلمانلَر بِیلَن عَلاقَه لَرِی هَم بِیر- بِیرِینِی حوُرمَت قِیلِیشنِی اَصلِیگه، بِیر- بِیرلَرِیگه نِسبَتاً حَملَه قِیلمَسلِیککَه، اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ دُشمَنلَرِی بِیلَن پَیمان توُزمَسلِیککَه وَ حَملَه صادِر بوُلگن حالدَه هَمکارلِیک قِیلِیشگه کوُرَه بِینا قِیلِینگن اِیدِی.

اَمّا اَگر مُسُلمانلَر اَصلِی دُشمَننِی قَرشِیسِیدَه ضَعِیف حَربِی قُدرَتگه وَ حُکوُمَتگه اِیگه بوُلگن اِضطِرارِی وَ ضَرُورَت حالَتِیدَه بوُلسَه، “اوُچ اَبزارنِی” مُشرِکلَر یا سِکوُلارِیستلَر بِیلَن پَیمان توُزِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِیگن مُشتَرَک نوُقطَه لَر «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» دُنیاوِی مَنفَعَتلَر حِسابلَه نَه دِی.

– الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ، نِی نَصِیبَه سِی هَم مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَتدَه دُنیاوِی مَنفَعَتلَرگه باغلِیق بوُلَه دِی.

– مَحَلِّی حاکِمِیَتلَرنِی اَنِیقلَش هَم اِسلامنِی قَبوُل قِیلِیشنِی بَرابَرِیدَه  بِیر سِیاسِی اِمتِیاز صِیفَتِیدَه قوُللَنِیلَه دِی، بوُنگه یَمَن، غاسّان، بَحرَین وَ باشقَه لَر مِثال بوُلَه دِی،اِسلامنِینگ بوُتوُن عَرَب یَرِیم آرالِیدَه تَرقَه لِیشِی وَ حَتَّی رِیم وَ اِیران اِمپِیرَه تارلِیگِینِی کِینگه یِیشِی، مَنَه بُو مُهِم تَکتِیکَه نِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَه مَوجُود باشقَه تَکتِیکَه لَرنِی سِیستِیمَه تِیک صوُرَتدَه اِجرا قِیلِیش، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ مُوَفَّقِیَتلَرِیگه دَلالَت قِیلَه دِی.

اوُشَه زَماندَگِی اِیلاننِی باشِی وَ اَصلِی دُشمَن حِسابلَنگن قُرَیش مُشرِکلَرِی وَ سِکوُلارِیستلَر بارَه سِیدَه اِیسَه، اَوَّلا “باسِیم اوُتکَه زِیش” وَ اِقتِصادِی مُخاصَرَه سِیاسَتِیگه وَ قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ اِقتِصادِی مَنبَعلَرِیگه ضَربَه اوُرِیشگه وَ اِمکان بارِیچَه مَککَه نِی اَطرافِیدَگِی کافِرلَردَن اِتِّفاقداشلَرنِی جَذب قِیلِیشگه اِعتِبار قَرَه تِیلگن.

هِجرِی بِیشِینچِی یِیلدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ قُدرَتلَرِی یَنَدَه کوُپَیگن پَیتدَه، دِیپلامَه تِیکَه هَم یَنَدَه فَعاللَشَه دِی، مَنَه بُو مَرحَلَه دَه اوُلَر کَسب قِیلِینگن حَربِی وَ حُکوُمَتِی قُدرَتنِی حِمایَه سِی آستِیدَه مَککَه سِکوُلارِیستلَرِیگه یَنَدَه کوُپراق باسِیم اوُتکَه زِیش اوُچُون هَر- هِیل عَمَللَردَن فایدَه لَه نِیشگن وَ اوُشَه پَیتگه چَه مَدِینَه دَگِی حاکِمِیَتنِی قَبوُل قِیلمَه گن قَبِیلَه لَر بِیلَن عَلاقَه لَر هَم تِیزلَه شِیب کِیتَه دِی.

مَنَه شُو اِیشلَر سَبَبلِی، اِیلگه رِی قِیلِیچنِی تِیلِی بِیلَن صُحبَتلَشَه یاتگن وَ دائِم جَنگ حالَتِیدَه بوُلگن وَ اوُشَه پَیتگه چَه بَدر وَ اُحُد جَنگلَرِینِی باشِیدَن اوُتکَزگن قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِی، بِیرِینچِی مَرتَه قِیلِیچنِی تِیلِی بِیلَن سوُزلَه شِیشنِی اوُرنِیگه  دِیپلامَه تِیکَه تِیلِیدَن فایدَه لَه نِیشگه مَجبُور بوُلَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُهَیّا قِیلِینگن قُدرَتنِی یاردَه مِیدَه قُرَیش سِکوُلار کافِرلَرِینِی مَنَه بُو وَضِیعیَتگه توُشِیرگن اِیدِیلَر؛ وَ نِهایَت قُرَیشنِی کافِرلَرِی – یَعنِی اوُشَه زَماندَگِی اَمِیرِکَه وَ حِیتای،راسِّیَه، اَنگلِیَه، فرَنسِیَه وَ گِیرمَه نِیَه کافِرلَرِی  – حوُدَیبِیَه صُلحِینِی تَکلِیف قِیلِیشگه مَجبُور بوُلِیشَه دِی وَ اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِینِی رَسماً تَن آلِیشَه دِی. اَلله تَعالَی مَنَه بُو تَرَقِّیاتنِی وَ آشکار غَلَبَه نِی فَتح سوُرَه سِیدَه نازِیل قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1) دَرحَقِیقَت بِیز سِیزگه آچِیق – رَوشَن فَتح – غَلَبَه نِی عَطا اِیتدِیک. 

حَه، مَنَه بُو دِیپلامَه تِیکَه دَن فایدَه لَه نِیش آشکار فَتحگه باعِث بوُلدِی، جوُدَه کُوپ مُسُلمانلَر مَنَه بُو آشکار فَتحگه سَبَب بوُلگن مُقَدَّماتلَرگه اِعتِبار بِیرِیشمَیدِی،بَلکِی  نَصر سُورَه سِی نازِیل بوُلگن کِییِینگِی اِیککِی یِیل مابَینِیدَگِی دَورگه نَظَر تَشلَه شَه دِی. اَلله تَعالَی مَنَه بُو صُلحدَن،حُدَیبِیَه پَیمانِیدَن آلدِینگِی سِیاسِی قَدَملَرنِی غَلَبَه دِیب بِیلَه دِی:  وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24) اوُ ( اَلله) مَککَه نِینگ اِیچِیدَه (یَعنِی حُدَیبِیَه دَه) سِیزلَرنِی اوُستِیگه غالِب قِیلگه نِیدَن کِییِین سِیزلَرنِینگ قوُللَرِینگِیزنِی اوُلَردَن توُسگن ( یَعنِی اوُرتَه لَرِینگِیزدَه صُلح پَیدا قِیلگن) ذاتدِیر. اَلله قِیلَه یاتگن عَمَللَرِینگِیزنِی کوُرِیب توُرگوُچِی بوُلگن ذاتدِیر.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (131- قسمت)

در این صورت با آنکه عده ای در روش برخورد با مخالفین اصالت را می دهند به جنگ مسلحانه، و عده ای دیگراصالت را به دعوت می داهند و می گویند جهاد هميشه بعد از دعوت بوده است، اما واقعيت اين است كه از لحاظ تاريخى، اصالت دعوت و جنگ مسلحانه را «میزان قدرت» تعيين كرده و می کند.

مثلا اگر مسلمین ایران یا روم یا قبایل دیگر را به اسلام دعوت می کردند و آنها قبول نمی کردند آیا اگر مسلمین قدرتش را نداشتند با آنها جنگ مسلحانه می کردند؟ قطعا نه. رسول الله صلی الله علیه وسلم چه وقت به کشورها و قبایل همجوار نامه نوشت و  چه وقت جنگ مسلحانه – آن هم پس از دعوت مجدد – با این کشورها و قبایل در زمان عمر بن خطاب و عثمان بن عفان عملی شد؟ . این  یعنی اصل اساسى و تعيين كننده «میزان قدرت» مسلمین است.

با پشتوانه ی چنین قدرتی رسول الله صلی الله علیه وسلم در روابطش و دیپلماسیش با کفار از اصول کلی و ثابت و ماندگاری تبعیت می کرد، و چارچوب کلان سیاست خارجی حکومت اسلامی را شکل می داد. اصولی مثل: 1- اصل توحيد و دعوت .2- اصل حاکمیت قانون شریعت الله 3- اصل تامین امنیت 4- اصل نفي سيبل و عزت و سيادت اسلامي 5- اصل رفتار متقابل 6- اصل وفاي به عهد و احترام به قراردادها و پيمان ها

ضمن رعایت و در نظر گرفتن این اصول، رسول الله صلی الله علیه وسلم دردیپلماسی خودش،روشش با کفار تکیه بر اصل توحید، اعلام نبوت و مشترکات بود.

مشترکات بین تمام انسانهای مسلمان و کافر «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» از بین بردن گرسنکی و آوردن رفاه اقتصادی و از بین بردن ترس و آوردن امنیت است، بسیاری از انسانها بدون در نظر گرفتن عقاید طرف مقابل، بر روی این مشترکات تمرکز می کنند. غیر از این، مشترکات دیگری هم با کفار اهل کتاب  وجود دارند که الله تعالی می فرماید: قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (آل عمران/64) بگو: ای اهل کتاب! بیائید به سوی سخنی که میان ما و شما مشترک است که جز خداوند یگانه را نپرستیم، و چیزی را شریک او نکنیم، و برخی از ما برخی دیگر را، به جای خداوند یگانه، به خدائی نپذیرد. پس هرگاه ( از این دعوت) سر بر تابند ، بگوئید: گواه باشید که ما مسلمان هستیم .

غیر از این مشترکات، الله تعالی یک حقوقی را به کفار اهل کتاب داده است که به مشرکین و سکولاریستها نداده است، برای همین است می بینیم در پیمانی که در مدینه با یهودیان اهل کتاب بسته می شود این کفار اهل کتاب از نوعی خودمختاری درون عقیدتی و درون گروهی برخوردار می شوند، و روابطشان با مسلمین هم بر اصل احترام متقابل، عدم تعرض بر همدیگر، عدم همپیمانی با دشمنان حکومت اسلامی و همکاری در صورت مورد حمله قرار گرفتند، بنا شده بود .

 اما در حالت اضطرار و ضرورت که مسلمین از قدرت نظامی و حکومتی ضعیفی در برابر دشمن اصلی بر خوردارند تنها مشترکاتی که می تواندآن «3 ابزار» را با مشرکین یا سکولاریستها هم پیمان کند تنها «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» و منافع دنیوی است. 

• سهم الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ، هم در این حالتهای اضطراری باز حول و حوش منافع دنیوی می چرخد.
• شناسائی حاکمیتهای محلی به عنوان یک امتیاز سیاسی در برابر پذیرش اسلام هم باز در همین راستا بود، که نمونه های یمن و غسان و بحرین و غیره،و گسترش نفوذ اسلام  در کل جزیرة العرب و حتی تا مرزهای امپراتوری روم و ایران، موفقیت رسول الله صلی الله علیه وسلم در اجرای این تاکتیک مهم و سایر تاکتیهای قانون شریعت الله به صورت سیستماتیک رو می رساند .

در مورد مشرکین و سکولاریستهای قریش که دشمن اصلی و سر افعی آن زمان بودند ابتدا سیاست بر «اعمال فشار» و محاصره ی اقتصادی و ضربه زدن به منابع اقتصادی سکولاریستهای قریش و جذب بیشترین متحدین ممکن از کفار اطراف مکه متمر کز شد. 

زمانی که بعد از سال پنجم هجری قدرت رسول الله صلی الله علیه وسلم بیشتر شد دیپلماسی آن هم تحرک بیشتری پیدا کرد، در این مرحله با پشتوانه ی قدرت نظامی و حکومتی که کسب کرده بود برای ایجاد فشار بیشتر بر سکولاریستهای مکه ابتکارعمل را در دست گرفت، و روابط با قبایلی را که تا الان حاکمیت مدینه را نپذیرفته بودند سرعت بخشید . 

 همین اقدامات باعث شد سکولاریستهای قریش که در گذشته همواره با زبان شمشیر صبحت می کردند و در حالت جنگی به سر می بردند، و تا به حال دو جنگ بدر و احد را پشت سر گذاشته بودند،  برای اولین بار مجبور شدند زبان دیپلماسی را بر زبان شمشیر ترجیح بدهند. رسول الله صلی الله علیه وسلم با قدرتی که فراهم کرده بود این وضع را بر کفار سکولار قریش تحمیل کرده بود؛ که در نهایت سکولاریستهای کافر قریش -آمریکا و چین و روسیه و انگلیس و فرانسه و آلمان آن زمان- مجبور به پیشنهاد صلح حدیبیه و به رسمیت شناختن قدرت حکومت اسلامی شدند . که الله تعالی در تجلیل این پیشرفت و پیروزی آشکار سوره ی فتح را نازل می کند و می فرماید: ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1) ما براي تو فتح آشكاري را فراهم ساخته‌ايم.

بله، در پیش گرفتن این دیپلماسی باعث این فتح آشکاری شد که خیلی از مسلمین به مقدماتی که سبب این فتح آشکار شدند توجه نمی کنند و 2 سال بعد از این را مورد توجه قرار می دهند که سوره ی نصر نازل شد. الله تعالی اقدامات سیاسی قبل از این صلح و پیمان حدیبیه را پیروزی می داند: وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24) او همان کسی است که در درون مکه (و در زیر پنجه دشمن) دست کافران را از شما، و دست شما را از ایشان کوتاه کرد، بعد از آنکه شما را بر آنان پیروز گردانیده بود، و خداوند می‌بیند هرچیزی را که بکنید .‏

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(11- қисмат)

Хамчунонки муслимин масоили ақидатийи худро аз қуръон ва суннати сахих мегиранд ва иймони худро ба ин шикл созмондехий ва қудратманд мекунанд, дар амалиёти равоний хамки то хадди зиёдий ба ахбор ва иттилоат сарукор доранд ва ин ахбор хам робатайи мустақими бо қудрати низомийи муслимин аз коноли еки аз “ се абзор” бартар дорад; ва метавон ба сурати сода ва возих гуфтки тўлид ва гирифтани хабар амри хукуматий астки наметавон ин дуро аз хам жудо кард.

Шўройи мутахассисини амниятий ва хабардехий ва хабаргирийи хукумати исломий астки хамчун соири тахассусхо дар ин мовриди хос хам ба нафъи жомеъайи исломий ижмоъи вохиди худишро, мутаносиб бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи руз,ба сурати хабари муносиб ироя медихад.

То инжо метаважжих шудемки вужуди амалиёти равоний ва жанги нарм амристки хам тавассути муслимин анжом мешавад ва хам тавассути душманони муслимин, ва алъон жанги равоний бо қудрати бесобиқайи аз суйи хукуматхойи секуляр ва ишғолгари жахоний ва новкарони секуляри махаллийи онхо ва дорудастайи мунофиқин ё секулярзадахо бар мо тахмил шудаки, бояд бо қудрати мушобех ва аз коноли қудрати хукуматий еки аз “ се абзори” бартар ба жанги онхо ва ин “ мусалласи дуруғсоз” биравем.

Агар дар баробари хавопиймо, мушак ва соири тажхизоти низомийи рузи душман, шумо фақат чоқу ё гурз ва сипар ва сочмазан ва силоххойи қурун ё дахахойи гузаштаро дори, худитро набояд дар муъаррази чанин силоххойи модерни душман қарор бидихи; дар жанги сард ва нарм хам агар дар баробари қудрати таблиғийи маккорона ва бисёр хисоб шуда ва зийраконайи душман ба огохихо ва қудрати хабарийи еки аз “ се абзори” бартар мужаххаз нести, боз набояд худитро дар муъаррази чанин душмани қудратманди қарор биди.

Абзори аслийи жанги равоний калом аст ва душман аз тариқи забон ва каломи тасвирий, совтий ва невишторий саъй дорад:

: يُرِيدُونَ أَن يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (توبه/32) 

Онон мехоханд нури худоро бо дахони худ хомуш гарданд ва ле худованд жуз ин немехохадки нури худро ба камол расонд хар чандки кофарон дуст надошта бошанд.

Дар ин сурат амалиёти равоний ва жанги сард ё жанги нарм ва равоний новъи жанг астки дар он саъй мешавад бо таблиғот ва хабар расоний, мутақоид ва қонеъ кардан, тахдид, татмиъ, фариб, бардоштхойи ғалат ва гумрох кунанда ва тамоми абзорхойики бар зехн ва қалби тарафи мухолиф таъсир бигузорад, дар иймон ва ақоид ва афкори мухолифин дасткорий ва тағйир анжом бидихад; ва бо дасткорий кардан ва тағйири ақоид, бовархо, афкор, ихсосот ва ахдофи ашхос, нигариш ва жахонбинийи тўлид мешавадки иймон ва иродайи онхоро мутазалзил кунад, ва бо таъсир ва тасхири зехн ва қалб, онхоро хаттол имкон бидуни даргирий -гох дар кутох муддат ва гох дар боланд муддат- таслим кунад ва нигариш, бардошт, ихсосот , тамоюлот ва рафтори онхойики қарор аст барои жанг омода бишавандро ба нафъи худ тағйир бидихад.

Амалиёти равоний ва жанги сард мумкин аст бар хилофи жанги гарм тамоми сатхи заминро дарбар бигирад, ба хамин тартиб доирайи нуфузиш, хам душманро шомил мешавад, хам нийрухойи бетарафро, ва хам дустон ва нийрухойи худиро. Бар ин асос метавон гуфт: амалиёти равоний ду чехра дорад, еки чехрайи хақиқий ва дигарий чехрайи ниқобдорки хадафиш таркиби хақ ва ботил жихати пушондани хақ аст. Аллох таоло ба мужриёни чанин тархи ниқобдори дар миёни яхудки дар баробари хақ қарор гирифтанд мефармояд:

:  یَا أَهْلَ الْکِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏ (آل عمران/ 71)

Эй ахли китоб! Чиро хақро бо ботил қотиъ мекунид ва китмониш мекунид, ва холи онки шумо медонид?

Аллох таоло ин чехрайи ниқобдор ва жанги равонийи душманонро бо ибороти “ кайда” ном мебарадки тақрибан бар тамоми ашколи жанги равоний итлоқ мешавад умумият дорад:

: إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْداً ‏(طارق/15)

Онон пейваста ба тўвтиъа ва нейранг мепардозанд ва нақша мекашанд.

“ Кайда” ки талоши аст аз тариқи макр ва фариб ва худъаки, саъй дорад бар  зехн ва қалби тарафи муқобил таъсир бигузорад дар воқеъ муъодили қуръоний аст барои амалиёти равонийки дар қуръон ба хар ду чехрайи мусбат ва манфийи он хам ишора шуда – бо онки бештар дар мовриди худъагирий мазмумиш ба кор меравад -, албатта дар жохойи ба маънийи худи жанг хам омада ва боз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар таърифи жанг хам мефармояд:

: الْحَرْبُ خُدْعَةٌ.

Жанги равоний ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” собиқайи тулоний дорад ва аллох таоло дар жохойи мухталиф аз равишхойи мухталифи жанги равоний ва макрхойи куффор бар алайхи даъвати исломий ном бурдаки, сарфи назар аз собиқайи ин душманон дар замонхойи қабли аз пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам ба зикри намунахойи дар асри хотамул анбиё саллаллоху алайхи васаллам ишора мекунем мисли:

1.Ғовғосолори ва бехудагуйи замоники хақ баён мешавад:

وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِیهِ لَعَلَّکُمْ تَغْلِبُونَ ‏(فصلت/26)

Кофарон мегуянд: гуш ба ин қуръон фаро надихид, ва дар он ёвасароий ва жор ва  жанжол ва корхо ва бахсхойи бехуда кунид то шояд шумо пийруз гардид.

2.Мовриди дигар аз жанги сард ва равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш, тухмат задан ба худи қуръон ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд масалан мегуфтанд:

– إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ یُؤْثَرُ *‏ إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ‏ (مدثر/24-25)

Ин ( қуръон) чизи жуз сехр ва жоду нестки аз пешиниён ва дигарон ривоят ва нақл шуда. Ин чизи жуз сухани инсонхо нест.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(130- қисм)  

 Ха, аллохнинг шариатидаги қонунларга таслим бўлмайдиган кишиларга нисбатан муомала қилиш бўйича мусулмонларнинг энг яқин мақсадларидан бири шуки, улкан душман билан муомала қилишда  янада кўпроқ ва улкан қудратни касб қилиш учун кофирларнинг жамиятини орасидан ўзларига ёрдам берадиган кучларни чиқариб олишлари лозим, уларни химоя қила оладиган ёки уларни озодлигини таъминлайдиган хар қандай кишилардан фойдаланишлари керак ва душманни ўртасидаги хилма-хил сафларни орасида мавжуд бўлган ихтилофлардан ва уларнинг турли-хил назарга эга бўлишларидан фойдалана билишлари лозим, агар қодир бўлишса уларнинг яхши қобилиятлари учун тўлов тўлашлари хам керак.

Мана бу кофирларни ёнида бошқа бир кофирларнинг дастаси хам мавжуд бўлиб,улар хам аллохни шариатидаги қонунларга таслим бўлишмайди, аммо икки мақсад сабабли,

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Очлик ва фақирликдан қутулиш учун ва рифохни қўлга киритиш ва қўрқувдан, нотинчликдан қутулиш ва амниятни қўлга киритиш учун мусулмонлар билан бирга хамрох бўлишади. Улар бизларни динимизни хохлашмайди, фақат бизлар орқали таъминланадиган дунёни исташади. Уларнинг мана бу талаблари бутун тарих давомида мавжуд бўлган бўлиб, бу шаръий жавобга мухтож бўлган ўрин хисобланади. Мана бу икки талаб ана бу дастанинг бизлар билан бирга хамрох бўлиб муттахид бўлишлари учун иллатни огохона,мақсадли ва харакатланувчи холатга олиб келади ва у мубхам бўлмаган  равшан, амалий, аниқ, зохирий  жавобга мухтож. Худди шундай жавобни росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ва у кишини асхобларидан олишган эди.

Бу ерда шу нарсага эътибор берилиши керакки, кофирларнинг мана бу дастаси билан хампаймон бўлишлик ва вахдатга эришишлик, фақатгина уч каналдан бирини йўли орқали вужудга келган умматни қўл остида бўлиши керак, яъни рахбарият қудрати бу умматни қўлида бўлиб ана бу кофирлар  уларни қўл остида бўлишлари лозим. Агар бир киши мана бу уч каналдан бошқасини қўл остида хам ана бу кофирлар билан хампаймон бўлиш мумкин деб тасаввур қилса, шубхасиз у хаёлпарастлик қилибди, чунки бу холатда у истаса ва истамаса хам мана шу кофирларни қўлида абзорга айланиб қолади, буни вахдат эмас балки таслим бўлиш дейилади, таслим бўлиш билан вахдатни ўртасида жуда катта фарқ бор.   

Мисол тариқасида айтадиган бўлсак, хозирни ўзида сурияда хам шундай гурухлар борки, секуляр туркия хукуматини канали орқали натони хизматини қилишади, бошқа бир гурухлар эса оли саъудни,қатарни,иорданияни, қувайтни канали орқали американи ихтиёрида хизмат қилишади, яна ужалонни сотқин тўдасига ўхшаган  бошқа бир гурухлар хам борки – курдларнинг хозирги даврдаги мусайламайи каззоби – улар русларни ихтиёрида хизмат қилишади, мана бу гурухларнинг барчаси навбатдан натони ва американи ва россияни сиёсатлари асосида бир- бирлари билан жанг қилишади. Бу ерда вахдат мавжуд эмас, балки улар фақат абзорга айланиб қолишган холос, улар фақат арбобларини хизматини қилишади.

Кофирлар билан вахдатга эришишлик фақат ва фақат уч абзордан бири орқали вужудга келган  умматни воситасида амалга оширилади, аллох таоло мана бу умматнинг гумрох ва саргардон бўлмаслигини замонатини берган ва шубхасиз бу ерда  қудратнинг ўринлари хақида гапириляпти.  Бу харбий қудрат бўлиб, у душман билан алоқа қилиш бўйича мусулмонларнинг аслий дипломатикасини химоячиси хисобланади.

Аллох таоло душманларимиз билан муомала қилган пайтимизда энг мухим фарзлардан бўлган ирхоб ва уларни харбий қудрат билан  қўрқитишга ишора қилиб мархамат қиладики:

  وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

( Эй мўъминлар), улар учун имконингиз борича куч ва эгарланган отларни тайёрлаб қўйингизки, бу билан аллохнинг ва ўзларингизнинг душманларингизни хамда улардан ташқари сизлар билмайдиган – аллох биладиган бошқа бировларни хам қўрқувга солурсизлар.

Мана бу суратда, аслий тўсиқ ролини ўйнайдиган ва бизларни, аллохни душманларини қўрқитадиган ва душманни шаррини бизлардан узоқлаштирадиган ва кофирлар билан бирга олиб бориладиган даъватимизни, дипломатикамизни химоячиси бўладиган нарса, танхо харбий қудрат саналади. Эътибор беринглар, фақат харбий қудрат хисобланади.

Агар андалусга ўхшаб бизларнинг молиявий қудратимиз қанчалик кўпроқ бўлса, душманларимиз хам кўпроқ таъма қилишади, фақатгина илмий қудратни ўзи кифоя қилмайди, хатто маккада росулуллох саллаллоху алайхи васаллам учун илмни ўзи кифоя қилган эмас, балки фақат  харбий ва жисмий қудратни тили билан баъзи мархалаларда эса илмий гохида иқтисодий химояни воситасида сухбатлашишга тўғри келади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг баъсатларини аввалида хам аллохни нусратидан сўнг, росулуллохга зарар етишига монеълик қилган нарса, бани Хошимнинг қиличлари бўлган, қуръонни оятлари ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни илмларининг меъзони ёки уммул мўъминин Хадичани мол- давлатини ўзи қудратга эга бўлган эмас, Умар ибни Хаттобга ё Саъад ибни Ваққосга, Али ибни Аби Толибга зарар етмаслигига ёки Сумайяга,Ёсирга ва бошқаларга зарар етишига боис бўлган нарса, мана бу қудратни бор ё йўқлиги бўлган. Бошқаларни устида  маълум шароитни мажбурлаб юклайдиган нарса харбий қудрат бўлган, шахсни тўғри ё нотўғри шароитларга таслим бўлишига мажбур қиладиган нарса хам харбий қудрат эди. Мана бу формула узоқ ўтмишдан буён хозирги давргача вето қилиш хаққи ва бошқалар қолибида халқаро миллатлар сатхида ё минтақавий сатхда хокимлик қилади.

Аби Толибни ўлимидан сўнг бани Хошимнинг қудрат қиличлари Абу Лахабни қўлига ўтади ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу харбий қудратни химоясидан махрум бўладилар, шунинг учун хам у киши бошида мана бу қудратни Тоифдаги одамларни қиличи орқали қўлга киритса бўлади,деб фикрлайдилар, аммо бу нарса муяссар бўлмайди, энди мадинада мана бу қудратни қўлга киритган пайтларида хам, бошқа кофир қабилалар билан алоқа қилиш, хатто уларни назорат қилиб бошқариш, мунофиқларни бошқариш бўйича хам, у кишининг харбий қудратини меъзони аллохни шариатидаги қонунларни химояси остида энг мухим ўринни тутади.

Худайбия паймонидаги ошкор фатхдан олдин ва ошкор фатхдан кейинги даврда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни дипломатикасидаги  қудратни меъзонига қараб униб –ўсаётган эди, у макка фатхидан сўнг ўзини энг юқори  чўққисига кўтарилди. Нима учун? Чунки бу даврда мусулмонларнинг харбий қудрати хам авжига чиқаётган эди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (130- قیسم)

حَه، اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تَسلِیم بوُلمَیدِیگن کِیشِیلَرگه نِسبَتاً مُعامَلَه قِیلِیش بوُیِیچَه مُسُلمانلَرنِینگ اِینگ یَقِین مَقصَدلَرِیدَن بِیرِی شوُکِی، اوُلکَن دُشمَن بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیشدَه یَنَدَه کوُپراق وَ اوُلکَن قُدرَتنِی کَسب قِیلِیش اوُچُون کافِرلَرنِینگ جَمِیعیَتِینِی آرَه سِیدَن اوُزلَرِیگه یاردَم بِیرَه دِیگن کوُچلَرنِی چِیقَه رِیب آلِیشلَرِی لازِم، اوُلَرنِی حِمایَه قِیلَه آلَه دِیگن یاکِی اوُلَرنِی آزادلِیگِینِی تَعمِینلَیدِیگن هَر قَندَی کِیشِیلَردَن فایدَه لَه نِیشلَرِی کِیرَک وَ دُشمَننِی اوُرتَه سِیدَگِی هِیلمَه – هِیل صَفلَرنِی آرَه سِیدَه مَوجُود بوُلگن اِیختِلافلَردَن وَ اوُلَرنِینگ توُرلِی- هِیل نَظَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِیدَن فایدَه لَه نَه بِیلِیشلَرِی لازِم، اَگر قادِر بوُلِیشسَه اوُلَرنِینگ یَحشِی قابِلِیَتلَرِی اوُچُون توُلاو توُلَشلَرِی هَم کِیرَک.

مَنَه بُو کافِرلَرنِی یانِیدَه باشقَه بِیر کافِرلَرنِینگ دَستَه سِی هَم مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر هَم اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تَسلِیم بُولِیشمَیدِی، اَمّا اِیککِی مَقصَد سَبَبلِی،  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» آچلِیک وَ فَقِیرلِیکدَن قوُتوُلِیش اوُچُون وَ رِفاهنِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ قوُرقوُدَن، ناتِینچلِیکدَن قوُتوُلِیش وَ اَمنِیَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون مُسُلمانلَر بِیلَن بِیرگه هَمراه بوُلِیشَه دِی. اوُلَر بِیزلَرنِی دِینِیمِیزنِی هاحلَشمَیدِی، فَقَط بِیزلَر آرقَه لِی تَعمِینلَه نَه دِیگن دُنیانِی اِیستَه شَه دِی. اوُلَرنِینگ مَنَه بُو طَلَبلَرِی بوُتوُن تَرِیخ دَوامِیدَه مَوجُود بوُلگن بوُلِیب، بُو شَرعِی جَوابگه موُحتاج بوُلگن اوُرِین حِسابلَه نَه دِی. مَنَه بُو اِیککِی طَلَب اَنَه بُو دَستَه نِینگ بِیزلَر بِیلَن بِیرگه هَمراه بوُلِیب مُتَّحِد بوُلِیشلَرِی اوُچُون عِللَتنِی آگاهانَه، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی حالَتگه آلِیب کِیلَه دِی وَ اوُ مُوبهَم بوُلمَه گن رَوشَن، عَمَلِی، اَنِیق، ظاهِرِی جَوابگه مُوحتاج.  حوُددِی شوُندَی جَوابنِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلمدن وَ اوُ کِیشِینِی اَصحابلَرِیدَن آلِیشگن اِیدِی.

بُو یِیردَه شُو نَرسَه گه اِعتِبار بِیرِیلِیشِی کِیرَککِی، کافِرلَرنِینگ مَنَه بُو دَستَه سِی بِیلَن هَمپَیمان بوُلِیشلِیک وَ وَحدَتگه اِیرِیشِیشلِیک، فَقَطگِینَه اوُچ کَنَلدَن بِیرِینِی یوُلِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن اوُمَّتنِی قوُل آستِیدَه بوُلِیشِی کِیرَک، یَعنِی رَهبَرِیَت قُدرَتِی بُو اوُمَّتنِی قوُلِیدَه بوُلِیب اَنَه بُو کافِرلَر اوُلَرنِی قوُل آستِیدَه بوُلِیشلَرِی لازِم. اَگر بِیر کِیشِی مَنَه بُو اوُچ کَنَلدَن باشقَه سِینِی قوُل آستِیدَه هَم اَنَه بُو کافِرلَر بِیلَن هَمپَیمان بوُلِیش موُمکِین دِیب تَصَوُّر قِیلسَه، شُبهَه سِیز اوُ حَیالپَرَستلِیک قِیلِیبدِی، چوُنکِی بُو حالَتدَه اوُ اِیستَه سَه وَ اِیستَمَسَه هَم مَنَه شوُ کافِرلَرنِی قوُلِیدَه اَبزارگه اَیلَه نِیب قالَه دِی، بوُنِی وَحدَت اِیمَس،بَلکِی تَسلِیم بوُلِیش دِییِیلَه دِی، تَسلِیم بوُلِیش بِیلَن وَحدَتنِی اوُرتَه سِیدَه جوُدَه کَتتَه فَرق بار.

مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتَه دِیگن بوُلسَک، حاضِرنِی اوُزِیدَه سوُرِیَه دَه هَم شوُندَی گوُرُوهلَر بارکِی، سِکوُلار توُرکِیَه حُکوُمَتِینِی کَنَلِی آرقَه لِی نَتانِی حِذمَتِینِی قِیلِیشَه دِی، باشقَه بِیر گوُرُوهلَر اِیسَه آلِ سَعُودنِی ،قَطَرنِی، اِیاردَه نِیَه نِی، قُوَیتنِی کَنَلِی آرقَه لِی اِمِیرِکَه نِی اِیختِیارِیدَه حِذمَت قِیلِیشَه دِی. یَنَه اوُجَلاننِی ساتقِین توُدَه سِیگه اوُحشَه گن باشقَه بِیر گوُرُوهلَر هَم بارکِی – کوُردلَرنِینگ حاضِرگِی دَوردَگِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِی – اوُلَر رُوسلَرنِی اِیختِیارِیدَه حِذمَت قِیلِیشَه دِی، مَنَه بوُ گوُرُوهلَرنِینگ بَرچَه سِی نَوبَتدَن نَتانِی وَ اَمِیرِکَه نِی وَ راسِیَّه نِی سِیاسَتلَرِی اَساسِیدَه بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن جَنگ قِیلِیشَه دِی. بُو یِیردَه وَحدَت مَوجُود اِیمَس، بَلکِی اوُلَر فَقَط اَبزارگه اَیلَه نِیب قالِیشگن خالاص، اوُلَر فَقَط اَربابلَرِینِی حِذمَتِینِی قِیلِیشَه دِی.

کافِرلَر بِیلَن وَحدَتگه اِیرِیشِیشلِیک فَقَط وَ فَقَط اوُچ اَبزاردَن بِیرِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن اوُمَّتنِی واسِیطَه سِیدَه عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی، اَلله تَعالَی مَنَه بُو اوُمَّتنِینگ گوُمراه وَ سَرگردان بوُلمَسلِیگِینِی زَمانَتِینِی بِیرگن وَ شُبهَه سِیز بُو یِیردَه قُدرَتنِینگ اوُرِینلَرِی حَقِیدَه گه پِیرِیلیَپتِی. بُو حَربِی قُدرَت بوُلِیب، اوُ دُشمَن بِیلَن عَلاقَه قِیلِیش  بُویِیچَه مُسُلمانلَرنِینگ اَصلِی دِیپلامَه تِیکَه سِینِی حِمایَه چِیسِی حِسبالَه نَه دِی.

اَلله تَعالَی دُشمَنلَرِیمِیز بِیلَن مُعامَلَه قِیلگن پَیتِیمِیزدَه اِینگ مُهِم فَرضلَردَن بوُلگن اِرهاب وَ اوُلَرنِی حَربِی قُدرَت بِیلَن قوُرقِیتِیشگه اِیشارَه قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60) ( اِی مُؤمِنلَر)، اوُلَر اوُچُون اِمکانِینگِیز بارِیچَه کوُچ وَ اِیگرلَنگن آتلَرنِی تَیّارلَب قوُیِینگِیزکِی، بُو بِیلَن الله نِینگ وَ اوُزلَرِینگِیزنِینگ دُشمَنلَرِینگِیزنِی هَمدَه اوُلَردَن تَشقَه رِی سِیزلَر بِیلمَیدِیگن – اَلله بِیلَه دِیگن باشقَه بِیراولَرنِی هَم قوُرقوُگه سالوُرسِیزلَر.

مَنَه بُو صُورَتدَه، اَصلِی توُسِیق رالِینِی اوُینَیدِیگن وَ بِیزلَرنِی، اَلله نِی دُشمَنلَرِینِی قوُرقِیتَه دِیگن وَ دُشمَننِی شَررِینِی بِیزلَردَن اوُزاقلَشتِیرَه دِیگن وَ کافِرلَر بِیلَن بِیرگه آلِیب بارِیلَه دِیگن دَعوَتِیمِیزنِی، حَربِی قُدرَت سَنَلَه دِی. اِعتِبار بِیرِینگلَر، فَقَط  حَربِی قُدرَت حِسابلَه نَه دِی.

اَگر اَندَلوُسگه اوُحشَب بِیزلَرنِینگ مالِیَه وِی قُدرَتِیمِیز قَنچَه لِیک کوُپراق بوُلسَه، دُشمَنلَرِیمِیز هَم کوُپراق طَعمَه قِیلِیشَه دِی، فَقَطگِینَه عِلمِی قُدرَتنِی اوُزِی کِفایَه قِیلمَیدِی، حَتَّی مَککَه دَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُچُون عِلمنِی اوُزِی کِفایَه قِیلگن اِیمَس،بَلکِی فَقَط حَربِی وَ جِسمِی قُدرَتنِی تِیلِی بِیلَن بَعضِی مَرحَلَه لَردَه اِیسَه عِلمِی گاهِیدَه اِقتِصادِی حِمایَه نِی واسِیطَه سِیدَه صُحبَتلَه شِیشگه توُغرِی کِیلَه دِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ بَعثَتلَرِینِی اَوَّلِیدَه هَم اَلله نِی نُصرَتِیدَن سوُنگ، رَسُول الله گه ضَرَر یِیتِیشِیگه مانِعلِیک قِیلگن نَرسَه، بَنِی  هاشِمنِینگ قِیلِیچلَرِی بُولگن، قُرآننِینگ آیَتلَرِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ عِلملَرِینِی مِعزانِی یاکِی اوُمُّ المُؤمِنِین حَدِیچَه نِی مال – دَولَتِینِی اوُزِی قُدرَتگه اِیگه بوُلگن اِیمَس، عُمَر اِبنِ خَطّابگه یا سَعَد اِبنِ وَقّاصگه،عَلِی اِبنِ اَبِی طالِبگه ضَرَر یِیتمَسلِیگِیگه یاکِی سُمَیَّه، یاسِرگه وَ باشقَه لَرگه ضَرر یِیتِیشِیگه باعِث بوُلگن نَرسَه، مَنَه بُو قُدرَتنِی بار یا یوُقلِیگِی بوُلگن. باشقَه لَرنِی اوُستِیدَه مُعلوُم شَرائِطنِی مَجبُورلَب یوُکلَیدِیگن نَرسَه حَربِی قُدرَت بُولگن، شَخصنِی توُغرِی یا ناتوُغرِی شَرائِطلَرگه تَسلِیم بوُلِیشِیگه مَجبُور قِیلَه دِیگن نَرسَه هَم حَربِی قُدرَت اِیدِی. مَنَه بُو فارموُلَه اوُزاق اوُتمِیشدَن بوُیان حاضِرگِی دَورگه چَه وِیتا قِیلِیش حَققِی وَ باشقَه لَر قالِیبِیدَه حَلقَرا مِللَتلَر سَطحِیدَه یا مِنطَقَه وِی سَطحدَه حاکِملِیک قِیلَه دِی.

اَبِی طالِبنِی اوُلِیمِیدَن سُونگ بَنِی هاشِمنِینگ قُدرَت قِیلِیچلَرِی اَبُو لَهَبنِی قوُلِیگه اوُتَه دِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بُو حَربِی قُدرَتنِی حِمایَه سِیدَن مَحرُوم بُولَه دِیلَر، شوُنِینگ اوُچُون هَم اوُ کِیشِی باشِیدَه مَنَه بُو قُدرَتنِی طائِفدَگِی آدَملَرنِی قِیلِیچِی آرقَه لِی قوُلگه کِیرِیتسَه بوُلَه دِی ، دِیب فِکرلَیدِیلَر، اَمّا بُو نَرسَه مُیَسَّر بوُلمَیدِی، اِیندِی مَدِینَه دَه مَنَه بُو قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگن پَیتلَرِیدَه هَم، باشقَه کافِر قَبِیلَه لَر بِیلَن عَلاقَه قِیلِیش، حَتَّی اوُلَرنِی نَظارَت قِیلِیب باشقَه رِیش،مُنافِقلَرنِی باشقَه رِیش بوُیِیچَه هَم، اوُ کِیشِینِینگ حَربِی قُدرَتِینِی مِعزانِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی حِمایَه سِی آستِیدَه اِینگ مُهِم اوُرِیننِی تُوتَه دِی.

حُدَیبِیَه پَیمانِیدَگِی آشکار فَتحدَن آلدِین وَ آشکار فَتحدَن کِییِینگِی دَوردَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دِیپلامَه تِیکَه سِیدَگِی قُدرَتنِی مِعزانِیگه قَرَب اوُنِیب – اوُسَه یاتگن اِیدِی، اوُ مَککَه فَتحِیدَن سُونگ اوُزِینِی اِینگ یوُقارِی چوُققِیسِیگه کوُتَه رِیلدِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی بُو دَوردَه مُسُلمانلَرنِینگ حَربِی قُدرَتِی هَم عَوجِیگه چِیقَه یاتگن اِیدِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(130- قسمت)

بله، یکی از اهداف نزدیک مسلمین در برخورد با کسانی که تسلیم قانون شریعت الله نمی شوند این است که باید برای کسب قدرت بیشتر وعمده، در برخورد با دشمنان عمده، از درون جامعه ی کفار، نیروهای یاری دهنده ی خودشان را بیرون بکشند، و هر کسی را که می تواند از آنها حمایت کند یا آزادیهای آنها را تأمین کند ازآنها استفاده کنند، و از اختلاف های موجود بین صف های مختلف دشمنان و تنوع نگرش های آنها نهایت استفاده را ببرند و در صورت توانائی خوبی های آنها را جبران کنند.

در کنار اینان، دسته ای دیگر از این کفارهستند که باز تسلیم قانون شریعت الله نمی شوند اما بر اساس دو هدف «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» رهائی از گرسنگی و فقر و به دست آوردن رفاه، و رهائی از ترس و ناامنی و به دست آوردن امنیت، با مسلمین هم مسیر می شوند . اینان دین ما را نمی خواهند فقط دنیایی را می خواهند که از طریق ما برایشان تأمین می شود. این درخواست آنها در طول تاریخ بوده و نیازمند پاسخ شرعی هستند. این دو خواسته علت هم مسیر شدن و متحد شدن این دسته با ما را آگاهانه، هدفمند و حرکتی می کند، و نیازمند پاسخی روشن، بدون ابهام، عملی و ظاهری و ملموس هستند. همان پاسخی که از رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحاب ایشان گرفتند .  

باید دقت بشود که هم پیمان شدن و وحدت با این دسته از کفار تنها باید از طریق امتی انجام بشود که از طریق یکی از 3 کانال به وجود آمده و قدرت رهبریت هم دست خودش است و این کفار زیر دستانش هستند. اگر کسی تصور کند که غیر از این 3 کانال می تواند با کفار هم پیمان بشود بدون شک در توهم افتاده، چون خواسته یا ناخواسته تبدیل به ابزاری در دست همین کفار می شود، و این تسلیم شدن است نه وحدت، و فرق زیادی بین تسلیم شدن با وحدت وجود دارد .

به عنوان مثال ما می دانیم که همین الان در سوریه گروههائی هستند که از کانال حکومت سکولار ترکیه در خدمت اهداف ناتو قرار گرفتند، گروههائی هم هستند که از کانال آل سعود و قطر و اردن و کویت و غیره در اختیار آمریکا هستند، و گروههائی هم هستند مثل دارودسته ی مزدور اوجالان-مسیلمه  کذاب فعلی کوردها- که در اختیار روسیه قرار گرفتند، تمام این گروهها هم نوبتی و بر اساس سیاستهای ناتو و آمریکا و روسیه با هم وارد جنگ می شوند. در اینجا وحدتی وجود ندارد بلکه ابزار شدنی است غیر قابل انکار که تنها به اهداف اربابان خدمت می کند .  

وحدت با کفار تنها و تنها از طریق امتی انجام می شود که از طریق یکی ازآنها 3 ابزار به وجود آمده است، و الله ضمانت کرده  است که این امت گمراه و سرگردان نمی شود و بدون شک از موضع قدرت صحبت می کند. قدرت نظامی که پشتوانه ی اصلی دیپلماسی مسلمین در روابط با دشمنانشان است.

می دانیم که الله تعالی در برخورد با دشمنانمان به فریضه ی مهم ارهاب و ترساندن آنها با قدرت نظامی اشاره می کند و می فرماید: وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60) برای (مبارزه با) آنان تا آنجا که می‌توانید نیروی (نظامی) و اسبهای ورزیده آماده سازید، تا دشمنِ خدا و دشمن خویش را بترسانید، و کسان دیگری جز آنان را هم بترسانید  که آنها را نمی‌شناسید و خدا آنان را می‌شناسد .

در این صورت آن نیروئی که به عنوان یک عامل بازدارنده ی اصلی نقش بازی می کند و دشمن ما و الله را می ترساند و شرش را از ما دور می کند و پشتوانه ی دعوت و دیپلماسیمان با کفار می  شود تنها قدرت نظامی است. دقت کنید: تنها قدرت نظامی است.

ما هر چه مثل اندلس به تنهائی قدرت مالیمان بیشتر باشد طمع دشمنا ن بیشتر می شود، قدرت علمی هم به تنهائی کافی نیست همچنانکه به تنهائی برای رسول الله صلی الله علیه وسلم در مکه کافی نبود، بلکه تنها زبان قدرت نظامی و جسمی است که در مراحل مختلف با پشتوانه ی علمی و گاه اقتصادی که دارد، حرف اول را می زند .

در همان ابتدای بعثت رسول الله صلی الله علیه وسلم هم بعد از نصرت الله، آن چیزی که مانع صدمه زدن به رسول الله بود شمشیرهای بنی هاشم بودند نه فقط آیات قرآن و میزان علم رسول الله صلی الله علیه وسلم یا ثروت ام المومنین خدیجه به تنهائی، آن چیزی که نمی گذاشت کسی به عمربن خطاب و سعد ابن ابی وقاص و علی بن ابی طالب صدمه ای بزند یا باعث می شد که به امثال سمیه و یاسر و دیگران صدمه بزنند وجود یا عدم وجود قدرت نظامی بود. آن چیزی که شرایط را بر دیگران تحمیل می کند قدرت نظامی است، و آن چیزی که شخص را وادار می کند تسلیم شرایط درست یا غلط دیگران بشود باز قدرت نظامی است. این فرمول از گذشته های دور بوده الان هم درقالب حق وتو و غیره درسطح بین المللی و منطقه ای حاکم است.

با مرگ ابوطالب قدرت شمشیرهای بنی هاشم به ابولهب منتقل می شود و رسول الله صلی الله علیه وسلم از این قدرت نظامی محروم می شود، برای همین ابتدا خیال می کند این قدرت را با شمشیرهای مردم طائف می تواند به دست بی آورد اما این اتفاق نمی افتد، زمانی هم این قدرت را درمدینه به دست می آورد باز در روابطش با سایر قبایل کافر و حتی کنترل و مدیریت منافقین، میزان قدرت نظامی ایشان با پشتوانه ی قانون شریعت الله حرف اول را می زند .

 قبل از فتح آشکارِ پیمان حدیبیه و بعد از این فتح آشکار، دیپلماسی رسول الله به میزان قدرتی که داشت در حال اوج گیری بود، تا اینکه بعد از فتح مکه به اوج خودش می رسد. چرا؟ چون قدرت نظامی مسلمین هم در حال اوج گیری بود .

(ادامه دارد……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(10- қисмат)

Ин оёт ва оёти мушобех дар қуръон ба мо мегуяндки инсон аз ду буъди жисмий ва рухий шикл гирифта ва аз замоники дастахойи аз инсонхо аз масири сахихи қонуни шариати аллох мунсариф шуда ва дар баробари он нез қарор гирифтанд, саъй доштандки жихати пийруз шудан бар рақиб аз ду қудрати низомий ва равоний истефода кунанд.

Дар мовриди фарохам кардани қудрати низомий аллох таоло ба муслимин амр мекунад:

: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ  (انفال/ ۶۰)

Барои онон то онжоки метавонид нийру ва ( аз жумла) асбхойи варзида омода созид, то бидон( омодагий ва соз ва барги жангий) душмани худо ва душмани худишро битарсонид, ва касони дигари жуз ононро нез ба харрос андозидки ишонро намешносид ва худо ононро мешносад.

Уқба ибни Омир мегуяд, шанидамки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар руйи минбар фармуданд:

:  وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ؛ أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ.^[1]

Огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тирандозий аст, огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст , огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст.

Дар ин сурат баъди аз сарчишма ва пояхойи қудрати иймоний ва ақидатий муслимин аслийтарин сарчишмахойи қудрати зохирий ва моддийи мо бавасилайи аслаха аз коноли еки аз “ се абзор” бартар таъмин мешавад. Нуктайи ёдам омадки еки аз бародарон дар мовриди хукумати бадили изтирорий исломий пурсида буданд; бародарон ва хохарони мўъминам: модомики шахс ё гурух ва хукумат дар доирайи ислом боқий монда ва тибқи завобити шаръий муртад нашуда аз тамоми хуқуқи исломийки шариат ба у дода бархурдор аст ва мазхабиш боиси аз миён рафтани ин хуқуқ намешавад хар чанд ин хақиқат ба мейли баъзихо набошад аммо воқеияти шаръий астки бо тамоми шубхот, дуруғхо ва иттихомотики тўлид карданд боз наметавонанд инкориш кунанд.

Замоники мо хам акнун хукуматхойи бадили изтирорийи исломий доремки хамин қудрати низомийи онхоро ба хадди тамкин ва истиқрори муқтадирона расонда, ба унвони ек фард ва жамоати қавий хаққи худимон медонем ончироки мехохем ва шариат дастур дода бархалофи мейли куффор ва муртаддин ва дорудастайи залил ва палиди секулярзадахо ва мунофиқини махаллий пиёда кунем, ва хостахойи шаръиймонро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил кунем, хам акнун мо хастемки муқтадирона бо хамин сипар ва қудрати низомий хукуматий торихро менасивем ва шохисахойи зиндагиро тарсим мекунем.

Бале, ин қудрати низомийи мо аз коноли еки аз “ се абзори” бартар астки хам акнун торих ва хаётро менависад, баъди аз нусрати аллох таоло ин қудрати низомийи мо ва хукуматийи мо ба унвони сипари боздоранда ва хатто мухожим астки уммати моро ташкил дода  ва аз мо мухофизат карда аст.

Ғейри аз ин “ се абзор”ки танхо васила ва абзорхойи замонати хифзи вахдат ва хатто ижоди вахдат ва шўройи мутахассисин хастанд, дигар хеч абзор ва василайи дигари барои муслимин вужуд надорадки битавонанд ба пийрузий ва нусратики аллох ваъдашро дода даст пейдо кунанд, ва хар чи баъди аз ин “ се абзор” вужуд дорад куллан тафарруқ ва сустий ва залилий ва хадар рафтани энержийи муслимин аст.

Ба хамин далил душманон сарчишмайи ин қудрат ва сипари дунёвийи моро бо жанги сард ва амалиёти равонийи ақидатий- фикрий – фархангий мовриди хадаф қарор доданд ва мо хам чанин хамалотиро бар алайхи душман анжом додем ва медихем, ва метавон гуфт амалиёти равоний ё жанги сардро тамоми тарафхойи даргир анжом медиханд чи онки мовриди хамла қарор гирифта ва чи онки тахожум ва хамларо шуруъ карда аст.

Бо онки жанги низомий мумкин аст дар замон ва макони мушаххаси қишри хосси аз инсонхоро даргир кунад аммо, қабли аз шуруъи ин жанги низомий ва мустақим, ва дар хийни жанг, ва хатто поёни он, жихати тағйир дар ақоид, афкор, тасмимот, рафтор ва амали мухолифин, жанги сард ва амалиёти равоний ба сурати фарогир ва густарда ва хамма жониба анжом мешавад.

Дар жанги сард ва амалиёти равоний саъй мешавад бо истефода аз масоили ақидатий, фикрий ва фархангий дар қалб ва зехни инсонхо дасткорий ва тағйир ба вужуд биёваранд ва бар ирода ва фикри тарафи муқобил таъсир бигузоранд то шахс таслими ахдоф ва барномахойи мушаххас бишавад, ва рафторхойиро анжом бидихадки барояш барномарези карданд.

Дар инжо қудрати маънавий, андиша ва тадбири шахс мовриди хадаф қарор мегирадки хадафи наздики чанин тарх ва барномайи суст кардани қудрати иймонийи шахс, ва ба дунболи ин , инхидоми қудрати низомий – хукуматий ва убухати дунёвий, ва дар нихоят, гирифтани билижбор мухтаво ва мафохими чохоргонайи дин аз дини мухолиф, ва мунхасир кардани ин мафохими чохоргона ба дини тарафи мухожим аст.

Ба хамин далил хамчунонки дар умури зохирий ниёзманди қудрати низомий хастем ва бояд дар такомули он бикушем ба хамин тартиб ниёзманди қудрати маънавий,ақидатий ва фархангий устивор ва мохками хастемки руз ба руз бар иймони мо изофа кунад ва моро дар баробари жанги сард ва амалиёти равонийи душман мухофизат кунад балки, моро хамчун замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва сахобайи киром дар баробари чанин жанги дар мавозеъи хамла ва тахожум қарор бидихад.

Дар инжо амалиёти равоний, хам зехни инсонхоро мовриди хамла қарор медихад хам қалб ва ихсоси мухолифинроки, руйи хам рафта метавон гуфт қудрати иймоний ва ақидатий ва иродайи мухолифин бо анвоъи абзорхойи равоний мовриди хадаф қарор мегирад.

Имруза душманони қонуни шариати аллох ошкора бо тахрифи хақоиқ, нейрангхо; тўлид ва сохтани жараёноти мунхариф ва мувозий бо ислом аз тариқи хоинини секуляри махаллий ва бахусус дорудастайи мунофиқин варрувайбиза ва уламойи суъ, ранг омизий кардан ва бумий кардани дини секуляризм аз тариқи хамин мунхарифин , сардаргум кардани муслимин, бомборони ахбор ва тахлилхойи фарибандайи омихта шуда ба рост ва дуруғ, талқинхойи ғалат ва ғейрих, ва бо бахрагирий аз муъассиртарин текникхо , абзорхо ва равишхойи расонаий – хабарий ва таблиғий ба қудрати иймон ва иродайи муслимин юриш оварданд.

(идома дорад………)

---

[1] صحیح مسلم 1917 /  صحیح ابی داود 2514

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(129- қисм)  

Умму Салама розиаллоху анхо айтадики: “ Аллохга қасамки, Нажжоший билан ана бу мухолиф томоннинг муборазаси эълон қилинган пайтда бизлар шунчалик ғамгин бўлиб тушкинликка тушиб кетдикки, бундан олдин бундай холатга тушмаган эдик.” Албатта мусулмонларнинг муносабатлари ғам ва ғусса ейиш хаддидан ошиб  ўтиб бедорликлар ва эхтиёт бўлиш ва жанг мархалаларини кузатиб боришгача етиб борди; Зубайр ёш бола бўлганлиги сабабли, уни кузатаётганига хеч ким шубха қилмасди, шу сабабли хабар олиш масъулиятини бўйнига олади ва у денгиздан ўтиб у томондаги жангни қатъий хабарини мусулмонларга етказиб келади, у Нажжошийнинг кофир лашкарининг ғалабаси билан шунчалик хурсанд бўлган эдики, узоқдан туриб  либосини ечади ва уни ғалабани аломати сифатида силкитади, бир мусулмон киши рахбарлик қиладиган ва уларни ибодатини,амалини озодлигини замонат қиладиган кофир лашкарнинг мана бу озодликларни нобуд қиладиган бошқа бир кофир лашкар устидан қозонган ғалабаси билан табриклайди.

Шу ерда ишора қилиб ўтилиши лозим бўлган нуқталардан бири шуки, Нажжоший ва Жаъфар ибни Аби Толибни хар иккови мусулмон эди, аммо уларнинг хар бири ўзига хос вазифаларни бажаришар эди, кўриб турганимиздек Нажжошийга жоиз бўлган нарсалар Жаъфар учун жоиз бўлмайди. Нажжоший хатто ўзини иймонини хам пинхон қилиб яширишга мажбур эди.

Жаъфар  розиаллоху анху ислом ва мусулмонларнинг  нотиқ ва намунали кишиси хисобланган, одамлар керакли ўринларда уни сухбатлари орқали ислом ақидасини ва хабарларини тушуниб олишарди, шу сабабли хам унда хақиқатни  яшириб ўтиришга бахона йўқ эди, хар қандай хақиқатни пинхон қилишлик, одамларга равшан қилиниши лозим бўлган  ислом хақиқатларини яшириш ва беркитиш маъносини англатарди. Лекин Нажжоший розиаллоху анхуни шахсияти исломий асосларни ва усулларни таништириб бера олмайди, у киши хали одамларни наздида мусулмон эмас,балки  бир насроний кофир сифатида танилади, у кишини барча лашкари  ва яқинлари хам кофир насронийлардан иборат бўлган, ўша пайтдаги исломни ва мусулмонларни маслахати учун вазият уни ақидасини ва динини пинхон тутишни, хамда бундай нозик ва оғир  лахзаларда киноя,мулозамат билан чекланишни ва ўзини ақидасини пинхон тутиб яширишни   тақозо қиларди, у киши одамларни зехнида хануз бир насроний кофир бўлиб туриши керак эди, у киши бу равиш билан қурайш секуляристлари хабашада ёққан қўзғалонни оловини ўчириши ва пайғамбари хотамнинг шариатидаги янги оқимга хизмат қилиши  лозим эди.

Нажжоший ва Нуъайм ибни Масъудни хар иккови турли-хил шахсият хисобланади, уларнинг хар бири ўзларига топширилган ролни ва масъулиятни, вазифани бажаришган, улар ер юзида мусулмонларнинг вужудини хифз қилиш ва мусулмонларнинг қудратини зиёда қилиш учун шароитни мухайё қилишган ва исломий харакатни баъзи бир мархалаларда дучор бўлиши мумкин бўлган бўхронлардан, мушкилотлардан нажот беришган.

Энди кофирларнинг яна бошқа бир дастаси бор бўлиб, улар Нажжоший рохимахуллохга ўхшаб иймон келтиришмайди,аммо улар  чиройли сифатларга эгадурлар ва мана бу сифатлари билан бирга жамиятда одамларни оқимини бир йўлга йўллашга қодир бўлишади, улар умумни фикрини йўллашда ва  кофирларнинг хоким бўлиб турган аппаратига босим ўтказиш бўйича Нажжоший розиаллоху анхуни ролини ўйнашади, бугунги кунда хам бу каби мисолларни кўрамиз.

Улар Аби Толибни дарасида мусулмонларни устига қўйилган иқтисодий мухосарани йўқотиш учун даста ва гурухни вужудга келтирган маккадаги секуляр кофирларнинг дастасига ўхшайди, бу даста жамиятдаги мана бу золимона паймонни синдириш учун харакат қилишган эди. Хишом ибни Амр ва Зухайр ибни Умайя ва Мутъим ибни Адий, Абул Бахтарий ибни Хишом ва Замъа  ибни Асвад ва бундан бошқа кишиларни хаммаси биргаликда одамларни ўртасида босим ўтказувчи дастаг сифатида инсон дўстона,қудратли бир оқимни вужудга келтиришган эди. Кейинчалик Хишом ва Зухайр иймон келтиришади,Мутъим эса маккада куфр холатида вафот топади, Абул Бахтарий ва Замъа хам бадр жангида ўлдирилади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам улар қилган инсон дўстона ишни мукофоти сифатида Абул Бахтарийни ўлдирмасликни таъйинлаган эдилар, аммо уни ўзи ўлимни танлайди.

Хар қандай холатда хам улар чиройли сифатларга эга  кофирларнинг бир дастаси хисобланади, шубхасиз мусулмонлар улардаги бу сифатларни химоя қилишади ва улар билан мана бу сифатларида муттахид ва хамрох бўлишади, агар қўлларидан келса уларнинг қилган яхшиликларини хар қандай шароитда бўлса хам жавобини қайтаришади, хатто агар улар мусулмонларнинг қаршисида қилич билан қуролланиб чиқишган бўлсалар хам.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам “даъват ва ёрдам умидида” Тоифга борган ва у ерда одамларнинг қаршилигига ва хақоратига учраб, маккага қайтган пайтларида кофир бўлган  Мутъим ибни Адийни панохидагина маккага киришга қодир бўладилар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Мутъимнинг мана бу шарофатли химоясини, хамда  Аби Толибни дарасидаги иқтисодий мухосара паймонини бузиш учун қилган хизматларини ўзларини хотираларида сақлаб қолган эдилар. Мутъим ибни Адий секуляр кофир бўлган эди, у ақидавий жихатдан қурайш секуляристларидан фарқ қилмасди, аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қудратни қўлга киритган пайтларида хам уни яхшиликларини унутмадилар, қурайшни етакчи кишиларидан ташкил топган 70 нафар асирларни озод қилишни сўраб келган қурайшликларга жавобан мархамат қилган эдиларки: “ Агар Мутъим шу ерда бўлиб бу асирлар учун панох сўраганда,асирларни албатта унга топширган бўлар эдим.” Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мусулмонларга қарши қуролли жангда иштирок этган ва жанг майдонида хозир бўлган  Абул Бахтарийга нисбатан хам шундай муносабатда бўлган эдилар; у киши агар Абул Бахтарий  асир тушадиган бўлса, ўлдирмасликка буйруқ берган эдилар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(129- قیسم)

اوُمُّ سَلَمَه رَضِیَ الله عَنها اَیتَه دِیکِی: “اَلله گه قَسَمکِی، نَجّاشِی بِیلَن اَنَه بُو مُخالِف تاماننِینگ مُبارَزَه سِی اِعلان قِیلِینگن پَیتدَه بِیزلَر شوُنچَه لِیک غَمگِین بوُلِیب توُشکِینلِیککَه توُشِیب کِیتدِیککِی، بوُندَن آلدِین بوُندَی حالَتگه تُوشمَه گن اِیدِیک.” اَلبَتَّه مُسُلمانلَرنِینگ مُناسَبَتلَرِی غَم وَ غوُصَّه یِیِیش حَددِیدَن آشِیب اوُتِیب بِیدارلِیکلَر وَ اِیختِیاط بوُلِیش وَ جَنگ مَرحَلَه لَرِینِی کوُزَه تِیب بارِیشگه چَه یِیتِیب باردِی؛زُبَیر یاش بالَه بوُلگنلِیگِی سَبَبلِی، اوُنِی کوُزَه تَه یاتگه نِیگه هِیچ کِیم شُبهَه قِیلمَسدِی، شوُ سَبَبلِی خَبَر آلِیش مَسئوُلِیَتِینِی بوُینِیگه آلَه دِی وَ اوُ دِینگِیزدَن اوُتِیب اوُ تاماندَگِی جَنگنِی قَطعِی خَبَرِینِی مُسُلمانلَرگه یِیتکَه زِیب کِیلَه دِی، اوُ نَجّاشِینِینگ کافِر لَشکَرِینِینگ غَلَبَه سِی بِیلَن شوُنچَه لِیک حوُرسَند بوُلگن اِیدِیکِی، اوُزاقدَن توُرِیب لِباسِینِی یِیچَه دِی وَ اوُنِی غَلَبَه نِی عَلامَتِی صِیفَتِیدَه سِیلکِیتَه دِی، بِیر مُسُلمان کِیشِی رَهبَرلِیک قِیلَه دِیگن وَ اوُلَرنِی عِبادَتِینِی، عَمَلِینِی آزادلِیگِینِی زَمانَت قِیلَه دِیگن کافِر لَشکَرنِینگ مَنَه بُو آزادلِیکلَرنِی نابوُد قِیلَه دِیگن باشقَه بِیر کافِر لَشکَر اوُستِیدَن قاذانگن غَلَبَه سِی بِیلَن تَبرِیکلَیدِی.

شُو یِیردَه اِیشارَه قِیلِیب اوُتِیلِیشِی لازِم بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، نَجّاشِی وَ جَعفَر اِبنِ اَبِی طالِبنِی هَر اِیککاوِی مُسُلمان اِیدِی، اَمّا اوُلَرنِینگ هَر بِیرِی اوُزِیگه خاص وَظِیفَه لَرنِی بَجَه رِیشَر اِیدِی، کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک نَجّاشِیگه جائِز بوُلگن نَرسَه لَر جَعفَر اوُچُون جائِز بوُلمَیدِی. نَجّاشِی حَتَّی اوُزِینِی اِیمانِینِی هَم پِینهان قِیلِیب یَشِیرِیشگه مَجبُور اِیدِی.

جَعفَر رَضِیَ الله عَنهُ اِسلام وَ مُسُلمانلَرنِینگ ناطِق وَ نَمُونَه لِی کِیشِیسِی حِسابلَنگن، آدَملَر کِیرَکلِی اوُرِینلَردَه اوُنِی صُحبَتلَرِی آرقَه لِی اِسلام عَقِیدَه سِینِی وَ خَبَرلَرِینِی توُشوُنِیب آلِیشَردِی، شوُ سَبَبلِی هَم اوُندَه حَقِیقَتنِی یَشِیرِیب اوُتِیرِیشگه بَهانَه یوُق اِیدِی، هَر قَندَی حَقِیقَتنِی پِینهان قِیلِیشلِیک، آدَملَرگه رَوشَن قِیلِینِیشِی لازِم بُولگن اِسلام حَقِیقَتلَرِینِی یَشِیرِیش وَ بِیرکِیتِیش مَعناسِینِی اَنگلَه تَردِی. لِیکِن نَجّاشِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی شَخصِیَتِی اِسلامِی اَساسلَرنِی وَ اوُصُوللَرنِی تَنِیشتِیرِیب بِیرَه آلمَیدِی، اوُ کِیشِی هَلِی آدَملَرنِی نَزدِیدَه مُسُلمان اِیمَس، بَلکِی بِیر نَصرانِی کافِر صِیفَتِیدَه تَنِیلَه دِی، اوُ کِیشِینِی بَرچَه لَشکَرِی وَ یَقِینلَرِی هَم کافِر نَصرانِیلَردَن عِبارَت بوُلگن، اوُشَه پَیتدَگِی اِسلامنِی وَ مُسُلمانلَرنِی مَصلَحَتِی اوُچُون وَضِیعیَت اوُنِی عَقِیدَه سِی وَ دِینِینِی پِینهان توُتِیشنِی، هَمدَه بوُندَی نازِیک وَ آغِیر لَهظَه لَردَه کِنایَه، مُلازَمَت بِیلَن چِیکلَه نِیشنِی وَ اوُزِینِی عَقِیدَه سِینِی پِینهان توُتِیب یَشِیرِیشنِی تَقاضا قِیلَردِی، اوُ کِیشِی آدَملَرنِی ذِهنِیدَه هَنوُز بِیر نَصرانِی کافِر بوُلِیب توُرِیشِی کِیرَک اِیدِی، اوُ کِیشِی بُو رَوِیش بِیلَن قُرَیش سِکوُلارِیسلَرِی حَبَشَه دَه یاققَن قوُزغَلاننِی آلاوِینِی اوُچِیرِیش وَ پَیغَمبَرِی خاتَمنِینگ شَرِیعَتِیدَگِی یَنگِی عاقِمگه حِذمَت قِیلِیشِی لازِم اِیدِی.

نَجّاشِی وَ نُعَیم مَسعُودنِی هَر اِیککاوِی توُرلِی – هِیل شَخصِیَت حِسابلَه نَه دِی، اوُلَرنِی هَر بِیرِی اوُزلَرِیگه تاپیشِیرِیلگن رالنِی وَ مَسئوُلِیَتنِی، وَظِیفَه نِی بَجَه رِیشگن، اوُلَر یِیر یوُزِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ وُجُودِینِی حِفظ قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِینِی زِیادَه قِیلِیش اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیشگن وَ اِسلامِی حَرَکَتنِی بَعضِی  مَرحَلَه لَردَه دُوچار بُولِیشِی موُمکِین بوُلگن بُحرانلَردَن، مُشکِلاتلَردَن نَجات بِیرِیشگن.

اِیندِی کافِرلَرنِینگ یَنَه باشقَه دَستَه سِی بار بوُلِیب، اوُلَر نَجّاشِی رَحِمَهُ الله گه اوُحشَب اِیمان کِیلتِیرِیشمَیدِی، اَمّا اوُلَر چِرایلِی صِیفَتلَرگه اِیگه دوُرلَر وَ مَنَه بُو صِیفَتلَرِی بِیلَن بِیرگه جَمِیعیَتدَه آدَملَرنِی عاقِمِینِی بِیر یوُلگه یوُللَشگه قادِر بوُلِیشَه دِی، اوُلَر عُمُومنِی فِکرِینِی یوُللَشدَه وَ کافِرلَرنِینگ حاکِم بوُلِیب توُرگن اَپپَه رَه تِیگه باسِیم اوُتکَه زِیش بوُیِیچَه نَجّاشِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی رالِینِی اوُینَه شَه دِی، بوُگوُنگِی کوُندَه هَم بُو کَبِی مِثاللَرنِی کوُرَه مِیز.

اوُلَر اَبِی طالِبنِی دَرَه سِیدَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه قوُیِیلگن اِقتِصادِی مُخاصَرَه نِی یوُقاتِیش اوُچُون دَستَه وَ گوُرُوهنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن مَککَه دَگِی سِکوُلار کافِرلَرنِینگ دَستَه سِیگه اوُحشَیدِی، بُو دَستَه جَمِیعیَتدَگِی مَنَه بُو ظالِمانَه پَیماننِی سِیندِیرِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلِیشگن اِیدِی. هِشام اِبنِ اَمر وَ زُهَیر اِبنِ اُمَیَّه وَ مُطعِیم اِبنِ عَدِی، اَبُو البَختَرِی اِبنِ هِشام وَ  زَمعَه اِبنِ اَسوَد وَ بوُندَن باشقَه کِیشِیلَرنِی هَمَّه سِی بِیرگه لِیکدَه آدَملَرنِی اوُرتَه سِیدَه باسِیم اوُتکَه زُوچی دَستَگ  صِیفَتِیدَه اِنسان دوُستانَه، قُدرَتلِی بِیر عاقِمنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن اِیدِی. کِییِینچَه لِیک هِشام وَ زُهَیر اِیمان کِیلتِیرِیشَه دِی، مُطعِیم اِیسَه مَککَه دَه کُفر حالَتِیدَه وَفات تاپَه دِی، اَبوُ البَختَرِی وَ زَمعَه هَم بَدر جَنگِیدَه اوُلدِیرِیلدِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُلَر قِیلگن اِنسان دوُستانَه اِیشنِی مُکافاتِی صِیفَتِیدَه اَبُو البَختَرِینِی اوُلدِیرمَسلِیکنِی تَعیِینلَه گن اِیدِیلَر، اَمّا اوُنِی اوُزِی اوُلِیمنِی  تَنلَیدِی.

هَر قَندَی حالَتدَه هَم اوُلَر چِیرایلِی صِیفَتلَرگه اِیگه کافِرلَرنِینگ بِیر دَستَه سِی حِسابلَه نَه دِی، شُبهَه سِیز مُسُلمانلَر اوُلَردَگِی بُو صِیفَتلَرنِی حِمایَه قِیلِیشَه دِی وَ  اوُلَر بِیلَن مَنَه بُو صِیفَتلَرِیدَه مُتَّحِد وَ هَمراه بوُلِیشَه دِی، اَگر قوُللَرِیدَن کِیلسَه اوُلَرنِینگ قِیلگن یَحشِیلِیکلَرِینِی هَر قَندَی شَرائِطدَه بوُلسَه هَم جَوابِینِی قَیتَه رِیشَه دِی، حَتَّی اَگر اوُلَر مُسُلمانلَرنِینگ قَرشِیسِیدَه قِیلِیچ بِیلَن قوُراللَنِیب چِیقِیشگن بُولسَه لَرهَم.

 رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم “دَعوَت وَ یاردَم اوُمِیدِیدَه” طائِفگه بارگن وَ اوُ یِیردَه آدَملَرنِینگ قَرشِیلِیگِیگه وَ حَقارَتِیگه اوُچرَب، مَککَه گه قَیتگن پَیتلَرِیدَه کافِر بوُلگن مُطعِیم اِبنِ عَدِینِی پَناهِیدَه گِینَه مَککَه گه کِیرِیشگه قادِر بوُلَه دِیلَر.

رَسُول الله صَلّی الله علیه وَسَلَّم مُطعِیمنِینگ مَنَه بُو شَرافَتلِی حِمایَه سِینِی، هَمدَه اَبِی طالِبنِی دَرَه سِیدَگِی اِقتِصادِی مُخاصَرَه پَیمانِینِی بوُزِیش اوُچُون قِیلگن حِذمَتلَرِینِی اوُزلَرِینِی خاطِیرَه لَرِیدَه سَقلَب قالگن اِیدِیلَر. مُطعِیم اِبنِ عَدِی سِکوُلار کافِر بوُلگن اِیدِی، اوُ عَقِیدَه وِی جِهَتدَن قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیدَن فَرق قِیلمَسدِی،اَمّا رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگن پَیتلَرِیدَه هَم اوُنِی یَحشِیلِیکلَرِینِی اوُنوُتمَه دِیلَر، قُرَیشنِی یِیتَکچِی کِیشِیلَرِیدَن تَشکِیل تاپگن 70 نَفَر اَسِیرلَرنِی آزاد قِیلِیشنِی سوُرَب کِیلگن قُرَیشلِیکلَرگه جَواباً مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی: ” اَگر مُطعِیم شُو یِیردَه بوُلِیب بوُ اَسِیرلَر اوُچُون پَناه سُورَه گندَه، اَسیِرلَرنِی اَلبَتَّه اوُنگه تاپشِیرگن بوُلَر اِیدِیم .” رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُسُلمانلَرگه قَرشِی قوُراللِی جَنگدَه اِیشتِراک اِیتگن وَ جَنگ مَیدانِیدَه حاضِر بوُلگن اَبُو البَختَرِیگه نِسبَتاً هَم شوُندَی مُناسَبَتدَه بوُلگن اِیدِیلَر؛ اوُ کِیشِی اَگر اَبُو البَختَرِی اَسِیرگه توُشَه دِیگن بوُلسَه، اوُلدِیرمَسلِیککَه بوُیرُوق بِیرگن اِیدِیلَر.

(دوامی بار…….)