وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(120- قسمت)

• خشم نابجا:

می دانیم که انسانها از قوانین مختلفی پیروی می کنند، و در این قوانینشان هم حقوق و تکالیفشان مشخص شده است، و مشخص هم شده است که اگرشهروندان بر خلاف آن را انجام بدهند جریمه می شوند و باید منتظر عواقبش هم باشند. طبیعی است که در هر جامعه ای هم آدمهای قانون شکنی وجود دارند که حرف حساب و حق و حقوق دیگران حالیشان نیست، برای همین هر ملتی دادگاههای خاص خودش، و پلیس و زندان و تبعید و مجازاتهای خاص خودش را دارد، و مجازات مجرمین جامعه ی خودش را نیازِ خودش می داند،غیر از این، برای مقابله با دشمنان خارجی، وجود ارتشی قدرتمند و جنگ و اعمال خشونت با دشمنان خارجی را هم حق خودش می داند . در این صورت اعمالِ خشونتی که توسط قانون آن کشور تأئید شده باشد مورد تأئید مردمانِ هم عقیده با این حکومت است، و هر کشوری در دنیا چنین اعمال خشونتی بر اساس قانونش رابرای حفظ امنیت مادی و معنوی افراد جامعه اش حق خودش می داند .

پس خشم با اين ويژگي ها مانند نيروهاي ديگردر انسان وجود دارد كه بايد كنترل و هدايت بشود، و  انسان از طريق قوانین، بايدها و ارزش هایی که قبول کرده است بايد این خشم را كنترل و هدايت کند، یا به اصطلاح ما مدیریتش کند.

حالا برای مدیریت و کنترل این خشم کدام قانون و کدام شیوه ی اعمال خشونت درست است و کدامیکی غلط است، یا میزان توزیع ومصرف این خشونت در برابر انسانهای مجرم یا مخالف چقدر است، به عقاید افراد بر می گردد. در اینجا به تعداد باورها و عقاید و قوانین، خشونتهای روحی و جسمی با هم فرق دارند به عنوان مثال:

• نزد ما سوزاندن یک جنازه یک توهین و خشونت روحی به بازماندگان میت است، اما نزد بودائیها نوعی ادای احترام است .
• یا رقصیدن و شادی کردن هنگام دفن جنازه نزد بعضی از قبایل آفریقائی یک احترام است اما نزد ما نوعی خشونت روحی و توهین است.
• یا جسد میت را از قبر بیرون آوردن برای ما یک توهین و خشونت روحی است، اما نزد بعضی از قبایل اندونزی هر سه سال یکباربیرون آوردن میت و لباس پوشاندن به او یک ارزش است
• یا مثلا اسلام می گوید حکم مرتد کشتن است و این خشونت بجاست؛ اما دین سکولاریسم می گوید: نه، این خشونت نابجاست.
• اسلام می گوید حکم دزد بریدن دستش است و این خشونت بجاست؛ اما دین سکولاریسم می گوید: نه،این خشونت نابجاست
• اسلام می گوید حکم مشروب خوار و زناکار و هم جنس باز و غیره این است…و این خشونت بجاست، اما دین سکولاریسم می گوید: نه، این خشونت نابجاست
• اسلام می گوید قانون الله باید تعیین کند خشونت بجا و نا بجا چیست؟، اما سکولاریسم می گوید: نه، این حق باید مال من باشد
• دین سکولاریسم می گوید هرکسی دنبال قانون شریعت الله باشد خشونتش بد است و نابجاست، و الله می گوید خوب است و نیاز است و به جاست .

اینجا دیگر شخص مسلمان با گفتن لا اله – الا الله و محمد رسول الله تمام قوانینی که مخالف قانون شریعت الله باشند را رد کرده و زیر پایش گذاشته است . الله تعالی هم برای خشم شروط و قوانيني را از طریق شریعتش در اختیار انسانها قرار داده است تا به وسیله ی این قوانین بتوانند این خشم را مدیریت کنند و در مسیر صحیح اش هدایتش کنند .

الله تعالی مشخص مي كند كه تندي، غضب و خشم، در برابر باطل و در برابركفار و دشمنان الله و دشمنان مردم و مجرمین است، و خشمگين شدن نسبت به حق و نسبت به مؤمنين كار اشتباهي است. پس ريشه ی اصلي خشم یک مومن به ايمانش به قانون شریعت الله و ميزان پايبندي او به قوانین، بايدها و ارزش هاي دين برمي گردد.

خشم و غضب انسان مسلمان در برابر باطل و مجرمین و هر كسي است كه ارزش هاي دينش را زير پا بگذارد. اندازه ی این خشم را هم الله تعيين كرده است، مثلاً كسي كه تهمتی زده یا دزدي كرده یا انسان بی گناهی را کشته یا گردنه گیری کرده یا مرتد شده و غیره الله برای این جرمها حدودی راتعيين كرده؛ برای همین خشم را باید به همین اندازه ای که الله تعالی تعیین کرده نسبت به شخص مجرم به کار برد، این یعنی تعیینِ میزانِ مصرفِ خشم نسبتِ به انواعِ جرمهایِ مختلف در جامعه توسط الله تعالی.

پس الله تعالی خشم بجا و صحیح را به عنوان يك نيروي غريزي بين انسان و حيوان  برای محافظت قرار داده است كه بدون آن انسان در معرض نابودي قرار مي گيرد. علاوه بر این با مدیریت، کنترل و هدایت خشم توسط قانون شریعت الله، این خشم از نیازهای حیاتی انسان مثل دين – جان – ناموس – عقل – مال و آبرو و غیره محافظت می کند. اگر چنین خشم هدایت شده توسط قانون شریعت الله نباشد دنيا نابود مي شود. لَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏ (بقره/251) اگر خداوند برخی از مردم را به وسیله برخی دیگر دفع نکند، فساد زمین را فرا می‌گیرد، ولی خداوند نسبت به جهانیان لطف و احسان دارد .‏پس خشم بجا عاملي است برای جلوگيري از  فساد زمين و دفع کردن انسان های مجرم توسط انسانهای صالح،و اعطای این خشم بجا لطف و احسان الله به بنده هایش است .

(ادامه دارد……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(9- қисмат)

Дар тамоми ин холат бо онки ек шахс либоси сарбозий ба тан накарда ва худро шабихи онхо накарда аст аммо бо ин вужуд дар манзума ва доирайи ин низом ва барномахойи он машғули фаолият ва зиндагист ва бо онки мумкин аст хадафи шахс аз анжоми ин фаолиятхо танхо манофеъи шахсий бошад аммо дар нихоят ба тақвият ва кўмаки низом мунтахий мешавад.

Хамин бародарони мо жихати берун рафта аз ин масалайи омузиши низомий дўврони сарбозий, рохкорхойи пешниход карданд мабний бар инки: “бар фарди мусалмон вожиб аст то жойики метавонад ин сарбозийро ба василайи ошно ё восита ё пул аз худ дафъ кунад ва гуш ба сухани афродики ин корро ришва медонанд,надихад.”

Ба назари банда бародарони мо бо ирояи ин пешниход, илова бар онки фарди мусалмонро аз фавоиди ин “ хаддиақал” омузишхо ва омодагихойи низомий махрум мекунанд, балки боиси “ тақвияти” банияхойи иқтисодий артеш ва биттабъи низом мегарданд. Сарбоз дар хукумати шиъа мазхаби Эрон бештар омили масрафи амволи довлатий ва тахмили хазинайи иқтисодий бар хукумат аст то изофа намудани қудрати довлатий; ба хамин далил астки жихати тақвияти пояхойи иқтисодий довлат ва нийрухойи низомий тархи фуруши дўврони сарбозий ва дарёфти пул аз вожидайни шароитро матрах карданд. Чун бо пулиш хидмати пештари ба низом ва ахдофи низоми он мешавад.

Ман ба ин даста аз бародарони арзишманд ва хамсангарони мужохидам арз мекунамки асл барои мо хузур дар майдонхойи жиход бо куффори ишғолгари секуляри хорижий ба рахбарийи амрико ва муртаддини махаллий онхостки хам акнун ек фарзи айн гашта аст; ва пардохтан ба гузарондани дўврахойи омузиший низомий дар “ холатхойи хос ва вижа” амри “ фаръий ва истисноий” астки бояд бо саъйи содр бо он бархурд намуд ва ба осоний дархойи табдиъ ва такфири мухолифинро нагушавад. Ба ёд оваремки имоми шахид – биизниллах- Усома бин Лодин тақаббалахуллох, бо фатовойи уламойи расмийи дастгохи фосиди оли саъуд чун ибни Боз ва ибни Усайминки хузур дар артеши он замони хуккоми араб минжумла оли саъудро мужоз дониста ва хукуматхойи арабро нез мусалмон медонистанд чигуна бархурди доштанд? Ин бузургвор ва соири хам масирони мужохидиш харгиз иқдом ба такфир ва табдиъи онхо накарданд балки танхо ба радди фатовойи онхо ва ровшангари дар ин замина иктифо намуданд.

Бародарони геромий ва аржиманд: дунёйи модерни имруз бо дунёйи арбоби раиятий қуруни гузашта тафовутхойи асосий дорад ва чунончи бардошт ва дарки сахихи аз қавонини шариати аллох ва “ вазъи мовжуд” надошта бошем мумкин астки ба ақоид ва хувияти тўвхидийи худ ва соири муслимин садамоти жиддий бирасонем. Ва бо зидд ва нақизгуйихойи худ ва адами татобиқи он бо “ вазъи мовжуди” муслимин, ба сурати ғейри мустақим ба тақвияти дини секуляризм ёри расонда ва парчамдори муборизайи жохилона бо қавонини шариати аллох ва кўмак ба тафарруқи ошкор дар жомеъа шавем; ва ин ек фожеа аст.

والله غالب على أمره ولكن أكثر الناس لا يعلمون

Бародаритон Абу Хамза мухожир хўромий.

1396/1/30 хижрий шамсий.

……………………………………………………………

[۱]ибни Таймия, қавоидул миллах ва мақосидуд дин, (сафхайи 641) бабут тафсир аяту лақод арсална русулуна билбаййинати.

 [۲]ибни Таймия, мужмуъатул фатава,( жузъи 263/28) китабул жихад.

 [۳]Муслим, Термизий, Абу Довуд, ибни Можжа, Даромий.

 [۴]фарзи аъйн: ба фарзи гуфта мешавадки бар хар мусалмони вожиб аст; онро худиш, монанди намоз ва руза анжом медихад. Уламо гуфтанд дар се холат жиход вожиб ва фарзи аъйн мешавад:

1-Замоники куффор ба сарзамини муъаййани хамлавар шавад бар ахли он шахр жангидан вожиб аст зеро дифоъ аз нафс вожиб аст.

Аллох субханаху мефармояд:

وَقَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبِّ الْمُعْتَدِينَ  (بقره /۱۹۰).

2-замоники ду лашкари ислом ва куфр бо хам рубару шуданд дигар хақ надори ба маърака пушт куни.

Худованд мефармояд:

     يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ ٭وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ  (انفال/ ۱۵،۱۶)

       замоники валий амрул муслимин гурухиро муваззаф кард ба инки барои жиход ба мантақайи бираванд, итоати дастуриш вожиб аст.

Бидуни тардид, дар вазъи мовжуд, дафъи душмани секуляри кофар ва муттахидини он вожибтарин амр пас аз иймон овардан аст; хамонгунаки шайхул ислом ибни Таймия( рохимахуллох) гуфт:

 فالعدو و الصائل الذی یفسد الدین و الدنیا لا شیء أوجب من بعد الایمان من دفعه .

Душмани мухожимики дин ва дунёро ба фасод ва табохий мекашанд, пас аз иймон овардан чизи вожибтар аз дафъ кардан ва рондани у нест. Касоники қоил ба вужуби жиход бар зан дар тамоми мавозеъи жиходи аъйний хастанд,онро аз ин қоидайи фиқхий гирифтандки мегуяд: фарзхойи айний бар хар мусалмони мукаллафки болиғ ва оқил аст вожиб аст бидуни инки бейни зан ва мард тамоюзи бошад, хамонтурики имоми Косоний аз фуқахойи ахноф ва Рамлий аз фуқахойи шофеъий нақл карданд.

[۵]оршию сойти тўвхид ва жиход – фойл 1312747760

[۶] مسائِلُ هامَّة فی بیانِ حالِ جیوشِ الأُمَّةِ .

     Дар инжоки ба ороъи касони чун Абу Басир истинод мешавад ба далили шахси Абу Басир нест балки ба ин далил астки дар он замон то кунун каси аз уламои минбари тўвхид ва жиход ва соири манобир бо ин дидгох мухолифати нишон надоданд ва сукути онхо дар ин заминайи хос нишонайи таъйид буда аст.

[۷]албатта дар тейи ин дўврон, ширкат дар маросимхойи ибодийи мухтасси ахли ташайю барои ахли суннат ижборий нест ва чунончи истиноъан ( хамчун тахаллуфоти дигар идороти довлатий дар кишвархойи мухталиф) ижборий сурат пазирад амри шахсий буда ва бар халофи қавонини низомийи онхо мебошад.

[۸]аммо бидуни таважжух ба инки яхуд ва секуляризм ва муттахидини махаллийи онхо душманон ва рақиби шумора еки муслимин хастанд.

 ۹]чиро бештар бар ровшангарийи дидгохи ин азизон таъкид мешавад? Чун ман бо ин тоифа дар ек масир ва дар ек сангарам дар баробари дарёйи аз куфр ва иртидод.

[۱۰]дар холики дар фардики муртакиби куфр шуда кофар намегардад.

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(119- қисм)  

  Кофир ва муртад секуляристлар мусулмонлар учун вужудга келтирган хозирги вазиятни садрил исломдаги жохилиятга солиштирган холда, бир тарихий нуқтани сизларга айтиб бермоқчиман: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аёллардан зино қилмаслик борасида байъат олган пайтларида, Абу Суфённи аёли айтадики: бошида хўжайини бор араб аёлларини орасида зино қиладиган аёл топиладими? Яъни жохилият замонида хам арабларни ўртасида  хўжайини бор аёллар  зино қилишмасди, худди шунга ўхшаш бизларни миллатимизни ўртасида хам бундай нарса бўлмаган ва “ипдан қон”га ўхшаш калималар кенг тарқалган эди ва белидан пасти бўйича бундай жиноятни қилган кимсалар, хақиқатда ўзини қонини хатарга қўйган бўлардилар, бу ерда аёл ва эркакни ё уйланган шахсни  ва ёлғиз одамни ўртасига фарқ қўйилмаган. Аммо ислом келгач уни тартибга келтирди.

Хар қандай холатда хам бу арабларни ва бизларни халқимизни маданияти хисобланган, аммо хозирги пайтдаги секуляр ва муртад арабларга,курдларга бир назар ташланглар, улар бутун дунёдаги кофирлар ва минтақадаги ё махаллий  фасодчилар учун танфурушлик қилинадиган марказларни,мехмонхоналарни дубайда, кувайтда,ливанда , ироқни салмониясида,мисрда қуриб ташлашган ва мусулмонларни номусини сотиб ётишибди, хатто умум мусулмонларни орасида хаёсизликни, номуссизликни, ғайратсизликни маданийлаштириб қўйишган. Шу тарзда бутун жахон кофир секуляристлари ва махаллий муртадлар мунофиқларнинг ва секулярзадаларнинг химояси билан хеч қандай яхшиликка эга бўлмаган  ғайратсиз миллатни вужудга келтиришди:

  “لا خير فيمن لا غيرة له.”

Ғайрати бўлмаган кишида яхшилик хам йўқ. Агар мана бу ғайратсиз, бешараф кимсаларни йиғиштириб ташланмайдиган бўлса ва мусулмон диёрларини андалусий қилиш лойихасини пиёда қилишдан қўлларини тортишмаса, бу ишларни натижаси хозирги кунда фаластинда, миёнморда ва марказий африкада,алжазоирда, ливияда, сурияда ва мусулмонларнинг аксар диёрларида биз кўриб турган натижалар  вужудга келиши аниқ. Мана бу муртад  секуляристларни  ва уларнинг муридларини исломга хеч қандай алоқаси йўқ.

Энди  кишилар  бу динга кириб уни қабул қилсалар, табиий холда  ана ўша ла илаха иллаллох билан бирга ўзлари “самиъна ва атоъна”ни ўрнини тутишади ва аллохнинг барча қонунларига ва дастурларига таслим бўлишади ва хаётларини мана бу қонунлар асосида бошқаришади. Энди агар жиноятчи бир кимса итоат қилмайдиган бўлса, буни аллохни шариатидаги қонунларга алоқаси йўқ. Масалан аллохни шариатида тахорат ва покизалик учун дастурлар мавжуд, энди агар сизни ёнингизга ўтирган  бир киши ўзини тозаламаган  ва уни баданидан ёмон хид келаётган бўлса, буни умуман  исломга алоқаси йўқ. Дунёдаги барча синфлар ва ақидаларда хам шундай бўлади. Европадаги ўрта асрдаги қўзғалонларни ва ақидаларни тафтиш қилинишини саййидимиз Ийсо алайхиссаломга нима алоқаси бор? Сафавий ва қуромита бўлган шох исмоилни исломга нима алоқаси бор? Хозирги пайтдаги мунофиқларни ва секулярзадаларни исломга нима алоқаси бор? Умуман айтганда хар бир ақидадаги жиноятчиларни ўша ақидаларга нима алоқаси бор? Бўлиб хам ўша ақидалар бу кимсаларни жиноятчи деган ва уларга қарши мубораза хам қилади. Ғайратсиз ва бепарво инсонлар хам исломга алоқаси бўлмаган бемор кишилар хисобланади.

Хар қандай холатда хам шу нарса очиқ-ойдин бўлади, яъни аллохни шариатидаги қонунлар билан бошқарилган ғазаб ва қаттиққўллик, ижтимоъий хаётга ва мусулмонларнинг эхтиёжларига керакли нарсадир. Уларнинг ақидаларини, ўзларини, хонадонларини, жамиятларини  мухофизат қилиш ва бошқа дорул куфр диёрларини озод қилиш учун инсонларда  бунга эхтиёж бор, уларни тахдид қилаётган омилларга муносиб равишда ғазабни бошқариб хидоят қилиш керак.

Мана бу “ тахдид қилаётган омилга муносиб бўлиш” нуқтаси нихоятда мухимдур, бу нуқтага бир неча бор ишора қилганман ва эслатганман, яъни агар шахс тахдидни омили бўладиган бўлса, бошқа бир шахс унга қарши кураша олади; агар тахдид қилаётган нарса гурух ё хизб бўлса, унга қарши хизб ва гурух билан курашилади; аммо агар тахдид қилаётган омил хукумат ё муттахид бўлган хукуматлар бўладиган бўлса, фақатгина хукумат ва хукуматларнинг иттифоқи орқали ғазаб ва қаттиққўлликни шаръий йўл билан хидоят қилинади ва бошқарилади ва шаръий натижасини хам қўлга киритилади; агар мусулмонлар мана бу хукуматга  – хох нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлсин, хох исломий изтирорий бадал хукумат бўлсин – эга бўлмайдиган бўлсалар, фақатгина мужохидларнинг вохид мажлиси билан ғазабни ўзининг шаръий йўлида босқинчи кофир хукуматларга ва махаллий муртадларга  қарши бошқаришади ва хидоят қилишади, бундан бошқа йўлни ўзи йўқ.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(119- قیسم)

کافِر وَ مُرتَد سِکوُلارِیستلَر مُسُلمانلَر اوُچُون وُجُودگه کِیلتِیرگن حاضِرگِی وَضِیعیَتنِی صَدرِی الاِسلامدَگِی جاهِلِیَتگه سالِیشتِیرگن حالدَه، بِیر تَرِیخِی نوُقطَه نِی سِیزلَرگه اَیتِیب بِیرماقچِیمَن: رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَیاللَردَن زِنا قِیلمَسلِیک بارَه سِیدَه بَیعَت آلگن پَیتلَرِیدَه، اَبُو سُفیاننِی عَیالِی اَیتَه دِیکِی: باشِیدَه خُوجَه یِینِی بار عَرَب عَیاللَرِینِی آرَه سِیدَه زِنا قِیلَه دِیگن عَیال تاپِیلَه دِیمِی؟ یَعنِی جاهِلِیَت زَمانِیدَه هَم عَرَبلَرنِی اوُرتَه سِیدَه خوُجَه یِینِی بار عَیاللَر زِنا قِیلِیشمَسدِی، حوُددِی شوُنگه اوُحشَش بِیزلَرنِی مِللَتِیمِیزنِی اوُرتَه سِیدَه هَم بوُندَی نَرسَه بوُلمَه گن وَ “اِیپدَن قان”گه اوُحشَش کَلِیمَه لَر کِینگ تَرقلگن اِیدِی وَ بِیلِیدَن پَستِی بُویِیچَه بوُندَی  جِنایَتنِی قِیلگن کِیمسَه لَر، حَقِیقَتدَه اوُزِینِی قانِینِی خَطَرگه قوُیگن بوُلَردِیلَر، بُو یِیردَه عَیال وَ اِیرکَکنِی یا اوُیلَنگن شَخصنِی وَ یالغِیز آدَمنِی اوُرتَه سِیگه فَرق قوُیِیلمَه گن. اَمّا اِسلام  کِیلگچ اوُنِی تَرتِیبگه کِیلتِیردِی.

هَر قَندَی حالَتدَه هَم بُو عَرَبلَرنِی وَ بِیزلَرنِی حَلقِیمِیزنِی مَدَنِیَتِی حِسابلَنگن، اَمّا حاضِرگِی پَیتدَگِی سِکوُلار وَ مُرتَد عَرَبلَرگه، کوُردلَرگه بِیر نَظَر تَشلَنگلَر، اوُلَر بوُتُون دُنیادَگِی کافِرلَر وَ مِنطَقَه دَگِی یا مَحَلِّی فَسادچِیلَر اوُچُون تَن فُرُوشلِیک قِیلِینَه دِیگن مَرکَزلَرنِی، مِهمانخانَه لَرنِی دوُبَیدَه،کوُوِیتدَه، لِیوَندَه، عِراقنِی سَلمانِیَه سِیدَه، مِصردَه قوُرِیب تَشلَشگن وَ مُسُلمانلَرنِی ناموُسِینِی ساتِیب یاتِیشِیبدِی، حَتَّی عُمُوم مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه حَیاسِیزلِیکنِی، نامُوسسِیزلِیکنِی،غَیرَتسِیزلِیکنِی مَدَنِیلَشتِیرِیب قوُیِیشگن. شوُ طَرزدَه بوُتُون جَهان کافِر سِکوُلارِیستلَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر مُنافِقلَرنِینگ وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ حِمایَه سِی بِیلَن هِیچ قَندَی یَحشِیلِیککَه اِیگه بوُلمَه گن غَیرَتسِیز مِللَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِی: “لا خير فيمن لا غيرة له.”غَیرَتِی بوُلمَه گن کِیشِیدَه یَحشِیلِیک هَم یوُق. اَگر مَنَه بوُ غَیرَتسِیز، بِی شَرَف کِیمسَه لَرنِی یِیغِیشتِیرِیب تَشلَنمَیدِیگن بوُلسَه وَ مُسُلمان دِیارلَرِینِی اَندَلوُسِی قِیلِیش لایِیحَه سِینِی پِیادَه قِیلِیشدَن قوُللَرِینِی تارتِیشمَسَه، بُو اِیشلَرنِی نَتِیجَه سِی حاضِرگِی کوُندَه فَلَسطِیندَه، مِیانماردَه وَ مَرکَزِی اَفرِیکَه دَه، اَلجَزائِردَه،لِیوِیَه دَه، سُورِیَه دَه وَ مُسُلمانلَرنِینگ اَکثَر دِیارلَرِیدَه بِیز کُورِیب توُرگن نَتِیجَه لَر وُجُودگه کِیلِیشِی اَنِیق. مَنَه بُو مُرتَد سِکوُلارِیستلَرنِی وَ اوُلَرنِینگ مُرِیدلَرِینِی اِسلامگه هِیچ قَندَی عَلاقَه سِی یوُق.

اِیندِی کِیشِیلَر بُو دِینگه کِیرِیب اوُنِی قَبوُل قِیلسَه لَر، طَبِیعِی حالدَه اَنَه اوُشَه لا اِلَهَ اِلّا الله بِیلَن بِیرگه اوُزلَرِی «سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا» نِی اوُرنِینِی توُتِیشَه دِی وَ اَلله نِینگ بَرچَه قانوُنلَرِیگه وَ دَستوُرلَرِیگه تَسلِیم بوُلِیشَه دِی وَ حَیاتلَرِینِی مَنَه بُو قانوُنلَر اَساسِیدَه باشقَه رِیشَه دِی. اِیندِی اَگر جِنایَتچِی بِیر کِیمسَه اِطاعَت قِیلمَیدِیگن بوُلسَه، بوُنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه عَلاقَه سِی یوُق. مَثَلاً اَلله نِی شَرِیعَتِیدَه طَهارَت وَ پاکِیزَه لِیک اوُچُون دَستوُرلَر مَوجُود، اِیندِی اَگر سِیزنِی یانِینگِیزگه اوُتِیرگن بِیر کِیشِی اوُزِینِی تازَه لَمَه گن وَ اوُنِی بَدَنِیدَن یامان حِید کِیلَه یاتگن بوُلسَه، بوُنِی عُمُوماً اِسلامگه عَلاقَه سِی یوُق. دُنیادَگِی بَرچَه صِینفلَر وَ عَقِیدَه لَردَه هَم شوُندَی بوُلَه دِی. یِیوراپَه دَگِی اوُرتَه عَصردَگِی قوُزغَلانلَرنِی وَ عَقِیدَه لَرنِی تَفتِیش قِیلِینِیشِینِی سَیِّیدِیمِیز عِیسَی عَلَیهِ السَّلامگه نِیمَه عَلاقَه سِی بار؟ سَفَوِی وَ قُرامِیطَه بوُلگن شاه اِسمائِلنِی اِسلامگه نِیمَه عَلاقَه سِی بار؟ حاضِرگِی پَیتدَگِی مُنافِقلَرنِی وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی اِسلامگه نِیمَه عَلاقَه سِی بار؟  عُمُوماً اَیتگندَه هَر بِیر عَقِیدَه دَگِی جِنایَتچِیلَرنِی اوُشَه عَقِیدَه لَرگه نِیمَه عَلاقَه سِی بار؟ بُولِیب هَم اوُشَه عَقِیدَه لَر بُو کِیمسَه لَرنِی جِنایَتچِی دِیگن وَ اوُلَرگه قَرشِی مُبارَزَه هَم قِیلَه دِی. غَیرَتسِیز وَ بِی پَروا اِنسانلَر هَم اِسلامگه عَلاقَه سِی بوُلمَه گن بِیمار کِیشِیلَر حِسابلَه نَه دِی.

هَر قَندَی حالَتدَه هَم شُو نَرسَه آچِیق – آیدِین بوُلَه دِی، یَعنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر بِیلَن باشقَه رِیلَه دِیگن غَضَب وَ قَتتِیق قوُللِیک، اِجتِمائِی حَیاتگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیاجلَرِیگه کِیرَکلِی  نَرسَه دِیر. اوُلَرنِینگ عَقِیدَه لَرِینِی، اوُزلَرِینِی،خانَدانلَرِینِی، جَمِیعیَتلَرِینِی مُحافِظَت قِیلِیش وَ باشقَه دارُ الکُفر دِیارلَرِینِی آزاد قِیلِیش اوُچُون اِنسانلَردَه بوُنگه اِیختِیاج بار، اوُلَرنِی تَحدِید قِیلَه یاتگن عامِللَرگه مُناسِب رَوِیشدَه غَضَبنِی باشقَه رِیب هِدایَت قِیلِیش کِیرَک.

مَنَه بُو “تَحدِید قِیلَه یاتگن عامِلگه مُناسِب بوُلِیش” نوُقطَه سِی نِهایَتدَه مُهِم دُور، بُو نوُقطَه گه بِیر نِیچَه بار اِیشارَه قِیلگنمَن وَ اِیسلَتگنمَن، یَعنِی اَگر شَخص تَحدِیدنِی عامِلِی بُولَه دِیگن بوُلسَه، باشقَه بِیر شَخص اوُنگه قَرشِی کوُرَه شَه آلَه دِی؛ اَگر تَحدِید قِیلَه یاتگن نَرسَه گوُرُوه یا حِزب بوُلسَه، اوُنگه قَرشِی حِزب وَ گوُرُوه بِیلَن کوُرَه شِیلَه دِی؛ اَمّا اَگر تَحدِید قِیلَه یاتگن عامِل حُکوُمَت یا مُتَّحِد بوُلگن حُکوُمَتلَر بوُلَه دِیگن بوُلسَه، فَقَطگِینَه حُکوُمَت وَ حُکوُمَتلَرنِینگ اِتِّفاقِی آرقَه لِی غَضَب وَ قَتتِیق قوُللِیکنِی شَرعِی یوُل بِیلَن هِدایَت قِیلِینَه دِی وَ باشقَه رِیلَه دِی وَ شَرعِی نَتِیجَه سِینِی هَم قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی؛ اَگر مُسُلمانلَر مَنَه بُو حُکوُمَتگه – هاح نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت بوُلسِین، هاح اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت بوُلسِین – اِیگه بوُلمَیدِیگن بوُلسَه لَر،فَقَطگِینَه مُجاهِدلَرنِینگ واحِد مَجلِیسِی بِیلَن غَضَبنِی اوُزِینِینگ شَرعِی یوُلِیدَه باسقِینچِی کافِر حُکوُمَتلَرگه وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه قَرشِی باشقَه رِیشَه دِی وَ هِدایَت قِیلِیشَه دِی، بوُندَن باشقَه یوُلنِی اوُزِی یوُق.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(119- قسمت)

یک نکته ی تاریخی دیگر را در مقایسه ی وضع موجودی که سکولاریستهای کافر و مرتد برای مسلمین ساختن با وضع موجود جاهلیت صدر اسلام خدمتتان عرض کنم: زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم از زنان بیعت گرفت که زناء نکنید!، زن ابوسفیان گفت: آیا درمیان زنان شوهر دارعرب کسی را پیدا می کنی که زنا کرده باشه؟ یعنی در زمان جاهلیت، زنان شوهردارعرب مرتکب زنا نمی شدند، همچنانکه در میان ملت ما هم چنین پدیده ای وجود نداشت و کلماتی مثل «خون از نخ» (هون جه نه یا به نه خوین) رایج بود و کسی که کمر به پائین مرتکب چنین جرمی شده بود در واقع روی خونش ریسک کرده بود و فرقی بین زن و مرد و متأهل و مجرد نداشت. اما اسلام آمد و به آن سازمان داد .

در هر صورت این وضع فرهنگی عربها و مردم ما بود، اما الان عربها و کوردها سکولار و مرتد امروز را نگاه کنید که چگونه برای کل کفار دنیا و مفسدین منطقه ای و محلی مراکز و هتل های تن فروشی را در دبی و کویت و لبنان و سلیمانیه ی عراق و مصر و غیره ساخته اند، و شروع کرده اند به ناموس فروشی مسلمین و حتی فرهنگی کردن بی حیائی و بی ناموسی و بی غیرتی در میان عموم مسلمین؟ و اینطوری سکولاریستهای کافر جهانی و مرتد محلی با پشتوانه ی منافقین و سکولار زده ها ملتی بی غیرت تولید کرده اند که هیچ خیری درآنها نیست:”لا خير فيمن لا غيرة له. کسی که غیرت نداره خیری در او نیست. و اگر بساط این بی غیرتهای بی شرف سکولار برچیده نشود نتیجه ای غیر از  پیاده شدن طرح اندلسی کردن سرزمینهای مسلمان نشین در برندارد، نتیجه آنی می شود که الان در فلسطین و میانمار و آفریقای مرکزی و الجزائر و لیبی و سوریه و اکثر سرزمینهای مسلمان نشین می بینیمش. این سکولاریستهای مرتد و مریدانشان هیچ ربطی به اسلام ندارند.

طبیعی است کسانی که وارد این دین می شوند و آن را می پذیرند با همان لا اله – الا الله خودشان موضع «سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا» می گیرند، و تسلیم تمام قوانین و برنامه های الله می شوند، و زندگیشان را بر اساس این قوانین مدیریت می کنند. حالا اگر مجرمی اطاعت نکرد ارتباطی به قوانین شریعت الله ندارد. مثلا شریعت الله برنامه هائی رابرا ی طهارت و پاکیزگی دارد حالا اگر کسی خودش را تمیز نکرد و کنارتان نشست و بدنش بوی گند بدهد ربطی به اسلام ندارد. در تمام صنفها وعقاید دنیاهم این طوری است. انگیزاسیون و تفتیش عقاید قرون وسطای اروپا چه ربطی به سیدنا عیسی واسلام دارد؟ شاه اسماعیل صفوی و قرامطه چه ربطی به اسلام دارند؟ منافقین و سکولار زدهای الان چه ربطی به اسلام دارند؟ در کل در هر عقیده ای مجرمینش چه ربطی به آن عقیده دارند؟ در حالی که آن عقیده آنها را مجرم دانسته است و با آنهاهم مبارزه می کند.انسان بی غیرت و بی تفاوت هم مریضی است که ربطی به اسلام ندارد.

در هر صورت واضح است خشم و خشونتی  که با قانون شریعت الله مهار شده باشد لازمه ی زندگى اجتماعی و نیاز مسلمین است، و برای محافظت از عقایدشان، و خودشان، و خانوادشان، و جامعه شان و آزاد سازی سایر سرزمینهای دارالکفر به آن نیاز دارند، و باید متناسب با عامل تهدید کننده،خشم را مدیریت و هدایت کنند.

این «تناسب با عامل تهدید کننده» نکته ی بسیار مهمی است که بنده بارها به آن اشاره کرده ام و تذکر داده ام، یعنی اگر شخص عامل تهدید کننده است، می شود شخصی با او درگیر شد؛ اگر گروه و حزب عامل تهدید کننده است، می شود با حزب و گروه با او درگیر شد؛ اما اگر حکومت یا حکومتهای متحد عامل تهدید شده اند تنها با حکومت و اتحاد حکومتها می شود خشم و خشونت را در مسیر شرعیش هدایت و مدیریت کرد و به نتیجه ی شرعی رسید؛ و اگر مسلمین این حکومت – چه حکومت اسلامی علی منهاج نبوه چه حکومت بدیل اضطراری اسلامی – راهم در اختیار نداشتند، تنها با مجلس واحد مجاهدین می توانند خشم را در مسیر شرعیش بر علیه این حکومتهای کافر مهاجم و مرتدین محلی مدیریت و هدایت کنند و هیچ راه دیگری وجود ندارد.

(ادامه دارد…….)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(8- қисмат)

Иддайи дигар бо онки ташайюъро мазхаби аз мазохиби исломий медонанд, шиъаро ба унвони ек рақиби даража аввал дар назар гирифта ва бар ин боварандки: бо таважжух ба инки наздик ба 8 миллион жавони ахли суннат дар Эрон вужуд дорад ва сарбозий рафтан дар Эрон барои жавононики ба 18 сол расиданд илзомий ва ижборий буда ва фарди мукрах, дар сурати имтиноъ аз рафтан ба сарбозий, илова бар онки аз бисёри аз хуқуқи шахриванди худ махрум мешавад ва амалан хувияти қонуний худро аз даст медихад чунончи аз назари илмий дар даражотиро сипари намуда бошад боз наметавонад ба мардуми ахли суннати худ хидмати намуда ва монеъи хузури ғейри бумийхо дар  мантақа гардад, сарбозий рафтан барои у, дар суратики ба хувияти диниш тўвхин нашавад ва шахс озодона битавонад шаъоири динийи худро анжом дихад ва дар жанг бо муслимин ба кор гирифта нашавад мужоз мебошад. Банобарин бано ба заруротики қоил хастанд фатовойи мубох будани сарбозийро доданд[۸].

Гурухи дигар аз бародарон нез вужуд дорандки харгуна мушорикат дар омузишхойи низомий ва мудирияти чанд мохайи сарбозий барои ахли суннат дар хукумати шиъа мазхаби Эронро боиси “ тақвияти низом” дониста ва онро бар алайхи манофеъи ахли суннат қаламдод намуда  ва харом медонанд ва хатто то мархалайи такфир анжом дихандайи он нез пеш рафтанд.

Дар табйини дидгохи ин бародарони геромий метавон ба ду нуктайи асосий ишора кард:[۹]:

Омузишхойи низомий дўврайи чанд моха ё ду солайи сарбозийки дар хукумати шиъа мазхаби Эрон сурат мегирад, бар халофи соири кишвархойи арабий ва хатто кишвари Афғонистон, бо онки довталабона нест, аммо кулли ин дўвронро омузишхойи муқаддамотий, пешрафта ва чанд мохи охири он нез ба амалий намудани ин омузишхо сипари мешавадки кулли ин дўвра барои довлат хазина бардор буда ва суди низомий бисёр камтар аз нафъиш мебошад. Пас пешратин суд ба худи шахс бармегардад ва худи шахс аз хийли жанбахо тақвият мегардад; ва ба қовли мардум, аз он хоми берун омада ва пухта мегардад.

Илова бар он, масала “ тақвияти низом” танхо сарбозийро дарбар намегирад; балки кулли зиндагийи ахли суннат дар саросари дунёро нез дарбар мегирад. Ва агар диққат нашавад ва зиёдаравий гардад ба нахви тамоми фаолиятхо ва шуғлхойики ба хар нахви ( мустақим ва ё ғейри мустақим) ба тахким ва тақвияти ин низом меанжомад куфр буда ва фарди мовриди назар кофар махсуб гардад, бисёри аз шуғлхойи имруз мунжар ба куфр мешавад ( ба тури мустақим ва ё ғейри мустақим) барои мисол [۱۰]:

Истефода аз сойтхойи чун гогл ва фейсбук ва ….ки тамоми суди он ба жиби куффор ва мушрикини мухариб рафта ва бахшхойи зиёди аз суди он нез ба унвони молиёт дар ихтиёри амрикойи секуляр ( душмани шумора еки муслимин) қарор мегирад ва хаммайи мо медонемки амрико ин пулхоро чигуна масраф мекунад.

Истефода аз имтиёзи об ва барқ ва гоз ва телефон ва билети утубус ва қатор ва хавопимо ва жавози касб ва…… ва хатто хариди шоржи телефони хамрох ва интернет ва ….. чун молиёт пардохта мешавад ва медонемки дар барномайи буджайи солонайи Эрон наздик ба ек севуми хазинахойи ин низом аз тариқи молиётхо таъмин мегардад.

Кор кардан дар бахши иқтисодий чун ба тақвияти иқтисод ва побаржо мондани низом меанжомад.

Кор кардан дар бахши омузиший ( аъом аз тадрис ва таълим ва ……) чун равиши тадвин шуда ин низомро дар пеш гирифта аст.

Кор кардан дар бахши кишоварзий ва санъатки дар нихоят мунжар ба пуёйи ва пешрафти жомеъа мешавад ва ба табъи он низом пешрафт карда ва мустахкамтар мешавад.

Дарс хондан ва дар нихоят табдил ба фарди муъассир барои ислох ва тақвияти нуқоти заъфи жомеъа нез дар хамин мақула қарор мегирад чун дар нихояти ин амр мунжар ба тақвияти низом ва хукумат мешавад.

Ва…….

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(7- қисмат)

Адами мушорикат дар ин дўврайи омузишийи чанд мархалаий 18 моха ё ду сола илова бар онки “ фурсати” ёдгирийи омузишхойи низомийро аз шахси мусалмон мегирад, балки илова бар он нарафтан ба сарбозий дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо мафосид ва зарариш мутаважжихи фард намегардад, балки хонувода ва дар сурати калон, хатто кулли ахли суннатро дар муъаррази зарар ва тахдид қарор медихад чун бо хузури афроди ғейри мутахассис ғейри бумий анвоъи суъистефода, фасод ва зулм ва жахл ва ……афзойиш ёфта ва бо хузури ғейри бумийхо дар миёни онхо чанд дастагий ва тафарруқ жуз ла янфак мегардад.

Ба унвони мисоли зинда, дар тамоми рустохо ва шахрхойи хўромон ва аксари шахрхо ва рустойи манотиқи курднишин ғейри аз марокизи низомий ва амниятий, соири марокизи илмий чун мадорис, идорот, марокизи бехдоштий ва дармоний ва ……куллан аз вужуди ғейри бумийхо тахлия шуда ва худи ахли суннати муқими он манотиқ ухдадори умури худ хастанд. Дар холики аксари шахрхойи ахли суннат жунуби Эрон ба далили адами вужуди мутахассисини бумий дар аксари умури дохилийи худ вобаста ба нийрухойи ғейри бумий шиъа мазхаб мебошад. Оё дар рафтан ба мадориси довлатийи хукумати шиъа мазхаби Эрон ва касби илм ва тахассус ва сипас мурожаъа ба миёни ахли суннат хидмат ва нафъи ба ақоид ва бовархойи мардум ва кам шудани зулм ва таъаддий ба онхо ба даст омада аст ё зиён? Инро мардум бехтар аз хамма ламс карданд. Дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо аз тариқи анжоми омузишхойи низомий ва сарбозий метавон ба тамоми ин имтиёзот барои ахли суннат даст ёфт.

Дар ин сурат чунончи шахс ахамият ва жойгохи омузишхойи низомийро дар ин “ шароити хос” дарк накард, боз дар бадтарин бардошт, метавонад бо бахрагирий аз нусус ва қавоиди шаръийи дигар аз жумлайи : қоида

«الضرر الأشد يُزال بالضرر الأخف»

Яъни: зарари шадидтар тавассути он зарари хафифтар аз бейн бурда мешавад.” Тей намудани ин муддатро жихати хидмат ба муслимин бар худ осонтар гардонад ва бадихи астки агар масала ин чанин матрах шавад, дар натижа “мафосид ва садамоти васиъ бар ахли суннат” ки зарари он бештар ва шадидтар аст бавоситайи тей намудани шароити хосси омузишхойи низомий сарбозийки зарариш камтар ва хафифтар аст дафъ мешавад. Ин қоида гохи ингуна матрах мешавад

: «يُختار أهون الشرين»

Яъни: “аз ду шар, сабуктари он интихоб мешавад.”

Дар хар ду сурат тибқи хадиси

«إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى»

Хар гох нияти ту хейр ва ник бошад бадин маъноки талош куни ойини худо бартар ва болотар бошад, модомики чанин боши фасод омузиш диханда ва муаллим мужиби зарари ту намегардад. Албатта илова бар ончи зикр шуд дар миёни уламойи ахли суннати Эронки аз наздик бо ин иттифоқ рубару хастанд дидгоххойи мухталифи ироя гардида астки мунтабиқ бо “ вазъи мовжуди” астки хар олими аз дидгохи худ ба он расида ва баррасий карда аст, дар сурати адами сихати хар дидгохи, чунончи шахс ба усул ва ақида пойбанд бошад, табдиъ ва такфир намегардад балки танхо ба нақди фатовойи у басанда мешавад:

Иддайи бар ин боварандки: аз нигохи ахли суннати шиъайи жаъфарий мазхаби аз мазохиби исломий аст ва сарзаминики бар асоси фиқхи еки аз мазохиби исломий идора гардад дорул ислом махсуб мегардад. Ахли суннат дар масоили умумий ( мисли сарбозий ва ……) тобеъи сиёсатхойи кишварий буда ва дар умури шахсий аз мазхаби хосси худ пейравий мекунанд.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(118- қисм)  

Мана бу изохлар билан шуни айта оламизки: инсонларни хаммасини орасида мавжуд бўлган ғазаб учта шаклда кўриниши мумкин: 1- ўринли ва мўътадил ғазаб бўлиб уни аллохни шариатидаги қонунлар орқали бошқарилади, 2- ўринсиз ғазаб бўлиб у аллохни шариатидаги қонунларга мухолиф бўлган кофирларга ва мунофиқларга тегишли, 3- бостирилган ва узоқ сақлаб туриб айниган ғазаб, бу ғайратсиз инсонларга тегишли.

1-Ўринли ва мўътадил ғазаб, бу ғазаб аллохни шариатидаги қонунларни хукмронлиги остида бўлади. Бу қаттиққўллик,ғазаб аллохнинг шариатидаги қонунларни чорчўпида бўлади ва ўзини ўрнида ва шароитига мос равиш билан татбиқ қилинади ва ижро этилади, яъни исталган  ва ўринли иш хисобланади; аллохни шариатидаги қонунларни чорчўпидан ташқарида бўлган қаттиққўлликларни,ғазабни хаммаси исталмаган хисобланади ва уларни қораланади.

Жиноятчиларни,хаддидан ошганларни,ситам қилганларни устида аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилишдаги қатъият хам ижобий ва ўринли қаттиққўллик бўлиб, ундан  инсонларни шаръий хуқуқларини мухофизат қилиш ва адолатни ижро қилиш ва уч абзорни йўлига кўра аллохни бандаларини мухофизат қилиш учун фойдаланилади.

Мен сизларни иккита намунани зикр қилмоқчиман, буни воситасида сизлар қандай қилиб “уч абзорни” каналига кўра бир хақни олишни ва ўринли ғазабни аслий масалаларда ва мусулмон жамиятидаги аслий ва катта масалаларда уни шаръий йўлига кўра бошқаришни ва хидоят қилишни ва уни шаръий натижасига етишни тушуниб етасизлар, бундан ташқари (Сумайя розиаллоху анхо ва Ёсир ва…….ларни тажрибалари билан) мана бундай ўринларда ўринли ғазабни хидоят қилиш ва бундай хақларни ундириб олиш  учун “уч абзордан” бошқа йўл йўқ эканини,фақатгина мана шу “уч канал” мавжудлигини  билиб оласизлар:

Аллох таолони қуйидагича мархамат қилганини хаммамиз яхши биламиз:

 إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ(حجرات/10)

Фақат мўъминлар бир-бирларига биродардурлар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганларки:

كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ.

Мусулмоннинг хамма нарсаси, қони ва моли,обрўси бошқа мусулмонга харомдур. Энди агар бир мусулмонни обрўси бир кофир кимса томонидан хатарга солинган бўлса, жамиятдаги хар бир шахсдан тортиб то исломий хукуматгача бўлганлар бу мусибатни қаршисида қандай муносабатда бўлишлари керак бўлади:

Бир куни мусулмон аёл бани қайнақоъдаги яхудийларни бозорига боради ва тилла ё кумуш ясовчига тақинчоқ ясатиш учун  мурожаъат қилади. Яхудий ундан юзини очишини талаб қилади, аммо мана бу мусулмон аёл бу ишни қилмайди. Чунки бу пайтда мусулмонларга хижоб ва юзни,кўкракни ва бошқаларни беркитиш хукми нозил бўлган эди. Хозирги даврда шунга ўхшаган ишларни европадаги секуляр кофирлар қилишяпган, улар ниқобни тақиқлаш бўйича қонун ишлаб чиқишган ва ниқобдан фойдаланган аёлларга жазоларни хам таъйин қилишган. Энди мана бу холатда,  бу мусулмон аёл қаршилик қилган пайтида, яхудийлардан бири аёлнинг ўзи бехабар холида,  қасддан бу аёлни либосини орқа томондан елкасига боғлаб қўяди, аёл ўрнидан турмоқчи бўлган пайтида баданини орқа томони очилиб қолади,чунки у пайтларда хозиргига ўхшаб хижобни остидан бир неча қаватлаб  либослар кийилмасди. Фақат бир либосни кийишган холос. Мана бу мусулмон аёлни обрўси бу равиш билан тўкилган пайтида, у ердагиларни хаммаси кулади ва яхудийлар уни масхара қилишади.

Шу ерда хозир бўлган мусулмон биродар ғазабланиб кетади ва жиноятчи шахсни қилични зарбалари билан ўлдиради, яхудийлар эса хаммалари жамланган холда унга хамла қилиб уни шаходатга етказишади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам исломий рахбар ва хоким сифатида бу хабарни эшитган пайтларида, ғазабландилар ва ислом лашкарини хаммасини мана бу кофирларга қарши жангга олиб бордилар ва уларни 15 кун мухосара қилгач таслим бўлишга мажбур қилдилар, у киши уларни хаммасини ўлдиришни қасд қилган эдилар, лекин абдуллох ибни убай – мадинадаги мунофиқлар дастасини бошлиғи – ўртачилик қилгани сабаб уларни жонларидан  кечадилар. Аммо мол- мулкларини мусодара қилиб уларни ўзларини шомга яқин жойларга сургун қилиб юборадилар.

 Бу ходиса бизлар нубувват манхажига асосланган исломий хукуматга эга бўлган даврда содир бўлган эди, лекин ундан кейин исломий изтирорий бадал хукуматга эга бўлган пайтимизда хам шунга ўхшаган сахналарга гувох бўламиз ва қандай қилиб имомнинг қалқон бўлганини кўрамиз, хатто бу ерда  исломий изтирорий бадал хукуматни устидаги хар қандай мазхабга эга бўлган имом бўлиши мумкин ёки мужохидлар шўросидаги мажлисни имоми бўлиши хам мумкин.

   Ўзини замонидаги имом Мўътасим Аббосийга шундай бир хабар етиб келадики, рим императорлигидаги бир аскар мусулмон аёлни азият қилгани ва уни зиндонга қамаб қўйгани ва бу аёл қуйидагича фарёд ургани айтилади:

«وامعتصماه»،

хой Мўътасим мени додимга етгин. Мўътасим буни эшитган пайтида, тезлик билан тахтидан туриб мана бу мусулмон аёлга жавоб беради ва фарёд уриб айтадики, “лаббай,лаббай” ва мол- давлатини тақсимлаш борасида васиятдан сўнг,тезлик билан  лашкарни хамла қилишга тайёрлайди, у хамла қилинишидан олдин римни императорлигига қуйидаги мазмунда нома юборади: “мусулмонларнинг амири Мўътасим биллахдан римни итига, мени фуқароларимдан бири сени хукмронлигинг остида зулмга учрабди ва зиндонга ташланибди. Мени фуқаройимни зиндондан озод қил ва уни азият қилган аскарни мени қўлимга топшир, бўлмасам аввали сени олдингда ва охири мени хузуримда бўлган лашкарни хамрохлигида  сенга хамла қиламан.”

Аммо римни имрераторлиги бу гапни жиддий қабул қилмайди ва ўша замондаги мусулмонларни қалқони бўлган имом лашкар тортиб боради, юзлаб мухлис мужохидлар ўлдирилгач ва минглаб ифлос римликлар қириб ташлангач, уларни устидан ғалаба қозонади ва римликларни қўлидан учта нозик минтақани озод қилиб мусулмон аёлни хам озодликка чиқаради, жиноят содир қилган кофир аскарни эса ўлдиради, мана бу мусулмон синглисини додига кечроқ етиб келгани сабабли, ундан шахсан кечирим сўрайди. 

 Ғайратли мусулмонлар шу тарзда – бир шахсдан тортиб лашкаргача – мусулмон опа-синглисини обрўсини дифоъ қилиш учун аллохни шариатидаги қонунлари бўйича ахкомларни амалда ижро қилишарди, чунки улар бир-бирларини баробарида бажарадиган  вазифалардан ташқари, аллохни шариатидаги қонунларга нисбатан бепарво ва ғайратсиз бўлишни ва эътиборсизлик қилишни оқибатларидан хам,у ишлар учун жавоб беришлари кераклигидан хам  хабардор бўлган эдилар. Шундай равиш билан бир мусулмонни обрўсини хифз қилишар эди, энди динни ва бир мусулмонни қонини, номусини ва молини дифоъ қилиш хақида гапирмаса хам бўлади. Аммо хозирги пайтдаги ғайратсиз ва бешараф мусулмонларга ,секуляр ва муртад,қўғирчоқ  хокимларга бир назар ташланглар, улар нималарни вужудга келтирганини бир кўринглар?

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 ‏(118- قیسم)

مَنَه بُو اِیضاحلَر بِیلَن شوُنِی اَیتَه آلَه مِیزکِی: اِنسانلَرنِی هَمَّه سِینِی آرَه سِیدَه مَوجُود بوُلگن غَضَب اوُچتَه شَکلدَه کوُرِینِیشِی موُمکِین: 1- اوُرِینلِی وَ مُعتَدِیل غَضَب بوُلِیب اوُنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر آرقَه لِی باشقَه رِیلَه دِی، 2- اوُرِینسِیز غَضَب بوُلِیب اوُ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه مُخالِف بوُلگن کافِرلَرگه وَ مُنافِقلَرگه تِیگِیشلِی، 3- باستِیرِیلگن وَ اوُزاق سَقلَب توُرِیب اَینِیگن غَضَب، بُو غَیرَتسِیز اِنسانلَرگه تِیگِیشلِی.

1. اوُرِینلِی مُعتَدِیل غَضَب، بُو غَضَب اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی حُکمرانلِیگِی آستِیدَه بوُلَه دِی. بُو قَتتِیق قوُللِیک،غَضَب اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانُونلَرنِی چارچوُپِیدَه بوُلَه دِی وَ اوُزِینِی اوُرنِیدَه وَ شَرائِطِیگه ماس رَوِیش بِیلَن تَطبِیق قِیلِینَه دِی وَ اِجرا اِیتِیلَه دِی، یَعنِی اِیسلَتگن وَ اوُرِینلِی اَیش حِسابلَه نَه دِی؛ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی چارچُوپِیدَن تَشقَه رِیدَه بوُلگن قَتتِیق قوُللِیکلَرنِی، غَضَبنِی هَمَّه سِی اِیستَلمَه گن حِسابلَه نَه دِی وَ اوُلَرنِی قارَه لَه نَه دِی.

جِنایَتچِیلَرنِی،حَددِیدَن آشگنلَرنِی،سِیتَم قِیلگنلَرنِی اوُستِیدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اِجرا قِیلِیشدَگِی قَطعِیَت هَم اِجابِی وَ اوُرِینلِی قَتتِیق قوُللِیک بوُلِیب، اوُندَن اِنسانلَرنِی شَرعِی حُقوُقلَرِینِی مُحافِظَت قِیلِیش وَ عَدالَتنِی اِجرا قِیلِیش وَ اوُچ اَبزارنِی یوُلِیگه کُورَه اَلله نِی بَندَه لَرِینِی مُحافِظَت قِیلِیش اوُچُون فایدَه لَه نِیلَه دِی.

مِین سِیزلَرنِی اِیککِیتَه نَمُونَه نِی ذِکر قِیلماقچِیمَن، بوُنِی واسِیطَه سِیدَه سِیزلَر قَندَی قِیلِیب “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِیگه کوُرَه بِیر حَقنِی آلِیشنِی وَ اوُرِینلِی غَضَبنِی اَصلِی مَسَلَه لَردَه وَ مُسُلمان جَمِیعیَتِیدَگِی اَصلِی وَ کَتتَه مَسَلَه لَردَه اوُنِی شَرعِی یوُلِیگه کوُرَه باشقَه رِیشنِی وَ هِدایَت قِیلِیشنِی وَ اوُنِی شَرعِی نَتِیجَه سِیگه یِیتِیشنِی توُشوُنِیب یِیتَه سِیزلَر، بوُندَن تَشقَه رِی (سُمَیَّه رَضِیَ الله عَنها وَ یاسِر وَ ……لَرنِی تَجرِیبَه لَرِی بِیلَن ) مَنَه بوُندَی اوُرِینلَردَه اوُرِینلِی غَضَبنِی هِدایَت قِیلِیش وَ بُوندَی حَقلَرنِی اوُندِیرِیب آلِیش اوُچُون ” اوُچ اَبزاردَن” باشقَه یوُل یوُق اِیکَه نِینِی، فَقَطگِینَه مَنَه شُو “اوُچ کَنَل” مَوجُودلِیگِینِی بِیلِیب آلَه سِیزلَر:

اَلله تَعالَی قوُیِیدَگِیچَه مَرحَمَت قِیلگه نِینِی هَمَّه مِیز یَحشِی بِیلَه مِیز:  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ(حجرات/10) فَقَط مُؤمِنلَر بِیر- بِیرلَرِیگه بِرادَردُورلَر. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:  كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ.^[1] مُسُلماننِینگ هَمَّه  نَرسَه سِی، قانِی وَ مالِی،آبرُوسِی باشقَه مُسُلمانگه حَرامدوُر. اِیندِی اَگر بِیر مُسُلماننِی آبرُوسِی بِیر کافِر کِیمسَه تامانِیدَن خَطَرگه سالِینگن بوُلسَه، جَمِیعیَتدَگِی هَر بِیر شَخصدَن تارتِیب تا اِسلامِی حُکوُمَتگه چَه بوُلگنلَر بُو مَصِیبَتنِی قَرشِیسِیدَه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی:

بِیر کوُنِی مُسُلمان عَیال بَنِی قَینَقاعدَگِی یَهُودِیلَرنِی بازارِیگه بارَه دِی وَ طِللَه یا کوُمُوش یَساوچِیگه تَقِینچاق یَسَه تِیش اوُچُون مُراجَعَت قِیلَه دِی. یَهُودِی اوُندَن یوُزِینِی آچِیشِینِی طَلَب قِیلَه دِی،اَمّا مَنَه بُو مُسُلمان عَیال بُو اِیشنِی قِیلمَدِی. چوُنکِی بُو پَیتدَه مُسُلمانلَرگه حِجاب وَ یوُزنِی،کوُکرَکنِی وَ باشقَه لَرنِی بِیرکِیتِیش حُکمِی نازِیل بُولگن اِیدِی. حاضِرگِی دَوردَه شوُنگه اوُحشَه گن اِیشلَرنِی یِیوراپَه دَگِی سِکوُلار کافِرلَر قِیلِیشیَپگن، اوُلَر نِقابنِی تَه قِیقلَش بُویِیچَه قانوُن اِیشلَب چِیقِیشگن وَ نِقابدَن فایدَه لَنگن عَیاللَرگه جَزالَرنِی هَم تَعیِین قِیلِیشگن. اِیندِی مَنَه بُو حالَتدَه، بُو مُسُلمان عَیال قَرشِیلِیک قِیلگن پَیتِیدَه، یَهُودلَردَن بِیرِی عَیالنِینگ اوُزِی بِی خَبَر حالِیدَه، قَصددَن بُو عَیالنِی لِباسِینِی آرقَه تاماندَن یِیلکَه سِیگه باغلَب قوُیَه دِی، عَیال اوُرنِیدَن توُرماقچِی بوُلگن پَیتِیدَه بَدَنِینِی آرقَه  تامانِی آچِیلِیب قالَه دِی، چوُنکِی اوُ پَیتلَردَه حاضِرگِیگه اوُحشَش حِجابنِی آستِیدَن بِیر نِیچَه قَوَتلَب لِباسلَر کِییِیلمَسدِی. فَقَط بِیر لِباسنِی کِییِیشگن خالاص. مَنَه بُو مُسُلمان عَیالنِی آبرُوسِی بُو رَوِیش بِیلَن توُکِیلگن پَیتِیدَه، اوُ یِیردَه گِیلَرنِی هَمَّه سِی کوُلَه دِی وَ یَهُودِیلَر اوُنِی مَسخَرَه قِیلِیشَه دِی.

شُو یِیردَه حاضِر بوُلگن مُسُلمان بِرادَر غَضَبلَه نِیب کِیتَه دِی وَ جِنایَتچِی شَخصنِی قِیلِیچنِی ضَربَه لَرِی بِیلَن اوُلدِیرَه دِی، یَهُودِیلَر اِیسَه هَمَّه لَرِی جَملَنگن حالدَه اوُنگه حَملَه قِیلِیب اوُنِی شَهادَتگه یِیتکَه زِیشَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اِسلامِی رَهبَر وَ حاکِم صِیفَتِیدَه بُو خَبَرنِی اِیشِیتگن پَیتلَرِیدَه، غَضَبلَندِیلَر وَ اِسلام لَشکَرِینِی هَمَّه سِینِی مَنَه بُو کافِرلَرگه قَرشِی جَنگگه آلِیب باردِیلَر وَ اوُلَرنِی 15 کوُن مُحاصَرَه قِیلگچ تَسلِیم بوُلِیشگه مَجبوُر قِیلدِیلَر، اوُ کِیشِی اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی اوُلدِیرِیشنِی قَصد قِیلگن اِیدِیلَر. لِیکِن عَبدُ الله اِبنِ اُبَی   – مَدِینَه دَگِی مُنافِقلَر دَستَه سِینِی باشلِیغِی  – اوُرتَه چِیلِیک قِیلگه نِی سَبَب اوُلَر نِی جانلَرِیدَن  گِیچَه دِیلَر. اَمّا مال – موُلکلَرِینِی مُصادَرَه قِیلِیب اوُلَرنِی  اوُزلَرِینِی شامگه یَقِین جایلَرگه سوُرگوُن قِیلِیب یوُبارَه دِیلَر.

بُو حادِیثَه بِیزلَر نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتگه اِیگه بوُلگن دَوردَه صادِر بوُلگن اِیدِی، لِیکِن اوُندَن کِییِین اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اِیگه بوُلگن پَیتِیمِیزدَه هَم شوُنگه اوُحشَه گن صَحنَه لَرگه گوُواه بوُلَه مِیز وَ قَندَی قِیلِیب اِمامنِینگ قَلقان بوُلگه نِینِی کوُرَه مِیز، حَتَّی بُو یِیردَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی اوُستِیدَگِی هَر قَندَی مَذهَبگه اِیگه بوُلگن اِمام بوُلِیشِی موُمکِین یاکِی مُجاهِدلَر شُوراسِیدَگِی مَجلِسنِی اِمامِی بوُلِیشِی هَم موُمکِین.

اوُزِینِی زَمانِیدَگِی اِمام مُعتَصِم عَبّاسِیگه شوُندَی بِیر خَبَر یِیتِیب کِیلَه دِیکِی، رِیم اِمپِیرَتارلِیگِیدَگِی بِیر عَسکَر مُسُلمان عَیالنِی اَذِیَت قِیلگه نِی وَ اوُنِی زِندانگه قَمَب قوُیگه نِی وَ بُو عَیال قوُیِیدَگِیچَه فَریاد اوُرگه نِی اَیتِیلَه دِی:  «وامعتصماه»، حای مُعتَصِم مِینِی دادِیمگه یِیتگِین. مُعتَصِم بوُنِی اِیشِیتگن پَیتِیدَه، تِیزلِیک بِیلَن تَحتِیدَن توُرِیب مَنَه بُو مُسُلمان عَیالگه جَواب بِیرَه دِی وَ فَریاد اوُرِیب اَیتَه دِیکِی، ” لَبَّی، لَبَّی” وَ مال – دَولَتِینِی تَقسِیملَش بارَه سِیدَگِی وَصِییَتدَن سوُنگ، تِیزلِیک بِیلَن لَشکَرنِی حَملَه قِیلِیشگه تَیّارلَیدِی، اوُ حَملَه قِیلِینِیشِیدَن آلدِین رِیمنِی اِمپِیرَتارلِیگِیگه قوُیِیدَگِی مَضمُوندَه نامَه یُوبارَه دِی: “مُسُلمانلَرنِینگ اِمِیرِی مُعتَصِم بِللَّه دَن رِیمنِی اِیتِیگه، مِینِی فوُقَرالَرِیمدَن بِیرِی سِینِی حُکمرانلِیگِینگ آستِیدَه ظُلمگه اوُچرَبدِی وَ زِندانگه تَشلَه نِیبدِی. مِینِی فُوقَرایِیمنِی زِنداندَن آزاد قِیل وَ اوُنِی اَذِیَت قِیلگن عَسکَرنِی مِینِی قوُلِیمگه تاپشِیر، بوُلمَسَم اَوَّلِی سِینِی آلدِینگدَه وَ آخِیرِی مِینِی حُضوُرِیمدَه بوُلگن لَشکَرنِی هَمراهلِیگِیدَه سِینگه حَملَه قِیلَه مَن”.

اَمّا رِیمنِی اِمپِیرَتارلِیگِی بوُ گپنِی جِددِی قَبُول قِیلمَیدِی وَ اوُشَه زَماندَگِی مُسُلمانلَرنِی قَلقانِی بوُلگن اِمام لَشکَر تارتِیب بارَه دِی، یوُزلَب مُخلِیص مُجاهِدلَر اوُلدِیرِیلگچ وَ مِینگلَب اِفلاص رِیملِیکلَر قِیرِیب تَشلَنگچ، اوُلَرنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانَه دِی وَ رِیملِیکلَرنِی قوُلِیدَن اوُچتَه نازِیک مِنطَقَه نِی آزاد قِیلِیب مُسُلمان عَیالنِی هَم آزادلِیککَه چِیقَه رَه دِی، جِنایَت صادِر قِیلگن کافِر عَسکَرنِی اِیسَه اوُلدِیرَه دِی، مَنَه بُو مُسُلمان سِینگلِیسِینِی دادِیگه کِیچراق یِیتِیب کِیلگه نِی سَبَبلِی، اوُندَن شَخصاً کِیچِیرِیم سُورَیدِی. ^[2]

غَیرَتلِی مُسُلمانلَر شوُ طَرزدَه – بِیر شَخصدَن تارتِیب لَشکَرگه چَه – مُسُلمان آپَه –سِینگلِیسِینِی آبرُوسِینِی دِفاع قِیلِیش اوُچُون اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرِی بوُیِیچَه اَحکاملَرنِی عَمَلدَه اِجرا قِیلِیشَردِی، چوُنکِی اوُلَر بِیر- بِیرلَرِینِی بَرابَرِیدَه بَجَرَه دِیگن وَظِیفَه لَردَن تَشقَه رِی، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه نِسبَتاً بِی پَروا وَ غَیرَتسِیز بوُلِیشنِی وَ اِعتِبارسِیزلِیک قِیلِیشنِی عاقِبَتلَرِیدَن هَم، اوُ اِیشلَر اوُچُون جَواب بِیرِیشلَرِی کِیرَکلِیگِیدَن هَم خَبَردار بوُلگن اِیدِیلَر. شوُندَی رَوِیش بِیلَن بِیر مُسُلماننِی آبرُوسِینِی حِفظ قِیلِیشَر اِیدِی، اِیندِی دِیننِی وَ بِیر مُسُلماننِی قانِینِی، نامُوسِینِی وَ مالِینِی دِفاع قِیلِیش حَقِیدَه گپِیرمَسَه هَم بوُلَه دِی. اَمّا حاضِرگِی پَیتدَگِی غَیرَتسِیز وَ بِی شَرَف مُسُلمانلَرگه، سِکوُلار وَ مُرتَد، قوُغِیرچاق حاکِملَرگه  بِیر نَظَر تَشلَنگلَر، اوُلَر نِیمَه لَرنِی وُجوُدگه کِیلتِیرگه نِینِی بِیر کوُرِینگلَر؟

(دوامی بار…….)

---

[1] أخرجه أحمد (2/277، رقم 7713) ،ومسلم (4/1986، رقم 2564) .وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)

[2] الکامل لابن الاثیر 247/5

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(118- قسمت)

با این توضیحات می توانیم بگوییم : خشمی که در میان همه ی انسانها وجود دارد می تواند به 3 شکل دیده بشود: 1- خشم بجا و معتدل که کنترل و مدیریتش با قانون شریعت الله است 2- خشم نابجا که مختص کفار و منافقینِ مخالفِ قانون شریعت الله است  3- خشم سرکوب شده و گندیده که مختص انسانهای بی غیرت است.

1. خشم بجا یا خشم معتدل،خشمی است که تحت سيطره ي قانون شریعت الله است.خشونتی که در چارچوب قانون شریعت الله باشد، و در جای خودش، و طبق شرایط خودش تطبیق بشود و اجراء بشود، مطلوبه و بجاست؛ و تمام خشونتهائی که خارج از چهارچوب قانون شریعت الله باشند نامطلوب و مذمومند.

قاطعیت در اجرای قانون شریعت الله در مورد مجرمان و متجاوزان و ستمگران هم خشونت مثبت و به جایی است که برای اجرای عدالت و محافظت از حقوق شرعی انسانها و محافظت از بندگان الله از طریق 3 ابزارانجام می شود .

دو نمونه را برایتان ذکر کنم که چه طوری از کانال «3 ابزار» می شود یک حقی را گرفت و خشم بجا را درمسائل اصلی و کلان جامعه ی مسلمین درمسیر شرعیش مدیریت و هدایت کرد، و به نتیجه ی شرعی هم رسید، و متوجه شد که (با تجربیاتی مثل سمیه رضی الله عنه و یاسر و…) در اینگونه موارد غیر از این «3 ابزار» هیچ راه دیگری برای هدایت خشم بجا و گرفتن اینطور حقها وجود ندارد، تنها و تنها این «3 کانال» وجود دارند:

می دانیم که الله تعالی می فرماید:إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ(حجرات/10)فقط مؤمنان برادران همدیگرند. و رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ.[1]همه چیز مسلمان، خون و مال و آبرویش، بر مسلمان حرام است. حالا آبروی یک مسلمانی توسط یک کافر در معرض خطر قرار گرفته است، ببینید از تک تک افراد جامعه تا حکومت اسلامی چه واکنشی در مورد چنین مصیبتی نشان میدهند :

روزی زن مسلمانی به بازار یهودیان بنی قینقاع می رود و به طلاساز یا نقره سازی مراجعه می کند تا زیوری برایش بسازد. یهودیان از او می خواهند که صورت خودش را آشکار کند اما این خواهر مسلمانمان این کار را نمی کند. چون آن زمان حکم حجاب و پوشاندن صورت و سینه و غیره بر مسلمین نازل شده بود. همان کاری که الان کفار سکولار اروپا برای ممنوعیت نقاب قانون تصویب کردند و مجازات هم برای خواهری که نقاب بزند تعیین کرده اند. در هر صورت، زمانی که این خواهرمان مخالفت می کند یکی از یهودیها از روی لجبازی بدون اینکه این خواهرمان متوجه بشود لباسش را از پشت به شانه اش می بندد، زمانی که این خواهرمان بلند می شود از پشت بدنش لخت می شود، چون آن موقع مثل الان نبود که همه، چند تا لباس زیر این لباسشان بپوشند. فقط همین تنشان بود. زمانی که اینجوری آبروی این خواهرمان بازیچه ی این کفار می شود همه به آن می خندند و یهودیان مسخره اش می کنند. 

در اینجا برادر مسلمانی که آنجا حضور دارد خشمگین می شود و آن شخص مجرم را با ضربات شمشیرش به درک می فرستد، یهودیها هم دسته جمعی  به او حمله می کنند و ایشان را به شهادت می رسانند. زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم به عنوان رهبر و حاکم اسلامی خبر را شنید،خشمگین شد و تمام سپاه اسلام را برای جنگ با این کفار برد و پس از 15 روز محاصره آنها را مجبور به تسلیم کرد و قصد کشتن همه ی آنها را داشت که با وساطت عبدالله ابن ابی – سر دسته ی منافقین مدینه– جانشان را به آنها بخشید، در عوض اموالشان را مصادره کرد و خودشان را به نزدیکی شام تبعید کرد .

این در زمانی بود که ما حکومت اسلامی علی منهاج نبوه داشتیم، اما پس از آن هم زمانی که ما صاحب حکومت بدیل اضطراری اسلامی بودیم باز صحنه های قابل تأملی را می بینیم و بیشتر قانع می شویم که چه طوری امام سپر می شود، حتی اگر یک امامِ حکومتِ بدیل اضطراری اسلامی با هر مذهبی باشد، یا یک امام مال مجلس شورای واحد مجاهدین باشد .

 به متعصم عباسی امام آن زمان مسلمین خبر رسید که یکی از سربازان امپراطوری روم خواهری را اذیت کرده و او را زندانی کرده است و آن خواهر فریاد زده است: «وامعتصماه»، معتصم به دادم برس. وقتى معتصم این را شنید زود از تختش بلند شد و فریاد آن خواهرمان را جواب داد و گفت «لبیکِ، لبیکِ» و به دنبال وصیت در مورد تقسیم اموالش، زود ارتش رابرای حمله آماده کرد، قبل از حمله نامه ای به این مضمون برای امپراطور روم نوشت: از امیر مسلمین معتصم باالله به سگ روم، یکی از رعیتهای من در زیر سیطره تو مورد ظلم قرار گرفته وبعد زندانی شده است. آن رعیت من را از زندان رها کن، و سربازی که اذیتش کرده به ما بسپار، و گرنه با لشکری بسویت خواهم آمد که ابتداش پیش تو و انتهاش نزد من باشد..»

اما امپراطوری روم این را جدی نگرفت و امام و سپرِ مسلمینِ آن زمان لشکر کشی کرد، و پس از کشته شدن صدها مجاهد مخلص و به درک رفتن هزاران رومی خبیث، سرانجام بر آنها پیروز شد، و با فتح سه منطقه ی حساس از رومیها، ضمن آزادی آن خواهرمان سرباز کافرمجرم را هم به قتل رساند، و شخصا به خاطر اینکه دیرتر به دادش رسیده است از آن خواهرمان معذرت خواهی کرد[2]

مسلمینِ با غیرت اینطوری -از شخص تا یک ارتش- احکام قانون شریعت الله را به دفاع از آبروی ی هک خواهر مسلمانمان عملی می کردند، چون علاوه بر وظائفشان نسبت به همدیگر از عواقب بی غیرتی و سهل انگاری و بی خیالی در برابر قوانین شریعت الله هم با خبر بودند، و باید پاسخگو می شدند. اینجوری در برابر آبروی یک مسلمان محافظت می کردند حالا چه رسد به دفاع از دین یا خون یا ناموس و مال یک مسلمان . اما الان غیرت و شرف مسلمین و حکام سکولار و مرتد دست نشانده  را نگاه کنید، ببینید چه وضعی را تولید کردند؟

(ادامه دارد………)

---

[1] أخرجه أحمد (2/277، رقم 7713) ،ومسلم (4/1986، رقم 2564) .وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)

[2] الکامل لابن الاثیر 247/5