نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(130- قسمت)

بله، یکی از اهداف نزدیک مسلمین در برخورد با کسانی که تسلیم قانون شریعت الله نمی شوند این است که باید برای کسب قدرت بیشتر وعمده، در برخورد با دشمنان عمده، از درون جامعه ی کفار، نیروهای یاری دهنده ی خودشان را بیرون بکشند، و هر کسی را که می تواند از آنها حمایت کند یا آزادیهای آنها را تأمین کند ازآنها استفاده کنند، و از اختلاف های موجود بین صف های مختلف دشمنان و تنوع نگرش های آنها نهایت استفاده را ببرند و در صورت توانائی خوبی های آنها را جبران کنند.

در کنار اینان، دسته ای دیگر از این کفارهستند که باز تسلیم قانون شریعت الله نمی شوند اما بر اساس دو هدف «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» رهائی از گرسنگی و فقر و به دست آوردن رفاه، و رهائی از ترس و ناامنی و به دست آوردن امنیت، با مسلمین هم مسیر می شوند . اینان دین ما را نمی خواهند فقط دنیایی را می خواهند که از طریق ما برایشان تأمین می شود. این درخواست آنها در طول تاریخ بوده و نیازمند پاسخ شرعی هستند. این دو خواسته علت هم مسیر شدن و متحد شدن این دسته با ما را آگاهانه، هدفمند و حرکتی می کند، و نیازمند پاسخی روشن، بدون ابهام، عملی و ظاهری و ملموس هستند. همان پاسخی که از رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحاب ایشان گرفتند .  

باید دقت بشود که هم پیمان شدن و وحدت با این دسته از کفار تنها باید از طریق امتی انجام بشود که از طریق یکی از 3 کانال به وجود آمده و قدرت رهبریت هم دست خودش است و این کفار زیر دستانش هستند. اگر کسی تصور کند که غیر از این 3 کانال می تواند با کفار هم پیمان بشود بدون شک در توهم افتاده، چون خواسته یا ناخواسته تبدیل به ابزاری در دست همین کفار می شود، و این تسلیم شدن است نه وحدت، و فرق زیادی بین تسلیم شدن با وحدت وجود دارد .

به عنوان مثال ما می دانیم که همین الان در سوریه گروههائی هستند که از کانال حکومت سکولار ترکیه در خدمت اهداف ناتو قرار گرفتند، گروههائی هم هستند که از کانال آل سعود و قطر و اردن و کویت و غیره در اختیار آمریکا هستند، و گروههائی هم هستند مثل دارودسته ی مزدور اوجالان-مسیلمه  کذاب فعلی کوردها- که در اختیار روسیه قرار گرفتند، تمام این گروهها هم نوبتی و بر اساس سیاستهای ناتو و آمریکا و روسیه با هم وارد جنگ می شوند. در اینجا وحدتی وجود ندارد بلکه ابزار شدنی است غیر قابل انکار که تنها به اهداف اربابان خدمت می کند .  

وحدت با کفار تنها و تنها از طریق امتی انجام می شود که از طریق یکی ازآنها 3 ابزار به وجود آمده است، و الله ضمانت کرده  است که این امت گمراه و سرگردان نمی شود و بدون شک از موضع قدرت صحبت می کند. قدرت نظامی که پشتوانه ی اصلی دیپلماسی مسلمین در روابط با دشمنانشان است.

می دانیم که الله تعالی در برخورد با دشمنانمان به فریضه ی مهم ارهاب و ترساندن آنها با قدرت نظامی اشاره می کند و می فرماید: وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60) برای (مبارزه با) آنان تا آنجا که می‌توانید نیروی (نظامی) و اسبهای ورزیده آماده سازید، تا دشمنِ خدا و دشمن خویش را بترسانید، و کسان دیگری جز آنان را هم بترسانید  که آنها را نمی‌شناسید و خدا آنان را می‌شناسد .

در این صورت آن نیروئی که به عنوان یک عامل بازدارنده ی اصلی نقش بازی می کند و دشمن ما و الله را می ترساند و شرش را از ما دور می کند و پشتوانه ی دعوت و دیپلماسیمان با کفار می  شود تنها قدرت نظامی است. دقت کنید: تنها قدرت نظامی است.

ما هر چه مثل اندلس به تنهائی قدرت مالیمان بیشتر باشد طمع دشمنا ن بیشتر می شود، قدرت علمی هم به تنهائی کافی نیست همچنانکه به تنهائی برای رسول الله صلی الله علیه وسلم در مکه کافی نبود، بلکه تنها زبان قدرت نظامی و جسمی است که در مراحل مختلف با پشتوانه ی علمی و گاه اقتصادی که دارد، حرف اول را می زند .

در همان ابتدای بعثت رسول الله صلی الله علیه وسلم هم بعد از نصرت الله، آن چیزی که مانع صدمه زدن به رسول الله بود شمشیرهای بنی هاشم بودند نه فقط آیات قرآن و میزان علم رسول الله صلی الله علیه وسلم یا ثروت ام المومنین خدیجه به تنهائی، آن چیزی که نمی گذاشت کسی به عمربن خطاب و سعد ابن ابی وقاص و علی بن ابی طالب صدمه ای بزند یا باعث می شد که به امثال سمیه و یاسر و دیگران صدمه بزنند وجود یا عدم وجود قدرت نظامی بود. آن چیزی که شرایط را بر دیگران تحمیل می کند قدرت نظامی است، و آن چیزی که شخص را وادار می کند تسلیم شرایط درست یا غلط دیگران بشود باز قدرت نظامی است. این فرمول از گذشته های دور بوده الان هم درقالب حق وتو و غیره درسطح بین المللی و منطقه ای حاکم است.

با مرگ ابوطالب قدرت شمشیرهای بنی هاشم به ابولهب منتقل می شود و رسول الله صلی الله علیه وسلم از این قدرت نظامی محروم می شود، برای همین ابتدا خیال می کند این قدرت را با شمشیرهای مردم طائف می تواند به دست بی آورد اما این اتفاق نمی افتد، زمانی هم این قدرت را درمدینه به دست می آورد باز در روابطش با سایر قبایل کافر و حتی کنترل و مدیریت منافقین، میزان قدرت نظامی ایشان با پشتوانه ی قانون شریعت الله حرف اول را می زند .

 قبل از فتح آشکارِ پیمان حدیبیه و بعد از این فتح آشکار، دیپلماسی رسول الله به میزان قدرتی که داشت در حال اوج گیری بود، تا اینکه بعد از فتح مکه به اوج خودش می رسد. چرا؟ چون قدرت نظامی مسلمین هم در حال اوج گیری بود .

(ادامه دارد……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(10- қисмат)

Ин оёт ва оёти мушобех дар қуръон ба мо мегуяндки инсон аз ду буъди жисмий ва рухий шикл гирифта ва аз замоники дастахойи аз инсонхо аз масири сахихи қонуни шариати аллох мунсариф шуда ва дар баробари он нез қарор гирифтанд, саъй доштандки жихати пийруз шудан бар рақиб аз ду қудрати низомий ва равоний истефода кунанд.

Дар мовриди фарохам кардани қудрати низомий аллох таоло ба муслимин амр мекунад:

: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ  (انفال/ ۶۰)

Барои онон то онжоки метавонид нийру ва ( аз жумла) асбхойи варзида омода созид, то бидон( омодагий ва соз ва барги жангий) душмани худо ва душмани худишро битарсонид, ва касони дигари жуз ононро нез ба харрос андозидки ишонро намешносид ва худо ононро мешносад.

Уқба ибни Омир мегуяд, шанидамки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар руйи минбар фармуданд:

:  وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ؛ أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ.^[1]

Огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тирандозий аст, огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст , огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст.

Дар ин сурат баъди аз сарчишма ва пояхойи қудрати иймоний ва ақидатий муслимин аслийтарин сарчишмахойи қудрати зохирий ва моддийи мо бавасилайи аслаха аз коноли еки аз “ се абзор” бартар таъмин мешавад. Нуктайи ёдам омадки еки аз бародарон дар мовриди хукумати бадили изтирорий исломий пурсида буданд; бародарон ва хохарони мўъминам: модомики шахс ё гурух ва хукумат дар доирайи ислом боқий монда ва тибқи завобити шаръий муртад нашуда аз тамоми хуқуқи исломийки шариат ба у дода бархурдор аст ва мазхабиш боиси аз миён рафтани ин хуқуқ намешавад хар чанд ин хақиқат ба мейли баъзихо набошад аммо воқеияти шаръий астки бо тамоми шубхот, дуруғхо ва иттихомотики тўлид карданд боз наметавонанд инкориш кунанд.

Замоники мо хам акнун хукуматхойи бадили изтирорийи исломий доремки хамин қудрати низомийи онхоро ба хадди тамкин ва истиқрори муқтадирона расонда, ба унвони ек фард ва жамоати қавий хаққи худимон медонем ончироки мехохем ва шариат дастур дода бархалофи мейли куффор ва муртаддин ва дорудастайи залил ва палиди секулярзадахо ва мунофиқини махаллий пиёда кунем, ва хостахойи шаръиймонро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил кунем, хам акнун мо хастемки муқтадирона бо хамин сипар ва қудрати низомий хукуматий торихро менасивем ва шохисахойи зиндагиро тарсим мекунем.

Бале, ин қудрати низомийи мо аз коноли еки аз “ се абзори” бартар астки хам акнун торих ва хаётро менависад, баъди аз нусрати аллох таоло ин қудрати низомийи мо ва хукуматийи мо ба унвони сипари боздоранда ва хатто мухожим астки уммати моро ташкил дода  ва аз мо мухофизат карда аст.

Ғейри аз ин “ се абзор”ки танхо васила ва абзорхойи замонати хифзи вахдат ва хатто ижоди вахдат ва шўройи мутахассисин хастанд, дигар хеч абзор ва василайи дигари барои муслимин вужуд надорадки битавонанд ба пийрузий ва нусратики аллох ваъдашро дода даст пейдо кунанд, ва хар чи баъди аз ин “ се абзор” вужуд дорад куллан тафарруқ ва сустий ва залилий ва хадар рафтани энержийи муслимин аст.

Ба хамин далил душманон сарчишмайи ин қудрат ва сипари дунёвийи моро бо жанги сард ва амалиёти равонийи ақидатий- фикрий – фархангий мовриди хадаф қарор доданд ва мо хам чанин хамалотиро бар алайхи душман анжом додем ва медихем, ва метавон гуфт амалиёти равоний ё жанги сардро тамоми тарафхойи даргир анжом медиханд чи онки мовриди хамла қарор гирифта ва чи онки тахожум ва хамларо шуруъ карда аст.

Бо онки жанги низомий мумкин аст дар замон ва макони мушаххаси қишри хосси аз инсонхоро даргир кунад аммо, қабли аз шуруъи ин жанги низомий ва мустақим, ва дар хийни жанг, ва хатто поёни он, жихати тағйир дар ақоид, афкор, тасмимот, рафтор ва амали мухолифин, жанги сард ва амалиёти равоний ба сурати фарогир ва густарда ва хамма жониба анжом мешавад.

Дар жанги сард ва амалиёти равоний саъй мешавад бо истефода аз масоили ақидатий, фикрий ва фархангий дар қалб ва зехни инсонхо дасткорий ва тағйир ба вужуд биёваранд ва бар ирода ва фикри тарафи муқобил таъсир бигузоранд то шахс таслими ахдоф ва барномахойи мушаххас бишавад, ва рафторхойиро анжом бидихадки барояш барномарези карданд.

Дар инжо қудрати маънавий, андиша ва тадбири шахс мовриди хадаф қарор мегирадки хадафи наздики чанин тарх ва барномайи суст кардани қудрати иймонийи шахс, ва ба дунболи ин , инхидоми қудрати низомий – хукуматий ва убухати дунёвий, ва дар нихоят, гирифтани билижбор мухтаво ва мафохими чохоргонайи дин аз дини мухолиф, ва мунхасир кардани ин мафохими чохоргона ба дини тарафи мухожим аст.

Ба хамин далил хамчунонки дар умури зохирий ниёзманди қудрати низомий хастем ва бояд дар такомули он бикушем ба хамин тартиб ниёзманди қудрати маънавий,ақидатий ва фархангий устивор ва мохками хастемки руз ба руз бар иймони мо изофа кунад ва моро дар баробари жанги сард ва амалиёти равонийи душман мухофизат кунад балки, моро хамчун замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва сахобайи киром дар баробари чанин жанги дар мавозеъи хамла ва тахожум қарор бидихад.

Дар инжо амалиёти равоний, хам зехни инсонхоро мовриди хамла қарор медихад хам қалб ва ихсоси мухолифинроки, руйи хам рафта метавон гуфт қудрати иймоний ва ақидатий ва иродайи мухолифин бо анвоъи абзорхойи равоний мовриди хадаф қарор мегирад.

Имруза душманони қонуни шариати аллох ошкора бо тахрифи хақоиқ, нейрангхо; тўлид ва сохтани жараёноти мунхариф ва мувозий бо ислом аз тариқи хоинини секуляри махаллий ва бахусус дорудастайи мунофиқин варрувайбиза ва уламойи суъ, ранг омизий кардан ва бумий кардани дини секуляризм аз тариқи хамин мунхарифин , сардаргум кардани муслимин, бомборони ахбор ва тахлилхойи фарибандайи омихта шуда ба рост ва дуруғ, талқинхойи ғалат ва ғейрих, ва бо бахрагирий аз муъассиртарин текникхо , абзорхо ва равишхойи расонаий – хабарий ва таблиғий ба қудрати иймон ва иродайи муслимин юриш оварданд.

(идома дорад………)

---

[1] صحیح مسلم 1917 /  صحیح ابی داود 2514

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(129- қисм)  

Умму Салама розиаллоху анхо айтадики: “ Аллохга қасамки, Нажжоший билан ана бу мухолиф томоннинг муборазаси эълон қилинган пайтда бизлар шунчалик ғамгин бўлиб тушкинликка тушиб кетдикки, бундан олдин бундай холатга тушмаган эдик.” Албатта мусулмонларнинг муносабатлари ғам ва ғусса ейиш хаддидан ошиб  ўтиб бедорликлар ва эхтиёт бўлиш ва жанг мархалаларини кузатиб боришгача етиб борди; Зубайр ёш бола бўлганлиги сабабли, уни кузатаётганига хеч ким шубха қилмасди, шу сабабли хабар олиш масъулиятини бўйнига олади ва у денгиздан ўтиб у томондаги жангни қатъий хабарини мусулмонларга етказиб келади, у Нажжошийнинг кофир лашкарининг ғалабаси билан шунчалик хурсанд бўлган эдики, узоқдан туриб  либосини ечади ва уни ғалабани аломати сифатида силкитади, бир мусулмон киши рахбарлик қиладиган ва уларни ибодатини,амалини озодлигини замонат қиладиган кофир лашкарнинг мана бу озодликларни нобуд қиладиган бошқа бир кофир лашкар устидан қозонган ғалабаси билан табриклайди.

Шу ерда ишора қилиб ўтилиши лозим бўлган нуқталардан бири шуки, Нажжоший ва Жаъфар ибни Аби Толибни хар иккови мусулмон эди, аммо уларнинг хар бири ўзига хос вазифаларни бажаришар эди, кўриб турганимиздек Нажжошийга жоиз бўлган нарсалар Жаъфар учун жоиз бўлмайди. Нажжоший хатто ўзини иймонини хам пинхон қилиб яширишга мажбур эди.

Жаъфар  розиаллоху анху ислом ва мусулмонларнинг  нотиқ ва намунали кишиси хисобланган, одамлар керакли ўринларда уни сухбатлари орқали ислом ақидасини ва хабарларини тушуниб олишарди, шу сабабли хам унда хақиқатни  яшириб ўтиришга бахона йўқ эди, хар қандай хақиқатни пинхон қилишлик, одамларга равшан қилиниши лозим бўлган  ислом хақиқатларини яшириш ва беркитиш маъносини англатарди. Лекин Нажжоший розиаллоху анхуни шахсияти исломий асосларни ва усулларни таништириб бера олмайди, у киши хали одамларни наздида мусулмон эмас,балки  бир насроний кофир сифатида танилади, у кишини барча лашкари  ва яқинлари хам кофир насронийлардан иборат бўлган, ўша пайтдаги исломни ва мусулмонларни маслахати учун вазият уни ақидасини ва динини пинхон тутишни, хамда бундай нозик ва оғир  лахзаларда киноя,мулозамат билан чекланишни ва ўзини ақидасини пинхон тутиб яширишни   тақозо қиларди, у киши одамларни зехнида хануз бир насроний кофир бўлиб туриши керак эди, у киши бу равиш билан қурайш секуляристлари хабашада ёққан қўзғалонни оловини ўчириши ва пайғамбари хотамнинг шариатидаги янги оқимга хизмат қилиши  лозим эди.

Нажжоший ва Нуъайм ибни Масъудни хар иккови турли-хил шахсият хисобланади, уларнинг хар бири ўзларига топширилган ролни ва масъулиятни, вазифани бажаришган, улар ер юзида мусулмонларнинг вужудини хифз қилиш ва мусулмонларнинг қудратини зиёда қилиш учун шароитни мухайё қилишган ва исломий харакатни баъзи бир мархалаларда дучор бўлиши мумкин бўлган бўхронлардан, мушкилотлардан нажот беришган.

Энди кофирларнинг яна бошқа бир дастаси бор бўлиб, улар Нажжоший рохимахуллохга ўхшаб иймон келтиришмайди,аммо улар  чиройли сифатларга эгадурлар ва мана бу сифатлари билан бирга жамиятда одамларни оқимини бир йўлга йўллашга қодир бўлишади, улар умумни фикрини йўллашда ва  кофирларнинг хоким бўлиб турган аппаратига босим ўтказиш бўйича Нажжоший розиаллоху анхуни ролини ўйнашади, бугунги кунда хам бу каби мисолларни кўрамиз.

Улар Аби Толибни дарасида мусулмонларни устига қўйилган иқтисодий мухосарани йўқотиш учун даста ва гурухни вужудга келтирган маккадаги секуляр кофирларнинг дастасига ўхшайди, бу даста жамиятдаги мана бу золимона паймонни синдириш учун харакат қилишган эди. Хишом ибни Амр ва Зухайр ибни Умайя ва Мутъим ибни Адий, Абул Бахтарий ибни Хишом ва Замъа  ибни Асвад ва бундан бошқа кишиларни хаммаси биргаликда одамларни ўртасида босим ўтказувчи дастаг сифатида инсон дўстона,қудратли бир оқимни вужудга келтиришган эди. Кейинчалик Хишом ва Зухайр иймон келтиришади,Мутъим эса маккада куфр холатида вафот топади, Абул Бахтарий ва Замъа хам бадр жангида ўлдирилади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам улар қилган инсон дўстона ишни мукофоти сифатида Абул Бахтарийни ўлдирмасликни таъйинлаган эдилар, аммо уни ўзи ўлимни танлайди.

Хар қандай холатда хам улар чиройли сифатларга эга  кофирларнинг бир дастаси хисобланади, шубхасиз мусулмонлар улардаги бу сифатларни химоя қилишади ва улар билан мана бу сифатларида муттахид ва хамрох бўлишади, агар қўлларидан келса уларнинг қилган яхшиликларини хар қандай шароитда бўлса хам жавобини қайтаришади, хатто агар улар мусулмонларнинг қаршисида қилич билан қуролланиб чиқишган бўлсалар хам.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам “даъват ва ёрдам умидида” Тоифга борган ва у ерда одамларнинг қаршилигига ва хақоратига учраб, маккага қайтган пайтларида кофир бўлган  Мутъим ибни Адийни панохидагина маккага киришга қодир бўладилар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Мутъимнинг мана бу шарофатли химоясини, хамда  Аби Толибни дарасидаги иқтисодий мухосара паймонини бузиш учун қилган хизматларини ўзларини хотираларида сақлаб қолган эдилар. Мутъим ибни Адий секуляр кофир бўлган эди, у ақидавий жихатдан қурайш секуляристларидан фарқ қилмасди, аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қудратни қўлга киритган пайтларида хам уни яхшиликларини унутмадилар, қурайшни етакчи кишиларидан ташкил топган 70 нафар асирларни озод қилишни сўраб келган қурайшликларга жавобан мархамат қилган эдиларки: “ Агар Мутъим шу ерда бўлиб бу асирлар учун панох сўраганда,асирларни албатта унга топширган бўлар эдим.” Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мусулмонларга қарши қуролли жангда иштирок этган ва жанг майдонида хозир бўлган  Абул Бахтарийга нисбатан хам шундай муносабатда бўлган эдилар; у киши агар Абул Бахтарий  асир тушадиган бўлса, ўлдирмасликка буйруқ берган эдилар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(129- قیسم)

اوُمُّ سَلَمَه رَضِیَ الله عَنها اَیتَه دِیکِی: “اَلله گه قَسَمکِی، نَجّاشِی بِیلَن اَنَه بُو مُخالِف تاماننِینگ مُبارَزَه سِی اِعلان قِیلِینگن پَیتدَه بِیزلَر شوُنچَه لِیک غَمگِین بوُلِیب توُشکِینلِیککَه توُشِیب کِیتدِیککِی، بوُندَن آلدِین بوُندَی حالَتگه تُوشمَه گن اِیدِیک.” اَلبَتَّه مُسُلمانلَرنِینگ مُناسَبَتلَرِی غَم وَ غوُصَّه یِیِیش حَددِیدَن آشِیب اوُتِیب بِیدارلِیکلَر وَ اِیختِیاط بوُلِیش وَ جَنگ مَرحَلَه لَرِینِی کوُزَه تِیب بارِیشگه چَه یِیتِیب باردِی؛زُبَیر یاش بالَه بوُلگنلِیگِی سَبَبلِی، اوُنِی کوُزَه تَه یاتگه نِیگه هِیچ کِیم شُبهَه قِیلمَسدِی، شوُ سَبَبلِی خَبَر آلِیش مَسئوُلِیَتِینِی بوُینِیگه آلَه دِی وَ اوُ دِینگِیزدَن اوُتِیب اوُ تاماندَگِی جَنگنِی قَطعِی خَبَرِینِی مُسُلمانلَرگه یِیتکَه زِیب کِیلَه دِی، اوُ نَجّاشِینِینگ کافِر لَشکَرِینِینگ غَلَبَه سِی بِیلَن شوُنچَه لِیک حوُرسَند بوُلگن اِیدِیکِی، اوُزاقدَن توُرِیب لِباسِینِی یِیچَه دِی وَ اوُنِی غَلَبَه نِی عَلامَتِی صِیفَتِیدَه سِیلکِیتَه دِی، بِیر مُسُلمان کِیشِی رَهبَرلِیک قِیلَه دِیگن وَ اوُلَرنِی عِبادَتِینِی، عَمَلِینِی آزادلِیگِینِی زَمانَت قِیلَه دِیگن کافِر لَشکَرنِینگ مَنَه بُو آزادلِیکلَرنِی نابوُد قِیلَه دِیگن باشقَه بِیر کافِر لَشکَر اوُستِیدَن قاذانگن غَلَبَه سِی بِیلَن تَبرِیکلَیدِی.

شُو یِیردَه اِیشارَه قِیلِیب اوُتِیلِیشِی لازِم بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، نَجّاشِی وَ جَعفَر اِبنِ اَبِی طالِبنِی هَر اِیککاوِی مُسُلمان اِیدِی، اَمّا اوُلَرنِینگ هَر بِیرِی اوُزِیگه خاص وَظِیفَه لَرنِی بَجَه رِیشَر اِیدِی، کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک نَجّاشِیگه جائِز بوُلگن نَرسَه لَر جَعفَر اوُچُون جائِز بوُلمَیدِی. نَجّاشِی حَتَّی اوُزِینِی اِیمانِینِی هَم پِینهان قِیلِیب یَشِیرِیشگه مَجبُور اِیدِی.

جَعفَر رَضِیَ الله عَنهُ اِسلام وَ مُسُلمانلَرنِینگ ناطِق وَ نَمُونَه لِی کِیشِیسِی حِسابلَنگن، آدَملَر کِیرَکلِی اوُرِینلَردَه اوُنِی صُحبَتلَرِی آرقَه لِی اِسلام عَقِیدَه سِینِی وَ خَبَرلَرِینِی توُشوُنِیب آلِیشَردِی، شوُ سَبَبلِی هَم اوُندَه حَقِیقَتنِی یَشِیرِیب اوُتِیرِیشگه بَهانَه یوُق اِیدِی، هَر قَندَی حَقِیقَتنِی پِینهان قِیلِیشلِیک، آدَملَرگه رَوشَن قِیلِینِیشِی لازِم بُولگن اِسلام حَقِیقَتلَرِینِی یَشِیرِیش وَ بِیرکِیتِیش مَعناسِینِی اَنگلَه تَردِی. لِیکِن نَجّاشِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی شَخصِیَتِی اِسلامِی اَساسلَرنِی وَ اوُصُوللَرنِی تَنِیشتِیرِیب بِیرَه آلمَیدِی، اوُ کِیشِی هَلِی آدَملَرنِی نَزدِیدَه مُسُلمان اِیمَس، بَلکِی بِیر نَصرانِی کافِر صِیفَتِیدَه تَنِیلَه دِی، اوُ کِیشِینِی بَرچَه لَشکَرِی وَ یَقِینلَرِی هَم کافِر نَصرانِیلَردَن عِبارَت بوُلگن، اوُشَه پَیتدَگِی اِسلامنِی وَ مُسُلمانلَرنِی مَصلَحَتِی اوُچُون وَضِیعیَت اوُنِی عَقِیدَه سِی وَ دِینِینِی پِینهان توُتِیشنِی، هَمدَه بوُندَی نازِیک وَ آغِیر لَهظَه لَردَه کِنایَه، مُلازَمَت بِیلَن چِیکلَه نِیشنِی وَ اوُزِینِی عَقِیدَه سِینِی پِینهان توُتِیب یَشِیرِیشنِی تَقاضا قِیلَردِی، اوُ کِیشِی آدَملَرنِی ذِهنِیدَه هَنوُز بِیر نَصرانِی کافِر بوُلِیب توُرِیشِی کِیرَک اِیدِی، اوُ کِیشِی بُو رَوِیش بِیلَن قُرَیش سِکوُلارِیسلَرِی حَبَشَه دَه یاققَن قوُزغَلاننِی آلاوِینِی اوُچِیرِیش وَ پَیغَمبَرِی خاتَمنِینگ شَرِیعَتِیدَگِی یَنگِی عاقِمگه حِذمَت قِیلِیشِی لازِم اِیدِی.

نَجّاشِی وَ نُعَیم مَسعُودنِی هَر اِیککاوِی توُرلِی – هِیل شَخصِیَت حِسابلَه نَه دِی، اوُلَرنِی هَر بِیرِی اوُزلَرِیگه تاپیشِیرِیلگن رالنِی وَ مَسئوُلِیَتنِی، وَظِیفَه نِی بَجَه رِیشگن، اوُلَر یِیر یوُزِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ وُجُودِینِی حِفظ قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِینِی زِیادَه قِیلِیش اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیشگن وَ اِسلامِی حَرَکَتنِی بَعضِی  مَرحَلَه لَردَه دُوچار بُولِیشِی موُمکِین بوُلگن بُحرانلَردَن، مُشکِلاتلَردَن نَجات بِیرِیشگن.

اِیندِی کافِرلَرنِینگ یَنَه باشقَه دَستَه سِی بار بوُلِیب، اوُلَر نَجّاشِی رَحِمَهُ الله گه اوُحشَب اِیمان کِیلتِیرِیشمَیدِی، اَمّا اوُلَر چِرایلِی صِیفَتلَرگه اِیگه دوُرلَر وَ مَنَه بُو صِیفَتلَرِی بِیلَن بِیرگه جَمِیعیَتدَه آدَملَرنِی عاقِمِینِی بِیر یوُلگه یوُللَشگه قادِر بوُلِیشَه دِی، اوُلَر عُمُومنِی فِکرِینِی یوُللَشدَه وَ کافِرلَرنِینگ حاکِم بوُلِیب توُرگن اَپپَه رَه تِیگه باسِیم اوُتکَه زِیش بوُیِیچَه نَجّاشِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی رالِینِی اوُینَه شَه دِی، بوُگوُنگِی کوُندَه هَم بُو کَبِی مِثاللَرنِی کوُرَه مِیز.

اوُلَر اَبِی طالِبنِی دَرَه سِیدَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه قوُیِیلگن اِقتِصادِی مُخاصَرَه نِی یوُقاتِیش اوُچُون دَستَه وَ گوُرُوهنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن مَککَه دَگِی سِکوُلار کافِرلَرنِینگ دَستَه سِیگه اوُحشَیدِی، بُو دَستَه جَمِیعیَتدَگِی مَنَه بُو ظالِمانَه پَیماننِی سِیندِیرِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلِیشگن اِیدِی. هِشام اِبنِ اَمر وَ زُهَیر اِبنِ اُمَیَّه وَ مُطعِیم اِبنِ عَدِی، اَبُو البَختَرِی اِبنِ هِشام وَ  زَمعَه اِبنِ اَسوَد وَ بوُندَن باشقَه کِیشِیلَرنِی هَمَّه سِی بِیرگه لِیکدَه آدَملَرنِی اوُرتَه سِیدَه باسِیم اوُتکَه زُوچی دَستَگ  صِیفَتِیدَه اِنسان دوُستانَه، قُدرَتلِی بِیر عاقِمنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن اِیدِی. کِییِینچَه لِیک هِشام وَ زُهَیر اِیمان کِیلتِیرِیشَه دِی، مُطعِیم اِیسَه مَککَه دَه کُفر حالَتِیدَه وَفات تاپَه دِی، اَبوُ البَختَرِی وَ زَمعَه هَم بَدر جَنگِیدَه اوُلدِیرِیلدِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُلَر قِیلگن اِنسان دوُستانَه اِیشنِی مُکافاتِی صِیفَتِیدَه اَبُو البَختَرِینِی اوُلدِیرمَسلِیکنِی تَعیِینلَه گن اِیدِیلَر، اَمّا اوُنِی اوُزِی اوُلِیمنِی  تَنلَیدِی.

هَر قَندَی حالَتدَه هَم اوُلَر چِیرایلِی صِیفَتلَرگه اِیگه کافِرلَرنِینگ بِیر دَستَه سِی حِسابلَه نَه دِی، شُبهَه سِیز مُسُلمانلَر اوُلَردَگِی بُو صِیفَتلَرنِی حِمایَه قِیلِیشَه دِی وَ  اوُلَر بِیلَن مَنَه بُو صِیفَتلَرِیدَه مُتَّحِد وَ هَمراه بوُلِیشَه دِی، اَگر قوُللَرِیدَن کِیلسَه اوُلَرنِینگ قِیلگن یَحشِیلِیکلَرِینِی هَر قَندَی شَرائِطدَه بوُلسَه هَم جَوابِینِی قَیتَه رِیشَه دِی، حَتَّی اَگر اوُلَر مُسُلمانلَرنِینگ قَرشِیسِیدَه قِیلِیچ بِیلَن قوُراللَنِیب چِیقِیشگن بُولسَه لَرهَم.

 رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم “دَعوَت وَ یاردَم اوُمِیدِیدَه” طائِفگه بارگن وَ اوُ یِیردَه آدَملَرنِینگ قَرشِیلِیگِیگه وَ حَقارَتِیگه اوُچرَب، مَککَه گه قَیتگن پَیتلَرِیدَه کافِر بوُلگن مُطعِیم اِبنِ عَدِینِی پَناهِیدَه گِینَه مَککَه گه کِیرِیشگه قادِر بوُلَه دِیلَر.

رَسُول الله صَلّی الله علیه وَسَلَّم مُطعِیمنِینگ مَنَه بُو شَرافَتلِی حِمایَه سِینِی، هَمدَه اَبِی طالِبنِی دَرَه سِیدَگِی اِقتِصادِی مُخاصَرَه پَیمانِینِی بوُزِیش اوُچُون قِیلگن حِذمَتلَرِینِی اوُزلَرِینِی خاطِیرَه لَرِیدَه سَقلَب قالگن اِیدِیلَر. مُطعِیم اِبنِ عَدِی سِکوُلار کافِر بوُلگن اِیدِی، اوُ عَقِیدَه وِی جِهَتدَن قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیدَن فَرق قِیلمَسدِی،اَمّا رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگن پَیتلَرِیدَه هَم اوُنِی یَحشِیلِیکلَرِینِی اوُنوُتمَه دِیلَر، قُرَیشنِی یِیتَکچِی کِیشِیلَرِیدَن تَشکِیل تاپگن 70 نَفَر اَسِیرلَرنِی آزاد قِیلِیشنِی سوُرَب کِیلگن قُرَیشلِیکلَرگه جَواباً مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی: ” اَگر مُطعِیم شُو یِیردَه بوُلِیب بوُ اَسِیرلَر اوُچُون پَناه سُورَه گندَه، اَسیِرلَرنِی اَلبَتَّه اوُنگه تاپشِیرگن بوُلَر اِیدِیم .” رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُسُلمانلَرگه قَرشِی قوُراللِی جَنگدَه اِیشتِراک اِیتگن وَ جَنگ مَیدانِیدَه حاضِر بوُلگن اَبُو البَختَرِیگه نِسبَتاً هَم شوُندَی مُناسَبَتدَه بوُلگن اِیدِیلَر؛ اوُ کِیشِی اَگر اَبُو البَختَرِی اَسِیرگه توُشَه دِیگن بوُلسَه، اوُلدِیرمَسلِیککَه بوُیرُوق بِیرگن اِیدِیلَر.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(129- قسمت)

ام سلمه رضی الله عنها می گوید: «قسم به خدا ما ازاعلام مبارزه ی این مخالفان با نجاشی چنان غمگین و افسرده شدیم که چنین حالتی را به خود ندیده بودیم». البته عکس العمل مسلمانان از حد غم و غصه تجاوز کرد، و با بیداری و احتیاط، مراحل جنگ را زیر نظر می گرفتند؛ زبیر نوجوان که کسی متوجه بچه بودن او نمی شد مسئولیت دیدبانی و مراقبت را بر عهده گرفت و از دریا گذشت و در آن سوی مرز اخبار قطعی جنگ رابرای مسلمین آورد، از بس که به پیروزی سپاه کافر نجاشی خوشحال بود از دور لباس بالایش را بیرون آورده بود و با علامت پیروزی آن را تکان می داد، و پیروزی یک ارتش و جریان کافری که مسلمانی آن را رهبری می کرد و آزادی عبادت و عمل آنها را تضمین می کرد بر جریان کافر دیگری که این آزادیها را نابود می کرد، تبریک گفت. در اینجا یک گروه مسلمان از یک حکومت کافر در برابر کافر بدتری در دارالکفر حمایت و پشتیبانی می کنند.

 نکته ای که لازم است در اینجا به آن اشاره بشود این است که نجاشی و جعفر بن ابی طالب با آنکه هر دو مسلمانند، اما هر کدامشان وظیفه ای ر انجام می دهند، و می بینیم آنچه برای نجاشی جایزاست برای جعفر جایز نیست. نجاشی حتی ایمان خودش را هم پنهان و کتمان می کند .

 جعفر رضی الله عنه الگو و سخنگوی اسلام و مسلمین است، و مردم در خلال مواضع و سخناش، پیام و عقیده ی اسلامی را می فهمند، برای همین بهانه ای برای مخفی کردن و کتمان حقایق ندارد، و هرگونه پنهان کردن حقایق، به معنای کتمان و سرپوش  گذاشتن بر حقایق اسلامی است که باید  برای مردم روشن بشوند.  اما شخصیت نجاشی رضی الله عنه معرفی کننده ی مبادی و اصول اسلامی نیست، و پیش مردم هم هنوز به عنوان یک فرد کافرنصرانی مطرح است نه یک مسلمان، و تمام لشکریان و نزدیکان او هم از نصرانی های کافر بودند، و مصلحت اسلام و مسلمین اینطوری اقتضا می کرد که بر مخفی بودن عقیده و دین خودش اصرار کند، و درآن لحظه ی حساس و بحرانی به کنایه و تعارف متوسل بشود، و عقیده ی خودش را مخفی و کتمان کند، و در ذهن مردمِ کافر اینطوری وانمود کند که هنوز یک کافرنصرانی است، تا با این روش، آتش شورشی را که سکولاریستهای قریش در حبشه برپا کرده بودند را خاموش کند و خدمتی به جریان نوپای شریعت پیامبر خاتم و مسلمین  انجام بدهد.

نجاشی و نعیم بن مسعود، شخصیت های مختلفی هستند که هر کدامشان در نقش خودشان و مسئولیتی که به آنها سپرده شده بود ادای وظیفه کردند، و زمینه سازیهای لازم برای حفظ وجود مسلمین و افزایش قدرت مسلمین رادر زمین آماده کردند، و حرکت اسلامی را از بحرانها و گره هایی که ممکن بود در مراحلی با آن مواجه بشود، نجات دادند.

حالا دسته ای دیگر از کفار هستند که مثل نجاشی رحمه الله ایمان نمی آورند اما دارای صفات پسندیده ای هستند و می توانند با این صفات خوبشان در جامعه جریانی مردمی به راه بیندازند، و نقشی شبیه به نقش نجاشی رضی الله عنه را در بسیج افکار عمومی برای فشار بر دستگاه حاکمه ی کفار ایفا کنند که امروزه هم نمونه های زیادش را دیده ایم .

 مثل آن دسته از کفار سکولار مکه که برای از بین بردن محاصره ی اقتصادی که بر مسلمین در شعب ابی طالب  تحمیل شده بود گروه و دسته ای را به وجود آورده بودند و در جامعه برای شکستن این پیمان ظالمانه تلاش می کردند. افرادی مثل هِشَام بن عَمْرو، زُهَیر بن امیه، مُطْعِم بن عدی، ابوالبختری بن هشام  و زَمْعَة بن الأَسْوَد و افراد دیگری که همگی با هم جریانی انسان دوستانه ی نیرومندی را درمردم به عنوان یک اهرم فشار به وجود آوردند . که بعدها هشام و زهیر ایمان آوردند و مُطْعِم در مکه در حالت کفر مُرد، و ابوالبختری و زمعه هم در جنگ بدر کشته شدند. رسول الله صلی الله علیه وسلم سفارش کرده بود که ابوالبختری را در پاداش آن کار انسان دوستانش نکشند اما خودش مسیر مرگ را انتخاب کرد .

در هر صورت اینان هم دسته ای از کفار هستند که صفات پسندیده ای را در خودشان دارند، و بدون شک مسلمین از این صفات آنها حمایت می کنند، و با آنها در این صفت همراه و متحد می شوند، و اگر بتوانند این نیکی های آنها را در هر موقعیتی که باشند جبران می کنند حتی اگر به صورت مسلحانه در برابر مسلمین شمشیر کشیده باشند.

می دانیم زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم به نیت «دعوت و درخواست یاری» به طایف رفت و با مخالفت و توهین مردم مواجه شد زمانی که می خواست به مکه برگردد تنها در پناه مُطْعِم بن عدی کافر تونست وارد مکه شود.

 رسول الله صلی الله علیه وسلم این دفاع شرافتمندانه مُطْعِم را به اضافه ی تلاشهای بی دریغش برای نقض پیمان تحریم اقتصادی شعب ابی طالب را در یاد و خاطره ی خودش حفظ کرده بود، مُطْعِم بن عدی، کافرسکولاری بود و از نظر عقیدتی تفاوتی با سکولاریستهای قریش نداشت اما رسول الله صلی الله علیه وسلم در هنگام قدرت نیکی های اورا فراموش نکرد و در جواب درخواست قریش مبنی بر آزاد کردن هفتاد نفر از اسیران که متشکل از سران سکولارقریش بودند، می فرماید : «اگر مُطْعِم اینجا بود و درخواست پناهندگی می کرد آنها را به او می بخشیدم». رسول الله صلی الله علیه وسلم همین واکنش را نسبت به ابوالبختری که به عنوان یک کافر محارب، در جنگ مسلحانه برعلیه  مسلمین شرکت کرده و در میدان جنگ بود، اعمال کرد؛ و دستور داد آن رادر صورت اسارت هم نکشند.

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(9- қисмат)

Хадафи ду золъи асосий ва кофар “ мусалласи дуруғсоз” дар жомеъа чист?

Тўлиди жанги равоний ва қудрати нарм барои худишон, ва таслим кардан ва шикаст додани мухолифин бидуни жанг ё бо камтарин хазинахо.

Замоники мегуфтанд инхо асотирул аввалин ва достонхойи кўхна аст ва …..

…  وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا قَالُواْ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاء لَقُلْنَا مِثْلَ هَذَا إِنْ هَذَا إِلاَّ أَسَاطِيرُ الأوَّلِينَ ‏(انفال/31)

Ин кофарон хенгомики оёти мо бар онон хонда мешавад, мегуянд: шанидем( чизи мухимми нест!) агар мо хам бихохем мисли инро мегуем. Чироки чизи жуз афсонахойи пешиниён нест.

Ё замоники мегуфтандки ин қавонин аслан аз тарафи худо наёмада…..

…   وَإِذْ قَالُواْ اللَّهُمَّ إِن كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِندِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِّنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ‏(انفال/32)

Замонироки кофарон мегуфтанд: худованд агар ин ( дин ва ин қуръон) хақ аст ва аз нохияйи ту аст, аз осмон борони аз санг бар сари мо фуруд овар ё ба азоби дарднок ( дигари) моро гирифтор соз.

Инхо бо ин жанги равонийки рох андохта буданд мехостанд бо дуруғ пароканий дар мовриди паёми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам азхони умумийро ба чизхойи дигари машғул кунанд, ва бо ижоди шак ва шубха ва бо ду дили боиси дур кардани мардум аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  ва қонуни шариати аллох ба хар андозайики тавонистан бишаванд.

Хадафи нахоийи куффор ва бахусус куффори мушрик аз жанги нарм ва равоний бар алайхи муслимин ин астки ба сурати номахсус ва тадрижий ,бо диктоторийи жанг талабона ва низомийи худ, дини муслиминро аз дарун пук ва тухий аз арзишхо ва мафохими чохоргонайи он кунанд.

Замоники бо тасарруф дар зехнияти умумий ва тахриби бовархо ва арзишхойи исломий ба ин хадаф расиданд, ва муслимин аз мафохими чохоргонайи дини ислом яъни : 1. Қудрат ва хокимият. 2. Қонун ва барнома.3. итоат ва фармонбурдорий.4. подош додан ва мужозот кардан бар асоси ин қавонини исломий ва тавассути ин қудрати хукуматийи исломий даст кашиданд, мушрикин ё секуляристхо даст аз сари муслимин бар медоранд, хамчунонки хамин муомаларо бо соири шариатхойи осмоний чун яхудият ва насроният хам дошта ва  доранд.

Замоники секуляристхо ба ин даража аз муваффақият дар жанги равонийи худ бар алайхи муслимин расиданд:

1-Бар руйи қазоват ва доварийи афрод таъсир мегузоранд ва ижоза намедиханд ашхос қазовати дурусти дошта бошанд.

2-Хаққики бояд расонда бишавад дар миёни анбухи аз дуруғхойи созмондехи шуда ва муназзам пушонда мешавад, ва мардум аз неъмати хақ махрум мемонанд.

3-Эътимоди ашхос ба хамдигарроки -еки аз шох калидхойи робитайи солим аст – аз ашхос мегиранд ва афродиро тўлид мекунандки ба касоники бояд ба онхо эътимод дошта бошанд эътимод надоранд.

4-Бо фосид кардан афкор, қулуб ва бовархойи афроди жомеъа, мардумро ба масирики мехоханд суқ медиханд.

5-Дар нихоят заминаро барои пазириши дини секуляризм ва мазохиби мухталиф ва мутафарриқи он фарохам мекунанд.

Пас,хам мухтаво ва мафхуми жанги равонийи куффори мушрик ва соири куффор бар алайхи қонуни шариати аллох собит ва такрорий аст ва хам равишхо ва сабкхойи ин жанг. Танхо чизики тағйир карда абзорхойи жанги равоний астки қаблан бо шеър ва гирдихамойихо ва ……буда ва алъон бо мохворахо ва интернет ва фазойи мажозий ва рузнома ва …..

Бо ин вужуд худованд мефармояд:

هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ. (توبه / 33)

Худо астки пайғамбари худ ( Мухаммад) ро хамрох бо хидоят ва дини ростин ( ба миёни мардум) равона карда аст то ин дин бар хаммайи ойинхо пийруз гарданд хар чандки мушрикон ё секуляристхо напасанданд ва хушишон наёяд.

Аммо ин амалиёти равоний ё жанги нарм, равоний ва сард ба чи маъност?

Замоники аллох таоло мефармояд:

الَّذِی أَحْسَنَ کُلَّ شَیْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الْإِنسَانِ مِن طِینٍ ‏(سجده/7)

Аллох он каси астки хар чиро офарид, нику офарид, ва офариниши инсони ( аввал) ро аз гил оғоз кард. Ва мефармояд:

: ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِیهِ مِن رُّوحِهِ ‏(سجده/9)

Сипас андомхойи уро такмил ва ораста кард ва аз рухи мутаъаллиқ ба худ дар у дамид.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(128- қисм)

14- Ғазабни бошқариб назорат қиладиган шаръий абзорлардан яна бири, аллох учун муомала қилишдан иборат, яъни аллох бизларни кечириши учун авф этамиз ва кечирамиз. Аллох таоло мархамат қиладики:

  وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/22)

Сизлардан фазл ва кенг- катта мол- давлат эгалари қариндошларга, мискинларга ва мухожирларга аллох йўлида инфоқ- эхсон қилмасликка қасам ичмасин, балки уларни авф қилиб, кечирсинлар! Аллох сизларни мағфират қилишини истамайсизларми?! Аллох мағфиратли ва мехрибондир.

Мана булар мусулмон шахс учун энг кўп дунёвий ва ухровий манфаъат келтирадиган йўлдаги ғазабни бошқариб назорат қилиш учун керакли абзорлар намунасидур. Албатта бундан бошқа шаръий абзорлар хам мавжуд, аммо бу қисқа фурсат ичида уларни хаммасига ишора қилишни иложи йўқ.

Аниқ- равшан кўриниб турганидек ғазаб бир эхтиёж бўлиши билан бирга фитрий нарса хам хисобланади, бундан ташқари ғазаб шундай бир холатки, инсонни ботинида жамланиб босим остида қоладиган вулқонни қудратига ўхшайди, мана бу вулқоннинг  қудратини   бўшаб туришга эхтиёжи бор. Агар бу аллохни шариатидаги қонунларни йўлида бўшатиладиган бўлса бу айни муддао бўлади, аммо агар ғайри шаръий йўлга тушиб қоладиган бўлса, бошқаларни хатто шахсни ўзини нобуд бўлишига сабаб бўлади.

Хар қандай холатда, яъни мусулмон шахс “уч абзордан” узоқлашиб кетгани ва шахсий, фирқаий  ижтиходларга ва таъвилотларга ёпишиб олгани сабабли  ўзини саргардон қилган бўлса  ва натижада ўринсиз ғазабдан фойдаланса ва бу сифатларда ўзини кофир ва мунофиқларга ўхшатса хам, ёки шахс ғазабини бошқариб назорат қилишни ўрнига уни бостирган бўлса ва бу айниган ғазаб уни ўзини ва бошқаларни хам гирифтор қилган тақдирда хам; уларни хар иккови касаллик хисобланади ва хар иккови ўзини равишига кўра мусулмонларнинг онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатига зарба уради ва бундай вахдатни қаршисида монеъ,тўсиқ бўлади.

Мусулмонларнинг онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатининг жараёнига ғайри мусулмонларни хам хамроқ қилишлик.

Биз шу ергача дарсимизда айтиб ўтган нарсалар, ўзимизга яъни ахли исломга тегишли вахдат хақида эди,энди кофирларнинг ранго- ранг ва хилма- хил жамияти хақидачи? Ахли қибла кофирларнинг дасталари билан бирга хампаймон бўлишини ва мусулмонлар уларга ўзларини жибхаларидан жой беришларини имкони борми?

Душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратиш дарсимизда дўстларимизга керакли ва зарурий нуқталарни айтиб ўтган эдик, унда бизлар учун жохилий тузум ва ақидалар ва жохилий рафторларга нисбатан қандай муносабатда бўлиш хунари кўрсатиб ўтилган.  Худди шу душманшуносий дарсимизда айтиб ўтганимиздек, бизлар кофирларни орасида мусулмонлар учун  ёмонлиги камроқ ва  манфаъати кўпроқ  бўлган ёмонликни химоя қиламиз; уни муваффақияти учун хурсанд бўламиз ва мағлубияти учун хафа хам бўламиз.

 Энди янада майдалаб айтадиган бўлсак: кофирларнинг мана бу хилма- хил жамиятида солих инсонларнинг сифатларига эга бўлган шахслар хам бор, улар ўзларини қавмларини ўртасида ва минтақаларида  шойиста, яхши ва тўғри сифатларга эга инсонлар бўлиб, улар яхшиликни ва тўғри ишларни кетидан юришади.

Кофирларни ўртасида мусбат кўз-қарашлар ва сифатлар мавжудлиги сабабли, баъзи вақтларда фитрий масалаларга эргашилгани боис бир нав дўстлик вужудга келади, баъзи вақтларда эса анбиёларнинг таълимларини қолдиқлари борлиги учун хар қандай қавмда маданий суратда бу сифатлар сақланиб қолган, масалан хаёга ўхшаш, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 “إنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ الْأُولَى: إذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْت” .

Баъзи вақтларда эса бу сифатлар маданий тараққиётга  ва бошқа миллатлар билан маданиятни,рафторни  алмашинувига  боис бўлади. Хар қандай холатда хам ва хар қандай далилга кўра бўлса хам, мана бу яхши сифатлар шахсда вужудга келади, биз бу сифатларни  ёқлаймиз ва улардан керакли ўринларда  фойдаланамиз.

Мана бундай шахсларни баъзиларига ислом етиб келиши билан унга таслим бўлишади, чунки ислом улардаги сифатларни комил кўринишидур. Худди насронийларга ўхшаш, аллох таоло мархамат қилганидек улар мусулмонларга маваддах назари бўйича яқинроқдурлар ва бундан ташқари такаббурга хам эга эмаслар: 

 وَإِذَا سَمِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْیُنَهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ یَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاکْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِینَ (مائده/83)

Улар пайғамбарга нозил қилинган нарсани ( қуръонни) эшитган пайтларида унинг хақ эканини билганлари сабабли  кўзларидан ёш қўйилаётганини кўрасиз. Улар: “парвардигоро, иймон келтирдик. Бас, бизни гувохлик бергувчилар қаторига ёзгин ”, дейдилар.

Хўп, мана булар яхши имтиёз ва яхши сифатлардур.

Мана булар ёмонларни  ўртасидаги яхшилар бўлиб албатта уларни химоя қилиниши керак. Шу ерда сизларга бир мисолни айтиб ўтмоқчиман, бу мисол хабашадаги  мухожир мусулмонларга ва Нажжоший розиаллоху анхуни кофир лашкарига боғлиқ.

Амр ибни Ос кофир қурайш секуляристларининг вакили сифатида, мана бу кофирлар  қаттиқ мағлубиятга учрашганига қарамасдан, хабашадаги одамларни орасида ички жанг уруғини экмагунича бу минтақани тарк қилмайди. У ўзининг сиёсати билан хабашадаги насроний кофирларни икки жибхага бўлиб қўяди: биринчи жибха Нажжоший розиаллоху анхуни рахбарлигида бўлиб, хабашади мухожирларни яшашига рухсат беради, энди мусулмонларни сокин бўлишига қарши бўлган иккинчи жибха ички жангни вужудга келтиради. Қурайш секуляр кофирларининг вакили бўлмиш Амр ибни Ос хабашада  мусулмонларнинг сокин бўлишларига мухолиф бўлган жибхани химоя қиларди, мусулмонлар эса Нажжоший билан бирга бўлган,яъни улар  мусулмонларнинг хабашада сокин бўлишларини химоя қиладиган кофирларга тарафдорлик қилишарди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(128- قیسم)

1. غَضَبنِی باشقَه رِیب نَظارَت قِیلَه دِیگن شَرعِی اَبزارلَردَن یَنَه بِیرِی، اَلله اوُچُون مُعامَلَه قِیلِیشدَن عِبارَت، یَعنِی اَلله بِیزلَرنِی کِیچِیرِیشِی اوُچُون عَوف اِیتَه مِیز وَ کِیچِیرَه مِیز. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/22) سِیزلَردَن فَضل وَ کِینگ – کَتتَه مال- دَولَت اِیگه لَرِی قَرِینداشلَرگه، مِسکِینلَرگه وَ مُهاجِرلَرگه اَلله یوُلِیدَه اِنفاق – اِحسان قِیلمَسلِیککَه قَسَم اِیچمَه سِین، بَلکِی اوُلَرنِی عَوف قِیلِیب، کِیچِیرسِینلَر! اَلله سِیزلَرنِی مَغفِرَت قِیلِیشِینِی اِیستَه مَیسِیزلَرمِی؟! اَلله مَغفِرَتلِی وَ مِهرِیباندِیر.

مَنَه بوُلَر مُسُلمان شَخص اوُچُون اِینگ کوُپ دُنیاوِی وَ اُخراوِی مَنفَعَت کِیلتِیرَه دِیگن یوُلدَگِی غَضَبنِی باشقَه رِیب نَظارَت قِیلِیش اوُچُون کِیرَکلِی اَبزارلَر نَمُونَه سِیدُور. اَلبَتَّه بوُندَن باشقَه شَرعِی اَبزارلَر هَم مَوجُود، اَمّا بُو قِیسقَه فُرصَت اِیچِیدَه اوُلَرنِی هَمَّه سِیگه اِیشارَه قِیلِیشنِی عِلاجِی یوُق.

اَنِیق – رَوشَن کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک غَضَب بِیر اِیختِیاج بوُلِیشِی بِیلَن بِیرگه فِطرِی نَرسَه هَم حِسابلَه نَه دِی، بوُندَن تَشقَه رِی غَضَب شوُندَی بِیر حالَتکِی، اِنساننِی باطِینِیدَه جَملَه نِیب باسِیم آستِیدَه قالَه دِیگن وُولقاننِی قُدرَتِیگه اوُحشَیدِی، مَنَه بُو وُولقاننِینگ قُدرَتِینِی بوُشَب توُرِیشگه اِیختِیاجِی بار. اَگر بُو اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی یوُلِیدَه بوُشَه تِیلَه دِیگن بوُلسَه بُو عَینِ مُدَّعا بوُلَه دِی، اَمّا اَگر غَیرِی شَرعِی یوُلگه توُشِیب قالَه دِیگن بوُلسَه، باشقَه لَرنِی حَتَّی شَخصنِی اوُزِینِی نابوُد بوُلِیشِیگه سَبَب بُولَه دِی.

هَر قَندَی حالَتدَه، یَعنِی مُسُلمان شَخص “اوُچ اَبزاردَن” اوُزاقلَه شِیب کِیتگه نِی وَ شَخصِی، فِرقَه ئِی اِجتِهادلَرگه وَ تَعوِیلاتلَرگه یاپِیشِیب آلگه نِی سَبَبلِی اوُزِینِی سَرگردان قِیلگن بوُلسَه وَ نَتِیجَه دَه اوُرِینسِیز غَضَبدَن فایدَه لَنسَه وَ بُو صِیفَتلَردَه اوُزِینِی کافِر وَ مُنافِقلَرگه اوُحشَتسَه هَم، یاکِی شَخص غَضَبِینِی باشقَه رِیب نَظارَت قِیلِیشنِی اوُرنِیگه  اوُنِی باستِیرگن بوُلسَه وَ بُو اَینِیگن غَضَب اوُنِی اوُزِینِی وَ باشقَه لَرنِی هَم گِیرِیفتار قِیلگن تَقدِیردَه هَم؛ اوُلَرنِی هَر اِیککاوِی کَسَللِیک حِسابلَه نَه دِی وَ هَر اِیککاوِی اوُزِینِی رَوِیشِیگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِینگ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتِیگه ضَربَه اوُرَه دِی وَ بُوندَی وَحدَت قَرشِیسِیدَه مانِع، توُسِیق بوُلَه دِی.

مُسَلمانلَرنِینگ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتِینِینگ جَرَیانِیگه غَیرِی مُسُلمانلَرنِی هَم هَمراه قِیلِیشلِیک.

بِیز شُو یِیرگه چَه دَرسِیمِیزدَه اَیتِیب اوُتگن نَرسَه لَر، اوُزِیمِیزگه یَعنِی اَهلِی اِسلامگه تِیگِیشلِی وَحدَت حَقِیدَه اِیدِی، اِیندِی کافِرلَرنِینگ رَنگا – رَنگ وَ هِیلمَه – هِیل جَمِیعیَتِی حَقِیدَه – چِی؟ اَهلِی قِبلَه کافِرلَرنِینگ دَستَه لَرِی بِیلَن بِیرگه هَمپَیمان بوُلِیشِینِی وَ مُسُلمانلَر اوُلَرگه اوُزلَرِینِی جِبهَه لَرِیدَن جای بِیرِیشلَرِینِی اِمکانِی بارمِی؟

 دُشمَنشوُناسِی وَ دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش دَرسِیمِیزدَه دوُستلَرِیمِیزگه کِیرَکلِی  ضَرُورِی نوُقطَه لَرنِی اَیتِیب اوُتگن اِیدِیک، اوُندَه بِیزلَر اوُچُون جاهِلِی توُزُوم وَ عَقِیدَه لَر وَ جاهِلِی رَفتارلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش هوُنَرِی کوُرسَه تِیب اوُتِیلگن. حوُددِی شوُ دُشمَنشوُناسِی دَرسِیمِیزدَه اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک، بِیزلَر کافِرلَرنِی آرَه سِیدَه مُسُلمانلَر اوُچُون یامانلِیگِی کَمراق وَ مَنفَعَتِی کوُپراق بوُلگن یامانلِیکنِی حِمایَه قِیلَه مِیز؛ اوُنِی مُوَفَّقِیَتِی اوُچُون حوُرسَند بوُلَه مِیز وَ مَغلوُبِیَتِی اوُچُون حَفَه هَم بوُلَه مِیز.

اِیندِی یَنَدَه مَیدَه لَب اَیتَه دِیگن بوُلسَک: کافِرلَرنِینگ مَنَه بُو هِیلمَه – هِیل جَمِیعیَتِیدَه صالِح اِنسانلَرنِینگ صِیفَتلَرِیگه اِیگه بوُلگن شَخصلَر هَم بار، اوُلَر اوُزلَرِینِی قَوملَرِینِی اوُرتَه سِیدَه وَ مِنطَقَه لَرِیدَه شایِیستَه، یَحشِی وَ توُغرِی صِیفَتلَرگه اِیگه اِنسانلَر بوُلِیب، اوُلَر یَحشِیلِیکنِی وَ توُغرِی اِیشلَرنِی کِیتِیدَن یوُرِیشَه دِی.

کافِرلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مُثبَت کوُز- قَرَشلَروَ صِیفَتلَر مَوجُودلِیگِی سَبَبلِی، بَعضِی وَقتلَردَه فِطرِی مَسَلَه لَرگه اِیرگه شِیلگه نِی باعِث بِیر نَوع دوُستلِیک وُجُودگه کِیلَه دِی، بَعضِی وَقتلَردَه اِیسَه اَنبِیالَرنِینگ تَعلِیملَرِینِی قالدِیقلَرِی بارلِیگِی اوُچُون هَر قَندَی قَومدَه مَدَنِی صُورَتدَه بُو صِیفَتلَر سَقلَه نِیب قالگن ، مَثَلاً حَیاگه اوُحشَش، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:

“إنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ الْأُولَى: إذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْت” . بَعضِی وَقتلَردَه اِیسَه بوُ صِیفَتلَر مَدَنِی تَرَقِّیاتگه وَ باشقَه مِللَتلَر بِیلَن مَدَنِیَتنِی،رَفتارنِی اَلمَه شِینوُوِیگه  باعِث بوُلَه دِی. هَر قَندَی حالَتدَه هَم وَ هَر قَندَی دَلِیلگه کوُرَه بُولسَه هَم، مَنَه بُو یَحشِی صِیفَتلَر شَخصدَه وُجُودگه کِیلَه دِی،بِیز بُو صِیفَتلَرنِی یاقلَیمِیز وَ اوُلَردَن کِیرَکلِی اوُرِینلَردَه فایدَه لَه نَه مِیز.

مَنَه بوُندَی شَخصلَرنِی بَعضِیلَرِیگه اِسلام یِیتِیب کِیلِیشِی بِیلَن اوُنگه تَسلِیم بوُلِیشَه دِی، چوُنکِی اِسلام اوُلَردَگِی صِیفَتلَرنِی کامِل کوُرِینِیشِیدوُر. حوُددِی نَصرانِیلَرگه اوُحشَش، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگه نِیدِیک اوُلَر مُسُلمانلَرگه مَوَدَّه نَظَرِی بوُیِیچَه یَقِیندوُرلَر وَ بوُندَن تَشقَه رِی تَکَبُّرگه هَم اِیگه اِیمَسلَر:   وَإِذَا سَمِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْیُنَهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ یَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاکْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِینَ (مائده/83) اوُلَر پیغمبرگه نازِیل قِیلِینگن نَرسَه نِی (قُرآننِی) اِیشِیتگن پَیتلَرِیدَه اوُنِینگ حَق اِیکَه نِینِی بِیلگنلَرِی سَبَبلِی کوُزلَرِیدَن یاش قوُیِیلَه یاتگه نِینِی کوُرَه سِیز. اوُلَر: “پَروَردِیگارار، اِیمان کِیلتِیردِیک. بَس، بِیزنِی گوُواهلِیک بِیرگوُچِیلَر قَطارِیگه یازگِین”، دِییدِیلَر.

حوُپ، مَنَه بوُلَر یَحشِی اِیمتِیاز وَ یَحشِی صِیفَتلَردوُر.

مَنَه بوُلَر یامانلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی یَحشِیلَر بوُلِیب اَلبَتَّه اوُلَرنِی حِمایَه قِیلِینِیشِی کِیرَک. شوُ یِیردَه سِیزلَرگه بِیر مِثالنِی اَیتِیب اوُتماقچِیمَن، بُو مِثال حَبَشَه دَگِی مُهاجِر مُسُلمانلَرگه وَ نَجّاشِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی کافِر لَشکَرِیگه باغلِیقس.

اَمر اِبنِ عاص کافِر قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ وَکِیلِی صِیفَتِیدَه، مَنَه بُو کافِرلَر قَتتِیق مَغلوُبِیَتگه اوُچرَشگه نِیگه قَرَمَسدَن، حَبَشَه دَگِی آدَملَرنِی آرَه سِیدَه اِیچکِی جَنگ اوُرُوغِینِی اِیکمَه گوُنِیچَه بُو مِنطَقَه نِی تَرک قِیلمَیدِی. اوُ اوُزِینِینگ سِیاسَتِی بِیلَن حَبَشَه دَگِی نَصرانِی کافِرلَرنِی اِیککِی جِبهَه گه بوُلِیب قوُیَه دِی: بِیرِینچِی جِبهَه نَجّاشِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی رَهبَرلِیگِیدَه بوُلِیب، حَبَشَه دَگِی مُهاجِرلَرنِی یَشَه شِیگه رُحصَت بِیرَه دِی، اِیندِی مُسُلمانلَرنِی ساکِن بوُلِیشِیگه قَرشِی بوُلگن اِیککِینچِی جِبهَه اِیچکِی جَنگنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی. قُرَیش سِکوُلار کافِرلَرِینِینگ وَکِیلِی بوُلمِیش اَمر اِبنِ عاص حَبَشَه دَگِی مُسُلمانلَرنِینگ ساکِن بوُلِیشلَرِیگه مُخالِف بوُلگن جِبهَه نِی حِمایَه قِیلَردِی، مُسُلمانلَر اِیسَه نَجّاشِی بِیلَن بِیرگه بوُلگن، یَعنِی اوُلَر مُسُلمانلَرنِینگ حَبَشَه دَه ساکِن بوُلِیشلَرِینِی حِمایَه قِیلَه دِیگن کافِرلَرگه طَرَفدارلِیک قِیلِیشَردِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(128- قسمت)

1. یکی دیگر از بزرگترین ابزارهای شرعی مدیریت، کنترل و هدایت خشم، به خاطر الله معامله كردن است، يعني عفو و گذشت كنيم تا الله هم از ما گذشت کند، الله تعالی می فرماید: وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/22) باید عفو کنند و گذشت نمایند. مگر دوست نمی‌دارید که خداوند شما را بیامرزاد ؟ 

اینها نمونه ابزارهائی هستند برای مدیریت شرعی و هدایت شرعی خشم در مسیری که بیشترین سود دنیوی و اخروی را برای شخص مسلمان در بر داشته باشد. البته ابزارهای شرعی دیگری هم وجود دارند که نمی شود در این فرصت کوتاه به آنها اشاره کرد . 

روشن شد که اولا خشم یک نیازاست و فطری هم هست، علاوه بر این، خشم حالتي است مثل قدرت آتش فشان كه در درون انسان متراكم و فشرده می شود و نیاز به راهی برای تخلیه دارد. اگر در مسير قانون شریعت الله تخليه بشود باعث سازندگي است، و اگر در مسیر غیر شرعیش قرار بگیرد همیشه باعث تخريب ديگران و حتي تخريب خود شخص می شود.

در هر صورت، چه شخص مسلمان با دوری از «3 ابزار» و چسبیدن به اجتهادات و تأویلات شخصی و فرقه ای باعث سرگردانی خودش بشود و از خشم نابجا استفاده کند و دراین صفت خودش را شبیه کفار و منافقین کند، و چه شخصی که به جای مدیریت و هدایت خشم مرتکب سرکوب خشمش می شود و این خشم را می گنداند و گندش خودش و دیگران را هم گرفتار می کند؛ هر دو بیمارانی هستند که به سبک خودشان عملا به وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی مسلمین صدمه می زنند و در برابر چنین وحدتی سد و مانع می شوند .

  هم مسیر کردن غیر مسلمین با جریان وحدت گرای آگاهانه، هدفمند و حرکتی مسلمین

ما، تمام آنچه  تا الان دراین درسمان گفتیم در راستای وحدت با اهل خودمان یعنی اهل اسلام بود، حالا در برابر جامعه ی رنگارنگ و متنوع کفار چه؟ آیا می شود و امکانش هست که اهل قبله با دسته هائی از کفار هم پیمان بشوند و مسلمین آنها را در جبهه ی خودشان جا بدهند؟

در درس دشمن شناسی و درجه بندی دشمنان نکات ساده و لازمی را خدمت دوستان عرض کردیم که، بخشی از هنرِ برخوردِ با نظامِ جاهلی و عقاید و رفتارهایِ جاهلی را به ما نشان می داد . در همین درس دشمن شناسی عرض کردیم که ما در میان این کفار از آن بدی حمایت می کنیم که بدیش کمتر است و نفعش برای مسلمین بیشتر است؛ و به پیروزی اوهم خوشحال می شویم و به شکستش هم ناراحت می شویم. 

حالا به صورت ریزتر می شود گفت: در این جامعه ی متنوع کفار افرادی وجود دارند که در صفاتی انسانهای صالحی هستند، اینها کسانی هستند که در قوم و منطقه ی خودشان در صفاتی انسانهای شایسته و درستکار و خوبی هستند، و دنبال خوبی و درستکاری هستند.

وجود صفات و نگرشهای سازنده و مثبت در میان کفار بعضی وقتها به خاطر تبعیت از مسائل فطری و نوع دوستی به وجود می آید،  بعضی وقتها هم به دلیل وجود پس مانده های تعالیم انبیاء گذشته در هر قومی است که به صورت فرهنگ در آمده است، مثل حیاء که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:”إنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ الْأُولَى: إذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْت” .بعضی وقتها هم این صفات پسندیده به دلیل پیشرفتهای فرهنگی و تبادل فرهنگی و رفتار با ملل دیگراست. در هر صورت به هر دلیلی این صفات پسندیده در شخص به وجود آمده باشد تنها می شود از آنها استقبال کرد و از آنها نهایت استفاده را کرد . 

 عده ای از این افراد به محض اینکه اسلام به آنها می رسد تسلیمش می شوند، چون مکمل آنی است که خودشان دارند. مثل نصرانی هائی که الله تعالی فرموده از نظر موده به مسلمین نزدیکترند و علاوه بر این تکبر هم ندارند: وَإِذَا سَمِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْیُنَهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ یَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاکْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِینَ (مائده/83) و آنان هر زمان بشنوند چیزهائی را که بر پیغمبر نازل شده است بر اثر شناخت حق و دریافت حقیقت، چشمانشان را می‌بینی که پر از اشک می‌گردد ومی‌گویند: پروردگارا ! ایمان داریم پس ما را از زمره گواهان بنویس .‏ خوب این امتیاز خوبی است و صفتهای خوبی هستند.

اینها خوبهای میان بدها هستند که باید ازآنها حمایت بشود. در اینجا یک مثالی را خدمتتان عرض کنم که مربوط به مسلمین مهاجر و ارتش کافر نجاشی رضی الله عنه در حبشه ست.

می دانیم عمروعاص به عنوان نماینده ی سکولاریستهای کافرقریش  با وجود شکست سختی که خورده بود، تا بذر جنگ داخلی رادر میان مردم حبشه نکاشت، آنجا را ترک نکرد. با سیاست خودش کفار نصرانی حبشه را به دو جبهه تبدیل کرد: جبهه ای که به رهبری نجاشی رضی الله عنه بود که وجود مسلمانان در حبشه را اجازه می داد و جبهه ی مخالفی که مخالف وجود مسلمانان در حبشه بود و جنگی داخلی را به وجود آورد . عمرو عاص نماینده ی کفار سکولار قریش از این جبهه ای که مخالف ماندن مسلمین در حبشه بودند حمایت می کرد، و مسلمین هم از کفاری که با نجاشی بودند و از ماندن آنها در حبشه و آزادیهای آنها حمایت می کردند، پشتیبانی می کردند.

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(8- қисмат)

Баъди аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам танхо мутахассисини шўройи улил амр еки аз “ се абзор” чанин жойгохи дорандки дар умури тахассусий масала ё мовридиро таъйид ё рад кунандки ин се абзор хам иборатанд аз:

1.Хилафату ала минхажин нубувватки аввалин ва мухимтарин абзор ва васила аст мисли хукумати  росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хулафои рошидин розиаллоху анхум.

2.Хукумати бадили изтирорий исломийки дар замони набуди хукумати хилафату ала манхажин нубувват ба хукми зарурат ва изтирор мисли соири заруратхо анжоми вазифа мекунад, мисли хукумати умавийхо, аббосийхо, усмонийхо ва сомонийхо ва салжуқиён ва хоразмшохиён ва даххо хукумати бузург ва кучаки дигарки то ба хол дар сарзаминхойи исломий вужуд доштанд ва бар асоси фиқхи еки аз мазохиби исломий хукм карданд фарқ намекунад мазхабишон чи бошад; шиъа аст ё сунний, шофеъий аст ё ханафий ё ханбалий ё моликий ё хар кудом аз мазохибики исломий хастанд ва дар доирайи ислом вужуд доранд.

3.Абзори севум шўройи вохиди мужохидин астки дар сурати набуди хилафату ала минхажин нубувват ва хукумати бадили изтирорий исломий анжоми вазифа мекунад.

Яъни дар замоники хилафату ала минхажин нубувват вужуд дорад дигар хукумати бадили изтирорий исломий ва шўройи вохиди мужохидин маъно пейдо намекунанд ва замоники ин гузинайи аввал вужуд надорад ва хукумати бадили изтирорий исломий бар асоси хар кудом аз мазохиби исломийки вужуд дорад дигар шўройи вохиди мужохидин ё хатто хукуматхойи дар ростойи он  маъни пейдо намекунанд,аввалини онхо шойистагийи онро дорадки бехиш мурожаъа кард ва дар хамзамон бо он хукумати дигари набояд вужуд дошта бошад хар чандки мо хам акнун аз руйи ночорий ва ижбор баъзи аз иморатхойики ба мувозот хам тўлид мешавандро таъйид мекунем. Пас мо танхо се абзор дорем ва ин шўройи улил амр ва умматики ташкил мешавад аз пуштивонайи қудрати низомий ва хукумати ин се абзор бархурдор аст ва химоят мешавад.

Дар ин сурат мо ба андозайики аз хақ баладем метавонем бигуем фалоний хақ гуфта ё ботил. Ибтидо бояд ин хақро ёд гирифта бошем ва бидонем хақ чист то битавонем қазоват кунем. Донистахойи мо хам аз умури комилан шахсийи мо шуруъ мешаванд то ба умури хонуводагий ва равобити ижтимоий ва фархангий ва иқтисодий ва ғейрих бо афроди жомеъа кашида мешавад ва ба равотиби мо бо “ се абзор” ва шўройи мутахассисин тахти амри он ва соири жавомеъ хатм мегардад.

Дар тамоми ин маворид бархурди мо бо “ мусалласи дуруғсоз” ва бахусус ду золъи кофари ин “ мусалласи дуруғсоз” ба ин шикл астки:

• -Ек кофари дар умури пизишкийки сухбат мекунад танхо мутахассисини пизишкийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури мухандисийки сухбат мекунад танхо мутахассисини мухандисийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури шариатхойи осмонийки сухбат мекунад танхо мутахассисини шариатхойи осмонийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури хабардехий ва хабаррасоний ва жанги равонийки сухбат мекунад танхо мутахассисини хабардехий ва хабаррасоний ва жанги равонийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури омузиш ва парваришки сухбат мекунад танхо мутахассисини омузиш ва парвариши “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

Ба хамин шикл дар тамоми умури зиндагий, мо чанин вокуниш дар баробари ин ду золъи асосий ва кофар “ мусалласи дуруғсоз” дорем.

Мо ба андозайи тахассуси фардий ва тавон ва доира ва хайта ва махдудайи худимон бо афроди мусалмон ва ғейри мусалмони жомеъа иртибот барқарор мекунем, ва танхо дар хайтайи худимон изхори назар мекунем на дар хад ва хайтайи мутахассисини шўройи улил амри “ се абзор”. Барои мо маъқул нестки иттилоати мо дар хадди дабиристон бошад ва дар жойгохи мутахассисини жаррохи қалб ва мағз ва аъсоб, мухандисий ва низомий ва мудирият ва кишоварзий ва санъатий ва соири тахассусхо изхори назар кунем.

(идома дорад………)