وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(30 – قسمت)

اما دنیا چگونه است که برای انجام دادن نیازهایت مثل تحصیل علم و کار و ازدواج و…ثواب گیرت می آید؟ چون همه ی اینان را در راستای خدمت به هدف اصلی یعنی کسب رضای الله و بهشت به کار می گیری. و اینها مانع رسیدن به این هدف اصلی نمی شوند .

در اینجا واضح و روشن است که این لهو مثل سایر امور تنها زمانی منع می شود که باعث ترک کردن یک واجب بشود : ﻭ ﺇﺫَﺍ ﺭَﺍَﻭْ ﺗَﺠَﺎﺭَﺓً ﺃﻭْ ﻟَﻬْﻮٍ ﺍﻧْﻔَﻀُّﻮﺍ ﺇﻟـَﯿْﻬَﺎ ﻭَ ﺗَﺮَﮐُﻮﮎَ ﻗﺎﺋِﻤًﺎ ﻗُﻞْ ﻣﺎ ﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟﻠﻪ ﺧَﯿْﺮٌ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻠَّﻬْﻮِ ﻭ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺘِّﺠَﺎﺭَﺓ ﻭَ ﺍﻟﻠﻪُ ﺧَﯿْﺮُ ﺍﻟﺮَّﺍﺯِﻗﯿﻦَ (جمعه/11)هنگامی که تجارت و یا  لهو و سرگرمی را دیدند از اطراف تو پراکنده شدند، و تو را ایستاده ( بر منبر، در حال خطبه) رها کردند! بگو: آنچه در پیش خدا است، بهتر از لهو وسرگرمی و بازرگانی است، و خدا بهترین روزی ‌رسان است .‏

یا زمانی این سرگرمی و لهو به صورت مکروه در می آید که به جایگاه و شخصیت و پیام و دعوت شخص لطمه ای بزند :سعيد بن العاص رضی الله عنه می گوید:درشوخی هایت میانه رو باش چون زیاده روی باعث بی ارزشی خودت و پر رو شدن احمقها نسبت به تو می شود و اگر در این زمینه هم کم کاری کنی و اهل شوخی نباشی در دل آنهایی که به تو انس گرفته اند بغض درست می شود و اطرافیان و هم صحبتهایت هم ازتو فراری می شوند .[1]

در هر صورت تا اینجا در مورد آواز و ترانه و یا گورانی خواندن اختلافی میان ائمه ی اهل قبله وجود ندارد، اما اختلاف بین پیروان این ائمه زمانی به وجود می آید که این آواز خواندن همراه آلات موسیقی باشد .

 در اینجا مناطقی مثل هورامان ما به وجود می آیند که بعد از ظهور اسلام تا کنون گزارش نشده  است که مسلمین آن با موسیقی آواز خوانده باشند، و هنوز هم ابزارهای موسیقی یا الْمَعَازِفَ نتوانسته است وارد آوازهای مومنین هورامان بشود . چون این آلات موسیقی نه قادر به تغذیه ی روح هورامی های مومن هستند که قرنهاست با ترانه ها و گورانی های شرعی انس گرفته اند، و نه قادر به هماهنگ شدن با این آوازهای ما هم هستند، در برابر، کل سرزمینهای مسلمان نشین را می بینیم که به نوعی ازابزارهای موسیقی و یا انواع آن آوازهای خود را مخلوط کرده اند. این یکی از تمایزات ظاهری هورامیها با سایر ملل مسلمان است. رسول الله صلی الله علیه وسلم در تحریم ابزارآلات موسیقی می فرمایند:«لَیَکُونَنَّ مِنْ أُمَّتِی أَقْوَامٌ یَسْتَحِلُّونَ الْحِرَ وَالْحَرِیرَ وَالْخَمْرَ وَالْمَعَازِفَ»[2] در میان امت من افرادی  پیدا خواهند شد که زنا، ابریشم، شراب و آلات موسیقی را حلال می‏دانند.

امام نووی رحمه الله در کتاب المجموع در تعریف الْمَعَازِفَ می گوید: «هی الآلة التی یعزف بها». [3]«معازف ابزاری است که به وسیله ی آن آواز و ترانه می خوانند» ابن قیم رحمه الله می گوید: اهل لغت و ادبیات عرب بر معنی الْمَعَازِفَ به ابزار آلات– ساز و موسیقی- اتفاق نظر دارند.

غیر از ابن حزم اندلسی ظاهری مذهب رحمه الله[4] و بعضی از علمای معاصر تمام ائمه بر ناجایز بودن آلات موسیقی اتفاق کرده اند، البته ابن حزم رحمه الله که از مذهب شافعی به مذهب ظاهری منتقل شد در موارد دیگری مثل رد بر القياس والاستحسان والمصالح المرسلة و صفات الله تعالی و غیره با ائمه ی اهل سنت مخالف بوده، ایشان حتی اشاعره را بسیار مورد مذمت قرار می داد و مدعی بود که این اشعری ها در الصفات از مذهب سنت و حدیث خارج شده اند در حالی که ابن تیمیه رحمه الله می گوید آشکاراست که اشعریها در مسائل الصفات از ابن حزم و امثال او بسیار نزدیکترند به مذهب أهل السنة والحديث[5]  و بر این باوراست که ابن حزم رحمه الله عقایدش را از فلاسفه و معتزله گرفته  است.[6] البته ابن کثیر رحمه الله هم می گوید با آنکه ابن حزم رحمه الله ادعای ظاهری گری داشت اما در باب الأصول، وآيات الصفات وأحاديث الصفات هیچ کس به اندازه ی او تأویل نکرده است، و علتش را گرایش به علم منطق می دانست که از استادش محمد بن الحسن المَذحِجي الكناني القرطبي گرفته و همین را عامل تأویلات فاسد ابن حزم رحمه الله می داند .[7]

کلا ابن حزم رحمه الله ،این مجتهد مطلق و دانشمند بزرگوار و دریای علم وعالم برجسته ی جهان اسلام مذهب خاص خودش را داشته که در زمینه ی استفاده از موسیقی در ترانه ها مثل سایر موارد اجتهاد خاص خودش را دارد. در برابر این بزرگوار: 

• امام حسن بصری رحمه الله می گوید: “اگر در غذای یک عروسی آلات موسیقی وجود  داشته باشد اهل آن عروسی دعوتی ندارند” (یعنی اجابت دعوت آنها لازم نیست)
• امام اوزاعی رحمه الله هم می گوید: “نباید به مجلس عروسی که در آن طبل و آلات موسیقی وجود دارد وارد شد”
• اصحاب امام ابوحنیفه رحمه الله به ناپسند دانستن گوش دادن به تمام آلات موسیقی مانند نی و … تصریح نموده و همچنین تصریح کرده اند که گوش دادن به این آلات معصیتی است که باعث فسق می شود و باعث عدم قبول گواهی و شهادت فرد می شود… [8]
• از امام مالک رحمه الله در مورد آواز خوانی به همراه ابزارآلات موسیقی پرسیدند، در جواب گفت: “آیا عاقلی هم وجود دارد که غنا و موسیقی را حق بداند؟ این کارها را نزد ما فاسقان انجام می دهند”[9]
• از امام شافعی رحمه الله  در مورد موسیقی  سوال شد، پاسخ داد: “اولین کسانی که آن را [در این امت] به راه انداختند زنادقه بودند تا مردم را از نماز و یاد خدا [به لهو و لعب]  مشغول دارند”[10] (زنادقه هم اسم دیگر منافقین و سکولار زده هاست)

(ادامه دارد…….)

---

[1]المراح في المزاح” للبدر الغزي  .ص/10

[2] بخاری5590. ابن حبان و اسماعیلی و ابن صلاح و ابن حجر عسقلانی (شارح بخاری) و ابن تیمیه و طحاوی و ابن قیم و صنعانی و بسیاری دیگر از علمای متخصص در علم حدیث به صحت این حدیث اقرار نموده اند. آلبانی آن را در سلسلة الصحیحة به شماره 91 صحیح دانسته است

[3] نووی.المجموع (11/577) 

[4] ابن قیم  و ابن صلاح و….  بر این قضاوت ابن حجر نقدی نوشته اند (غذاء الألباب فی شرح منظومة الآداب امام سفارینی)

[5]درء تعارض العقل والنقل” (3 /24)

[6]“منهاج السنة النبوية” (2 /353)

[7]“البداية والنهاية” (12 /113) . وينظر : “طبقات علماء الحديث” لابن عبد الهادي (3/349).

[8] إغاثة اللهفان

[9] تفسیر قرطبی /

[10] الزواجر عن اقتراف الکبائر

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(1-қисмат)

 Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / бахши 6 қисмати аввал :

Дар китоби равобити мутақобили ислом ва дини секуляризм ва хамчунин  дар дарси шишуми муқаддамотий дар мовриди вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом ва мухтассоти хукумати исломий ала минхажин нубувват  ва ……. ба андозайи кофий сухбат шуда аст ва саъй мекунем жихати ёдоварий ба сурати гузаро ва мовридий ба 3 асари ” дорул ислом” ( вожиб будани тақвият ва дифоъ аз ” дорул ислом”, хижрат , рахбарий) ки 3 асоси шахривандий дар дорул ислом хастанд ишора кунем.

Замоники шахс аз худиш мепурсадки чиро аллох таоло инсонхоро ба се даста

 -1أَنعَمتَ عَلَيهِمْ 2-  المَغضُوبِ عَلَيهِمْ  3- و ضَّالِّينَ

тақсим карда? Мутаважжих мешавадки бо инсонхойи бо чанд сабки зиндагийи мухталиф тараф аст ва аллох таоло жихати шева бархурд бо хар ек , ахком ва қавонини – чи дар дунё ва чи дар қиёмат- қарор додаки, муслимин дар дунё бояд тибқи ин қавонин бо хар ек онхо муомала ва рафтор кунанд. Яъни ба махзи инки шахс худишро дар дастайи мўъминин ва муттақин ё дастайи аз ” куффори шишгона” йи ошкор  яъни: 1. Аллазина хаду 2. Вассоибин 3.Ваннасоро 4.Валмажус 5. Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо) ва 6. Муртаддин) ва ё худишро дар дорудастайи мунофиқин қарор медихад ба шумо паём медихадки чигуна бархурди бо у дошта бошид ва худи ин шахс таъйин мекунадки дар қавонини шариати машмули кудом даста аз ахком мешавад.

Замони хамки ба далили инод ва саркашийи куффор бахши аз замини аллох тавассути ” куффори шишгона” йи ошкор ғасб мешавад ва ин куффор бо қавонини куфрийи худ бар он хокимият пейдо мекунанд, ва дар баробар, замоники мўъминин бар бахшхойи дигар аз замини аллох хокимият пейдо мекунанд ва қавонини аллохро дар жомеъа ижро мекунанад; бар хар ек аз сарзаминхойи тахти хокимияти ин ду жибхайи куфр ва ислом ахкоми бор мешаванд ва бар муслимин вазоифи мухаввил мешавадки бояд ба ин вазоиф  хамчун дастури шаръий амал кунанд.

Дар ин сурат ба хамон сабкики тафкики инсонхо ба се даста намоёнгари се масири мухталифи зиндагий аст ва муслимин муваззаф ба тей кардани еки аз ин се масир ва қарор гирифтан дар еки аз ин се масир хастанд ба хамон сабк сарзаминхо нез ба ду даста мухталиф тақсим шуданд ва мўъминин муваззаф ба сукунат ва таъовун ва хамкорий ва анжоми вазифа дар еки аз ин ду сарзамин хастанд.

Аввалин мовриди аз асоси шахривандийи дорул исломики дар инжо ба он мепардозем вожиб будани тақвият ва дифоъ аз ” дорул ислом” аст.

Бидуни шак ” дорул ислом” хамчун ек мовжудияти ижтимоий ниёз ба тақвият ва муроқибат дорад ва бар мўъминин вожиб астки хамчун масоили фардий дар масоили ижтимоий нез тақвойи аллохро дошта бошанд  ва тибқи дастуроти шариати аллох зиндагийи ижтимоийи худро ба пеш бибаранд ва хар мўъмини дар хар синфики қарор дорад ба вазоифи ижтимоийи худ амал кунад.

Алова бар ин агар бахши аз ” дорул ислом” мовриди хужуми душманони ислом қарор гирад, бар тамоми мусалмонон дар хар жойики бошанд вожиб астки ба қасди дифоъ аз киёни исломий ба жиход бипардозанд ва жиход хатто хамрох бо хуккоми жоир хам жоиз аст ва фуқахойи тамоми мазохиби исломий бар ин матлаб иттифоқ доранд. Ғейри аз мазохиби маъруф ба ахли суннат шиъаён нез бар ин боварандки дифоъ аз киёни исломий хар чанд хамрох бо аиммайи жур вожиб аст, аммо бояд ба қасди дифоъ аз киёни исломий бошад. Яъни агар дида мешавадки шиъаёни усулгаройи 12 имомий дар ин авохир аз хукумати бадили изтирорийи исломийи усмонийхо химоят мекунанд ба далили [1]

дифоъ аз киёни исломий ва  дорул ислом аст на ба далили химоят аз шохони онхо чун ин шохонро жоир медонанд ё хатто ба далили дифоъ аз мазхаби онхо, чун мазхаби онхоро хам қабул надоранд. Ё агар дида мешавадки амсоли Ширкух ва Салохиддин шофеъий мазхаб аз хукумати шиъаёни фотимий миср ва амсоли ибни Таймия ханбалий мазхаб аз хукумати ахли бидъат хоким бар шом химоят мекунанд ба далили дифоъ аз киёни исломий ва ” дорул ислом” дар баробари  куффори салибий ва куффори мушрики муғул аст, на ба далили химоят аз шохони хоким бар Миср  ё Дамашқ ва ё химоят аз мазхаби онхо.

(идома дорад………)

---

[1] علی اصغر مروارید، سلسلة الینابیع الفقهیه، بیروت، دارالتراث، 1410، ج 9، ص 4950.

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(29- қисм)

Бундан ташқари озод аёлларга умумий суратда хитоб хам қилинган:

  فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَّعْرُوفاً (احزاب/32)

Бас,сизлар (парда ортидан бирон номахрам эркакка жавоб қилган пайтларингизда) майин- назокатли сўз қилмангларки, у холда кўнглида мараз- нифоқ бўлган кимса тамаъ қилур. Яхши – тўғри сўзни сўзланглар!

Аммо эркак киши жория ва чўри аёлга қараса бўлади, уларни хавасни келтирувчи ноз ва карашмага тўла овозларини эшита олишади, агар бир чўри оханг айтса ва бир шахс унга таъма қилса, бу холатда у мана бу чўрини ё сотиб олса бўлади ё хадя олиб арбоби хам бўла олади, лекин озод мусулмон  қизлар ва аёлларга нисбатанчи?

Афсуски ахли қиблани баъзилари мана бу фарқларни тушуниб етишмаган ва улар чўриларни озод аёллар билан бир хил деб ўйлашади, улар чўрилар ва жориялар борасида оятларда, хадисларда,сахоба ва тобеинларни  сийратида келган нарсаларни мусулмонларнинг барча озод аёлларига нисбатан умумийлаштириб юборишади. Ахир озод мусулмон аёлларга шариат хатто агар хамма одамлар ухлаб қолиб намозлари  ўтиб кетган тақдирда хам азон айтишга рухсат берган эмас, шариат мусулмон аёлга масжиддаги имом намозида хато қилган пайтда хам овоз орқали эслатишга рухсат бермаган, у аёл фақат қўлини бир-бирига уриб огохлантира олади холос…….хўп, энди мана бу озод мусулмон аёл ана ўшанча соғлом ва бемор эркакларни олдида қандай қилиб оханг айта олади? Сизлар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни  сийратини қаерида ва хулафойи рошидинни тарихини қаерида ё хатто ислом тарихини қаерида бир озод мусулмон аёлнинг номахрам эркаклар учун оханг айтганини эшитгансиз? Бундай нарса хеч қаерда бўлган эмас, фақат ўтган бир неча ўн йилликлар мобайнида бутун жахон секуляр кофирлари,муртадлар ва мунофиқлар, секулярзадалар келиб озод мусулмон аёлларини ёлғон фариб берувчи шахсий озодлик унвони остидаги  шиорлар билан чўриларни,қулларни қаторига қўшиб қўйишди ва озод мусулмон аёлларни чўри ва қулларни хаддидаги матога айлантириб олишди. Мана бу холатни устига баъзи бир муллолар келиб,чўрилар борасидаги ривоятларни хужжат келтирган холда,ташқи ва ички душманларнинг мана бу ишларига шаръий либос хам  кийдириб қўйишди.

Шу ерда турли-хил лахвларни текшириб чиққач манфий ва ўринсиз бўлган лахвларни нави хам борлигини кўрамиз, улар шариат рухсат берган лахвлардан очиқ ва ошкор фарқларга эга. Лахвни манфий шакллари қуйидагилардан иборат:  инсонни мухим ва қадр-қийматли нарсалардан ғофил қиладиган,чалғитадиган  ва мана бу мухим ва қадр-қийматли ишларни қилишдан тўсиб қўядиган ва шахсни ўзи билан банд ва машғул қилиб қўядиган лаззат келтирувчи,ёқимли ва кўнгилочар нарсалар.

Мол-давлат ва аёл,болалар каби. Агар  ана булардан сахих йўлларда фойдаланилса ва тарбия қилинса, неъмат ва мукофотни сабабларидан бўлади – хатто ўлимдан сўнг хам –  аммо агар тўсиб қолувчи бир омилга айланадиган бўлса : унда душман бўлиб қолади.

    یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِکُمْ وَأَوْلَادِکُمْ عَدُوّاً لَّکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ‏(تغابن/14) 

Эй мўъминлар, албатта жуфтларингиз ва болаларингиздан сизлар учун душман бўлганлари хам бордир. Бас, улардан эхтиёт бўлинглар! Агар сизлар уларни авф этсангизлар, кечириб юборсанглар ва мағфират қилсанглар, у холда албатта аллох мағфиратли,мехрибондир.

Мана бундай ўринда бошқа ишлар каби мол ва давлат хам имтихон қилинадиган восита бўлиб қолади:

 إِنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلَادُکُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ ‏(تغابن/15)‏

Сизларнинг мол-мулкларингиз ва бола- чақаларингиз фақат бир фитна – имтихондир,холос. Улуғ ажр- мукофот эса ёлғиз аллохнинг хузуридадир.

‏ وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلاَدُکُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ‏(انفال/28)

Билингизки, албатта мол- дунёларингиз ва бола- чақангиз фақат бир фитна- алдовдир,холос. Ёлғиз аллохнинг хузуридагина ( яъни унинг амру фармонига итоат этишдагина) улуғ ажр- савоб бордир.

Мана бу холатда, шуни айтса бўладики, бу дунёдаги хамма нарса лахв ва лаъаб ( кўнгилочар нарсалар ва ўйинлар) хисобланади, аммо бу бизларнинг бу дунёдаги барча фаолиятларимиз харом деган маънода эмас:

• وَمَا هَٰذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ ۚ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ ۚ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ  (عنکبوت/64)   

Бу хаёти дунё фақат ( бир нафаслик) ўйин- кулгудир. Агар улар билсалар охират диёригина ( мангу) хаёт ( диёридир).

• اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ (حدید/20)

Билингларки, бу хаёти дунё фақат (бир нафаслик) ўйин- кулги, зеб- зийнат, ўрталарингиздаги мақтаниш ва мол- дунё хамда фарзандларни кўпайтиришдир, холос.

• وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَلَهْوٌ ۖ وَلَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (انعام/32)

Бу хаёти дунё фақат (бир нафаслик) ўйин- кулгудир, холос. Албатта аллохдан қўрқадиган кишилар учун охират диёри яхшироқдир. Ақл юргизмайсизларми?!

Бу ерда дунё ва ундаги хамма нарсалар қиёматга нисбатан лахв бўлади, чунки у арзимас, қийматсиз мартабадур, аммо у арзимас бўлишига қарамасдан ана ўша қадр-қийматли нарсани қўлга киритиш учун бир сабаб хисобланади. У ана ўша воситани хукмида бўлар экан, фойдали саналади, лекин ана ўша воситага қаттиқ  кўнгил қўйилса ва миқдоридан кўпроқ унга эътибор бериладиган бўлса ва шахс унга ўрганиб қолса, бу пайтда у зарарли саналади.

Дунёни ўзида хам шундай ишлар борки, улар мухим вожибни  ва афзал,буюк  мақсадни хизматини қилади ва уларга лахв хукми берилади, агар мана бу асбобларга ва нарсаларга алохида ахамият бериб унга одатланиб қолинса, мақсад йўқолиб қолади, мана бу холатда ана бу нарсалар хам зарарли бўлиб қолади, бу кичик жамоатдан вужудга келган  кичик умматни ташкил топиши сабабли қилинадиган   шодликка рози бўлишга ва унга боғланиб қолишга ва уни кетидан каттароқ жамоатлар шўросини ташкил бўлишига, хамда каттароқ шодликка тўсқинлик қилинишига  ўхшайди.  Ёки жамоатлар шўросига рози бўлиш ва у сабабли хурсанд бўлиш ва унга ўрганиб боғланиб қолиш ва исломий хукуматни ташкил бўлишига ва жамоатларни хал бўлиб кетишига  тўсқинлик қилишга ўхшайди. Энди аслида  мана булар хар бир мархалада абзор ва неъмат хисобланади, лекин буларни нихояси мусибатга ва тафарруқ келтирувчи шодлик ширкига етиб борган пайтида,

     «مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ»

шахс унга ўрганиб, одатланиб қолади ва унга кўнгил қўяди, ана ўша вақтда мақсадни йўқотиб қўяди ва бу абзор манфий лахвга айланади, аммо агар бу нарсалар аллохни шариатидаги қонун билан бошқарилса  ва мудирият қилиб хидоят қилинса, ана бу ишлар  улардан фойдаланса бўладиган  тоййиб, покиза ишларга айланади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(29- قیسم)

بُوندَن تَشقَه رِی آزاد عَیاللَرگَه عُمُومِی صُورَتدَه خِطاب هَم قِیلِینگَن:   فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَّعْرُوفاً (احزاب/32) بَس، سِیزلَر (پَردَه آرتِیدَن بِیران نامَحرَم اِیرکَککَه جَواب قِیلگَن پَیتلَرِینگِیزدَه) مَه یِین – نَزاکَتلِی سوُز قِیلمَنگلَرکِی، اوُ حالدَه کوُنگلِیدَه مَرَض- نِفاق بوُلگَن کِیمسَه طَعمَه قِیلوُر. یَحشِی- توُغرِی سوُزنِی سوُزلَنگلَر!

اَمّا اِیرکَک کِیشِی جارِیَه وَ چُورِی عَیالگَه قَرَسَه بوُلَه دِی، اوُلَرنِی هَوَسنِی کِیلتِیرُوچِی ناز وَ کَرَشمَه گَه توُلَه آوازلَرِینِی اِیشِیتَه آلِیشَه دِی، اَگَر بِیر چوُرِی آهَنگ اَیتسَه وَ بِیر شَخص اوُنگَه طَعمَه قِیلسَه، بُو حالَتدَه اوُ مَنَه بوُ چوُرِینِی یا ساتِیب آلسَه بوُلَه دِی یا هَدیَه آلِیب اَربابِی هَم بوُلَه آلَه دِی، لِیکِن آزاد مُسُلمان قِیزلَر وَ عَیاللَرگَه نِسبَتاً – چِی؟

اَفسُوسکِی اَهلِی قِبلَه نِی بَعضِیلَرِی مَنَه بُو فَرقلَرنِی توُشوُنِیب یِیتِیشمَه گَن وَ اوُلَر چوُرِیلَرنِی آزاد عَیاللَر بِیلَن بِیر هِیل دِیب اوُیلَه شَه دِی، اوُلَر چوُرِیلَر وَ جارِیَه لَر بارَه سِیدَه آیَتلَردَه، حَدِیثلَردَه، صَحابَه وَ تابِیعِینلَرنِی سِیرَتلَرِیدَه کِیلگَن نَرسَه لَرنِی مُسُلمانلَرنِینگ بَرچَه آزاد عَیالَرِیگَه نِسبَتاً عُمُومِیلَشتِیرِیب یوُبارِیشَه دِی. اَخِیر آزاد مُسُلمان عَیاللَرگَه شَرِیعَت حَتَّی اَگَر هَمَّه آدَملَر اوُحلَب قالِیب نَمازلَرِی اوُتِیب کِیتگَن تَقدِیردَه هَم اَذان اَیتِیشگَه رُحصَت بِیرگَن اِیمَس، شَرِیعَت مُسُلمان عَیالگَه مَسجِددَگِی اِمام نَمازِیدَه خَطا قِیلگَن پَیتِیدَه هَم آواز آرقَه لِی اِیسلَه تِیشگَه رُحصَت بِیرمَه گَن، اوُ عَیال فَقَط قوُلِینِی بِیر- بِیرِیگَه اوُرِیب آگاهلَنتِیرَه آلَه دِی حالاص…….حوُپ، اِیندِی مَنَه بُو آزاد مُسُلمان عَیال اَنَه اوُشَنچَه ساغلام وَ بِیمار اِیرکَکلَرنِی آلدِیدَه قَندَی قِیلِیب آهَنگ اَیتَه آلَه دِی؟ سِیزلَر  رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی سِیرَتلَرِینِی قَیِیرِیدَه وَ خُلَفایِی راشِیدِیننِی تَرِیخِینِی قَیِیرِیدَه یا حَتَّی اِسلام تَرِیخِینِی قَیِیرِیدَه بِیر آزاد مُسُلمان عَیالنِینگ نامَحرَم اِیرکَکلَر اوُچُون آهَنگ اَیتگَه نِینِی اِیشِیتگَنسِیز؟ بوُندَی نَرسَه هِیچ قَیِیردَه بوُلگَن اِیمَس، فَقَط اوُتگَن بِیر نِیچَه اوُن یِیللِیکلَر مابَینِیدَه بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِی، مُرتَدلَر وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر کِیلِیب آزاد مُسُلمان عَیاللَرِینِی یالغان فَرِیب بِیرُوچِی شَخصِی آزادلِیک عُنوانِی آستِیدَگِی شِیعارلَر بِیلَن چُورِیلَرنِی، قوُللَرنِی قَطارِیگَه قوُشِیب قوُیِیشدِی وَ آزاد مُسُلمان عَیاللَرِینِی چوُرِی وَ قوُللَرنِی حَدِّیدَگِی مَتاگَه اَیلَنتِیرِیب آلِیشدِی. مَنَه بُو حالَتنِی اوُستِیگَه بَعضِی بِیر مُلّالَر کِیلِیب، چوُرِیلَر بارَه سِیدَه رِوایَتلَرنِی حُجَّت کِیلتِیرگَن حالدَه، تَشقِی وَ اِیچکِی دُشمَنلَرنِینگ مَنَه بُو اِیشلَرِیگَه شَرعِی لِباس  هَم کِییدِیرِیب قوُیِیشدی.

شُو یِیردَه توُرلِی – هِیل لَهولَرنِی تِیکشِیرِیب چِیققَچ مَنفِی وَ اوُرِینسِیز بوُلگَن لَهولَرنِی نَوِی هَم بارلِیگِینِی کوُرَه مِیز، اوُلَر شَرِیعَت رُحصَت بِیرگَن لَهولَردَن آچِیق وَ آشکار فَرقلَرگَه اِیگَه. لَهونِی مَنفِی شَکللَرِی قوُیِیدَگِیلَردَن عِبارَت: اِنساننِی مُهِم وَ قَدر- قِیمَتلِی نَرسَه لَردَن غافِل قِیلَه دِیگَن، چَلغِیتَه دِیگَن  وَ مَنَه بُو مُهِم وَ قَدر- قِیمَتلِی اِیشلَرنِی قِیلِیشدَن توُسِیب قوُیَه دِیگَن وَ شَخصنِی اوُزِی بِیلَن بَند وَ مَشغوُل قِیلِیب قوُیَه دِیگَن لَذَّت کِیلتِیرُوچِی ،یاقِیملِی وَ کوُنگِیل آچَر نَرسَه لَر.

مال- دَولَت وَ عَیال، بالَه لَر کَبِی. اَگَر اَنَه بوُلَردَن صَحِیح یوُللَردَه فایدَه لَه نِیلسَه وَ تَربِیَه قِیلِینسَه، نِعمَت وَ مُکافاتنِی سَبَبلَرِیدَن بوُلَه دِی- حَتَّی اوُلِیمدَن سُونگ هَم – اَمّا اَگَر توُسِیب قالوُچِی بِیر عامِلگَه اَیلَه نَه دِیگَن بوُلسَه : اوُندَه دُشمَن بوُلِیب قالَه دِی.       یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِکُمْ وَأَوْلَادِکُمْ عَدُوّاً لَّکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ‏(تغابن/14) اِی مُؤمِنلَر، اَلبَتَّه جُفتلَرِینگِیز وَ بالَه لَرِینگِیزدَن سِیزلَر اوُچُون دُشمَن بوُلگَنلَرِی هَم باردِیر. بَس، اوُلَردَن اِیختِیاط بوُلِینگلَر! اَگَر سِیزلَر اوُلَرنِی عَوف اِیتسَنگِیزلَر، کِیچِیرِیب یوُبارسَنگلَر وَ مَغفِرَت قِیلسَنگلَر، اوُ حالدَه اَلبَتَّه اَلله مَغفِرَتلِی، مِهرِباندِیر.

مَنَه بوُندَی  اوُرِیندَه باشقَه اِیشلَر کَبِی مال وَ دَولَت هَم اِمتِحان قِیلِینَه دِیگَن واسِیطَه بوُلِیب قالَه دِی:  إِنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلَادُکُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ ‏(تغابن/15)‏  سِیزلَرنِینگ مال – موُلکلَرِینگِیز وَ بالَه – چَقَه لَرِینگِیز فَقَط بِیر فِتنَه – اِمتِحاندِیر، حالاص. اوُلوُغ اَجر- مُکافات اِیسَه یالغِیز اَلله نِینگ حوُضوُرِیدَه دِیر. ‏ وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلاَدُکُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ‏(انفال/28) بِیلِینگِیزکِی، اَلبَتَّه مال- دُنیالَرِینگِیز وَ بالَه – چَقَنگِیز فَقَط بِیر فِتنَه – آلداودِیر، حالاص. یالغِیز اَلله نِینگ حوُضوُرِیدَه گِینَه ( یَعنِی اوُنِینگ اَمرُو فَرمانِیگَه اِطاعَت اِیتِیشدَه گِینَه) اوُلوُغ اَجر- ثَواب باردِیر.

مَنَه بُو حالَتدَه، شوُنِی اَیتسَه بوُلَه دِیکِی، بُو دُنیادَگِی هَمَّه نَرسَه لَهو وَ لَعَب ( کوُنگِیل آچَر نَرسَه لَر وَ اوُیِینلَر) حِسابلَه نَه دِی، اَمّا بُو بِیزلَرنِینگ بوُ دُنیادَگِی بَرچَه فَعالِیَتلَرِیمِیز حَرام دِیگَن مَعنادَه اِیمَس:

• وَمَا هَٰذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ ۚ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ ۚ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ  (عنکبوت/64)  بُو حَیات دُنیا فَقَط ( بِیر نَفَسلِیک) اوُیِین- کوُلگوُدِیر. اَگَر اوُلَر بِیلسَه لَر آخِیرَت دِیارِیگِینَه (مَنگوُ) حَیات (دِیارِیدوُر).   
• اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ (حدید/20) بِیلِینگلَرکِی، بُو حَیات دُنیا فَقَط ( بِیر نَفَسلِیک) اوُیِین – کوُلگوُ، زِیب – زِینَت، اوُرتَه لَرِینگِیزدَگِی مَقتَه نِیش وَ مال- دُنیا هَمدَه فَرزَندلَرنِی  کوُپَیتِیرِیشدِیر حالاص.
• وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَلَهْوٌ ۖ وَلَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (انعام/32)بُو حَیات دُنیا فَقَط ( بِیر نَفَسلِیک) اوُیِین- کوُلگوُدِیر، حالاص. اَلبَتَّه اَلله دَن قوُرقَه دِیگَن کِیشِیلَر اوُچُون آخِیرَت دِیارِی یَحشِیراقدِیر. عَقل یوُرگِیزمَیسِیزلَرمِی؟!

بُو یِیردَه دُنیا وَ اوُندَگِی هَمَّه نَرسَه لَر قِیامَتگَه نِسبَتاً لَهو بوُلَه دِی، چوُنکِی اوُ اَرزِیمَس، قِیمَتسِیز مَرتَبَه دوُر، اَمّا اوُ اَرزِیمَس بوُلِیشِیگَه قَرَمَسدَن اَنَه اوُشَه قَدر- قِیمَتلِی نَرسَه نِی قوُلگَه کِیرِیتِیش اوُچُون بِیر سَبَب حِسابلَه نَه دِی. اوُ اَنَه اوُشَه واسِیطَه نِی حُکمِیدَه بوُلَر اِیکَن، فایدَه لِی سَنَلَه دِی، لِیکِن اَنَه اوُشَه واسِیطَه گَه قَتتِیق کوُنگِیل قوُیِیلسَه وَ مِقدارِیدَن کوُپراق اوُنگَه اِعتِبار بِیرِیلَه دِیگَن بوُلسَه وَ شَخص اوُنگَه اوُرگَه نِیب قالسَه، بُو پَیتدَه اوُ ضَرَرلِی سَنَلَه دِی.

دُنیانِی اوُزِیدَه شوُندَی اِیشلَر بارکِی، اوُلَر مُهِم واجِبنِی وَ اَفضَل،بوُیوُک مَقصَدنِی حِذمَتِینِی قِیلَه دِی وَ اوُلَرگَه لَهونِی حُکمِی بِیرِیلَه دِی،اَگَر مَنَه بُو اَسبابلَرگَه وَ نَرسَه لَرگَه اَلاهِیدَه اَهَمِیَت بِیرِیب عادَتلَه نِیب قالِینسَه، مَقصَد یوُقالِیب قالَه دِی، مَنَه بُو حالَتدَه اَنَه بُو نَرسَه لَر هَم ضَرَرلِی بوُلِیب قالَه دِی، بُو کِیچِیک جَماعَتدَن وُجُودگَه کِیلگَن کِیچِیک اوُمَّتنِی تَشکِیل تاپِیشِی سَبَبلِی قِیلِینَه دِیگَن شادلِیککَه راضِی بوُلِیشگَه وَ اوُنگَه باغلَه نِیب قالِیشگَه وَ اوُنِی کِیتِیدَن کَتتَه راق جَماعَتلَر شوُراسِینِی تَشکِیل بوُلِیشِیگَه،هَمدَه کَتتَه راق شادلِیککَه توُسقِینلِیک قِیلِینِیشِیگَه اوُحشَیدِی. یاکِی جَماعَتلَر شوُراسِیگَه راضِی بوُلِیش وَ اوُ سَبَبلِی حوُرسَند بوُلِیش وَ اوُنگَه اوُرگَه نِیب باغلَه نِیب قالِیش وَ اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِیگَه وَ جَماعَتلَرنِی حَل بوُلِیب کِیتِیشِیگَه توُسقِینلِیک قِیلِیشگَه اوُحشَیدِی. اِیندِی اَصلِیدَه مَنَه بوُلَر هَر بِیر مَرحَلَه دَه اَبزار وَ نِعمَت حِسابلَه نَه دِی، لِیکِن بوُلَرنِی نِهایَه سِی مُصِیبَتگَه وَ تَفَرُّق کِیلتِیرُوچِی شادلِیک شِیرکِیگَه یِیتِیب بارگَن پَیتِیدَه،      «مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» شَخص اوُنگَه اوُرگَه نِیب، عادَتلَه نِیب قالَه دِی وَ اوُنگَه کوُنگِیل قوُیَه دِی، اَنَه اوُشَه وَقتدَه مَقصَدنِی یوُقاتِیب قوُیَه دِی وَ بُو اَبزار مَنفِی لَهوگَه اَیلَه نَه دِی، اَمّا اَگَر بُو نَرسَه لَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُن بِیلَن باشقَه رِیلسَه وَ مُدِیرِیَت قِیلِیب هِدایَت قِیلِینسَه، اَنَه بُو اِیشلَر اوُلَردَن فایدَه لَنسَه بوُلَه دِیگَن طایِّیب، پاکِیزَه اِیشلَرگَه اَیلَه نَه دِی.

(دوامی بار………)

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(29- قسمت)

علاوه بر این به زنان آزاد به صورت عموم خطاب است که: فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَّعْرُوفاً (احزاب/32) صدا را نرم و نازک نکنید که بیمار دلان چشم طمع به شما بدوزند. و بلکه به صورت شایسته و برازنده سخن بگوئید . 

اما مرد می تواند به راحتی به زن جاریه و کنیز نگاه کند، صدای هوس انگیز اورا باالفاظ ناز و کرشمه بشنود، و اگر یک کنیز خواند و کسی در آن طمع کرد می تواند بخردش یا هدیه بگیردش و صاحبش بشود، اما دختران و زنان آزاده مسلمان چه طور؟

این تفاوتها را متأسفانه عده ای از اهل قبله متوجه نمی شوند و حکم کنیز را با زنان آزاد یکی می گیرند، و هر آنچه در آیات و احادیث و سیره ی صحابه و تابعین در مورد کنیزها و جاریه ها آمده است را بر تمام زنهای آزاد مسلمین هم تعمیم می دهند، زنهای آزاد مسلمانی که شریعت به آنها اجازه نداده است اذان بدهند حتی اگر همه ی مردم در خواب بمانند و به نمازشان نرسند و نمازشان قضاء بشود، زن مسلمانی که شریعت به او اجازه نمی دهد خطای امام مسجد را در نمازش از طریق صدا تذکر بدهد و باید دستهایش را بهم بزند و…. خوب، حالا چه طوری این زن مسلمان آزاد می تواند جلو آنهمه مرد سالم و مریض بیاید و آواز بخواند؟ شما در کجای سیره ی رسول الله صلی الله علیه وسلم و در کجای تاریخ خلفای راشدین دیده اید و یا حتی در کجای تاریخ اسلام دیده اید که یک زن مسلمان آزاده بیاید و برای مردهای نامحرم ترانه بخواند؟ هیچ جا وجود ندارد الا در این چند دهه ی گذشته که کفار سکولار جهانی و مرتدین و منافقین و سکولار زده ها آمدند و زن آزاده ی مسلمان را با شعارهای دروغین و فریبنده ی آزادی های شخصی و غیره در جایگاه برده ها و کنیزها قرار دادند، و زن مسلمان آزاد را تبدیل به کالائی کردند در حد برده ها و کنیزها. و آنوقت عده ای از ملاهاهم آمدند و با استناد به روایتهائی که در مورد کنیزهاست به کار این دشمنان خارجی و داخلی لباس شرعی پوشاندند.

تا اینجا با بررسی انواع لهوها متوجه می شویم که نوعی لهو وجود دارد که منفی است و نابجاست که با لهوی که شرع به او اجازه داده اختلافت واضح و آشکاری دارد . شکل منفی لهو می شود: هر چیز لذت آور و سرگرم کننده ای که انسان را از آنچه مهم است و ارزش دارد غافل کند و جلویش از انجام این چیز مهم و با ارزش بگیرد و شخص را به خودش مشغول کند..

مثل مال و زن و فرزند . اگر در مسیر صحیح ازاینها استفاده بشود و تربیت بشوند یک نعمت و اسباب پاداش – حتی بعد از مرگ- می شوند، اما اگر تبدیل بشوند به یک عامل بازدارنده : می شوند دشمن :یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِکُمْ وَأَوْلَادِکُمْ عَدُوّاً لَّکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ‏(تغابن/14) ‏ای مؤمنان ! قطعاً بعضی از همسران و فرزندانتان دشمنان شما هستند .  (شما را از راه خدا باز می‌دارند) پس از ایشان خویشتن را بر حذر دارید و هوشیار باشید. اگر عفو کنید و چشم پوشی نمائید و ببخشید ( خدا هم شما را مشمول عفو می کند چون بسیاری از ممانعتهای زن و فرزند از روی جهالت است نه از روی نیت سوء و بد) چرا که خداوند بخشاینده مهربان است .‏

اینجاست که مثل تمام امور دیگر مال و دارائی می شود وسیله ی آزمایش:إِنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلَادُکُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ ‏(تغابن/15)‏ قطعاً اموالتان و اولادتان، فتنه و وسیله آزمایش شمایند، و اجر و پاداش بزرگی در پیشگاه خدا است .‏ وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلاَدُکُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ‏(انفال/28) بدانید که اموال و اولاد شما وسیله آزمایش هستند و بدانید که پاداش بزرگ نزد خدا است .‏

در این صورت باید گفت که تمام آنچه در دنیاست لهو و لعب (سرگرمی و بازی) به شمار می رود اما این به معنی حرام بودن کل فعالیتهای ما در دنیا نیست:

• وَمَا هَٰذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ ۚ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ ۚ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ  (عنکبوت/64) زندگی این دنیا جز لهو و لعب نیست، و زندگی سرای آخرت زندگی است، اگر فهم و شعور داشته باشند . 
• اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ (حدید/20) بدانید که زندگی دنیا تنها بازی، سرگرمی است.
• وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَلَهْوٌ ۖ وَلَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (انعام/32) زندگی دنیا بازی و سرگرمی بیش نیست، و سرای آخرت برای پرهیزگاران بهتر است . آیا نمی‌فهمید.‏

در اینجا دنیا و هر آنچه در آن است به نسبت قیامت می شود لهو، چون مرتبه ای ناچیز و بی ارزشی است، اما در عین بی ارزشی اسبابی است برای بدست آوردن همان چیز با ارزش . تا زمانی که حکم این وسیله را دارد مفیداست، اما زمانی که به آن دلبستگی به وجود می آید و بیش از اندازه به آن توجه می شود و شخص به  آن عادت می کند  آنوقت است که مضر می شود .

در خود دنیا هم اموری هستند که در خدمت یک واجب مهم وهدف برتر و بالاتر هستند و حکم لهو را دارند، و اگر به این اسباب و وسایل اهمیت داده بشود و به آن عادت بشود و هدف گم بشود آنوقت است که اینان هم مضر می شوند، مثل راضی شدن به شادی ناشی از تشکیل امت کوچکی که از جماعت کوچکی به وجود آمده و دلبسته شدن به آن و ممانعت از تشکیل شورای جماعتها و شادی بزرگتر، یا راضی شدن و شادی به خاطر شورای جماعتها و عادت کردن به آن و دلبسته شدن به آن و ممانعت از تشکیل حکومت اسلامی و حل شدن جماعتها. حالا اینان در هر مرحله ای یک ابزار و نعمتی هستند اما زمانی که به مصیبت و شرک شادی آور تفرق «مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» منتهی می شوند و شخص به آنها عادت می کند و دلبسته یشان می شود آنوقت هدف گم می شود و این ابزارها تبدیل می شوند به لهو منفی، اما اگرباقانون شریعت الله مدیریت و کنترل و هدایت شوند تبدیل می شوند به امور طیب و پاکیزه ای که باید از آنها استفاده شود.

(ادامه دارد………)

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(28- қисм)

Албатта мана бу ривоят бошқача шева билан уммул мўъминин Оиша розиаллоху анходан ривоят қилинган: бир куни пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам мени хонамга кириб келдилар, бу вақтда иккита чўри мени олдимда буос жангини эслатувчи охангни айтаётган эди. У киши бизларга орқа ўгириб дам олиш учун ётдилар. Худди шу пайтда отам (Абу Бакр розиаллоху анху) хонага кирдилар ва нима учун росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хузурларида шайтонни найини чаляпсизлар,деб маломат қилдилар? Пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам у кишига қараб мархамат қилдилар: уларни ўз холига қўй, мен эса кўзим билан ишора қилиб чўриларни ташқарига чиқариб юбордим. Бошқа бир ривоятда у киши мархамат қилган эдилар: Абу Бакр уларни ўз холига қўй, хозир ийд ва  байрам вақти, бошқа бир ривоятда келтирилишича: булар даф чалаётган чўрилар холос.

Мана бу ошкор ривоят, агарчи номахрам бўлган тақдирда хам чўриларга овоз айтишни жоизлигига рухсат беради, диққат билан эътибор беринглар озод  аёллар эмас ,балки чўрилар. Бу ердаги сабаб хам ийд бўлган эди.

Шу ерда чўриларни овоз айтишлари бўйича, иккита асосий нуқтани зикр қилиб ўтиш лозим бўлади:

   – Биринчидан: бизлар уммул мўъминин Оиша онамизга оханг, тарона айтган чўриларни ёшини билмаймиз. Яъни буни хеч ким билмайди ва бирор бир жойда зикр қилинмаган.

– Иккинчидан: барча ривоятлар озод аёлларни эмас,балки чўриларни овоз айтиши хақида келтирилган. Аёл киши мусулмонларнинг энг юқори шиори бўлмиш азонни айтишга ёки масжидда намоз пайтида имомни хатосини овоз билан тўғрилашга рухсати бўлмагандан сўнг,у қандай қилиб малаъйи омда оханг айта олади, бўлиб хам уларга овозларининг  даражаси  хақида хам огохлантириш берилган:

  فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَّعْرُوفاً ‏(احزاب/32)

Бас, сизлар ( парда ортидан бирон номахрам эркакка жавоб қилган пайтларингизда) майин- назокатли сўз қилмангларки, у холда кўнглида мараз- нифоқ бўлган кимса тамаъ қилиб қолур. Яхши – тўғри сўзни сўзланглар! 

Аммо бу ерда чўриларга истисноъ қоил бўлинган нуқталар мавжуд; улар хам  жиноят қилган пайтларида ижро қилинадиган хадлар бўйича хам озод аёллардан фарқ қилишади, ва улар хижобларида хам ва овозда хам  ва бошқа нарсаларда хам  фарқ қилишади, мана булар чўриларга хос бўлган ахкомларлардур. Овоз айтишлик хам озод аёлларники эмас, балки чўриларга хос нарса. Мана бу хам майда нуқталардан бири бўлиб, жуда кўп биродарларимиз унга эътибор беришмайди ва жуда осон хато қилиб қўйишади.

Чўри  ё жория ё қул қуръонда “мулку ямин” номи билан келган бўлиб, улар эгаларини қўл остида бўлишади, мана бу қулчилик тузумини ислом вужудга келтирган эмас, балки бу тузум олдиндан мавжуд бўлган бир система эди, ислом уни даражама- даража қуритиш учун ахкомларни содир қилган,чунки асл бани одамни озод бўлишига бино қилинган ва қулчилик аслий эмас балки жонибий нарса, дорул исломда сокин бўлган озод шахсни хатто ўзини ихтиёри билан хам қул қилиб бўлмайди, чунки ислом мана бу инсонларни устида қулчиликни бошланишини қабул қилмайди. Хатто ташландиқ гўдакни агар ота-онаси мушаххас бўлмаса хам ва уни қул бўлиш эхтимоли бўлса хам, бу бола барибир озод инсонларни жумласидан хисобланади.

  Бугунги кунга келиб ўша суннатий шаклдаги қулчилик тузуми тугатилган, лекин бошқа турли-хил шаклларда мавжуд, аммо бу аллохни шариат қонунида  мана булар борасидаги  ахкомлар бекор қилинган деган маънода эмас, балки агар яна қайтадан ана бу тузумни асбоблари мухайё бўладиган бўлса, ўша ахкомлар қайтадан ижро қилинади. Бу ерда уни асбоблари жанг, хадя қилиш ва сотиб олиш ва бошқалар бўлиб, жамиятни рахбарияти қул ва чўри  қилиб олинишини маслахат деб билган бўлади.

Аллох таоло  чўрилар ва жориялар хақида мархамат қилади:

   إِلَّا عَلَی أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ(مومنون/6 و المعرج/30)

Магар ўз жуфту халолларидан ва қўлларидаги чўрилардангина (сақланмайдилар). Бас, улар маломат қилинмаслар.

Мана бу чўриларни ўзларига хос ахкомлари бўлиб, бу хукмлар бошқа мусулмон ва озод аёлларни хукмидан асосий фарқларга эга бўлган,масалан:

1 – Ана бу чўрилар никохсиз,гувохларсиз ва махрсиз эгасини ихтиёрига ўтади, у никохдаги аёлни хукмида бўлмайди.

2 – Канизларни,чўриларни  хадя берса бўлади, шунингдек росулуллох саллаллоху алайхи васаллам румни кофир шохи муқовқисдан иккита  чўрини хадя қилиб олган эдилар, у киши улардан бирини Хассон ибни Собитга хадя қилиб берадилар.

3 – Чўри жанг ғаниматлари каби молик шахсни мулки хисобланади.

4 – Мана бу чўри ва жорияларни сони,нечта бўлиши  мухим эмас, бу тўртта аёлга уйланишни  хукми каби  бўлмайди.

5 – Икки, уч ё тўртта хотинни ўртасида риоят қилиниши керак бўлган адолатни чўрилар билан шахсни аслий хотинини ўртасида риоят қилинишига эхтиёж хам бўлмайди:  

   وَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تُقْسِطُواْ فِی الْیَتَامَى فَانکِحُواْ مَا طَابَ لَکُم مِّنَ النِّسَاء مَثْنَى وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُواْ فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ ذَلِکَ أَدْنَى أَلاَّ تَعُولُواْ (نساء/3)

Агар етим қизларга адолат қила олмасликдан қўрқсангиз, сизлар учун никохи халол бўлган аёлларга иккита, учта,тўрттадан уйланаверинглар. Энди  агар (улар орасида) адолат қила олмасликдан қўрқсангиз, бир аёлга ( уйланинг) ёки қўл остингиздаги чўри билан (кифояланинг). Мана шу жабру зулмга ўтиб кетмаслигингизга яқинроқ ишдир.

Энди ана бу чўриларга хос бўлган сифатлардан яна бири шуки, улар овоз айта олишган ва мусулмонлар хам уларга қараб уларни овозларига қулоқ сола олишган. Бўлиб хам номахрам аёл ва эркакларни қарашлари хақида қуйидагича амр қилинган:

  قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْۚ(نور/30)

(Эй Мухаммад),мўъминларга айтинг, кўзларини (номахрам аёлларга тикишдан) тўссинлар ва авратларини (харомдан) сақласинлар!

وَ قُلْ لَلْمؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أبْصَارِهِنَّوَیَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ(نور/31)

Мўъминаларга хам айтинг, кўзларини (номахрам эркакларга тикишдан) тўссинлар ва авратларини (харомдан) сақласинлар!

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(28- قیسم)

اَلبَتَّه مَنَه بُو رِوایَت باشقَه چَه شِیوَه بِیلَن اُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنهادَن رِوایَت قِیلِینگَن: بِیر کوُنِی پَیغَمبَر صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم مِینِی خانَمگَه کِیرِیب کِیلدِیلَر، بُو وَقتدَه اِیککِیتَه چوُرِی مِینِی آلدِیمدَه بُعاث جَنگِینِی اِیسلَه توُچِی آهَنگنِی اَیتَه یاتگَن اِیدِی. اوُ کِیشِی بِیزلَرگَه آرقَه اوُگِیرِیب دَم آلِیش اوُچُون یاتدِیلَر. حوُددِی شوُ پَیتدَه آتَم ( اَبُو بَکر رَضِیَ الله عَنهُ) خانَه گَه کِیردِیلَر وَ نِیمَه اوُچُون رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی حوُضوُرلَرِیدَه شَیطاننِی نَه یِینِی چَلیَپسِیزلَر، دِیب مَلامَت قِیلدِیلَر؟ پَیغَمبَر صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم اوُ کِیشِیگَه قَرَب مَرحَمَت قِیلدِیلَر: اوُلَرنِی اوُز حالِیگَه قوُی، مِین اِیسَه کوُزِیم بِیلَن اِیشارَه قِیلِیب چوُرِیلَرنِی تَشقَه رِیگَه چِیقَه رِیب یُوباردِیم. باشقَه بِیر رِوایَتدَه اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلگَن اِیدِیلَر: اَبُو بَکر اوُلَرنِی اوُز حالِیگَه قوُی، حاضِر عِید وَ بَیرَم وَقتِی، باشقَه بِیر رِوایَتدَه کِیلتِیرِیلِیشِیچَه: بوُلَر دَفع چَلَیاتگَن چوُرِیلَر حالاص.

مَنَه بُو آشکار رِوایَت، اَگَرچِی نامَحرَم بوُلگَن تَقدِیردَه هَم چوُرِیلَرگَه آواز اَیتِیشنِی جائِزلِیگِیگَه رُحصَت بِیرَه دِی، دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِینگلَر آزاد عَیاللَر اِیمَس،بَلکِی چوُرِیلَر. بُو یِیردَگِی سَبَب هَم عِید بوُلگَن اِیدِی.

 شُو یِیردَه چُورِیلَرنِی آواز اَیتِیشِی بوُیِیچَه،اِیککِیتَه اَساسِی نوُقطَه نِی ذِکر قِیلِیب اوُتِیش لازِم بوُلَه دِی:

– بِیرِینچِیدَن: بِیزلَر اُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه آنَه مِیزگَه آهَنگ،تَرانَه اَیتگَن چوُرِیلَرنِی یاشِینِی بِیلمَیمِیز. یَعنِی بوُنِی هِیچ کِیم بِیلمَیدِی وَ بِیرار بِیر جایدَه ذِکر قِیلِینمَه گَن.

– اِیککِینچِیدَن : بَرچَه رِوایَتلَر آزاد عَیاللَرنِی اِیمَس، بَلکِی چوُرِیلَرنِی آواز اَیتِیشِی حَقِیدَه کِیلتِیرِیلگَن. عَیال کِیشِی مُسُلمانلَرنِینگ اِینگ یوُقارِی شِیعارِی بوُلمِیش اَذاننِی اَیتِیشگَه یاکِی مَسجِددَه نَماز پَیتِیدَه اِمامنِی خَطاسِینِی آواز بِیلَن توُغرِیلَشگَه رُحصَتِی بوُلمَه گَندَن سُونگ، اوُ قَندَی قِیلِیب مَلَه یِی عامدَه آهَنگ اَیتَه آلَه دِی، بوُلِیب هَم اوُلَرگَه آوازلَرِینِی دَرَجَه سِی حَقِیدَه آگاهلَنتِیرِیش بِیرِیلگَن:     فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَّعْرُوفاً ‏(احزاب/32)  بَس، سِیزلَر (پَردَه آرتِیدَن بِیران نامَحرَم اِیرکَککَه جَواب قِیلگَن پَیتلَرِینگِیزدَه) مَه یِین- نَزاکَتلِی سوُز قِیلمَنگلَرکِی، اوُ حالدَه کوُنگلِیدَه مَرَض- نِفاق بوُلگَن کِیمسَه طَعمَه قِیلِیب قالوُر. یَحشِی- توُغرِی سوُزنِی سوُزلَنگلَر!

اَمّا بُو یِیردَه چوُرِیلَرگَه اِستِثنا قائِل بوُلِینگَن نوُقطَه لَر مَوجُود؛ اوُلَر هَم جِنایَت قِیلگَن پَیتلَرِیدَه اِجرا قِیلِینَه دِیگَن حَدلَر بوُیِیچَه هَم آزاد عَیللَردَن فَرق قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر حِجابلَرِیدَه  هَم وَ  آوازدَه هَم وَ باشقَه نَرسَه لَردَه هَم فَرق قِیلِیشَه دِی، مَنَه بوُلَر چوُرِیلَرگَه خاص بوُلگَن اَحکاملَردوُر. آواز اَیتِیشلِیک هَم آزاد عَیللَرنِیکِی اِیمَس، بَلکِی چوُرِیلَرگَه خاص نَرسَه. مَنَه بُو هَم مَیدَه نوُقطَه لَردَن بِیرِی بوُلِیب، جوُدَه کوُپ بِرادَرلَرِیمِیز اوُنگَه اِعتِبار بِیرِیشمَیدِی وَ جُودَه آسان خَطا قِیلِیب قوُیِیشَه دِی.

چُورِی یا جارِیَه یا قوُل قُرآندَه “مُلکُ الیَمِین” نامِی بِیلَن کِیلگَن بوُلِیب، اوُلَر اِیگَه لَرِینِی قوُل آستِیدَه بوُلِیشَه دِی، مَنَه بوُ قوُلچِیلِیک توُزُومِینِی اِسلام وُجُودگَه کِیلتِیرگَن اِیمَس، بَلکِی بوُ توُزُوم آلدِیندَن مَوجُود بوُلگَن بِیر سِیستِیمَه اِیدِی، اِسلام اوُنِی دَرَجَه مَه – دَرَجَه قوُرِیتِیش اوُچُون اَحکاملَرنِی صادِر قِیلگَن، چوُنکِی اَصل بَنِی آدَمنِی آزاد بُولِیشِیگَه بِینا قِیلِینگَن وَ قوُلچِیلِیک اَصلِی اِیمَس، بَلکِی جانِیبِی نَرسَه، دارُ الاِسلامدَه ساکِن بوُلگَن آزاد شَخصنِی حَتَّی اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن هَم قوُل قِیلِیب بوُلمَیدِی، چوُنکِی اِسلام مَنَه بُو اِنسانلَرنِی اوُستِیدَه قوُلچِیلِیکنِی باشلَه نِیشِینِی قَبوُل قِیلمَیدِی. حَتَّی تَشلَندِیق گودَکنِی اَگَر آتَه – آنَه سِی  مُشَخَّص بوُلمَسَه هَم وَ اوُنِی قوُل بوُلِیش اِحتِمالِی بوُلسَه هَم، بُو بالَه بَرِیبِیر آزاد اِنسانلَرنِی جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

 بوُگوُنگِی کوُنگَه کِیلِیب اوُشَه سُنَّتِی شَکلدَگِی قوُلچِیلِیک توُزُومِی توُگَه تِیلگَن، لِیکِن باشقَه توُرلِی- هِیل شَکللَردَه مَوجُود،اَمّا بوُ اَلله نِی شَرِیعَت قانوُنِیدَه مَنَه بوُلَر بارَه سِیدَگِی اَحکاملَر بِیکار قِیلِینگَن دِیگَن مَعنادَه اِیمَس، بَلکِی اَگَر یَنَه قَیتَه دَن اَنَه بُو توُزُومنِی اَسبابلَرِی مُهَیّا بوُلَه دِیگَن بوُلسَه، اوُشَه اَحکاملَر قَیتَه دَن اِجرا قِیلِینَه دِی. بُو یِیردَه اوُنِی اَسبابلَرِی جَنگ، هَدیَه قِیلِیش وَ ساتِیب آلِیش وَ باشقَه لَر بوُلِیب، جَمِیعیَتنِی رَهبَرِیَتِی قوُل وَ چُورِی قِیلِیب آلِینِیشِینِی مَصلَحَت دِیب بِیلگَن بوُلَه دِی.

اَلله تَعالَی چوُرِیلَر وَ جارِیَه لَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِی:     إِلَّا عَلَی أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ(مومنون/6 و المعرج/30) مَگَر اوُز جُفتُو حَلاللَرِیدَن وَ قوُللَرِیدَگِی چوُرِیلَردَن گِینَه (سَقلَنمَیدِیلَر). بَس، اوُلَر مَلامَت قِیلِینمَسلَر.

مَنَه بُو چوُرِیلَرنِی اوُزلَرِیگَه خاص اَحکاملَرِی بوُلِیب، بُو حُکملَر باشقَه مُسُلمان وَ آزاد عَیاللَرنِی حُکمِیدَن اَساسِی فَرقلَرگَه اِیگَه بوُلگَن، مَثَلاً:

1. اَنَه بُو چُورِیلَر نِکاهسِیز،گوُواهلَرسِیز وَ مَهرسِیز اِیگَه سِینِی اِیختِیارِیگَه اوُتَه دِی، اوُ نِکاهدَگِی عَیالنِی حُکمِیدَه بوُلمَیدِی.
2. کَنِیزلَرنِی،چوُرِیلَرنِی هَدیَه بِیرسَه بوُلَه دِی، شوُنِینگدِیک رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم رُومنِی کافِر شاهِی مُقاوقِیسدَن اِیککِیتَه چوُرِی هَدیَه قِیلِیب آلگَن اِیدِیلَر، اوُ کِیشِی اوُلَردَن بِیرِینِی حَسّان اِبنِ ثابِتگَه هَدیَه قِیلِیب بِیرَه دِیلَر.
3. چُورِی جَنگ غَنِیمَتِی کَبِی مالِک شَخصنِی موُلکِی حِسابلَه نَه دِی.
4. مَنَه بُو چوُرِی وَ جارِیَه لَرنِی سانِی، نِیچتَه بوُلِیشِی مُهِم اِیمَس، اوُ توُرتتَه عَیالگَه اوُیلَه نِیشنِی حُکمِی کَبِی بوُلمَیدِی.
5. اِیککِی،اوُچ یا توُرتتَه حاطِیننِی اوُرتَه سِیدَه رِعایَت قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگَن عَدالَتنِی چوُرِیلَر بِیلَن شَخصنِی اَصلِی حاطِینِی اوُرتَه سِیدَه رِعایَت قِیلِینِیشِیگَه اِیختِیاج هَم بوُلمَیدِی:       وَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تُقْسِطُواْ فِی الْیَتَامَى فَانکِحُواْ مَا طَابَ لَکُم مِّنَ النِّسَاء مَثْنَى وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُواْ فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ ذَلِکَ أَدْنَى أَلاَّ تَعُولُواْ (نساء/3) اَگَر یِیتِیم قِیزلَرگَه عَدالَت قِیلَه آلمَسلِیکدَن قوُرقسَنگِیز، سِیزلَر اوُچُون نِکاهِی حَلال بوُلگَن عَیاللَرگَه اِیککِیتَه، اوُچتَه، توُرتتَه دَن اوُیلَه نَه وِیرِینگلَر. اِیندِی اَگَر ( اوُلَر آرَه سِیدَه) عَدالَت قِیلَه آلمَسلِیکدَن قوُرقسَنگِیز، بِیر عَیالگَه( اوُیلَه نِینگ) یاکِی قوُل آستِینگِیزدَگِی چوُرِی بِیلَن (کِفایَه لَه نِینگ). مَنَه شوُ جَبرُو ظُلمگَه اوُتِیب کِیتمَسلِیگِینگِیزگَه یَقِینراق اِیشدِیر.

اِیندِی اَنَه بُو چوُرِیلَرگَه خاص بوُلگَن صِیفَتلَردَن یَنَه بِیرِی شوُکِی، اوُلَر آواز اَیتَه آلِیشگَن  وَ مُسُلمانلَر هَم اوُلَرگَه قَرَب اوُلَرنِی آوازلَرِیگَه قوُلاق سالَه آلِیشگَن. بوُلِیب هَم نامَحرَم عَیال وَ اِیرکَکلَرنِی قَرَشلَرِی حَقِیدَه قوُیِیدَگِیچَه اَمر قِیلِینگَن:     قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْۚ(نور/30) (اِی مُحَمَّد)، مُؤمِنلَرگَه اَیتِینگ، کوُزلَرِینِی (نامَحرَم عَیاللَرگَه تِیکِیشدَن ) توُسسِینلَر وَ عَورَتلَرِینِی سَقلَه سِینلَر!  وَ قُلْ لَلْمؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أبْصَارِهِنَّوَیَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ(نور/31) مُؤمِینَه لَرگَه هَم اَیتِینگ، کوُزلَرِینِی (نامَحرَم اِیرکَکلَرگَه تِیکِیشدَن ) توُسسِینلَر وَ عَورَتلَرِینِی (حَرامدَن) سَقلَه سِینلَر!

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

28- قسمت)

البته این روایت به شیوه های دیگری هم  از ام المومنین عائشه رضي الله عنه روايت شده است که : روزي پيامبر صلي الله عليه وسلم وارد اتاق من شد دو کنيز نزد من ترانه يادآوري جنگ بُعاث را مي‌خواندند. ايشان به ما پشت کرده و براي استراحت دراز کشيدند. در همان وقت پدرم (ابوبکر رضي الله عنه) وارد خانه شد و شروع کرد به سرزنش من که چرا نزد پيامبر صلي الله عليه وسلم نَي شيطان را به صدا در آورده‌ايد؟ پيامبر صلي الله عليه وسلم به او رو کرده و فرموده: ولشان کن، من هم با اشاره‌ي چشم کنيزان را روانه‌ي بيرون کردم. و در روايت ديگري فرمود: ابوبکر ولشان کن هنگام جشن است و در روايت‌هاي ديگر هم آمده است که: کنيزکاني هستند که دفّ مي‌نوازند.

روایت آشکارا جواز این کار را به کنیزها داده است که با وجود یک نامحرم آواز بخوانند، دقت کنید به کنیزها نه زنان آزاد. در اینجا علت عید بوده است.

 در اینجا لازم است دو نکته ی اساسی را در مورد آواز خواندن کنیزها بیان کنیم :

• یکی اینکه: ما سن کنیزانی که برای  ام المومنین عایشه ترانه می خواندند را نمی دانیم . یعنی کسی نمی داند و جایی ذکر نشده است .
• دوم اینکه: تمام روایتها در مورد آواز خواندن کنیزهاست نه در مورد زنان آزاده . طبیعی است زمانی که یک زن نمی تواند اذان بدهد که بالاترین شعار مسلمین است یا نمی تواند با صدا خطای امام مسجد در هنگام نماز را راست کند چه جوری می تواند در ملاء عام ترانه بخواند در حالی که حتی در مورد تُن صدا تذکراتی به آنها داده می شود که : فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَّعْرُوفاً ‏(احزاب/32)صدا را نرم و نازک نکنید که بیمار دلان چشم طمع به شما بدوزند . و بلکه به صورت شایسته و برازنده سخن بگوئید. 

اما در اینجا استثنائاتی برای کنیزها وجود دارد؛ هم در حدی که در هنگام جرم باید برایشان اجراء بشود با زنهای آزاده فرق دارند، هم در حجابشان و هم در صدا و غیره، اینها احکام مختص به کنیزاست. آواز خوانی هم مخصوص آن هااست نه مال آزاده ها. این همان نکته ی ریزی است که عده ای از برادران ما به آن توجه نمی کنند و به همین سادگی به اشتباه می افتند.

کنیز یا جاریه یا برده در قرآن تحت عنوان «ملک یمین» آمده است که در تملک صاحبانشان هستند، این نظام برده داری را اسلام به وجود نیاورده است بلکه سیستمی بوده که وجود داشته است و اسلام برای خشکاندن تدریجی آن احکامی را صادر کرده است، چون اصل بر آزادی بنی آدم است و برده گیری عارضی است و نمی شود شخص آزادِ ساکن در دارالاسلام را حتی به میل خودش برده کرد چون اسلام آغاز شدن بردگی در مورد این انسانها را نمی پذیرد. حتی کودک سر راهی اگر والدینش مشخص نباشد و احتمال فرزند برده بودنش هم برود باز جزء انسانهای آزاد محسوب می شود.

 امروزه دیگر این نظام برده داری به آن شکل سنتی اش تمام شده است هر چند در اشکال مختلف دیگری وجود دارد، اما این به معنی لغو این احکام در قانون شریعت الله نیست بلکه اگر دوباره اسباب این نظام فراهم بشود دوباره این احکام اجرا می شوند . اسبابی مثل جنگها و هدیه و خرید وغیره که رهبریت جامعه مصلحت را در گرفتن برده و کنیز دانسته باشد.

الله تعالی در مورد کنیزان و جاریه ها می فرماید: إِلَّا عَلَی أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ(مومنون/6 و المعرج/30)  « مگر در مورد همسرانشان یا کنیزانی که به دست آورده‏اند که در این صورت بر آنان نکوهشی نیست.»

این کنیزها احکام خاص خودشان را داشتند که با سایر زنهای مسلمان و آزاده تفاوتهای اساسی داشتند مثل:

1. این کنیزها بدون عقد ازدواج، بدون وجود شاهد و بدون وجود مهریه در اختیار صاحب خود قرار می گیرند و حکم همسر را ندارند .
2. کنیزها هدیه داده می شوند همچنانکه رسول الله صلی الله علیه وسلم دو کنیز از مقوقس شاه کافر روم هدیه گرفت و یکی از آنها را به حسان بن ثابت هدیه داد .
3. کنیز مثل غنایم جنگی املاک شخص مالک محسوب می شدند
4. تعداد این کنیزها و جاریه ها مهم نیست چند تا باشد و تابع 4 زن نیست .
5. عدالتی که باید در میان 2 یا 3 یا 4 همسر رعایت کرد نیازی به رعایتش در مورد کنیزها و همسراصلی  شخص نیست :

وَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تُقْسِطُواْ فِی الْیَتَامَى فَانکِحُواْ مَا طَابَ لَکُم مِّنَ النِّسَاء مَثْنَى وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُواْ فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ ذَلِکَ أَدْنَى أَلاَّ تَعُولُواْ (نساء/3) و اگر ترسیدید که درباره یتیمان نتوانید دادگری کنید با زنان دیگری که برای شما حلالند و دوست دارید، با دو یا سه یا چهار تا ازدواج کنید. اگر هم می‌ترسید که نتوانید میان زنان دادگری را مراعات دارید، به یک زن اکتفاء کنید یا با کنیزان خود ازدواج نمائید. این سبب می‌شود که کمتر دچار کجروی و ستم شوید.

حالا یکی دیگر از مختصات این کنیزها هم این بوده است که می توانستند خواننده بشوند، و مسلمین هم می توانستند آنها را نگاه کنند و به آنها گوش بدهند . در حالی که در مورد نگاه کردن مردها و زنهای نامحرم به هم امر شده است: قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْۚ(نور/30)به مردان مؤمن بگو:  (آنان باید که از نگاه به نامحرمان) چشمان خود را فرو گیرند، و عورتهای خویشتن را محافظت کنند… وَ قُلْ لَلْمؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أبْصَارِهِنَّوَیَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ(نور/31)و به زنان مؤمنه بگو: چشمان خود را ( از نامحرمان ) فرو گیرند ( و چشم‌چرانی نکنند) و عورتهای خویشتن را محافظت کنند.

(ادامه دارد…….)

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(7- қисмат)

Албатта дар он замон ғейри аз уламои ин шахр дар хеч жойи ” дорул ислом” хеч фатвойи дода нашуд ва ин танхо фатвойи уламойи ек шахр буд. Ғейри аз он қарнхо баъад, Мухаммад ибни Абдулваххоб ва тамоми уламои нажд ва пейравони онхо фотимийхоро муртад ва сарзамини онхоро дорул харби мисли сарзамини мусайламайи каззоб медонанд . Аммо нигох мекунемки Шофеъийхо ва соири уламои  [1]

моликий ва ханафий ва ғейрих чанин дидгохи надоранд ва каси чун Салохиддин Айюбий рохимахуллох ба хамрохи аммуйиш Ширкух барои ёрийи хукумати шиъа мазхаби фотимийи миср дар баробари куффори насроний ахли китоб ва душманони шумора 3 муслимин равона миср мешаванд ва хатто солхо мақоми визорати ( онхам визорати мухимми чун визорати жанг ва вазири аъзами) ин хукуматро нез ба ухда мегиранд, бидуни онки дар он замон ва хатто пас аз он то кунун мовриди  нақдий хам қарор гирифта бошанд. Оё шумо тасаввур мекунидки ба қовли наждийхо Салохиддин Айюбий рохимахуллох дар дарул харб вазири муртадди чун мусайламайи каззоб шуда бошад?

Пас ин ” дорул ислом” мумкин аст мисли замони имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох тахти хокимияти ” хукумати бадили изтирорийи исломийи” мўътазилихойи бошадки мўътақид ба фисқи чун халқи қуръон буданд ва имоми Ахмад хар касироки мўътақид ба халқи қуръон буд кофар медонист. Яъни аз нигохи имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох хаддиақалиш ин будки ин хокимияти мўътазилихо хокимияти ахли бидъат аст.

Ё ин дорул ислом мумкин аст хокимияти бадили изтирорийи исломий усмонийхойи суфий маслак бошадки тавассути уламойи наждий такфир шуданд ва хатто бар алайхи усомонийхо хам жанги мусаллахона анжом доданд ва ин дар холи будки каси чун шайх Саъид Пирон ( зозакий ё хўромий) рохимахуллох жихати ихёйи ин хокимият қиёми мусаллахона анжом медихад, аммо ба далили хиёнати секуляристхойи муртадди курд ва хамкорийи онхо бо отатурки секуляр нехзатиш шикаст мехурад ва пас аз исорат тавассути секуляристхойи муртадди турк шахид мешавад. Нахсабуху казалика валлоху хасбиях.

Пас ” дорул ислом” дар қолиби хукумати исломий ” ала минхажин нубувват” ва дар қолиби ” хукумати бадили изтирорийи исломий” қарор нест хатман тибқи мазхаб ва назар ва мейл ва фикр ва тафсири шумо бошад ва агар ғейри аз ин буд бояд рад шавад. Хаммайи мо бояд мовқеияти худимонро дар дорул ислом ва дар миёни дунёйи аз куфр ” куфри шишгона” йи ошкор ва куффори пинхони дохилий ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки мустақиман асли ислом ва ” дорул ислом” ва мовжудияти моро хадаф қарор доданд дарк кунем ва лаақал хатто агар мухолифи новъи хокимият  бар ” дорул ислом” хастем амали мо тибқи ин қоидайи шаръий бошадки мегуяд:

  «إذَا تَعَارَضَ مَفْسَدَتَانِ، رُوعِيَ أَعْظَمُهُمَا ضَرَرًا»

Яъни агар ду падидайи фосид руй доданд ба он еки пардохта мешавадки зиён ва зарариш бештар аст.

 Шак надошта бошид зарар ва зиёни дорул куфрики дини моро аз чохор маъни ва мафхуми он ( 1. Қудрати хокимият 2. Қонун ва барнома 3. Итоат ва фармонбурдорий 4. Мужозот ва подош ) тухий ва холий мекунад бисёр бештар аз ихтилофоти фиқхий ва салиқаийи шумо бо соири тафосири исломий дар мухтассоти мазхабийи хамдигар аст. Фақат кофий аст нигохи ба сарзаминхойи мусалмон нишини биндозидки аз Туркистони шарқий то ғарби исломий тахти хокимияти куффори секуляри жахоний ва тоғутхойи секуляр ва муздури махаллий қарор гирифтанд.

 Барои мо возих астки мо дар ислом ахком ва рафторхойиро доремки мисли намоз ва руза ва хаж ва садақа жанбайи шахсий ва гурухий доранд, аммо дар кинори ин ахком дар ислом қавонин ва ахкоми хам вужуд дорандки танхо аз тариқи хукумат ва қудрати хукуматий ба мархалайи ижро дар меоянд ва муслимин доройи хуқуқи хастандки танхо дар сояйи қудрати хукуматий метавонанд ба чанин хуқуқи бирасанд ва агар хукумати исломий набоша ин қавонин ва ахком ба куллий таътил  мешаванд ва ин хуқуқ хам зерипо нахо мешаванд.

Хамчунонки дар ” вазъи мовжуд” иттиходи исломий ба унвони ” мархалайи гузор” и жихати расидан ба вахдати исломий аст, ба хамин тартиби  хукумати бадили изтирорий исломий хам ” мархалайи гузор” жихати расидан ба вазиати матлуби хукумати исломий бар минхажин нубувват аст.

Матлуби мо ” вахдати исломий” ва ” хукумати исломий ала минхажин нубувват” аст аммо ба унвони воқеияти мовжуд дар жахони маъосири муслимин, ва бо дид ва рувикарди воқеъ героёна бояд бигуем: феълан ва дар ” вазъи мовжуд” чанин амри тақрибан ғейри мумкин аст ва ниёз ба тей кардани ек ” мархалайи гузор” дорад.

Ин ” мархалайи гузор” ” иттиходи исломий ” ва ” хукумати бадили изтирорийи исломий ” пули астки моро аз шароити феълий ва марзбандийхойи фирқаий ва жуғрофиёийки дар муодилоти миёни муслимин хокимият пейдо карда аст ва тамоми равобит ва рафторхойи муслимин бар онхо устивор шуда аст ва хатто назми ” дорул ислом” бар пояйи ин марзбандихойи таснуъий шикл гирифта аст, ба ” вахдати исломий” аз коноли шўройи улил амри муслимин ва ижмоъи вохиди онки жамоати вохидиро тўлид мекунад ва ” хукумати исломий бар минхажин нубувват” мерасонад . Биизниллах.

 سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллох ва барокатух.

---

[1] محمد بن عبدالوهاب در مؤلفات شيخ الإسلام محمد بن عبدالوهاب، القسم الخامس، الرسائل الشخصية ص 220