وَاعْتَصِمُوا – برگه 381 – پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد»، دوران گذار به «وحدت» اسلامی

Савол: дорул исломга қарши қиём қилган кишиларни хаммаси хавориж ва хоин бўлиб хиёнатга дучор бўлган хисобланадими? Сиз бир жойда ироқни курдистонидаги мухожир салафийларни ва Абу Мусъаб Зарқовийни эронга хиёнат қилганликда айбладингиз.

Савол: дорул исломга қарши қиём қилган кишиларни хаммаси хавориж ва хоин бўлиб хиёнатга дучор бўлган хисобланадими? Сиз бир жойда ироқни курдистонидаги мухожир салафийларни ва Абу Мусъаб Зарқовийни эронга хиёнат қилганликда айбладингиз.

Дорул исломга ва мўъминларни ақидасига қарши чиқаётганлар билан бир қаторда,хукуматни амири ё масъули ё хатто дорул исломни рахбари тузилган паймонга амал қилмаслиги ва хиёнат қилиши хам мумкин. Бу ерда мана бундай масъулга ё хоин хокимга итоат қилинмайди, уни фармонидан бош тортишлик ё хатто амр ба маъруф ва нахий аз мункар қолибида унга қарши қўзғалон қилиш масъулият ё вазифа сифатида лозим бўлади; росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

مَنْ رَأَى مِنْکُمْ مُنْکَرًا فَلْیُغَیِّرْهُ بِیَدِهِ، فَإِنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَبِقَلْبِهِ، وَذَلِکَ أَضْعَفُ الْإِیمَانِ.^[1]

Сизларни қайси бирингиз мункарга рўбарў келса ва мункарни кўрса, уни қўли билан ўзгартирсин. Агар унга қодир бўлмайдиган бўлса, тили билан қаршилик қилсин, агар унга хам қодир бўлмайдиган бўлса, қалби билан уни инкор қилсин, мана бу иймонни энг заъиф даражасидир. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам энг афзал жиходни қуйидагича таърифлаганлар:

کَلِمَةُ حَقٍّ تُقالُ عِنْدَ ذِی سُلْطَانٍ جَائِرٍ.^[2] یا « كَلِمَةُ حَقًّ عِند سُلْطَانٍ جَائِرٍ»^[3]

Яъни ситамкор хокимни хузурида айтилган хақ сўз,деб баён қилади; чунки бу ерда мана бу масъул,золим рахбар томонидан ўлдирилиш ва зиндонга ташланиш ё сургунга жўнатилиш ва турли-хил махрумиятларни эхтимоли бор, мана бундай золим хокимни хузурида хақ сўзни айтадиганлар жуда кам топилади, шунинг учун хам мана бу мухим ишга тарғиб қилиш учун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

سَیِّدُ الشُّهَدَاءِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَرَجُلٌ قَامَ إِلَى إِمَامٍ جَائِرٍ فَأَمَرَهُ وَنَهَاهُ، فَقَتَلَهُ.^[4]

Шахидларни сарвари,саййиди бўлмиш Хамза ибни Абдулмутталибга ўхшайди ва амри маъруф ва нахий аз мункар учун ситамкор хокимга қарши чиққан ва бу хоким уни ўлдирган бўлади.

Агар даъват қилиш бир фазилат бўладиган бўлса,мункардан ва шариатга қарши ишдан бош тортиш буйруқдир, чунки:

لا طاعةَ لِمخلُوقٍ في معصيةِ الخالِقِ ^[5]،

Гунохга ва аллохни буйруқларидан бош тортишга сабаб бўладиган хар қандай махлуқни дастурига итоат қилинмайди.

طاعةُ الإمامِ حقٌّ على المرءِ المسلمِ؛ ما لم يأمُرْ بمعصيةِ اللهِ، فإذا أمر بمعصيَةِ اللهِ فلا طاعَةَ لَهُ^[6].

Убода ибни Сомит розиаллоху анхудан ривоят қилиниб айтадики:

«بَايَعْنَا رسول الله -صلى الله عليه وسلم- عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِی الْعُسْرِ وَالْیُسْرِ، وَالْمَنْشَطِ وَالْمَکْرَهِ، وَعَلَى أَثَرَةٍ عَلَیْنَا،

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан бирга қийинчиликда, осонликда, яхши ва ёмон кунларда ва бошқалар бизлардан афзал кўрилган пайтларда хам қулоқ солиб итоат қилишга ахд- паймон туздик,

وعلى أَنْ لَا نُنَازِعَ الْأَمْرَ أَهْلَهُ إِلاَّ،

Бошлиқлар, амирлар,қўмондонлар билан қудратни устида талашиб-тортишмасликка бизлардан ахд олдилар, фақат қуйидаги ўриндагина:

أَن تَرَوْا كُفْراً بَوَاحاً،

Ошкора куфрни кўрган пайтингизда, яъни шак ва гумонсиз ишонч билан ошкора куфрга яъни унда таъвил қилишни хам эхтимоли бўлмаган холатга дучор бўлганини кўрганингизда, яъни бизни мазхабимизда куфр бўлиши мумкин ва уларни мазхабида имоми Ахмад ибни Ханбални давридаги мўътазилага ўхшаш куфр бўлмаслиги хам мумкин, ёки фисқга дучор бўлган бўлишлари мумкин худди машрубхўрликка ўхшаш, уни устида хукм хам ижро бўлиши мумкин, ёки шунга ўхшаш уни халол ва мубох деб санамайдиган фисқларга дучор бўлиши мумкин.

Бизлар мана бу хато таъвиллардан ва ўзимизга мухолиф мазхаблардаги масъуллар,бошлиқлар қилаётган фисқлардан безормиз ва уни ёмон кўрамиз, аммо мана бу ёмон кўришлар ва безор бўлишлар бизларнинг қиём қилишимизга сабаб бўлмайди,балки:

من کَرِهَ من اَمِیرِهِ شیئا فَلْیَصْبِرْ،

Ўзини хокимидан ёмон нарсани кўрган киши унга сабр қилиши лозим ёки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:

فَإِذَا رَأَیْتُمْ مِنْ وَالِیکُمْ شَیْئًا تَکْرَهُونَهُ فَاکْرَهُوا عَمَلَهُ، وَلَا تَنْتَزِعُوا یَدًا مِنْ طَاعَتِهِ^[7]

Агар волийларингизда ёмон кўриладиган нарсани ё амални кўрган пайтингизда, унга итоат қилишдан бош тортмангиз.

(давоми бор…..)

[1] مسلم49 /

[2] الترغيب و الترهيب : ۳/۲۲۵/۷.

[3] رواه النسائی و احمد

[4] الألباني، السلسلة الصحيحة 374 / الحاكم 4884، والديلمي في الفردوس 3472 باختلاف يسير.

[5] البغوي، شرح السنة2455 / الألباني، صحيح الجامع 7520

[6] الألباني، صحيح الجامع 3907

[7] مسلم

سَوال: دارُ الاِسلامگه قَرشِی قِیام قِیلگن کِیشِیلَرنِی هَمَّه سِی خَوارِج وَ خائِن بوُلِیب خِیانَتگه دُوچار بوُلگن حِسابلَنَدِیمِی؟ سِیز بِیر جایدَه عِراقنِی کوُردِستانِیدَگِی مُهاجِر سَلَفِیلَرنِی وَ اَبُو مُسعَب زَرقاوِینِی اِیرانگه خِیانَت قِیلگنلِیکدَه عَیبلَه دِینگِیز.

سَوال: دارُ الاِسلامگه قَرشِی قِیام قِیلگن کِیشِیلَرنِی هَمَّه سِی خَوارِج وَ خائِن بوُلِیب خِیانَتگه دُوچار بوُلگن حِسابلَنَدِیمِی؟ سِیز بِیر جایدَه عِراقنِی کوُردِستانِیدَگِی مُهاجِر سَلَفِیلَرنِی وَ اَبُو مُسعَب زَرقاوِینِی اِیرانگه خِیانَت قِیلگنلِیکدَه عَیبلَه دِینگِیز.

دارُ الاِسلامگه وَ مُؤمِنلَرنِی عَقِیدَه سِیگه قَرشِی چِیقَیاتگنلَر بِیلَن بِیر قَطاردَه، حُکوُمَتنِی اَمِیرِی یا مَسئوُلِی حَتّی دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِی توُزِیلگن پَیمانگه عَمَل قِیلمَسلِیگِی وَ خِیانَت قِیلِیشِی هَم مُومکِین. بُو یِیردَه مَنَه بُوندَی مَسئُولگه یا خائِن حاکِمگه اِطاعَت قِیلِینمَیدِی،اوُنِی فَرمانِیدَن باش تارتِیشلِیک یا حَتَّی اَمر بَه مَعرُوف وَنِهِی اَز مُنکَر قالِیبِیدَه اوُنگه قَرشِی قوُزغَلان قِیلِیش مَسئُولِیَتِ یا وَظِیفَه صِیفَتِیدَه لازِم بوُلَدِی؛ رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:

سِیزلَرنِی قَیسِی بِیرِینگِیز مُنکَرگه رُوبَرُو کِیلسَه وَ مُنکَرنِی کوُرسَه، اوُنِی قوُلِی بِیلَن اوُزگرتِیرسِین. اَگر اوُنگه قادِر بوُلمَیدِیگن بُولسَه، تِیلِی بِیلَن قَرشِیلِیک قِیلسِین، اَگر اوُنگه هَم قادِر بوُلمَیدِیگن بُولسَه، قَلبِی بِیلَن اوُنِی اِنکار قِیلسِین، مَنَه بُو اِیماننِی اِینگ ضَعِیف دَرَجَه سِیدِیر. رسول الله صلی الله علیه وسلم اِینگ اَفضَل جِهادنِی قوُیِیدَگِیچَه تَعرِیفلَگنلَر:

کَلِمَةُ حَقٍّ تُقالُ عِنْدَ ذِی سُلْطَانٍ جَائِرٍ.^[2] یا « كَلِمَةُ حَقًّ عِند سُلْطَانٍ جَائِرٍ»^[3] یَعنِی سِتَمکار حاکِمنِی حُضُورِیدَه اَیتِیلگن حَق سُوز، دِیب بَیان قِیلَدِی؛ چوُنکِی بُو یِیردَه مَنَه بُو مَسئُول، ظالِم رَهبَر تامانِیدَن اوُلدِیرِیلِیش وَ زِندانگه تَشلَنِیش یا سُورگوُنگه جُونَتِیلِیش وَ توُرلِی- هِیل مَحرُومِیَتلَرنِی اِیحتِمالِی بار، مَنَه بُوندَی ظالِم حاکِمنِی حُضوُرِیدَه حَق سوُزنِی اَیتگنلَر جُودَه کَم تاپِیلَدِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم مَنَه بُو مُهِم اِیشگه تَرغِیب قِیلِیش اوُچُون رسول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:

شَهِیدلَرنِی سَروَرِی، سَیِّدِی بوُلمِیش حَمزَه اِبنِ عبَدُالمُطّالِبگه اوُحشَیدِی وَ اَمرِ مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَر اوُچُون سِمتکار حاکِمگه قَرشِی چِیققَن وَ بُو حاکِم اوُنِی اوُلدِیرگن بُولَدِی.

اَگر دَعوَت قِیلِیش بِیر فَضِیلَت بوُلَدِیگن بوُلسَه، مُنکَردَن وَ شَرِیعَتگه قَرشِی اِیشدَن باش تارتِیش بوُیرُوقدِیر، چوُنکِی: لا طاعةَ لِمخلُوقٍ في معصيةِ الخالِقِ ^[5]، گوُناهگه وَ اَلله نِی بوُیرُوقلَرِیدَن باش تارتِیشگه سَبَب بوُلَدِیگن هَر قَندَی مَخلوُقنِی دَستوُرِیگه اِطاعَت قِیلِینمَیدِی.

طاعةُ الإمامِ حقٌّ على المرءِ المسلمِ؛ ما لم يأمُرْ بمعصيةِ اللهِ، فإذا أمر بمعصيَةِ اللهِ فلا طاعَةَ لَهُ^[6].

عُبادَه اِبن صامِت رَضِیَ الله عَنهُ دَن رِوایَت قِیلِینِیب اَیتَدِیکِی:

«بَايَعْنَا رسول الله -صلى الله عليه وسلم- عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِی الْعُسْرِ وَالْیُسْرِ، وَالْمَنْشَطِ وَالْمَکْرَهِ، وَعَلَى أَثَرَةٍ عَلَیْنَا، رَسُول الله صلی الله علیه وسلم بِیلَن بِیرگه قِییِینچِیلِیکدَه، آسانلِیکدَه، یَحشِی وَ یامان کوُنلَردَه وَ باشقَه لَر بِیزلَردَن اَفضَل کوُرِیلگن پَیتلَردَه هَم قوُلاق سالِیب اِطاعَت قِیلِیشگه عَهد- پَیمان توُزدِیک، وعلى أَنْ لَا نُنَازِعَ الْأَمْرَ أَهْلَهُ إِلاَّ، باشلِیقلَر، اِمِیرلَر، قوُماندانلَر بِیلَن قُدرَتنِی اوُستِیدَه تَلَشِیب- تارتِیشمَسلِیککَه بِیزلَردَن عَهد آلَدِیلَر، فَقَط قوُیِیدَگِی اوُرِینلَردَه گِینَه: أَن تَرَوْا كُفْراً بَوَاحاً، آشکارَه کُفرنِی کوُرگن پَیتِینگِیزدَه، یَعنِی شَک وَ گوُمانسِیز اِیشانچ بِیلَن آشکارَه کُفرگه یَعنِی اوُندَه تَعوِیل قِیلِیشنِی هَم اِیحتِمالِی بوُلمَگن حالَتدَه دُوچار بوُلگنِینِی کوُرگنِینگِیزدَه، یَعنِی بِیزنِی مَذهَبِیمِیزدَه کُفر بُولِیشِی مُومکِین وَ اوُنِی مَذهَبِیدَه اِمامِی اَحمَد اِبنِ حَنبَلنِی دَورِیدَگِی مُعتَزِیلَه گه اوُحشَش کُفر بوُلمَسلِیگِی هَم مُومکِین، یاکِی فِسقگه دُوچار بُولگن بُولِیشلَرِی مُومکِین حُوددِی مَشرُوبخُورلِیکگه اوُحشَش، اوُنِی اوُستِیدَه حُکم اِجرا بوُلِیشِی موُمکِین، یاکِی شوُنگه اوُحشَش اوُنِی حَلال وَ مُباه دِیب سَنَمَیدِیگن فِسقلَرگه دوُچار بوُلِیشِی مُومکِین.

بِیزلَر مَنَه بُو حَطا تَعوِیللَردَن وَ اوُزِیمِیزگه مُخالِف مَذهَبلَردَگِی مَسئُوللَر، باشلِیقلَر قِیلَیاتگن فِسقلَردَن بِیزارمِیز وَ اوُنِی یامان کوُرَمِیز، اِمّا مَنَه بُو یامان کوُرِیشلَر وَ بِیزار بُولِیشلَر بِیزلَرنِینگ قِیام قِیلِیشِیمِیزگه سَبَب بوُلمَیدِی، بَلکِی: من کَرِهَ من اَمِیرِهِ شیئا فَلْیَصْبِرْ، اوُزِینِی حاکِیمِیدَن یامان نَرسَه نِی کوُرگن کِیشِی اوُنگه صَبر قِیلِیشِی لازِم یاکِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَر:

فَإِذَا رَأَیْتُمْ مِنْ وَالِیکُمْ شَیْئًا تَکْرَهُونَهُ فَاکْرَهُوا عَمَلَهُ، وَلَا تَنْتَزِعُوا یَدًا مِنْ طَاعَتِهِ^[7] اَگر والِیلَرِینگِیزدَه یامان کوُرِیلَدِیگن نَرسَه نِی یا عَمَلنِی کوُرگن پَیتِینگِیزدَه، اوُنگه اِطاعَت قِیلِیشدَن باش تارتمَنگِیز.

(دوامی بار……)

[1] مسلم49 /

[2] الترغيب و الترهيب : ۳/۲۲۵/۷.

[3] رواه النسائی و احمد

[4] الألباني، السلسلة الصحيحة 374 / الحاكم 4884، والديلمي في الفردوس 3472 باختلاف يسير.

[5] البغوي، شرح السنة2455 / الألباني، صحيح الجامع 7520

[6] الألباني، صحيح الجامع 3907

[7] مسلم

س: آیا هر کسی که بر علیه دارالاسلام قیام کرد خوارج است و خائن و دچار خیانت شده است؟ شما در جایی سلفی های مهاجر کردستان عراق و ابومصعب زرقاوی را متهم به خیانت به ایران کردید.

س: آیا هر کسی که بر علیه دارالاسلام قیام کرد خوارج است و خائن و دچار خیانت شده است؟ شما در جایی سلفی های مهاجر کردستان عراق و ابومصعب زرقاوی را متهم به خیانت به ایران کردید.

در کنار این خروج کننده های بر دارالاسلام و عقیده ی مومنین، ممکن است که امیری یا مسئول حکومتی یا حتی رهبر دارالاسلام به مفاد پیمانی که داده است عمل نکند و به آن خیانت کند. در اینجا اطاعت از چنین مسئول یا حاکم خائنی صحیح نیست و سرپیچی از فرمان او یا حتی قیام بر علیه او در قالب امربه معروف و نهی از منکر به عنوان یک مسئولیت یا وظیفه است؛ رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:مَنْ رَأَى مِنْکُمْ مُنْکَرًا فَلْیُغَیِّرْهُ بِیَدِهِ، فَإِنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَبِقَلْبِهِ، وَذَلِکَ أَضْعَفُ الْإِیمَانِ.^[1]هریک از شما با منکری مواجه شد و منکری را دید، آن را با دستش تغییر دهد. اگر توانایی آن را نداشت با زبان مانع آن شود و اگر توانایی آن را هم نداشت قلبا آن را انکار کند و این ضعیف‌ترین [درجه و مرتبه‌ی] ایمان است. و رسول الله صلی الله علیه وسلم بهترین جهاد را : کَلِمَةُ حَقٍّ تُقالُ عِنْدَ ذِی سُلْطَانٍ جَائِرٍ.^[2] یا « كَلِمَةُ حَقًّ عِند سُلْطَانٍ جَائِرٍ»^[3] سخن حقی که نزد حاکم ستمکار گفته شود بیان می کند؛ چون احتمال کشته شدن و به زندان افتادن یا تبعید و انواع محرومیتها از سوی این مسئول و رهبر ظالم وجود دارد و تعداد کسانی که سخن حق را نزد این حکام ظالم بگویند کم هستند به همین دلیل در تشویق به این امر مهم رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: سَیِّدُ الشُّهَدَاءِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَرَجُلٌ قَامَ إِلَى إِمَامٍ جَائِرٍ فَأَمَرَهُ وَنَهَاهُ، فَقَتَلَهُ.^[4]سید و سرور شهیدان، حمزة بن عبدالمطلب و کسی است که برای امر به معروف و نهی از منکر به‌ سوی حاکم ستمگری رفته و آن حاکم ستمگر او را به قتل می‌رساند.

اگر دعوت یک فضیلت است اما سرپیچی از منکر و امور ضد شرعی یک امر است چون: لا طاعةَ لِمخلُوقٍ في معصيةِ الخالِقِ ^[5]، دستور هیچ مخلوقى را که (منجر به) معصیت و سرپیچی از الله است، نباید اطاعت کرد. طاعةُ الإمامِ حقٌّ على المرءِ المسلمِ؛ ما لم يأمُرْ بمعصيةِ اللهِ، فإذا أمر بمعصيَةِ اللهِ فلا طاعَةَ لَهُ^[6].

از عبادة بن صامت رضی الله عنه روایت است که می گوید: «بَايَعْنَا رسول الله -صلى الله عليه وسلم- عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِی الْعُسْرِ وَالْیُسْرِ، وَالْمَنْشَطِ وَالْمَکْرَهِ، وَعَلَى أَثَرَةٍ عَلَیْنَا، با رسول الله صلى الله عليه وسلم پيمان بستيم که در سختی و آسانی و در خوشی و ناخوشی و آنگاه که ديگران بر ما ترجيح داده شدند، حرف شنوی و اطاعت نماييم ، وعلى أَنْ لَا نُنَازِعَ الْأَمْرَ أَهْلَهُ إِلاَّ، و از ما پيمان گرفت که با سرپرستان و امرا و صاحبان امر و فرمانروايان خود بر سرِ قدرت درگير نشويم مگر زمانی که :

أَن تَرَوْا كُفْراً بَوَاحاً، کفر آشکاری ديديد [یعنی بدون شک و گمان و عالمانه دید و یقین پیدا کرد که دچار کفر صریح و واضح و آشکاری شده است و احتمال تاویل در آن وجود ندارد، یعنی ممکن است در مذهب ما کفر باشد و در مذهب آنها نباشد مثل معتزله زمان امام احمد بن حنبل، یا ممکن است دچار فسق شده باشد مثلا مشروب خور باشد و حکم بر او اجرا شود، یا فسقهایی از این دست مادام که آنها را مباح یا حلال نمی داند.

ما از تمام این تاویلات اشتباه تفاسیر و مذاهب اسلامی مخالف خود و از تمام فسقهایی که این سرپرستان و مسئولین انجام می دهند بیزاریم و بدمان می آید اما این کراهت و بد دانستن ما دلیلی بر قیام نمی شود بلکه: من کَرِهَ من اَمِیرِهِ شیئا فَلْیَصْبِرْ، کسی‌که چیز بدی از حاکم خود دیده باید صبر کند یا رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: فَإِذَا رَأَیْتُمْ مِنْ وَالِیکُمْ شَیْئًا تَکْرَهُونَهُ فَاکْرَهُوا عَمَلَهُ، وَلَا تَنْتَزِعُوا یَدًا مِنْ طَاعَتِهِ^[7] پس اگر از والیتان چیزی دیدید که آن را ناپسند دانستید پس عمل او را ناپسند بدارید و دست از اطاعت او نکشید.

(ادامه دارد…..)

[1] مسلم49 /

[2] الترغيب و الترهيب : ۳/۲۲۵/۷.

[3] رواه النسائی و احمد

[4] الألباني، السلسلة الصحيحة 374 / الحاكم 4884، والديلمي في الفردوس 3472 باختلاف يسير.

[5] البغوي، شرح السنة2455 / الألباني، صحيح الجامع 7520

[6] الألباني، صحيح الجامع 3907

[7] مسلم

Савол: дорул исломга қарши қиём қилган кишиларни хаммаси хавориж ва хоин бўлиб хиёнатга дучор бўлган хисобланадими? Сиз бир жойда ироқни курдистонидаги мухожир салафийларни ва Абу Мусъаб Зарқовийни эронга хиёнат қилганликда айбладингиз.

Жавоб: аллох таоло мархамат қиладики:

Ахд- паймон берган вақтларингизда, аллохга берган ахдингизга вафо қилингиз! Аллохни кафил қилиб ичган қасамларингизни ( аллох номини зикр этиш билан) мустахкам қилганингиздан кейин бузмангиз! Албатта, аллох қилаётган ишларингизни билур.

Хақ ва паймонга қарши пинхоний равишда мухолифат қилиш хам хиёнатдир; яширин ва пинхоний равиш билан паймонни бузиш орқали хақни баробарида мухолифат қилиш. Энди паймонни тузган киши “огох холда” уни бузадиган бўлса хиёнатга дучор бўлибди, албатта бу киши хамиша ўзини хиёнатини одамлардан махсусан ўзи билан хамфикр бўлганлардан махфий қилишга харакат қилади. ^[1]

Қиём қилиш,қўзғалон ва дорул исломга қуролли қарши чиқишлар паймонни бузиш билан бирга бир неча гурух томонидан амалга оширилади, яъни аслида дорул исломга қарши чиқувчи гурухлар бир нечадир, бир гурух вохид манхажга эга эмас, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хадислари хам хилма- хил гурухларга татбиқ қилинади,яъни хос бир гурухга эмас:

1-Муртадларни хисоби аниқ ва равшандир.

2-Дорул исломдан чиқиб кетган мунофиқларни тўдасини ва мунофиқларни хам таклифи ошкор:

مَلْعُونِينَ ۖ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا (احزاب/61)

Магар лаънатга дучор бўлган холларида озгина (вақт тура олурлар холос). ( у пайтда) улар қаерда топилсалар ушланурлар ва ўлдириб ташланурлар.

Қуръонни ўзларига хос таъвил қилиш ва йўлини йўқотиб қўйган шаръий манбаълар сабабли мўъминлар ўзларини хақ йўлда,деб хаёл қилишади ва мана бу қиёмларни, қирғинларни аллохга яқинлашиш қасдида қиляпмиз,деб ўйлашади. Мана бу ишларим билан аллохни шариатидаги қонунларга, исломга душманчилик қиляпман,деб аслан фикрламайди, одатда мунофиқлар хам дорул исломга,мўъминларга зарба уриш учун ўзларини мана бу дастани орасида пинхон қилиб олишади, худди шунга ўхшаш улар ўзларини муржиъа ғуллотларини орасида хам пинхон қилишади. Бандани назарига кўра мунофиқларнинг муржиъа ғуллотларини орасида туришлари, мўъминларни ақидаси ва ғайрати хамда дорул исломни қудратга кириши ва уни олдинга сари харакат қилиши учун қуролланган ахли таъвил хаворижларини орасида бўлишларидан кўра хатарлироқдир.

Мана бу бағий ва қўзғолончи мўъминларни мунофиқларнинг дастасини орасидан таниб олишлик афзал “уч абзор” нинг рахбариятини вазифаси хисобланади , худди Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху мана бу гурухни адашган дастасига нисбатан қилган ишига ўхшайди, у киши мунофиқлар гурухини орасидаги ахли таъвилни қўзғолончилардан ажратиб айтган эдики:

هُمْ إِخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَیْنَا.^[2]

Улар бизни биродарларимиз ва бизга қарши қўзғолон қилишган.

«قَومٌ بَغوا عَلَينَا»

Мана бу ахли таъвил Алига ўхшаш сахобаларни такфир қилишган эди. Пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам эса Алини, Хасанни,Хусайнни очиқ-ойдин ахли жаннат,деб айтгандилар. Нахравон жамиятида хам амир алмўъминин уларнинг орасидаги мунофиқларни тўдаси хақида росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хадисларини истинод қилган холда уларни жудо қилиб айтадики:

يَمْرُقُونَ مِنَ الإسْلامِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، لا يُجَاوِزُ إِيمَانُهُمْ حَنَاجِرَهُمْ، فَأَيْنَمَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاقْتُلُوهُمْ.^[3]

Худди ўқ камондан чиққанига ўхшаш исломдан чиқишади, уларни иймонлари кекирдакларидан пастга тушмайди. Шундай бўлгач уларни қаерда кўрсангиз ўлдиринглар.

(давоми бор…..)

[1] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق، داودی، صفوان عدنان، ص 305، دمشق، بیروت، دارالقلم‏، الدار الشامیة، چاپ اول، 1412ق.

[2] سائل الشیعة، ج15، باب حکم قتال البغاة/ الإفصاح في الإمامة، جلد۱, صفحه۱۱۸ ش ۲۹۵۵۹۶

[3] أخرجه البخاري (6930)، ومسلم (1066) سنن الترمذي 2188

سَوال: دارُ الاِسلامگه قَرشِی قِیام قِیلگن کِیشِیلَرنِی هَمَّه سِی خَوارِج وَ خائِن بوُلِیب خِیانَتگه دُوچار بوُلگن حِسابلَنَدِیمِی؟ سِیز بِیر جایدَه عِراقنِی کوُردِستانِیدَگِی مُهاجِر سَلَفِیلَرنِی وَ اَبُو مُسعَب زَرقاوِینِی اِیرانگه خِیانَت قِیلگنلِیکدَه عَیبلَه دِینگِیز.

جَواب: اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

وَأَوۡفُواْ بِعَهۡدِ ٱللَّهِ إِذَا عَٰهَدتُّمۡ وَلَا تَنقُضُواْ ٱلۡأَیۡمَٰنَ بَعۡدَ تَوۡکِیدِهَا وَقَدۡ جَعَلۡتُمُ ٱللَّهَ عَلَیۡکُمۡ کَفِیلًاۚ إِنَّ ٱللَّهَ یَعۡلَمُ مَا تَفۡعَلُونَ (نحل/91) عَهد- پَیمان بِیرگن وَقتلَرِینگِیزدَه، اَلله گه بِیرگن عَهدِینگِیزگه وَفا قِیلِینگِیز! اَلله نِی کَفِیل قِیلِیب اِیچگن قَسَملَرِینگِیزنِی ( اَلله نامِینِی ذِکر اِیتِیش بِیلَن) مُستَحکَم قِیلگنِینگِیزدَن کِییِین بوُزمَنگِیز! اَلبَتَّه، اَلله قِیلَیاتگن اِیشلَرِینگِیزنِی بِیلوُر.

حَق وَ پَیمانگه قَرشِی پِینهانِی رَوِیشدَه مُخالِفَت قِیلِیش هَم خِیانَتدِیر؛ یَشِیرِین وَ پِینهانِی رَوِیش بِیلَن پَیماننِی بوُزِیش آرقَلِی حَقنِی بَرابَرِیدَه مُخالِفَت قِیلِیش. اِیندِی پَیماننِی توُزگن کِیشِی “آگاه حالدَه” اوُنِی بوُزَدِیگن بوُلسَه خِیانَتگه دُوچار بوُلِیبدِی، اَلبَتَّه بوُ کِیشِی هَمِیشَه اوُزِینِی خِیانَتِینِی آدَملَردَن مَخصُوصاً اوُزِی بِیلَن هَمفِکر بوُلگنلَردَن مَخفِی قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلَدِی. ^[1]

قِیام قِیلِیش، قوُزغَلان وَ دارُ الاِسلامگه قوُراللِی قَرشِی چِیقِیشلَر پَیماننِی بوُزِیش بِیلَن بِیرگه بِیر نِیچَه گوُرُوه تامانِیدَن عَمَلگه آشِیرِیلَدِی، یَعنِی اَصلِیدَه دارُ الاِسلامگه قَرشِی چِیقُوچِی گوُرُوهلَر بِیر نِیچَه دِیر، بِیر گوُرُوه واحِد مَنهَجگه اِیگه اِیمَس، رَسُول الله صلی الله علیه وسلمنِی حَدِیثلَرِی هَم هِیلمَه – هِیل گوُرُوهلَرگه طَتبِیق قِیلِینَدِی، یَعنِی خاص بِیر گوُرُوهگه اِیمَس:

مُرتَدلَرنِی حِسابِی اَنِیق وَ رَوشَندِیر.
دارُ الاِسلامدَن چِیقِیب کِیتگن مُنافِقلَرنِی توُدَه سِینِی وَ مُنافِقلَرنِی هَم تَکلِیفِی آشکار:

مَلْعُونِينَ ۖ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا (احزاب/61) مَگر لَعنَتگه دُوچار حاللَرِیدَه آزگِینَه ( وَقت توُرَه آلوُرلَر حالاص). ( اوُ پَیتدَه) اوُلَر قَیِیردَه تاپِیلسَه لَر اوُشلَنُورلَر وَ اوُلدِیرِیب تَشلَنُورلَر.

قُرآننِی اوُزلَرِیگه خاص تَعوِیل قِیلِیش وَ یوُلِینِی یوُقاتِیب قوُیگن شَرعِی مَنبَع لَر سَبَبلِی مُؤمِنلَر اوُزلَرِینِی حَق یوُلدَه، دِیب حَیال قِیلِیشَدِی وَ مَنَه بُو قِیاملَرنِی، قِیرغِینلَرنِی اَلله گه یَقِینلَشِیش قَصدِیدَه قِیلیَپمِیز، دِیب اوُیلَشَدِی. مَنَه بُو اِیشلَرِیم بِیلَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه، اِسلامگه دُشمَنچِیلِیک قِیلیَپمَن، دِیب اَصلاً فِکرلَمَیدِی، عادَتدَه مُنافِقلَر هَم دارُ الاِسلامگه، مُؤمِنلَرگه ضَربَه اوُرِیش اوُچُون اوُزلَرِینِی مَنَه بُو دَستَه نِی آرَسِیدَه پِینهان قِیلِیب آلِیشَدِی، حُوددِی شوُنگه اوُحشَش اوُلَر اوُزلَرِینِی مُرجِیعَه غوُلّاتلَرِینِی آرَسِیدَه هَم پِینهان قِیلِیشَدِی. بَندَه نِی نَظَرِیگه کوُرَه مُنافِقلَرنِینگ مُرجِیعَه غوُلّاتلَرِینِی آرَسِیدَه توُرِیشلَرِی، مُؤمِنلَرنِی عَقِیدَه سِی وَ غَیرَتِی هَمدَه دارُ الاِسلامنِی قُدرَتگه کِیرِیشِی وَ اوُنِی آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشِی اوُچُون قوُراللَنگن اَهلِی تَعوِیل خَوارِجلَرِینِی آرَسِیدَه بوُلِیشلَرِیدَن کوُرَه خَطَرلِیراقدِیر.

مَنَه بُو بَغِی وَ قوُزغَلانچِی مُؤمِنلَرنِی مُنافِقلَرنِینگ دَستَه سِینِی آرَسِیدَن تَنِیب آلِیشلِیک اَفضَل “اوُ اَبزارنِینگ” رَهبَرِیَتِینِی وَظِیفَه سِی حِسابلَنَدِی، حُوددِی عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ مَنَه بُو گوُرُوهنِی اَدَشگن دَستَه سِیگه نِسبَتاً قِیلگن اِیشِیگه اوُحشَیدِی،اوُ کِیشِی مُنافِقلَرنِینگ گوُرُوهِینِی آرَسِیدَگِی اَهلِی تَعوِیلنِی قوُزغَلانچِیلَردَن اَجرَتِیب اَیتگن اِیدِیلَرکِی:

هُمْ إِخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَیْنَا.^[2] اوُلَر بِیزنِی بِرادَرلَرِیمِیز وَ بِیزگه قَرشِی قوُزغَلان قِیلِیشگن. «قَومٌ بَغوا عَلَينَا» مَنَه بُو اَهلِی تَعوِیل عَلِیگه اوُحشَش صَحابَه لَرنِی تَکفِیر قِیلِیشگن اِیدِی. پَیغَمبَرِیمِیز صَلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اِیسَه عَلِینِی، حَسَننِی، حُسَیننِی آچِیق- آیدِین اَهلِی جَنَّت، دِیب اَیتگندِیلَر. نَهرَوان جَمِیعَتِیدَه هَم اَمِیر اَلمُؤمِنِین اوُلَرنِینگ آرَسِیدَگِی مُنافِقلَرنِی توُدَه سِی حَقِیدَه رَسُول الله صلی الله علیه وسلمنِی حَدِیثلَرِینِی اِستِناد قِیلگن حالدَه اوُلَرنِی جُودا قِیلِیب اَیتَدِیکِی:

حُوددِی اوُق کَماندَن چِیققَنِیگه اوُحشَش اِسلامدَن چِیقِیشَدِی، اوُلَرنِی اِیمانلَرِی کِیکِیردَکلَرِیدَن پَستگه توُشمَیدِی. شوُندَی بوُلگچ اوُلَرنِی قَیِیردَه کوُرسَنگِیز اوُلدِیرِینگلَر.

(دوامی بار….)

[2] سائل الشیعة، ج15، باب حکم قتال البغاة/ الإفصاح في الإمامة، جلد۱, صفحه۱۱۸ ش ۲۹۵۵۹۶

[3] أخرجه البخاري (6930)، ومسلم (1066) سنن الترمذي 2188

س: آیا هر کسی که بر علیه دارالاسلام قیام کرد خوارج است و خائن و دچار خیانت شده است؟ شما در جایی سلفی های مهاجر کردستان عراق و ابومصعب زرقاوی را متهم به خیانت به ایران کردید.

ج: الله تعالی می فرماید: وَأَوۡفُواْ بِعَهۡدِ ٱللَّهِ إِذَا عَٰهَدتُّمۡ وَلَا تَنقُضُواْ ٱلۡأَیۡمَٰنَ بَعۡدَ تَوۡکِیدِهَا وَقَدۡ جَعَلۡتُمُ ٱللَّهَ عَلَیۡکُمۡ کَفِیلًاۚ إِنَّ ٱللَّهَ یَعۡلَمُ مَا تَفۡعَلُونَ (نحل/91) و به عهد (و پیمان) الله وفا کنید، هرگاه عهد (و پیمان) بستید، و سوگندها را پس از محکم ساختنش نشکنید، درحالی‌که شما الله را کفیل (و ضامن) بر خود قرار داده‌اید، یقیناً الله آنچه را می‌کنید؛ می‌داند.

خیانت هم یعنی مخالفت پنهانی با حق و پیمان؛ مخالفت در برابر حق از طریق پیمان شکنى مخفیانه و پنهانی.^[1] حالا کسی که پیمانی می دهد و بعد «آگاهانه»آنرا می شکند دچار خیانت شده است هر چند با ترفندهایی، همیشه سعی در مخفی کردن این خیانت از مردم و بخصوص از همفکران خود می کند.

پیمان شکنی همراه با قیام و شورش و خروج مسلحانه بر دارالاسلام از سوی چند گروه انجام می شود و در واقع خوارج بر دارالاسلام چند گروه هستند و یک گروه با یک منهج واحد نیستند و احادیث مختلف رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز بر گروههای مختلف از اینها تطبیق داده می شود نه بر یک گروه خاص مثل:

مرتدین که حساب آنها روشن است.
دارودسته ی منافقین خارج شده از دارالاسلام و منافقین آشکار شده که: مَلْعُونِينَ ۖ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا (احزاب/61) نفرین شدگان و رانده شدگانند. هر کجا یافته شوند، گرفته خواهند شد و پیاپی به قتل خواهند رسید.‏
مومنین با تاویلات خاص خود از قرآن و منابع شرعی که راه را گم کرده‌اند و در گمانِ خود خیال می کنند برحق‌اند و به قصد نزدیکی به الله این قیام و کشتار را انجام می دهند نه به خاطر معارضه و دشمنی با قانون شریعت الله و اسلام، که معمولاً منافقین نیز مثل«ذُو الخُوَيْصِرَةِ» جهت ضربه زدن به دارالاسلام و مومنین خود را در میان این دسته مخفی و پنهان می کنند، همچنانکه خود را در میان غلاة مرجئه نیز مخفی می کنند که به نظر بنده در حضور منافقین در میان غلاة مرجئه خطرشان برای عقیده و غیرت مومنین و قدرت گیری دارالاسلام و حرکت رو به جلو آن بیشتر از خطر وجود آنها در میان خوارج اهل تاویلِ مسلح است.

تشخیص این مومنین باغی و شورشی از دارودسته ی منافقین از وظایف رهبریت «3ابزار» برتر است همان کاری که علی بن ابی طالب رضی الله عنه نسبت به منحرفترین دسته از این گروه انجام داد و با تفکیک این شورشی های اهل تاویل از گروه منافقین میان آنها نسبت به این اهل تاویل گفت:هُمْ إِخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَیْنَا.^[2] برادران ما هستند که بر علیه ما قیام و شورش کردند. یا «قَومٌ بَغوا عَلَينَا».

این اهل تاویل کسانی چون علی و آنهمه صحابه را تکفیر کردند. در حالی که پیامبر صلی الله علیه و سلم به صراحت علی و حسن و حسین را جزو اهل بهشت معرفی کرده بود. در همین جمع نهروان باز می بینیم که امیر المومنین دارودسته ی منافقین نفوذی میان آنها را نیز با استناد به حدیث رسول الله صلی الله علیه و سلم جدا می کند که در مورد اینها می فرماید: يَمْرُقُونَ مِنَ الإسْلامِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، لا يُجَاوِزُ إِيمَانُهُمْ حَنَاجِرَهُمْ، فَأَيْنَمَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاقْتُلُوهُمْ.^[3] از اسلام، خارج مي شوند همانطور كه تير از كمان خارج مي شود، و ايمان آنان از حنجره هاي شان فراتر نمي رود. پس هر جا كه آنان را ديديد، آنها را بكشيد.

(ادامه دارد……)

[2] سائل الشیعة، ج15، باب حکم قتال البغاة/ الإفصاح في الإمامة، جلد۱, صفحه۱۱۸ ش ۲۹۵۵۹۶

[3] أخرجه البخاري (6930)، ومسلم (1066) سنن الترمذي 2188

Ахир сизлар қандай фирқасиз, эрондаги мушрик шиъаларга ва афғонистондаги мушрик сўфий толибонга қарши жанг қилишни ислом ва мусулмонларга қилинган хиёнат ва дорул исломга қарши бағийлик дейсиз? Сиз имоми Шавконийдан хам кўра олимроқсизми? Шавконий айтадики:

والمشرك سواء حارب أم لم يحارب: مباح الدم ما دام مشركًا. [السيل الجرار 369/4].

Ахир сизлар қандай фирқасиз, эрондаги мушрик шиъаларга ва афғонистондаги мушрик сўфий толибонга қарши жанг қилишни ислом ва мусулмонларга қилинган хиёнат ва дорул исломга қарши бағийлик дейсиз? Сиз имоми Шавконийдан хам кўра олимроқсизми? Шавконий айтадики:

والمشرك سواء حارب أم لم يحارب: مباح الدم ما دام مشركًا. [السيل الجرار 369/4].

Шу ерда аввалги қадамни ўзида биринчи бўлиб имоми Шавконийни ё бошқа исломий мазхабни катталарини наздидаги мушрик ким эканини билиб олишимиз керак?

Шунингдек ” мушриклар ва уларни исломи шариатидаги ва ахли таъвилни нутқ адабиётидаги ахкомлари” хақидаги муфассал бахсимизда мисол тариқасида имоми Шавконийнинг қуйидаги оятларни тафсири хақидаги сўзларини келтирганмиз:

لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَ الَّذينَ أَشْرَکُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ قالُوا إِنَّا نَصاري‏… (مائده/82)

у киши яхудларни кофирларини мушриклардан ва насронийлардан жудо қилгандан сўнг айтадики:

Яхуд ва мушриклар, аллох уларни лаънат қилсин, инсонларни орасида мўъминлар учун энг шиддатли ва қаттиқ душман хисобланади, насоролар мухаббат жихатидан инсонларни мўъминларга энг яқинроғидир.

Ёки имоми Шавконий фатхул қодирда қуйидаги оятлар хақида:

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالصَّابِئِينَ وَالنَّصَارَى وَالْمَجُوسَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّـهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِۚ إِنَّ اللَّـهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (حج/17)

الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ 3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ

буларни сифатлаб айтадики:

والَّذِينَ أشْرَكُوا الَّذِينَ يَعْبُدُونَ الأصْنامَ. ^[2]

Санамларга ибодат қиладиган кишиларни мушриклар дейилади.

Мушрик ва мушрикларни таниб олиш бўйича мана бу асосий нуқта бўлиб, бошқа бешталик аслий кофирлардан жудо алохида бир дастадирлар, афсуски жуда кўп биродарларимиз махсусан нажд уламоларини муқаллидлари мана бу дастани тўғри таниб олиш бўйича барча исломий мазхабларнинг иттифоқига хилоф бўлган йўлдан кетишади ва мусулмонларга мушрик бўлганлик айбини қўйишади ва мусулмонларни мушрик дейишади ва кофир мушрикларни ахкомларини мусулмонларни устида татбиқ қилиш,хукмни содир қилиш билан мусулмонларни нохақ такфир қилишади ва мусулмонларни қонини бекорга тўкилишига боис бўлишади. Бир мусулмонга нохақ мушрик деган ва уни устида нохақ мушрикларни ахкомларини татбиқ қилган пайтингда, гўёки унга нохақдан сен яхудийсан ё насронийсан, мажусийсан, собеинсан дегандек бўласан, мана бу мусулмонларни нохақдан такфир қилишдир.

Мана бу суратда нажд уламоларини муқаллидлари аввало эрон дорул исломига хоким бўлган жаъфарий шиъаларини ёки афғонистон исломий иморатига хоким бўлган ханафийларни мушрик бўлганликлари хақидаги тухматни собит қилишлари лозим, мана бундан сўнг хукмни содир қилишсин ё ижро қилишсин. Сен биринчи бўлиб фалончини қотил эканлигини собит қил, ундан сўнг хукмни содир қилиб ижро қила оласан.

Сизлар мусулмонларни мушрик дейишлик билан хато қилаётганингиз аниқдир, сизлар қилаётган тухматингизни харгиз шаръий далиллар билан собит қила олмайсизлар, шундай бўлгач асоссиз қилаётган тухматларингиз билан бирга, сиз томонингиздан хукмни содир қилиниши хам ғайри шаръийдир, энди мусулмонларга нисбатан кофир мушрикларни хукмини содир қилинишидек жиноятдан кўз юмиб ўтиб кетишни иложи хам йўқ.

Имоми Шавконийни мана бу сўзи хақидаги бошқа бир нуқта шуки: агар яхудий ё насроний ё мажус ё собеин ё хатто мушрик бўлган дорул куфрлар дорул ислом ва “уч абзорни” рахбарларидан бири билан паймон тузмаган бўлса, мана бу дорул куфрни аъзоларини қони мужохидларга мубох бўлади, лекин улар бани хузоъа ё бани замра ёки мадинани атрофидаги яхудиларга ё нижронни насронийларига ё ахсоъни мажусларига ўхшаган ахли зимма бўлмаслиги керак. Кофирлар ва мусулмонлар билан тузилган паймонни нохақ бузишлик хиёнатдир, мусулмонларни ё ахли зиммани нохақдан ўлдириш хам жаханнамга киришга сабаб бўлади.

[1] شوکانی ، فتح القدير ج2 ص 77

[2] فتح القدير محمد شوکانی ، جلد 3 ، صفحه 523/ قَوْلُهُ: ﴿إنَّ الَّذِينَ آمَنُوا﴾ أيْ بِاللَّهِ ورَسُولِهِ، أوْ بِما ذُكِرَ مِنَ الآياتِ البَيِّناتِ ﴿والَّذِينَ هادُوا﴾ هُمُ اليَهُودُ المُنْتَسِبُونَ إلى مِلَّةِ مُوسى والصّابِئِينَ قَوْمٌ يَعْبُدُونَ النُّجُومَ، وقِيلَ: هم مِن جِنْسِ النَّصارى ولَيْسَ ذَلِكَ بِصَحِيحٍ بَلْ هم فِرْقَةٌ مَعْرُوفَةٌ لا تَرْجِعُ إلى مِلَّةٍ مِنِ المِلَلِ المُنْتَسِبَةِ إلى الأنْبِياءِ والنَّصارى هُمُ المُنْتَسِبُونَ إلى مِلَّةِ عِيسى والمَجُوسُ هُمُ الَّذِينَ يَعْبُدُونَ النّارَ، ويَقُولُونَ إنَّ العالَمَ أصْلَيْنِ: النُّورُ والظُّلْمَةُ. وقِيلَ: هم يَعْبُدُونَ الشَّمْسَ والقَمَرَ، وقِيلَ: هم يَسْتَعْمِلُونَ النَّجاساتِ، وقِيلَ: هم قَوْمٌ مِنَ النَّصارى اعْتَزَلُوهم ولَبِسُوا المُسُوحَ، وقِيلَ: إنَّهم أخَذُوا بَعْضَ دِينِ اليَهُودِ وبَعْضَ دِينِ النَّصارى والَّذِينَ أشْرَكُوا الَّذِينَ يَعْبُدُونَ الأصْنامَ، وقَدْ مَضى تَحْقِيقُ هَذا في البَقَرَةِ،

اَخِیر سِیزلَر قَندَی فِرقَه سِیز، اِیراندَگِی مُشرِک شِیعَه لَرگه وَ اَفغانِستاندَگِی مُشرِک صُوفِی طالِبانگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشنِی اِسلام وَ مُسُلمانلَرگه قِیلِینگن خِیانَت وَ دارُ الاِسلامگه قَرشِی بَغِیلِیک دِییسِیز؟ سِیز اِمامِی شَوکانِیدَن هَم کوُرَه عالِمراقسِیزمِی؟ شَوکانِی اَیتَدِیکِی:

والمشرك سواء حارب أم لم يحارب: مباح الدم ما دام مشركًا. [السيل الجرار 369/4].

اَخِیر سِیزلَر قَندَی فِرقَه سِیز، اِیراندَگِی مُشرِک شِیعَه لَرگه وَ اَفغانِستاندَگِی مُشرِک صُوفِی طالِبانگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشنِی اِسلام وَ مُسُلمانلَرگه قِیلِینگن خِیانَت وَ دارُ الاِسلامگه قَرشِی بَغِیلِیک دِییسِیز؟ سِیز اِمامِی شَوکانِیدَن هَم کوُرَه عالِمراقسِیزمِی؟ شَوکانِی اَیتَدِیکِی:

والمشرك سواء حارب أم لم يحارب: مباح الدم ما دام مشركًا. [السيل الجرار 369/4].

شُو یِیردَه اَوَّلگِی قَدَمنِی اوُزِیدَه بِیرِینچِی بوُلِیب اِمامِی شَوکانِینِی یا باشقَه اِسلامِی مَذهَبنِی کَتتَه لَرِینِی نَزدِیدَه مُشرِک کِیم اِیکَنِینِی بِیلِیب آلِیشِیمِیز کِیرَک؟

شوُنِینگدِیک “مُشرِکلَر وَ اوُلَرنِینگ اِسلام شَرِیعَتِیدَگِی وَ اَهلِی تَعوِیلنِی نُوتق اَدَبِیاتِیدَگِی اَحکاملَرِی” حَقِیدَگِی مُفَصَّل بَحثِیمِیزدَه مِثال طَرِیقَه سِیدَه اِمامِی شَوکانِینِینگ قوُیِیدَگِی آیَتلَرنِی تَفسِیرِی حَقِیدَگِی سُوزلَرِینِی کِیلتِیرگنمِیز:

اوُ کِیشِی یَهُودلَرنِی کافِرلَرِینِی مُشرِکلَردَن وَ نَصرانِیلَردَن جُودا قِیلگندَن سُونگ اَیتَدِیکِی:

أَنَّ الْيَهُودَ وَالْمُشْرِكِينَ، لَعَنَهُمُ اللَّهُ، أَشَدَّ جَمِيعِ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلْمُؤْمِنِينَ وَأَصْلَبَهُمْ فِي ذَلِكَ، وَأَنَّ النَّصَارَى أَقْرَبُ النَّاسِ مَوَدَّةً لِلْمُؤْمِنِينَ،^[1] یَهُود وَ مُشرِکلَر، اَلله اوُلَرنِی لَعنَت قِیلسِین، اِنسانلَرنِی آرَسِیدَه مُؤمِنلَر اوُچُون اِینگ شِددَتلِی وَ قَتتِیق دُشمَن حِسابلَنَدِی، نَصارَی لَر مُحَبَّت جِهَتِیدَن اِنسانلَرنِی مُؤمِنلَرگه اِینگ یَقِینراغِیدِیر.

یاکِی اِمامِی شَوکانِی فَتح القادِردَه قوُیِیدَگِی آیَتلَر حَقِیدَه:

الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ 3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ بُولَرنِی صِیفَتلَب اَیتَدِیکِی:

والَّذِينَ أشْرَكُوا الَّذِينَ يَعْبُدُونَ الأصْنامَ. ^[2] صَنَملَرگه عِبادَت قِیلَدِیگن کِیشِیلَرنِی مُشرِکلَر دِییِیلَدِی.

مُشرِک وَ مُشرِکلَرنِی تَنِیب آلِیش بُویِیچَه مَنَه بُو اَساسِی نوُقطَه بُولِیب، باشقَه بِیشتَه لِیک اَصلِی کافِرلَردَن جُودا اَلاهِیدَه بِیر دَستَه دِیرلَر، اَفسُوسکِی جُودَه کوُپ بِرادَرلَرِیمِیز مَخصُوصاً نَجد اوُلامالَرِینِی مُقَلِّیدلَرِی مَنَه بُو دَستَه نِی توُغرِی تَنِیب آلِیش بُویِیچَه بَرچَه اِسلامِی مَذهَبلَرنِینگ اِتِّفاقِیگه خِلاف بوُلگن یوُلدَن کِیتِیشَدِی وَ مُسُلمانلَرگه مُشرِک بوُلگنلِیک عَیبِینِی قوُیِیشَدِی وَ مُسُلمانلَرنِی مُشرِک دِییِیشَدِی وَ کافِر مُشرِکلَرنِی اَحکاملَرِینِی مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه طَتبِیق قِیلِیش، حُکمنِی صادِر قِیلِیش بِیلَن مُسُلمانلَرنِی ناحَق تَکفِیر قِیلِیشَدِی وَ مُسُلمانلَرنِی قانِینِی بِیکارگه توُکِیلِیشِیگه بائِث بوُلِیشَدِی. بِیر مُسُلمانگه ناحَق مُشرِک دِیگن وَ اوُنِی اوُستِیدَه ناحَق مُشرِکلَرنِی اَحکاملَرِینِی طَتبِیق قِیلگن پَیتِینگدَه ، گوُیاکِی اوُنگه ناحَقدَن سِین یَهُودِیسَن یا نَصرانِیسَن یا مَجُوسِیسَن، صابِیئِنسَن دِیگندِیک بوُلَسَن، مَنَه بُو مُسُلمانلَرنِی ناحَقدَن تَکفِیر قِیلِیشدِیر.

مَنَه بُو صُورَتدَه نَجد اوُلامالَرِینِی مُقَلِّیدلَرِی اَوَّلا اِیران دارُ الاِسلامِیگه حاکِم بُولگن جَعفَرِی شِیعَه لَرِینِی یاکِی اَفغانِستان اِسلامِی اِمارَتِیگه حاکِم بُولگن حَنَفِیلَرنِی مُشرِک بوُلگنلِیکلَرِی حَقِیدَگِی تُحمَتنِی ثابِت قِیلِیشلَرِی لازِم، مَنَه بُوندَن سُونگ حُکمنِی صادِر قِیلِیشسِین یا اِجرا قِیلِیشسِین. سِین بِیرِینچِی بوُلِیب فَلانچِینِی قاتِل اِیکَنلِیگِینِی ثابِت قِیل، اوُندَن سُونگ حُکمنِی صادِر قِیلِیب اِجرا قِیلَه آلَسَن.

سِیزلَر مُسُلمانلَرنِی مُشرِک دِییِیشلِیک بِیلَن حَطا قِیلَیاتگنِینگِیز اَنِیقدِیر، سِیزلَر قِیلَیاتگن تُحمَتِینگِیزنِی هَرگِیز شَرعِی دَلِیللَر بِیلَن ثابِت قِیلَه آلمَیسِیزلَر، شوُندَی بوُلگچ اَساسسِیز قِیلَیاتگن تُحمَتلَرِینگِیز بِیلَن بِیرگه، سِیز تامانِینگِیزدَن حُکمنِی صادِر قِیلِینِیشِی هَم غَیرِی شَرعِیدِیر، اِیندِی مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً کافِر مُشرِکلَرنِی حُکمِینِی صادِر قِیلِیشِیدِیک جِنایَتدَن کوُز یُومِیب اوُتِیب کِیتِیشنِی عِلاجِی هَم یُوق.

اِمامِی شَوکانِینِی مَنَه بوُ سُوزِی حَقِیدَگِی باشقَه بِیر نوُقطَه شوُکِی: اَگر یَهُودِی یا نَصرانِی یا مَجُوس یا صابِیئِن یا حَتَّی مُشرِک بوُلگن دارُ الکُفرلَر دارُ الاِسلام وَ “اوُچ اَبزارنِی” رَهبَرلَرِیدَن بِیرِی بِیلَن پَیمان توُزمَگن بوُلسَه، مَنَه بُو دارُ الکُفرنِی اَعضالَرِینِی قانِی مُجاهِدلَرگه مُباه بُولَدِی، لِیکِن اوُلَر بَنِی خُذاعَه یا بَنِی ضَمرَه یاکِی مَدِینَه نِی اَطرافِیدَگِی یَهُودِیلَرگه یا نِجراننِی نَصرانِیلَرِیگه یا اَخساءنِی مَجُوسلَرِیگه اوُحشَگن اَهلِی ذِمَّه بوُلمَسلِیگِی کِیرَک. کافِرلَر وَ مُسُلمانلَر بِیلَن توُزِیلگن پَیماننِی ناحَق بوُزِیشلِیک خِیانَتدِیر، مُسُلمانلَرنِی یا اَهلِی ذِمَّه نِی ناحَقدَن اوُلدِیرِیش هَم جَهَنَّمگه کِیرِیشگه سَبَب بوُلَدِی.

[1] شوکانی ، فتح القدير ج2 ص 77

س: شما چه فرقه ای هستید که جنگ بر علیه شیعیان مشرک ایران و طالبان صوفی مشرک افغانستان را خیانت به اسلام و مسلمین و بغی بر علیه دارالاسلام می دانید؟ مگر شما عالمتر از امام شوکانی هستید که می گوید: والمشرك سواء حارب أم لم يحارب: مباح الدم ما دام مشركًا. [السيل الجرار 369/4].

س: شما چه فرقه ای هستید که جنگ بر علیه شیعیان مشرک ایران و طالبان صوفی مشرک افغانستان را خیانت به اسلام و مسلمین و بغی بر علیه دارالاسلام می دانید؟ مگر شما عالمتر از امام شوکانی هستید که می گوید: والمشرك سواء حارب أم لم يحارب: مباح الدم ما دام مشركًا. [السيل الجرار 369/4].

ج: در همین قدم اول باید بدانیم که مشرک نزد امام شوکانی و سایر بزرگان مذاهب اسلامی چه کسی است؟

چنانچه در بحث مفصل و مستند «مشرکین و احکام آنها در شریعت اسلام و در ادبیات گفتمانی اهل تأویل» عرض کردم به عنوان مثال امام شوکانی هم در تفسیر آیه: لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَ الَّذينَ أَشْرَکُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ قالُوا إِنَّا نَصاري‏… (مائده/82) بعد از جدا کردن کفار یهودی و مشرک و نصرانی از همدیگر می گوید: أَنَّ الْيَهُودَ وَالْمُشْرِكِينَ، لَعَنَهُمُ اللَّهُ، أَشَدَّ جَمِيعِ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلْمُؤْمِنِينَ وَأَصْلَبَهُمْ فِي ذَلِكَ، وَأَنَّ النَّصَارَى أَقْرَبُ النَّاسِ مَوَدَّةً لِلْمُؤْمِنِينَ،^[1] یهود و مشرکین، الله آنها را لعنت کند، شدیدترین و سرسخت ترین دشمنان مومنین در میان انسانها هستند، و نصارا از نظر مودة نزدیکترین انسانها به مومنین هستند.

یا امام شوکانی در فتح القدیر ذیل همین آیه: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالصَّابِئِينَ وَالنَّصَارَى وَالْمَجُوسَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّـهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِۚ إِنَّ اللَّـهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (حج/17) با توصیفی از 1- الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ 3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ می گوید : 5- والَّذِينَ أشْرَكُوا الَّذِينَ يَعْبُدُونَ الأصْنامَ. ^[2] مشرکین کسانی هستند که اصنام را عبادت می کنند.

این نکته ی اساسی در شناخت مشرک و مشرکین است که کفار مشرک دسته ای جداگانه از سایر کفار 5گانه ی اصلی هستند و متاسفانه بسیاری از برادران ما و بخصوص مقلدین علمای نجد در شناخت صحیح این دسته از کفار اصلی مسیری بر خلاف اتفاق تمام مذاهب اسلامی را می روند و با متهم کردن مسلمین به مشرک بودن و مشرک خواندن مسلمین و صدور حکم و تطبیق احکام کفار مشرک بر مسلمین به ناحق دچار تکفیر به ناحق مسلمین و ریخته شدن به ناحق خون مسلمین می شوند. زمانی که به ناحق به یک مسلمان می گوئی مشرک و احکام مشرکین را بر او تطبیق می دهی مثل این است که به ناحق به او گفته باشی یهودی یا نصرانی یا مجوس و صابئی و این تکفیر به ناحق مسلمین است.

در این صورت مقلدین علمای نجد ابتدا لازم است که اتهام خود مبنی بر مشرک بودن شیعیان جعفری حاکم بر دارالاسلام ایران یا حنفی های حاکم بر امارت اسلامی افغانستان را ثابت کنند بعد بروند سراغ صدور حکم و یا اجرای حکم. شما ابتدا ثابت کن فلانی قتلی مرتکب شده بعد حکم صادر کن و بعد برو سراغ اجرای حکم.

واضح است که شما در مشرک خواندن مسلمین اشتباه می کنید و اتهامی را که زده اید هرگز نتوانسته و نخواهید توانست با دلایل شرعی ثابت کنید، پس علاوه بر اتهامات بی پایه و اساسی که می زنید، صدور حکم توسط شما نیز غیر شرعی است چه رسد به اجرای حکم کفارمشرک بر مسلمین که جنایتی غیر قابل چشم پوشی است.

نکته ی دیگر در مورد این کلام امام شوکانی اینکه: اگر دارالکفری چه یهودی یا نصرانی یا مجوس یا صابئی یا حتی مشرک ، پیمانی با دارالاسلام و رهبر یکی از «3ابزار» برتر نداشته باشد اعضای کافر آن دارالکفر خونشان بر مجاهدین مباح می شود نه کسانی که مثل بنی خزاعه یا بنی ضمره ی مشرک اهل عهد و پیمان و یا مثل یهودی های اطراف مدینه یا نصرانی های نجران یا مجوس الاحساء اهل ذمه باشند. شکستن به ناحق پیمان با کفار و مسلمین خیانت است و کشتن به ناحق مسلمین یا اهل ذمه از اسباب ورود به جهنم.

[1] شوکانی ، فتح القدير ج2 ص 77

Савол: афғонистонни жуғрофий вазиятини ва олди-сотдини йўқлиги сабабли, хукумат ё иморат ё исломий давлат шиорлари билан бирга, одамларни биринчи даражали эхтиёжларини бартараф қилиш йўлларини йўқлиги, одамларнинг исломий хукуматга нисбатан ёмон фикрга боришига сабаб бўлмайдими?

Савол: афғонистонни жуғрофий вазиятини ва олди-сотдини йўқлиги сабабли, хукумат ё иморат ё исломий давлат шиорлари билан бирга, одамларни биринчи даражали эхтиёжларини бартараф қилиш йўлларини йўқлиги, одамларнинг исломий хукуматга нисбатан ёмон фикрга боришига сабаб бўлмайдими?

(матлабни комил матни)

Жавоб:Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:

كُلُّكُمْ راعٍ، وكُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عن رَعِيَّتِهِ، الإمامُ راعٍ ومَسْئُولٌ عن رَعِيَّتِهِ؛^[1]

Сизларни хаммангиз чўпонсиз ва сизларни хаммангиз ўзини қўл остидагилар хақида масъулдир; имом чўпондир ва ўзини қўл остидагилар хақида сўралади. Имом ва дорул исломни рахбарини ихтиёрида хилма-хил харбий тахассуслардаги ва харбий бўлмаган улил амр шўроси бўлиб туриб, ўзини қўл остидаги раиятни шаръан тўғри йўлга хидоят қилиши керак, уни олиб борган ишларини аллохни шариатини кўз-қараши билан қараганда халқни фойдасига бўлиши ва душманларни зарарларидан уларни сақлаши лозим.

Иймонни,қиёматшиносийни, аллохни нусратини таълим олгандан сўнг мўъминларни қувватли бўлишлари учун энг катта абзор ва уларнинг сахих тараққиёт йўлида қудратмандона харакатларига ва мушкилотларни ўртадан кўтарилишига сабаб бўладиган нарса, мўъминларни ўртасидаги “исломий вахдат” ва “мўъминларни йўлида” харакат қилинишидир. Аллох таоло мархамат қиладики:

هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ*

У сизни ўз ёрдами ва мўъминлар билан қувватлантирган

‏ وَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِی الأَرْضِ جَمِیعاً مَّا أَلَّفَتْ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَکِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ ‏(انفال/62-63)

Ва уларнинг (мўъминларнинг) дилларини бирлаштирган зотдир. Агар (сиз) ердаги бор нарсани сарфласангиз хам уларнинг дилларини бирлаштира олмаган бўлур эдингиз. Лекин аллох уларни бирлаштирди. Албатта, у қудратли, хикматлидир.

Исломий вахдат йўлида харакат қилиш рахбарият учун аввалги асл ва стротегия хисобланади, “аллохни дини” ва “аллохни бандалари”га нисбатан уни шаръий дарк қилиши ва дилсўзлиги, рахбариятни ихтиёридаги икки амонатни кўрсатади.

Бугунги кунда, иқтисодий дастурларга ва бу дастурларни бошқарувига, исломий иморат томонидан идорий фасодларга қарши мубораза қилишга назар ташлаган пайтимизда, исломий иморат “мавжуд вазиятда” даражама-даража ва ўзидаги қобилиятларга қараб, афғонистон халқини “моддий ва маънавий кундалик эхтиёжларига” жавоб беряпганини кўрамиз. Аллох таоло хар бир кишини ўзини қудратига муносиб таклифни вожиб қилади:

لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۚ (بقره/286)

Аммо исломий вахдат заминасида ё хаддиақал исломий иттиходни ижод қилиш заминасида ва эрон дорул исломи билан вохид жибхани ташкил қилиш бўйича кичкина қадамларни ташлаганга ўхшайди, чунки бу мўъминларни исломий уйғониш харакатига ва дорул исломни олдинга томон қилаётган харакатларига ва аслий секуляр ва сехюнист душманларга қарши бутун олам жиход жибхасига зарар етказиши мумкин.

ادامه خواندن