Рахбарият дар дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3- қисмат)
Сарфи назар аз баррасийи ин дидгохи зидди исломий, бояд диққат кардки дар оя, ” улил амр” яъни жамъ. Яъни шўро на валийи амрки дар дарси шишуми муқаддамотий ба тафсил дар мовриди ” улил амр” тўвзих додам ва ниёз ба такрор намебинам. [1]
Бо ин вужуд рахбари дорул ислом хам аз суйи ин шўройи улил амр ё ахли хал ва ақд ва хубрагони ахли фиқх ва ижтиход интихоб мешавад ва рахбар аз нигохи мазохиби маъруф ба ахли суннат бояд доройи шурути хосси бошад:
1-Мусалмон бошад чун:
وَلَن يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً ( نساء/ 141).
Харгиз худованд кофаронро бар мўъминон чийра нахохад сохт; пас раво нест инсони кофар , валий ва раиси мусалмонон шавад. [2]
Мард бошад 3. Озод будан 4. Саломати жисмий 5. Қурайший ва –[3]
саййид будани рахбарики мовриди ихтилоф аст.” 6. Ахли адолат [4][5]
бошад 7.Кифоят ва тавоноий дошта бошад: мухимтарин [6] [7]
чизики рахбари жомеъайи исломий бояд дар он кифоят ва тавоноий дошта бошад илм ба қонуни шариати аллох ва ” масоили руз” ва ” тахассус дар умури хукуматдорий” аст.
Ин рахбар тавассути шўройи улил амр интихоб мешавадки худи ин шўро аз бузургтарин фуқахо ва мутахассисин ташкил шуда аст ва оддий астки бояд олимтарин ва мутахассистарин шахс миёни худишонро интихоб кунанд. Ба хамин далил фирқахойи маъруф ба ахли суннат танхо илм доштан ба ахкоми шаръий дар хадди тақлидро барои рахбари жомеъа кофий намедонанд, чун тақлид ба қовли ибни Холдун дар хақиқат ек новъи нақс ва камбуд аст, ба хамин далил бар ин баварандки ғейри аз холати изтирор ва зарурат, рахбар ва сарпараст ва валийи муслимин дар амри хукуматдорий бояд фақихи мужтахид бошад ва дар холати зарурат хам бояд олими бошад дар хадди қози, ва пойинтар аз ин матлуби уламо ва аиммайи хойрул қурун набуда.
Албатта иддайи аз дустони жохил ва бахусус душманони огох ва дорудастайи мунофиқин дар жанги равонийи худ ду бозий баччагона дар меоворданд:
-Аввал инки: саъй доранд ин рахбарияти фиқхий ё вилоят ва сарпарастий фиқхий бар ” дорул ислом” ро аз тўлидоти оятуллох Хумайний дар соли 1348 бидонанд аммо ин айни дағалбозий ва фариби афкори умумийи муслимин аст.
-Дувум инки:” дустони жохил ба хамрохи дорудастайи мунофиқин”
бумий ва дохилий дар миёни ахли суннат бо тахожум ба ” вилояти фақих”ки истелохи мовриди пазириши шиъаён аст дар воқеъ бо ” вилояти мужтахид” дар миёни ахли суннат душманий мекунанд аммо журъат ва ғайрати баёни онро дар миёни ахли суннат надоранд ва мехоханд бо ин хуққа ахли суннатро бар алайхи шиъа бо худ хамрох кунанд. Дар баробар: ” дорудастайи мунофиқини” дохилий дар миёни шиъаён хам бо тахожум ба ” вилояти мужтахид “ки истелохи мовриди пазириши ахли суннат аст дар воқеъ бо ” вилояти фақих” душманий мекунанд аммо дар дохил журъат ва ғайрати баёни онро надоранд. Ёдам меоядки дар соли 84ки дар донишгохи исфахон будам тахрибгарони шиъа мазхаби секулярзада ва либирал ба истелох ” ислох талаб” бар алайхи Умар севум рохимахуллох рахбари имороти исломий Афғонистон шуор медоданд аммо манзуришон рахбари жумхурийи исломий Эрон буд.
(идома дорад…….)
[1] درس ششم مقدماتی: «چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی»
[2] رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «الإسلام يَعْلُو ولا يُعْلَى» «اسلام چيره میشود و سيطره میيابد و بر آن چيرگي و سيطره نيست.» و اين امارت، علو و بلندى است. پس روا نيست كافر بر مسلمان برترى و سيطره يابد، و این در سخن خداوند است كه مى فرمايد: وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا ( توبه/ 40)، و سرانجام سخن كافران را فروكشيد (و شوكت و آئين آنان را از هم گسيخت) و سخن الهي پيوسته بالا بوده است (و نور توحيد بر ظلمت كفر چيره شده است و مكتب آسماني، مكتبهاي زميني را از ميان برده است) و خدا باعزّت است (و هركاري را مي‌تواند بكند و) حكيم است (و كارها را بجا و از روي حكمت انجام مي‌دهد) .
وهمچنان حدیث عباده بن صامت در این مورد صریح است؛ زیرا این حدیث خروج وشورش را علیه زمامدار كافر اجازه می دهد، واين بيانگر آن است كه زمامدارى كافر مشروعيت ندارد، اگر مشروعیت می داشت، هیچ گاه اسلام شورش علیه اورا جایز نمی شمرد :” دعانا رسول الله صلى الله عليه و سلم فبايعناه، فكان فيما أخذ علينا: أن بايعنا على السمع والطاعة في منشطنا ومكرهنا وعسرنا ويسرنا وأثرة علينا، وأن لا ننازع الأمر أهله. قال:” إلا أن تروا كفرا بواحا عندكم من الله فيه برهان “. (متفق علیه) ” رسول الله ما را به بيعت فرا خواند، و باوى بيعت نموديم كه در همه اوقات اعم از حالت رضايت وغير رضايت، دشوارى و آسايش، و در حالتي كه زمامداران دچار ظلمهای کوچک می شوند‘ از ايشان اطاعت نماييم، جز اينكه از آنها كفر علنى را مشاهده نماييد چنان کفری که دلیل صریحی از جانب الله بر آن دارید “.
[3] امام و یا زمامدار باید مرد باشد؛ زیرا زن بنابر طبیعت جسمی وروانی ای كه دارد، برای ریاست دولت مناسب نمی باشد، ونمی تواند این وظیفه ی مهم را كه كار و پیكار مستمر، قیادت ورهبری لشكر در جنگها وتدبیر امور دولت از جمله آن ست رابه عهده گیرد.
اين امــری است که مسلمانان بر آن اجماع نموده اند، خداوند مى فرمايد: الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ بِمَا فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ ( نساء/ 4 3) «مردان بر زنان سرپرستند (و در جامعه كوچك خانواده، حق رهبري دارند و صيانت و رعايت زنان بر عهده ايشان است) بدان خاطر كه خداوند (براي نظام اجتماع، مردان را بر زنان در برخي از صفات برتريهائي بخشيده است و) بعضي را بر بعضي فضيلت داده است.» بر همین اساس اسلام، ولایت و حاكمیت زن را ممنوع قرار داده است، پیامبر می فرماید :” لن یفلح قوم ولّوا أمرهم امرأة”. ودرروایت احمد” لن یفلح قوم أسندوا أمرهم إلی امرأة “.[صحيح البخارى]”هرگز كامیاب نمی شود قومی كه زمام امور خود را بر عهده زن سپرد”.طبق روایت احمد : ” هرگز كامیاب نمی شود قومی كه امارت خود را به زن سپرد”./ عمر بن خطاب رضی الله عنه می گويد: «ما در جاهليت زنان را چيزى به حساب نمى آورديم اما زمانيكه اسلام آمد و خداوند آنان (زنان) را در قرآن ذكر نمود، دريافتيم كه آنان حقوقى برگردن ما دارند، جز اينكه آنان را وارد امورمان (امورادارى و اجرايى مملكت) ننماييم.» (بخاری)
[4] صحيح البخارى ت ج9ص13
[5] صحيح البخارى ج9 ص12 از دلایل لزوم این شرط احادیثی است که از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت شده است مثل: ” إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ فِي قُرَيْشٍ لَا يُعَادِيهِمْ أَحَدٌ إِلَّا كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ”” زمامداری مسلمانان مخصوص قریش می باشد تا زمانیكه دین را برپا می دارند، وهركه با آنها دشمنی كند، خداوند اورا سرنگون خواهد نمود “.وروایت دیگربخاری از ابن عمر رضی الله عنهما چنین است : لَا يَزَالُ هَذَا الْأَمْرُ فِي قُرَيْشٍ مَا بَقِيَ مِنْهُمْ اثْنَانِهمواره این امر(زعامت مسلمانان) مخصوص قریش است تا زمانیكه دوشخصی از آنها باقی باشند
[6] وجود عدالت در شخصیت رهبر شرط مهمی بحساب می آید، پس درست نیست كه، رهبر شخص فاسق باشد، وعدالت شرط لازمی در انعقاد رهبریت می باشد.زیرا الله جل جلاله در شاهد شرط گذاشته كه عادل باشد، چنانچه فرموده است: وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ ( طلاق/ ٢) “از میان خویش عادلان را گواه گیرید”.
طبق این آیه شرط صحت شهادت شاهد، عدالت است، ومنصب خلافت به مراتب بزرگتر از شهادت است؛ بنابراین شرط بودن آن در رهبر از باب اولی می باشد. با انکه ممکن است این دین توسط یک فاسق نیز تقویت گردد اما در انتخاب رهبر باید دقت شود از این بیماری دور باشد . با این وجود از حديث عباده – كه در شرط اول رهبر بيان شد- دانسته مي شود كه در صورت ضرورت جامعه و به حکم قاعده ی شرعی “الضرورات تبیح المحظورات ” چنانچه رهبری دچار پاره ای از ظلمها گردید (و أثرة علينا) که هزینه ای کمتر از قیام را بر مسلمین تحمیل می کند در این صورت تا فراهم نمودن شرایطی که در آن منافش بیشتر از مفاسدش باشد بر علیه چنین رهبریتی قیام مسلحانه صورت نمی گیرد .
[7] در حکومت اسلامی قانون گذار خدا است، و جز او«ربی» و «سرپرستی» و تکلیف کننده ای نیست و «توحید در تقنین» یکی از مراتب توحید است و نظام اسلامی باید بر روی احکام الهی استوار گردد. به دیگر سخن: قوانین حاکم بر جامعه و اصولی که خطوط اصلی نظام را ترسیم می کند، باید از جانب خداوند باشد و در غیر این صورت، حکام، به حکم قرآن کافر و ظالم و فاسق خواهند بود . ( مائده/44، 45، 47)وجود حاکم تحت عنوان رهبر، خلیفه، امیر المومنین یا هر عنوان دیگری که توسط شورای مسلمین انتخاب شده باشد برای مسلمین امری ثابت و پذیرفته شده و غیر قابل اختلاف است . با وجود این، در جهان اسلام تا به حال عالمی یافت نشده است از اینکه حاکمی آگاه بر اصول فقهی بر آنها حکم براند رضایت نداشته باشند، هر چند مخالفتهایی در برابر رهبریت مذاهب مخالف از آنها دیده شده است .
