Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган
(40- қисм)
– Мусулмонларнинг шодлигини бузувчи ва барбод қилувчи иккинчи омил, хилофатни қулаши ва шохигарликни вужудга келиши бўлган.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аллох таолодан “умматларининг” гумрохликка хамназар бўлмаслигини замонатини олган пайтларида,
«سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا»
ва “умматлари” оч қолмаслигини
« إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين»
ва умматларини устида душман хукмронлик қилмаслигини хам,
« وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ»[1]
замонатини олган пайтларида, буни натижасида эса аллох таоло хам мусулмонларни жамоати билан бирга бўлишини хушхабарини берган эдилар.
«فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ»[2]
Яъни шодликни вужудга келтирувчи чораларни орасида
«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ» و «آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ »
хам бор, бу икковидан хам мухимроғи
«فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ»
хам бор, лекин мусулмонлар “умматни” ташкил қилиш учун фақат уч абзор мавжуд эканини билишса-ю, аммо мана бу уч абзордан узоқлашишса ва тафарруқ йўлига юриб кетишса, улар нубувват манхажига асосланган буюк исломий хукуматни қўлдан бой беришади ва буюк бидъат хисобланган шохигарликни уни ўрнига келтиришади, мана бу мусибатни кетидан ички жангларни ижод қиладиган ўринсиз такфир қилишдан ва тамға ёпиштиришдан иборат ошкор азоблар келади, булардан сўнг эса кўп сонли мусулмонларнинг гумрохлиги ва саргардонлиги , фақирлик ва очликни ривожланиши, устимизда кофирларнинг хукмронлик қилишлари каби азобларни хам кутаверсак бўлади.
« فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ»،
деб амр қилинган пайтда, агар шахс жамоятни йўлида харакат қилмайдиган бўлса, дархақиқат у азоб йўлидан юрган бўлади,
«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ»
жамоатдан узоқлашиб тафарруқ сари харакат қилиш, яъни шодликни мусибатга алмаштириш демакдир, бу аллох таоло мўъминларнинг табиий хаққи деб билган шодликни нобуд қилиш бўлади.
Мусулмонлар тафарруқ ва ўринсиз,ёмон, манфий шодликни сотиб олиш орқали ана ўша тафарруққа кўнгил боғлагач ва ўзларини хизб, гурух, мазхаб ва фирқаларидаги нарсаларга кўнгил қўйиб рози бўлишгач ва уч абзордан узоқлашишгач, асрлардан буён мусулмонларни бошига келаётган фожеъаларга гувох бўлишади-да, бу ерда норози бўлишга, дод-фарёд уришга ва ажабланишга ўрин хам қолмайди. Бу кишилар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам рахбарлик қилган ва сабиқунал аввалун бўлган ухуд жангини иштирокчиларидан азизроқ эмаслар, улар нимани эккан бўлишса, ўшани хосилини хам қўлга киритишади.
Аллох таоло нубувват манхажига асосланган шўровий хукуматнигина тан олади, ундаги улил амр шўроси ўзини вохид ижмоъси билан вохид умматни ва вохид жамоатни вужудга келтиради, мана бу мусулмонлар қўлга китириши мумкин бўлган дунёвий неъматнинг энг каттаси хисобланади, аммо мана бу шаръий қолибни ўрнига шохигарлик хукумати ёки хар қандай бошқа бидъий навдаги қолиб қўйиладиган бўлса, шундай бир уммул фасод вужудга келадики, у ўзи билан бирга бошқа барча фасодларга дарвозани очиб беради. У улил амр шўросини ўртадан кетишидан тортиб вохид умматни ва вохид ижмоъни кетишигача ва турли-хил мазхабларни,ранго- ранг тафсирларни, ошкор тафарруқни, умматни саргардонлигини, фақирликни ривожланишини,очликни,мусулмонларни устида душманни хукмрон бўлишини………. пайдо бўлишигача етиб боради: لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ….
Ислом дастаглари бирма- бир синдирилади, дастаглардан бири нобуд бўлган пайтида одамлар унга яқинроқ бўлганига чанг солишади, уларни биринчи бўлиб синдирилгани хукмдур ( нубувват манхажига асосланган хукмни тарк қилишади) ва уларни охиргиси намоздур ( намозни тарк қилишади).
Аллох таоло нозил қилган нарсага асосланган хукуматни тарк қилишни натижаси қуйидагича бўлади:
وَمَا لَمْ تَحْكُمْ أَئِمَّتُهُمْ بِكِتَابِ اللَّهِ، وَيَتَخَيَّرُوا مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَّا جَعَلَ اللَّهُ بَأْسَهُمْ بَيْنَهُمْ[3]
Агар хар қандай қавмни пешволари аллох нозил қилган нарса билан хукм қилишмаса ёки худони ахкомларини орасидан яхши кўрганларини танлаб олиб амал қилишса ёки ёқтирмаган нарсаларига амал қилмай ташлаб қўйишса, аллох таоло уларни орасига душманчилик ва адоватни солиб қўяди. Бу ерда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хар бир қавмнинг улил амр шўроси борасида сухбат қилганлар,чунки хар бир қавмни хокими ё пешвоси демаганлар, балки хар бир қавмни пешволари деб мархамат қилганлар, яъни
أَئِمَّتُهُمْ.
Энди агар мана бу пешволар ва шўродаги мутахассислар аллохни шариатидаги қонунлар асосида хукм қилишмаса, шубхасиз уларни ўртасида душманчилик, адоват, жанг, курашлар вужудга келади ва дўстлар жамоасидан тортиб хонадонлар, тоифалар, қавмлар, забонлар, мазхабларгача буларни хаммаси бир-бирларига қўполлик,зўравонлик билан муомала қилишади. Бу яъни шодликни барбод қилиш ва мусулмонларни ўртасидаги шодликни буюк асбобларини йўқотиш демакдир.
– Мусулмонларни ўртасида шодликни барбод қилувчи омиллардан яна бири, душманшуносийни билмаслик ва душманларни шаръий даражаларга ажратишни бузиб ташлашликдур.
Аллох таоло “ла илаха иллаллох” га ва тоғутга куфр келтиришга буюриш орқали, хаж ва закот, худудларга тегишли ахкомларни нозил қилишдан олдин, мусулмонларга душманларни даражаларга ажратишни таълим берган……..Энди фалончи жохил ва золим холида, кофирларнинг яхуд, мажус, собеий, насронийлардан иборат жамиятини мушрик дейди, мана бу шахс масалан насронийларни мушриклар жумласидан деб хисоблаган пайтида, бир қанча мусибатларга қўшимча равишда биринчи қадамида мусулмонлардан рум сурасидаги шодликни тортиб олади, у мусулмонлардан ташқари барча ахли китоб ва шибхи ахли китобни хам ғам- андухга ташлаб қўяди.
(давоми бор……..)
[1] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
[2] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).
[3] سنن ابن ماجة القزويني (4019) الحاكم النيسابوري 4/540 / مسند البزار/ سليمان بن أحمد الطبراني 360/ السنن الواردة في الفتن للداني / شعب الإيمان للبيهقي ابن عبد البر القرطبي 463/ أبو نعيم الأصبهاني 430 /
