Рахбарият дар дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(7- қисмат)
Замоники хўроки солим ва халол ( яъни рахбари мужтахид ва фақих) гир наёмад дар холати изтирор ва зарурат ба пойинтар аз он ва ба хўроки носолим ва мурдор ( яъни рахбари олим аммо муқаллид) жихати хифзи ” дини” дорул ислом ва соири заруратхо ва манофеъи муслимин панох бурда мешавад, аммо ин холат ба далили набуди рахбари мужтахид ва фақих ва холати изтирор ва зарурат аст ва чунончи рахбари мужтахид ва фақих вужуд дошта бошад ба маънийи рафъи зарурат ва аз бейн рафтани холати торий аст ва ……….пас ғейри аз қулдурхойи низомийи мусалмонки бо қудрати низомий ва танхо бо пуштивонайи аслаха худишонро бар дорул ислом тахмил карданд, чи дар холати оддий ва чи дар холати изтирор ва зарурат тамоми уламои ахли суннат барои идорайи жомеъа мўътақидандки рахбар бояд олим ва фақих ба қонуни шариати аллох бошад:
Чун то рузи қиёмат қонуни асосийи муслимин ва дорул ислом танхо еки аст ва онхам қонуни шариати аллох ва касики дар ин қонун тафаққух ва огохий дақиқий надошта бошад наметавонад вакили мўъминин дар татбиқи сахихи қавонини шариати аллох дар жомеъа бошад.
Рахбари жомеъа хам бо онки тавассути шўройи улил амр ва ё ахли хал ва ақд тахти назорат аст ва болотарин мақоми тасмим гиранда дар умури ижроийи дорул ислом аст аммо агар илм ва дониш ва фиқхи комили нисбат ба қонуни шариати аллох ва манобеъи шаръий надошта бошад наметавонад мутаносиб бо ” вазъи мовжуд” ба ” ниёзхойи руз” дорул ислом ва сиёсатхойи дохилий ва хорижийи он, тасмимоти шаръийро аз манобеъи шаръий истихрож кунад.
Агар ек хокими мусалмони жохил ба шариат ва доройи қудрати хукуматий, хазорон олими мужтахид мисли имоми Абу Ханифа ё имоми Жаъфар Содиқ ё имоми Молик ва имоми Шофеъий ва имоми Ахмад ибни Ханбал ва имоми ибни Хазм Андалусий ва ғейрихро дар ихтиёр дошта бошад метавонад раъйи жохилонайи худишро бар илми ин даста аз мужтахидин таржих дихад ва раъйи ин мужтахидро нодида бигирад, ва дар баробари ин мужтахидин ва уламоъ, ахли бидъатро дўври худиш жамъ кунад ва дорудастайи мунофиқин хам қудрати бартар шаванд ва ин хоким бо пуштивонайи ахли бидъат дар баробари ин мужтахидин ва уламои бузургвор муртакиби фажоъйеи шавадки фақат кофий аст сари ба зиндагийи ин мужтахидин ва аиммайи хойрул қурун ва хатто уламои омили соири қуруни исломий бизанид.
Хукумати исломий бо находхойи мухталифики дорад, бидуни вужуди рахбари олим ва фақих, имкони идорайи шаръийи он бар асоси қонуни шариати аллох вужуд надорад. Ахли суннат ба ин рахбари ” дорул ислом” мегуянд мужтахид ва шиъаён мегуянд фақих. Яъни мохият еки аст ва ихтилоф танхо дар ду исм хам маъни аст. Еки мегуянд мужтахид ва дигари мегуяд вилояти фақих. Албатта шиъаён дар қонуни асосийи ижтиход ва салохияти илмий лозим барои афтоъ дар абвоби мухталифи фиқхро зикр карданд. Шуд хамон достони ангур ва инаб ва азам ва истофили шахси форс забон ва араб ва турк ва румий. Хамма еки аст бо исмхойи мухталифи. [1]
Мўъминин( яъни 1.Анъамта алайхим на 2. Мағзуби алайхим ва куффор 3. Ва на золлин ва мунофиқин) хеч гох дар тули торих аз қудратгирийи мужтахидин зарар надиданд хар чандки ин мужтахидин дидгоххойи мухталифи хам дошта бошанд ва чунончи аз коноли шўройи улил амри мутахассисин ба қудрати хукуматий хам даст пейдо кунанд барои мўъминин ва дунё баракат мешаванд. Биизниллах. Ва чунончи мўъмини дар амри рахбарият, касони пойинтар аз инхоро бар чанин рахбарони мужтахид ва фақихи бартари бидихад ва барои хоким шудани рахбарияти пойинтар аз инхо бикушад бидуни шак дучори хиёнат ба аллох ва росулиш ва мўъминин шуда аст.
(идома дорад……..)
[1] اصل 109 قانون اساسي
