Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган
(43- қисм)
Демак бу ишлар шиъа мазхабидагиларни ё сунний курдлари ё сунний арабларни эмас, балки фосид жиноятчиларни хисобига ёзилади. Бу жиноятлар босқинчи секуляр кофирларнинг ва уларни махаллий навкарларини хисобига ёзилади ва шубхасиз фирқайи ножиянинг мужохидлари бир кун келиб мана бу жиноятларнинг интиқомини албатта олишади. [1]
Мана бу ўринларни барчасида шахсни ўзининг ўрнига қўйишимиз албатта лозим бўлади ва ана бу жинояткор кимсаларнинг жиноятларини бошқаларнинг хисобига ўтказмаслигимиз керак. Бу иш хато хисобланади, аллох таоло бу хақида мархамат қиладики:
أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ (سوره قلم آیه 35)
Ахир, биз мусулмонларни жиноятчи- кофир кимсаларга баробар қилурмизми?!
Агар жиноятчи кимсаларни жиноятчиларни ўрнига ёки солих мўъминларни солихларни ўрнига қўймас эканмиз ва аллох таоло мусулмонларга хослаб берган узрларни кўрмасликка олар эканмиз ва маълум, мушаххас дасталарни ўзини ўрнига қўймас эканмиз, бошқаларни бошига мусибат келтиришдан ташқари, умидсизликка ва гина- қудуратга, шикоятга, асабийлашиш, ёлғизлик, ранжиш, хафа бўлишга боис бўлади, бундан ташқари доимий норози бўлишга, бир четга чиқиб қолинишига ва хатто ўзимиздаги ўринсиз ғазабга сабаб бўлади ва баъзи бир ўринларда эса ана бу хатога ва ғалат хукм чиқаришларга дучор бўлган шахслар хаёлпарастликка ва комил бўлишни фикрига тушиб қолишади ва улар инсонни фитрий ва шаръий эхтиёжларига тўғри келмайдиган хаёлпарастлик йўлига тушиб қолади.
Бундай шахслар, ўзини шаръан таниб олиш ва ўзига ишониш сифатларига эга эмаслар ва улар шаръий соғлом шахсиятдан хам махрумдурлар, улар жуда кўп рухий- ижтимоъий мушкилотларга дучор бўлишади, улар ўзларининг сахих ақидалари ва қадриятларидан огох эмаслар, аксар холларда ўзларини хақоратланган ва камситилган деб хис қилишади ва улар мухолифларининг муқобилида ўз қадриятларини дифоъ қилиш қудратига эга эмаслар, улар хатто ўзларидан хам рози бўлишмайди, иқтисодий, рухий, ижтимоъий ва муборазага оид мушкилотларни қаршисида хам сабр билан махкам тура олишмайди, улар иккиланишади ва ўзларини йўқотиб қўйишади ва танқид қилиш ва танқид қилинишдан қўрқишади, умуман олганда танқидни қабул қилишмайди, шу сабабли хам уларда хамкорлик қилиш рухияси заиф, фикрли ва мутахассис кишилар билан маслахатлашишга мойиллик хам уларда жуда кам, умидсизлик рухияси хам уларга соя ташлаб туради ва яхши гумон қилиш,хурсандчилик, розилик рухиясига эга эмаслар, улар қатъият, шиддат ва келишув, юмшоқлик, рахм билан қаттиққўллик қилишни чегараларини хам билишмайди, бундан ташқари мусулмонларнинг бугунги кунига муносиб хақиқий мақсадлари хам уларда топилмайди, улар бизлар кўриб турган ўнлаб ички ва рафторий касалликлардан, булғанишлардан иборат бир тўпланмадурлар.
Бу дастадаги кимсалар ўзларини яхши танишмайди, аксар холатда улар аллохни таниб олиш йўлида хам хатоларга дучор бўлишади, энди бу меъзон бир кишида камроқ бошқа бир кишида эса кўпроқ бўлиши мумкин, шу сабабли хам кўриб турганимиздек бундай шахслар мухитни ва атрофдагиларни қўлида ўйинчоқ бўлишади, уларни шахсиятини шаръий қадриятлар ва мақсадлар билан бошқариб хидоят қилинган ички шахсият эмас, балки ташқи кучлар ва мухит шакллантиради ва улардаги қолибни ва тузулишни таъйин қилади.
Мана бундай мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларни ёнида шодликни барбод қилиб қўрқув ва вахимани вужудга келтирувчи бошқа бир даста хам мавжуд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дажжолдан сўнг бошқаларга қараганда шундай кимсалардан қўрққанлар:
لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي….أَئِمَّةً مُضِلِّينَ[2].
Қўрқув амниятни ва шодликни қарама- қаршисида туради. Мана бу шахслардан қўрқиш, шодликни барбод қилувчи аслий омиллардан хисобланади, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бошқа бир ўринда мана бу аимматул музиллин бўлган кимсаларни дуъату ала абваби жаханнам ( жаханнам эшикларига даъват қилувчилар) ва уламойи суъ варрувайбиза ( умумий одамларнинг майда ишлари хақида гапирадиган паст ва хақир инсонлар) деб айтиб ўтганлар.
– Мусулмонларни ўртасида шодликни барбод қилувчи ва шодликни йўқ қилувчи омиллардан яна бири, хабарларни фосиқ ва ғайри мусулмон кимсалардан қабул қилиб олишдур.
Масалан аллох таоло мархамат қиладики, агар фосиқ мусулмон бир хабарни сизларга келтирса, бу хабарни тўғрилигини текширинглар ва уни шундайлигича қабул қилманглар:
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ (حجرات/6)
Эй мўъминлар, агар сизларга бир фосиқ кимса бирон хабар келтирса, сизлар (хақиқий ахволни) билмаган холингизда бирон қавмга мусибат етказиб қўйиб, қилган ишларингизга афсус- надомат чекиб қолмасликларингиз учун ( у фосиқ кимса олиб келган хабарни) аниқлаб- текшириб кўринглар!
Бу аллохни очиқ- ойдин дастури, бўлиб хам бу дастур фосиқ мусулмон шахс томонидан бизларга келтирилган хабар хақида айтилган, хўп, энда агар бундай хабарни аслий кофир ва махаллий муртад ё аимматул музиллин ва дуъату ала абваби жаханнам бизларга келтирган бўлса-чи, биз нима қилишимиз керак? Агар бу хабарни ойдинлаштириш ё равшан қилиш қудратига эга бўлмасанг, бу хабарни қабул қилмаслигинг керак ва мусулмонларга нисбатан яхши гумонда бўлишинг лозим. Аммо шахс аллохнинг очиқ-ойдин дастурларини назарга олмаган холда, бутун жахон секуляр кофирларининг ва ўзини атрофидаги махаллий муртадларнинг, хамда секулярзадаларнинг келтирган хабарларини килолаб қабул қилади, ва ана бу ёлғон хабарлар сабабли бизлардан ва бошқа мужохидлардан ғазабланади ва ёмон кўради, у жуда осонлик билан ўзини қалбини бемор қилиб булғайди ва жуда хам содда равиш билан ўзини ва бошқаларни оромишини,шодлигини нишонга олади.
(давоми бор…….)
[1] ما در عرض این چند دهه حکومت شیعه مذهب ایران آشکارا دیده ایم که چگونه با زن و فرزندان مرتدین سکولار کوردها برخورد کرده اند یا بخصوص با خانواده ی زندانیان اهل سنت ایرانی و خارجی چه برخوردی داشته اند؟ ما هرگز در حکومت شیعه مذهب ایران چنین جنایاتی رو ندیده ایم حتی در مناطقی که حکومت ایران در عراق و افغانستان و لبنان و سوریه قدرتی به دست آورده باعث رام شدن و اهلی شدن بسیاری از غلات و دیوانگان شیعه مذهب شده است .
[2]رواه الإمام أحمد (21296)
