Дорул исломни дорул куфр билан бўлган алоқаларига хоким бўлган усуллар. (12 бўлим)
(4-қисм)
Тавхид ва давлатни асли ва стротегияси.
Исломни ташқи алоқаларида ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сийратларида, даъватни асли даъватни асоси билан бирга, такидланган асосий усуллардан ва исломий манхажни асосий стротегияларини бири,пойдевори ва дорул исломни, давлатни ва исломий хукуматни ташқи алоқаларини асосидир.
Даъват ғайри мусулмонлардан исломни қабул қилишни сўрашдир.
ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ( نحل/ ۱۲۵)
(Эй Мухаммад), Парвардигорингизнинг йўли – динига донолик – хикмат ва чиройли панд- насихат билан даъват қилинг! Улар ( сиз билан талашиб-тортишадиган кимсалар) билан энг гўзал йўлда мужодала – мунозара қилинг! Албатта парвардигорингизнинг ўзи унинг йўлидан озган кимсаларни жуда яхши билур ва у зот хидоят топгувчи кишиларни хам жуда яхши билур.
قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ(یوسف/ ۱۰۸)
Айтинг: “менинг йўлим шудир. Мен аллохга даъват қиламан. Мен ва менга эргашган кишилар аниқ хужжатга – ишончга эгамиз. ( Хар қандай шерикдан) аллохни поклайман. ( Зеро) мен мушриклардан эмасман.”
فَلِذَلِكَ فَادْعُ وَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ (شوری/ 15) [1]
Бас (эй Мухаммад), мана шунинг учун ( яъни аввалги қавмлар фирқа- фирқа бўлиб кетганлари сабабли йўлдан озганлари учун – сиз ўз умматингизни бирлик- иттифоқга) даъват қилинг ва ўзингизга буюрилгани янглиғ тўғри йўлда бўлинг хамда уларнинг (мушрикларнинг) хавойи нафсларига эргашманг!
Мана шу асосга кўра росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ўзини қўмондонларига буюрар эдиларки,
« اغْزُوا باسْمِ الله في سَبيلِ الله، قَاتِلُوا مَنْ كَفَرَ بِالله،»
Аллохни номи билан аллохни йўлида жанг қилинглар,( охирги шариатни рад қилиш билан) аллохга куфр келтирган кимсаларга қарши жанг қилинглар, ……хадисни давомида келадики, душманларга рўбарў бўлгандан сўнг аввало:
ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَإِنْ أَجَابُوكَ فَاقْبَلْ مِنْهُمْ وَكُفَّ عَنْهُمْ [2]
Уларни исломни қабул қилишга даъват қил. Агар сизга мусбат жавоб беришса ,улардан қабул қилинг ва улардан қўлингизни тийинг.
Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхудан хам нақл қилинишича, у киши мархамат қилганлар: ” пайғамбар мени яманга жўнатдилар ва мархамат қилдиларки: эй Али хеч ким билан жанг қилма, магар уни аввал исломга даъват қилган бўлсанг.” [3]
Росулуллох саллалоху алайхи васаллам “даъват” ни стратегия сифатидан ироя берган пайтларида қаердан бошлар эдилар? Тоғутга куфр келтириш( ла илаха) ва аллохга иймон келтириш (иллаллох) , бўлиб хам шуни “Мухаммадур росулуллох” саллаллоху алайхи васалламни каналлари орқали амалга оширишарди. Бу яъни тавхид дегани бўлади. Энди агар мана бу йўлда мусулмонлар янги тили чиқиб келаётган болага ўхшаб хатоларга дучор бўладиган бўлса,аста-секинлик билан хатолари ислох қилинади. Бу ердаги мухим нарса шуки, шу шаклда шахс ислом ва тавхид доирасига киради ва ўзини мана бу исломини зохирда намоз ўқиш ва закотни бериш билан кўрсатади.
أُمِرْتُ أَن أُقاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَن لا إِلهَ إِلاَّ اللَّه وأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، ويُقِيمُوا الصَّلاةَ، وَيُؤْتُوا الزَّكاةَ، فَإِذا فَعَلوا ذلكَ، عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وأَمْوَالَهم إِلاَّ بحَقِّ الإِسلامِ، وحِسابُهُمْ عَلى اللَّهِ[4]
Мен шаходат бермагунларича ва аллохни вахдониятига “ла илаха иллаллох”, ва пайғамбаримизни рисолатига “Мухаммадан росулуллох”, намозни барпо қилгунларича ва закотни бергунларича жанг қилишга буюрилдим. Агар шундай қилишса, уларни қони ва моли мен томонимдан мухтарам ва мухофизат қилингандир. Магар инки ислом уларни ўлдиришни ва молларини тортиб олишни хақ деб биладиган ишларни қилишган бўлса ( масалан қотиллик қилишса ё ўғрилик қилишса ё муртад бўлишса ва…….) мана буларни хисоби аллохни қўлидадир.
(давоми бор……)
[1]و آیات مشابه دیگر ( آیاتی چون : فرقان / ۵۲؛ مائده/۹۹؛ نمل /۳۵؛ نور/۵۴؛ عنکبوت/۱۸؛ یاسین/ ۱۷ و …)
[2]أخرجه مسلم (1731)، والترمذي (1617)، والنسائي في ((السنن الكبرى)) (8765)، وابن ماجه (2858) واللفظ له، وأحمد (23030) ابی داود 2612
[3]حسینعلی منتظری ، فقه الدولة الاسلامیه ، قم، دارالفکر، 1411 ،ص ۷۱۱٫
[4]البخاري (1399)، ومسلم (20)
