Рахбарият дар дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(8- қисмат)
Имом Байхақий рохимахуллох ва дигарон аз ибни Аббос розиаллоху анхума нақл кардандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
مَنْ تَوَلَّى مِنْ أُمَرَاءِ الْمُسْلِمِينَ شَيْئًا فَاسْتَعْمَلَ عَلَيْهِمْ رَجُلًا وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّ فِيهِمْ مَنْ هُوَ أَوْلَى بِذَلِكَ وَأَعْلَمُ مِنْهُ بِكِتَابِ اللهِ وَسُنَّةِ رَسُولِهِ ، فَقَدْ خَانَ اللهَ وَرَسُولَهُ وَجَمِيعَ الْمُؤْمِنِينَ . [1]
Касики коргузорий аз муслиминро ба кор бигуморад дар холики медонад дар миёни мусалмонон каси хастки шойистатар аз он ва огохтар ба китоби худо ва суннати росулиш вужуд дорад, ба худо ва росулиш ва ба тамоми мусалмонон хиёнат карда аст. Бо хамин мафхум аз Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху нақл шудаки:
” مَن اسْتعملَ رجلاً لِمَوَدَّةٍ أو لِقَرابَةٍ ، لا يستعمِلُه إلاَّ لذلك؛ فقد خانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ والمؤمِنينَ”[2]
Касики шахсиро ба хотири инки дустиш дорад ё аз наздикони уст дар кори мудирият ва рахбарий интихоб кунад, дар ин сурат ба аллох ва росулиш ва мўъминин хиёнат карда аст.
Дар ин сурат, мо аз замоники хилофати исломий бар минхажин нубувватро аз даст дода ва ба бидъати бузурги мулукият ва ин хокимиятхойи бадили изтирорийи исломий дучор шудаем то замоники бори дигар ба хукумати исломий бар минхажин нубувват даст пейдо накардем аз мазхаб ва фарди хосси дар амри рахбарият химоят намекунем, балки танхо аз меъёрхо химоят мекунем. Мо талош мекунемки ин меъёрхойи мовриди пазириши тамоми мазохиби исломий тахаққуқ пейдо кунандки ба унвони еки аз асбоби моро дар нихоят ба ижмоъи вохид ва жамоати вохиди муслимин мерасонанд. биизниллах.
Холо суъолики пеш меояд инки: ек дорул ислом бо ек хукумат ва ек рахбарият, ё дорул исломхойи мутаъаддид бо хукуматихойи мутаъаддид ва рахбархойи мутаъаддид? ( бахши 8)
Ахамияти мумониат аз теъдоди рахбарият аз ахамияти вахдати исломий ва вахдати дорул ислом ва татбиқи вохиди шариати аллох меояд,теъдод дар рахбарият боиси инхидоми вахдат ва ижоди тафарруқ ва тақсими дорул ислом ва тахкими шариати аллох ба шевахойи мухталиф бар мардум мешавад.
Рахбарияти вохид аз ин се мақсад мухофизат мекунад. Ба хамин далил бисёри аз уламо иттифоқи шибхи ижмоийро баён карданд мабний бар инки дар дорул ислом дар замони вохид вужуди бештар аз ек рахбар ғейри шаръий аст ва мужоз нест.
Хукумати исломий бо шўройи улил амрики ришахойи онро дар миёни мўъминин ва ” дорул ислом” мустахкам карда, ва хамин шўройи мутахассисини амр рахбарийи вохидро ба унвони намояндайи ижроийи худ дар умури хукуматий маърифий карда аст, намод ва мазхари зохирий тўвхид аст. Тўвхид дар масоили хукуматий ва ижроий ва дунёвийи жомеъа, ва ижро кардани вохиди қонуни шариати аллох, ва мумониъат аз ширки тафарруқ, ва ирояйи ижмоийи вохид ба унвони раъйи вохид ба тамоми муслимин. Бидуни шак тўвхид бо теъдод ва тафарруқ созгор нест.
Нигариши жумхури ахли суннат ва жамоат бар ин астки дар замони вохид ва макони вохид теъдоди аимма ва рахбар жоиз нест ва имоми Нававий мегуяд: иттифоқ дорандки дар аср ва замони вохид бо ду рахбар байъат мунъақид намешавад. Ва Моврудий хам мегуядки [3]
Агар дар ду сарзамин бо ду рахбар ва имом пеймон баста шавад байъати хеч ек дуруст нест чун дар ек замон барои уммат доштани ду рахбар ва имом дуруст нест. .[4]
Еки аз далоили қатли дорудастайи мунофиқинки аз дорул ислом хориж шуад ва мехоханд барои худ гурух ва дастайи ба номи ислом ташкил диханд жиловгирий аз теъдоди рахбарият ва жиловгирий аз ширки тафарруқ ва жиловгирий аз тўлиди жараёноти мувозий бо дорул ислом ва хатто жиловгирий аз тўлиди жараёноти мувозий бо худи ислом астки қатъан агар қудрати хукуматийи дорул ислом набошад дорудастайи мунофиқин даст ба чанин тўлидоти масмумий хохад зад .
(идома дорад……..)
[1]الحاكم في مستدركه (4/ 104) وقال صحيح الإسناد ، والطبراني في ” المعجم الكبير ” (11/ 114) ، / الهيثمي في مجمع الزوائد (5/ 212)/ أنظر تفسير المنار ٥ / ٢١٥ ـ ٢١٦ / سنن بیهقی
[2] رواه ابن أبي الدُّنيا، كما في ” مسند الفاروق ” لابن كثير (2/ 536) .
[3] شرح صحيح مسلم للنووي (12/233). /اتفق العلماء على أنه لا يجوز أن يعقد لخليفتين في عصر واحد…
[4]الأحكام السلطانية (ص: 9)./ إذا عقدت الإمامة لإمامين في بلدين لم تنعقد إمامتهما، لأنه لا يجوز أن يكون للأمة إمامان في وقت واحد،