
“ Татаррус” истелохи жихати касби маслахатий “ зарурий, қатъий, ва куллий”; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (1)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3- қисмат)
Ва аз Тамимуд Дарий розиаллоху анху ривоят шуда астки мегуяд: аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шанидамки мефармуданд:
لَيَبْلُغَنَّ هَذَا الْأَمْرُ مَا بَلَغَ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ،
( ин амр то ба онжойи мерасадки шаб ва руз расида аст;)
وَلَا يَتْرُكُ اللَّهُ بَيْتَ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللَّهُ هَذَا الدِّينَ،
( ва аллох мутаол хеч хонайиро дар шахр ва русто ва маконхойи ашоирий ва бодия нишин рахо намекунад магар ин динро вориди он мекунад;)
بِعِزِّ عَزِيزٍ أَوْ بِذُلِّ ذَلِيلٍ،
( ва онро бо иззати азиз ё зиллат ва хўрийи залил хамрох мегардонад;)
(عِزًّا يُعِزُّ اللَّهُ بِهِ الْإِسْلَامَ، وَذُلًّا يُذِلُّ اللَّهُ بِهِ الْكُفْرَ[1].
Иззатики аллох ба василайи он исломро иззат мебахшад ва зиллат ва хўрийки аллох ба василайи он куфрро залил ва хўр мегардонад.”
Пас душманони дини ислом ва мужохидин на метавонанд жараёни мужохидин ва ахли жиходироки аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шуруъ шуда ва ба қиёми қиёмат муттасил аст аз бейн бибаранд, ва на қодир хоханд буд жилови ваъдахойи аллох таоло ва росулиш саллаллоху алайхи васалламро бигиранд, ба шартики мўъминин дар масири сахихи жиход ва дар қолиби “ уммат” дар харакат бошанд, на дар масири хизб бозий ва тафарруқ.
Холо баъди аз қавоиди куллий, ва ба дунболи он, қавоиди хосси жанги мусаллахона, ончики ба жанги мусаллахона гира хурда ва еки аз мухимтарин масоили астки мужохидин то рузи қиёмат бо он сарукор пейдо мекунанд жойгохи хунхо ва молхойи хароми астки аллох таоло дар жиловгирий аз талаф кардани онхо дастури сарих ва қотиъ возихи содир карда аст аммо гох ба хукми зарурат жанги холати пеш меоядки мужохид дар вазиати ночорий ва зарурат, ва интихоби шар ва муфсидайи кучак жихати пархез аз шар ва муфсидайи бузургтар, жихати касби маслахати зарурийи қатъий куллий қарор мегирад.
Еки аз ин холат ба ингуна астки куффор ин хунхо ва молхойи харом шударо ба унвони сипари жихати мухофизат аз худ дар баробари хамалоти артеши мужохидин ва абзори жихати пешравийхойи худ қарор медихандки дар манобеъи фиқхий тахти унвони “ татаррус” аз он ёд шуда аст.
Имруза ин масалайи “ татаррус” еки аз мухимтарин масоил ва “ ниёзхойи рузи” ахли жиход ба шумор меравадки хар мужохиди- агар ба самарайи жиходи худ дар дунё ва қиёмат ахамият дихад- қабли аз ворид шудан ба майдони жанг, жихати посух ба он бояд ба жустажу ва тахқиқ бипардозад.
Касуроти фатвохойики дар тули торихи исломий тавассути фуқахойи тамоми мазохиби исломий дар заминайи “ татаррус” содир шуда аст, ва касурот ба коргарийи “ татаррус” ва касуроти истефода аз ин истелох тавассути тамоми жараёнот ва гуруххо ва жамоатхо ва хатто хукуматхойи бадили изтирорийи исломий ва бахусус куффори секуляри жахоний ва муздарони махаллийи онхо дар хадаф қарор додани ин сипархойи инсоний ва молий ба бахонайи “ татаррус” ба ахамияти ин мовзуъ, ва ниёз жихати дарёфти посухи шаръий ишора дорад.
(идома дорад……..)
[1] رواه أحمد (4/103) (16998)، والطَّبراني (2/58) (1280)، والحاكم (4/477)، والبيهقي (9/181) (19089). قال الهيثمي في ((مجمع الزوائد)) (6/17): رجاله رجال الصَّحيح. وقال الألباني في ((تحذير الساجد)) (158): على شرط مسلم، وله شاهد على شرط مسلم أيضًا. / مدر: الطين الصلب. ((شرح النووي على مسلم)) (18/69). / الوبر: صوف أو شعر. ((تحفة الأحوذي)) لعبد الرحمن المباركفوري (6/419)./ نیز : لا يبقَى علَى ظَهْرِ الأرضِ بيتُ مدَرٍ ولا وبَرٍ إلَّا أدخلَهُ اللَّهُ كلمةَ الإسلامِ بعِزِّ عزيزٍ أو ذلِّ ذليلٍ إمَّا يعزُّهمُ اللَّهُ – عزَّ وجلَّ – فيجعلُهُم من أَهْلِها، أو يذلُّهم فيدينونَ لَها . (الوادعي: الصحيح المسند 1159) / نیز: لايبقَى على ظهرِ الأرضِ بيتُ مَدَرٍ ولا وبَرٍ إلَّا أدخل اللهُ عليه الإسلامَ إمَّا بعزِّ عزيزٍ أو بذُلِّ ذليلٍ إمَّا يُعِزُّهم فيجعلُهم اللهُ من أهلِ الإسلامِ فيَعَزُّوا به وإمَّا يُذِلُّهم فيدينون له (أخرجه أحمد (23865) باختلاف يسير، وابن حبان (6699) مختصرا، وابن عساكر في ((معجم الشيوخ)) (501) واللفظ له)