Янги асрдаги дорул исломни намуналари (9) (эрон исломий жумхурияти (2)) ( 34- бўлим)
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган
(16-қисм)
Уларнинг мусулмонлар учун келтирган энг катта самараларидан бири шуки, улар босим ўтказувчи гурух сифатида секуляристларнинг режаларини бир қисмига монеъ бўлиб хизмат қилишарди; мана бу билан бирга авом халқни наздида секуляристларни демократик системаси учун эътибор,обрў қидиришар ва хукуматга керакли бўлган ўринларда одамларни сафарбар қилишар эди. Мана бу тоифадагилар баъзиси эса туолетни хушбўй қилувчилар сифатида амал қилишади ва тоғутларни хокимиятини давом этишига ёрдам беришади. Улар хозирда хам шу холатда.
4-Ва нихоят охирги дастани аслий инқилобчи шариатгаролар ва исломий хукуматни ташкил қилган байроқдорлар ташкил қилишади, улар Иброхим алайхиссаломни ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ва барча мўъминларни равиши бўйича одамларни харакати қолибида расмий ёки ғайри расмий хизблар ташкил қилиш орқали, секуляристларни (мушриклар) хукумат ташкилотларида иштирок этишмасди, улар хоким бўлиб турган тоғутларни нобуд бўлишларини ва исломий хукуматни ташкил бўлиши ва аллохни шариатини ижро қилинишидан бошқа нарсага рози бўлишмасди.
Мана бу дастадагиларни талаби баён озодлиги ёки ижтимоъий озодликлар,ахзоблар ва сиёсий фазони очиқ бўлиши ва парламентларда иштирок этиш ва секуляристик системани ўйинлари ва иқтисодий истелохотларни бир қисмини амалга ошириш бўлган эмас, чунки шохнинг секуляр хукуматини орқага чекиниши ва сиёсий фазони очилиши ва шохни истелохи бўйича оқ инқилоб сабабли, мана бу истакларни амалга ошириш учун шароит мухайё бўлган эди, бундан олдин хам шароитни мухайё қилса бўлар эди; чунки мана бу секуляристлар келишувчан, муросали эдилар, улар ўзларини сақланиб қолишлари учун хар қандай имтиёз беришга ва чекинишга хозир бўлишган, лекин шариатгаро мусулмонларни талаби тоғутларнинг тузумини нобуд қилиш ва аллохни динига ёрдам бериш ва аллох таолони ёрдамига етишга кўнгилни боғлаш,хамда аллох томонидан бериладиган ғалабадан иборат бўлган, аллох таоло мархамат қиладики:
وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزيزٌ (حج/40)
Улар мана бу секуляр тоғутни нобуд бўлишидан ва секуляр шох хукуматини қулашидан бошқа нарсага рози бўлишмасди, бу хукуматнинг қулаши яқин қолганини сезишарди, чунки мана бу йўлда сахих шева билан харакат қилган кишиларга аллох таоло нусрат беришини таъкидлаб вожиб қилган:
وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ (روم/47)
Ва иймон келтирган зотларни ғолиб қилиш бизнинг зиммамиздаги хақ бўлган.
Мана бу осмон ва ерни яратган зот томонидан берилган ваъдадир, шариатгаро мусулмонлар мана бу ваъдаларга эътимод қилишади ва мана бу секуляристик хокимиятдан сўнг келадиган исломий хукуматни ёки “мужтахид ё фақих вилоятни” комил тасвирини ,хамда келажакдаги асосий қонунларни умумий кўринишини ироя берган эдилар, хар қандай келишувга ва реформистик шиорларни ўрнига шароит тўғри келганлиги боис “шохга ўлим” шиори қўйилади ва яна қайтадан:
قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ (بروج/4)
Чох эгалари лаънат қилингайлар!
Шу сабабли хам оятуллох Хумайний секуляр шох хукуматининг оқ инқилобини хам исломий хукуматни баробарида эътиборсиз деб эълон қилади; секуляристларнинг башар хуқуқлари бўйича доктори кортер эрондаги сиёсий фазони очилишини шубхали деб эълон қилади ва баёния нашр бериш орқали уни американи фитнаси ,деб санайди; капиталистик қонунлар ўрнатилиши ва эрондаги америка харбийларини қазоват тизими бўйича химояланишларини баробарида 1343 шамсий йилда очиқчасига инқилобий ўринда туриб айтадики: “ агар бир америкалик хизматчи, агар бир америкалик ошпаз сизларнинг тақлид қиладиган кишингизни бозорни ўртасида терор қилса……..эрондаги мухокама қилувчи судлар уни мухокама қилишга хаққи йўқ……..агар эронни шохи американи итини машинаси билан босиб кетса, албатта уни сўроқ-савол қилинади…..” ,худди шу қонунни бугунги кунда америка барча исломий диёрларни,ўзидан кўра заиф бўлган секуляр давлатларни устида қўллаб келяпти ва мана бу давлатларни барчаси бу қонунни қаршисида сукут сақлаб таслим бўлиб туришибди. [1]
(давоми бор…….)
[1] مدنی، جلال الدین؛ ۱۳۸۷، ج ۲، ص۱۳.
