Татаррус истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий”, ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (2)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(13- қисмат)
Пас хуб диққат кун: агар мехохи фасод анжом дихи фасоди дигари ғейри аз ин ( мисли шаробхўрий ва дуздий ва масрафи анвоъи маводди мухаддир ва …..) бароят сабуктар аст; хамчунонки борхо ба намоз нахунхо гуфтамки агар ахли фасод хасти ва мехохи фасод куни фасоди ғейри аз тарки намоз бароят сабуктар аст чун дар шариати аллох таоло хукми намоз нахун аз хукми шаробхўр ва зинокор ва дуздий ва хам жинсийбоз ва ….. сангинтар аст.
Ман борхо арз кардам дубора арз мекунам : касоники наметавонанд хамчун мўъминин зиндагий пок ва солими дошта бошанд ва тамоюл ба анжоми гунох доранд нигох кунандки саранжоми гунох ва журми онхо ба кужо хатм мешавад ва мутаносиб бо саранжоми гунох вориди журм ва гунох шаванд!
Гунохи бенамозики корти шиносоийи шахс дар вуруд ба жомеъайи муслимин дар дунё ва қиёмат аст ё гунохи рехтани ба нохақ хуни мусалмонки аввалин мовриди астки дар додгохи қиёмат мовриди баррасий қарор мегирад ва болотар аз нобудийи хонайи худост, гунохони нестандки шахс доройи шуъури худро ба онхо олуда кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар хенгоми тавофи каъба мовриди хурмати хун ва моли мўъмин мефармояд:
« مَا أَطْيَبَكِ وَأَطْيَبَ رِيحَكِ، مَا أَعْظَمَكِ وَأَعْظَمَ حُرْمَتَكِ، وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَحُرْمَةُ الْمُؤْمِنِ أَعْظَمُ عِنْدَ اللَّهِ حُرْمَةً مِنْكِ: مَالِهِ وَدَمِهِ»[1]
Эй каъба! Чиқадар пок хасти ва чиқадар буйит покиза ва муъаттар аст, чи қадар бо азамат хасти ва чиқадар эхтиромит бузург аст аммо сўганд ба зотики жони Мухаммад дар дасти уст, хамоно хурмати мўъмин дар назди худованди мутаол аз хурмат ва эхтироми ту бузургтар аст; ( хурмат) моли вай ва ( хурмати) хуни вай.
Дар ин сурат ин шахси мужрим агар мехохад журми муртакиб шавад биравад каъбаро нобуд кунад бехтар аз он астки ба нохақ хуни мусалмониро мерезад.
(идома дорад……..)
[1] سنن ابن ماجه 4067
