Янги асрдаги дорул исломни намуналари (10) (эрон исломий жумхурияти (3)) ( 35- бўлим)
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган
(22- қисм)
Бугунги кунда эрон дорул исломидаги вахдат борасидаги маърузаларга ва хатто бу хақида давраларни ташкил бўлишига ва кунларни “вахдат” номи билан номланишига гувох бўлиб турган биродарларимиз,опа-сингилларимиз “учталик ёлғон ясовчиларнинг” даъватини таъсирида мана булар вақтинчалик тактикалар холос,деган тушунчага боришлари мумкин, аммо мана бу вахдатгаро харакатни тарихини текшириб чиқиш орқали жаъфарий шиъаларини ўртасида исломий вахдатни вужудга келтириш учун қилинадиган тарихий,стротегик лойиха ақидавий,усулий ва стротегик бир харакат эканини тушуниб етамиз; шу сабабли хам мана шу фурсатдан фойдаланиб эрон исломий жумхуриятидаги дорул исломнинг асосчиси оятуллох Хумайнининг ғояларини аслий вахдатгаро стротегиясига ишора қилиб ўтмоқчиман:
Оятуллох Хумайнийни эътиқоди бўйича ахли суннатни авом халқи хам росулуллохни суннатларига тобеъ эмас эдилар,ташайъюни авом халқи хам бу суннатга тобеъ бўлишмаган эдилар, ташайъю билан тасаннуни ўртасидаги ихтилоф масаласи умавийлар махсусан аббосийларга ўхшаган хокимларга бориб тақалади,кейинроқ авом халқ ўртасида тарқалган, мана бу ихтилоф хам исломни асосларида эмас, икки мазхабни орасидаги ихтилофдур, хозирги пайтда хам ислом хатарли вазиятга тушиб қолган, ўтган даврларда мусулмонлари ўртасида бўлиб ўтган хатолардан қўлимизни тортишимиз ва ўтмишга ўхшаб мусулмонларни дасталарга жудо қилишларига рухсат бермаслигимиз лозим, у киши мана бу ишни уламоларни вазифаси деб билади ва уни изохлаб айтадики: у ерда сизларга ўхшаган донишмандларнинг харакатлари ва бу ердаги биз талабаларнинг харакатлари билан ўртадаги мана бу жодолик кўтарилади,деб умид қиламан. [1]
1343 шамсий йилдаги совокка тегишли санадда яъни 57 шамсий йилдаги исломий инқилобдан ва эронда дорул ислом ташкил бўлишидан 14 йил олдин келтирилишича: оятуллох Хумайний томонидан охунларга бир неча марта такроран қуйидаги буйруқлар содир қилинган эди, яъни улар сунний ва шиъа охунларини ўртасини яқинлаштирадиган шароитни мухайё қилишлари ва ахли суннатни муқаддасотларини хақорат қилмаслик борасида шиъаларга эслатма беришлари лозим эди.” [2]
Мана бу холатда кўриниб турганидек аввало мана бу вахдатгаролик сиёсатлари тарихий ўтмишга ва манхажга эгадир, иккинчидан ахли суннат хурмат қиладиган шахсиятларни хақорат қиладиган тоифани эрондаги дорул ислом инқилобини харакатига хеч қандай алоқаси йўқ.
Инқилобдан олдинги кунларда хам оятуллох Хумайнийнинг мана бу вахдат мавзусига таъкид қилганини кўрамиз ва 1357 шамсий йилни 24 дей ойида курдистондаги ахли суннатга қарата мурожаъатида, уларни вахдат калимасига ва исломни дифоъ қилишга даъқат қилади. Худди шу 57 шамсий йилни 17 бахман ойида қилган мурожаъатида хам шиъалар харакатининг ўзи ва ахли суннат биродарлари билан биродар эканликларини таъкидлаб эслатадики, ислом душманлари ва алданганлар ташайъю ва ахли суннат харакатини ўртасида тафрақани вужудга келтиришмоқчи, аммо у киши аиммаларни дастурларини таъкидлаган холда хаммани вахдатга ва тафрақадан узоқлашишга даъват қилади. [3] [4]
(давоми бор………)
[1] پیشین، ص۱۹۶، نامه مورخ ۳۰ بهمن ۱۳۵۷، تهران، مدرسه علوی. / «مسئله اختلاف بین پیروان دو طایفه و دو مذهب، ریشه‌اش از صدر اسلام است. در آن وقت خلفای اموی، و خصوصاً عباسی، درصدد بودند که اختلاف ایجاد کنند. مجالس درست می‌کردند و [به اختلاف] دامن می‌زنند. این اختلاف کم کم اسباب این شد که در بین عوامِ از اهل سنت و عوامِ از اهل شیعه این تنافس [فخرفروشی و رقابت] پیدا شد؛ و گر نه، نه عوام اهل سنت به سنت رسول الله عمل کرده و می‌کنند و نه عوام اهل شیعه پیروی از ائمه اطهار کرده‌اند…. ما با هم یکی هستیم و ما جدا نیستیم. اختلاف، اختلاف دو تا مذهب است؛ این اختلاف نباید اسباب این معنا بشود که ما در اساس اسلام [اختلاف کنیم]. اسلام بالاتر از این معانی است که ما به واسطه اختلاف مسلکی از اسلام مثلًا چه بکنیم. ما که می‌بینیم الآن اسلام در معرض خطر است، بر همه ما لازم است که دست به هم بدهیم و از آن اشتباهاتی که در سابق بوده دست برداریم، دستهایی را که مثل سابق [می‌خواهند] ما را از هم جدا کنند قطع کنیم. و من امیدوارم که به کوشش شما دانشمندان آنجا و ما طلبه‌های اینجا بتوانیم این جدایی را برداریم.»
[2] آرشیو مرکز اسناد انقلاب اسلامی
[3] صحیفه امام خمینی، جلد 5 / می گوید: « در این موقع که وطن ما حساس‌ترین مراحل تاریخ را میگذراند و ملت مسلمان ایران با وحشیترین دژخیمان شاه روبهرو هستند بر تمام طبقات محترم کشور است که با “وحدت کلمه” از کشور و اسلام عزیز دفاع کنند و دست خائنان و جانیان را از آن قطع کنند که غفلت از وظیفه، موجب سستی نهضت اسلامی و ـ خدای نخواسته ـ شکست آن میشود.»
[4] صحیفه امام خمینی، جلد 6 / حضرت امام در 17 بهمن همان سال نیز تاکید کردند: « ما برادری خودمان را به برادران اهل سنت اعلام میکنیم. دشمنان اسلامند که می‌خواهند ما را با برادرهای خودمان مختلف کنند. دشمن‌های اسلام یا گولخوردهای از آن‌ها هستند که در این وقت مخالفت مابین دو دسته را اعلام می‌کنند. ما اعلام میکنیم وحدت کلمه مسلمین را… یک زمان حساسی است؛ مابین حیات و موت مردد هستیم. ما الآن مملکتمان یا باید تا ابد زیر یوغ استعمار و استبداد باشد، یا باید الآن از این یوغ خارج بشود. اگر وحدت کلمه را حفظ نکنید، تا آخر باید مبتلا باشید… بین شیعه و سنی ابداً تفرقه نیست؛ بین شیعه و سنی نباید تفرقه باشد. باید وحدت کلمه را حفظ کنید. ائمه اطهار ما سفارش کردند به ما که بپیوندید با هم؛ و با هم اجتماعمان را حفظ کنیم…»
