مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (10) (جمهوری اسلامی ایران (3)) (قسمت 35)
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله
(22- قسمت)
امروزه ممکن است برادران و خواهرانی که شاهد سخنانی در زمینه ی وحدت و حتی برگذاری میزگردها و اسم گذاری روزهائی به نام «وحدت» در دارالاسلام ایران باشند بر اثر تبلیغ «مثلث دروغساز» چنین برداشت کنند که اینها تاکتیکهای موقتی هستند اما با بررسی تاریخی این جریان وحدت گرا متوجه شدیم که پروسه ای استراتژیک و تاریخی جهت تولید وحدت اسلامی در میان شیعیان جعفری یک جریان اصولی و استراتژیک و عقیدتی است؛ به همین دلیل دوست دارم در همین فرصت به ادامه ی این استراتژی اصلی وحدت گرائی در اندیشه های آیت الله خمینی بنیانگذار دارالاسلام جمهوری اسلامی ایران نیز اشاره کنم:
آیت الله خمینی معتقد بود که نه عوام اهل سنت تابع سنت رسول الله هستند و نه عوام تشیع تابع ائمه ی شیعه، و مساله ی اختلاف بین تشیع و تسنن به حکامی چون اموی ها و بخصوص عباسی ها بر می گردد و بعد در میان عوام مسلمین دامن زده شد، و این اختلاف هم بین دو مذهب است نه در اساس اسلام، و الان هم اسلام در معرض خطر است، و لازم است از اشتباهاتی که در گذشته میان مسلمین بوده دست برداریم و اجازه ندهیم دستهائی مثل سابق مسلمین را از هم جدا کنند، و این را وظیفه ی علماء می داند و با تواضح می گوید: و من امیدوارم که به کوشش شما دانشمندان آنجا و ما طلبه‌های اینجا بتوانیم این جدایی را برداریم.[1]
در سندی از ساواک که متعلق به سال 1343ش است، یعنی 14 سال قبل از انقلاب اسلامی 57ش و تشکیل دارالاسلام در ایران، آمده است: « از طرف آيت‌الله خمینی دستورات مکرری به آخوندها صادر شده تا موجبات نزدیکی آخوندهای سنی و شیعه را فراهم و [به] شیعیان هم تذکر بدهند از توهین به مقدسات اهل تسنن خودداری نمایند.»[2]
در این صورت واضح است که اولاً این سیاستهای وحدت گرایانه سابقه ی تاریخی و منهجی دارد و ثانیاً طیف توهین کنندگان به شخصیتهای مورد احترام اهل سنت ربطی به این جریان انقلابی در دارالاسلام ایران ندارد.
در روزهای قبل از انقلاب هم باز می بینیم که آیت الله خمینی به این موضوع وحدت تأکید می کند و طی پیامی در24 دی1357ش اهل سنت کردستان را به وحدت کلمه و دفاع از اسلام دعوت می کند. [3] و در همان 17 بهمن 57ش باز طی پیامی بر برادری جریان شیعیان هم مسیر با خودش با برادران اهل سنت تأکید می کند و یاد آور می شود که دشمنان اسلام و فریب خورده ها قصد دارند بین این جریان از تشیع با اهل سنت تفرقه تولید کنند اما با تأکید بر دستورات ائمه همه را به وحدت و دوری از تفرق دعوت می کند. [4]
(ادامه دارد………)
[1] پیشین، ص۱۹۶، نامه مورخ ۳۰ بهمن ۱۳۵۷، تهران، مدرسه علوی. / «مسئله اختلاف بین پیروان دو طایفه و دو مذهب، ریشه‌اش از صدر اسلام است. در آن وقت خلفای اموی، و خصوصاً عباسی، درصدد بودند که اختلاف ایجاد کنند. مجالس درست می‌کردند و [به اختلاف] دامن می‌زنند. این اختلاف کم کم اسباب این شد که در بین عوامِ از اهل سنت و عوامِ از اهل شیعه این تنافس [فخرفروشی و رقابت] پیدا شد؛ و گر نه، نه عوام اهل سنت به سنت رسول الله عمل کرده و می‌کنند و نه عوام اهل شیعه پیروی از ائمه اطهار کرده‌اند…. ما با هم یکی هستیم و ما جدا نیستیم. اختلاف، اختلاف دو تا مذهب است؛ این اختلاف نباید اسباب این معنا بشود که ما در اساس اسلام [اختلاف کنیم]. اسلام بالاتر از این معانی است که ما به واسطه اختلاف مسلکی از اسلام مثلًا چه بکنیم. ما که می‌بینیم الآن اسلام در معرض خطر است، بر همه ما لازم است که دست به هم بدهیم و از آن اشتباهاتی که در سابق بوده دست برداریم، دستهایی را که مثل سابق [می‌خواهند] ما را از هم جدا کنند قطع کنیم. و من امیدوارم که به کوشش شما دانشمندان آنجا و ما طلبه‌های اینجا بتوانیم این جدایی را برداریم.»
[2] آرشیو مرکز اسناد انقلاب اسلامی
[3] صحیفه امام خمینی، جلد 5 / می گوید: « در این موقع که وطن ما حساس‌ترین مراحل تاریخ را میگذراند و ملت مسلمان ایران با وحشیترین دژخیمان شاه روبهرو هستند بر تمام طبقات محترم کشور است که با “وحدت کلمه” از کشور و اسلام عزیز دفاع کنند و دست خائنان و جانیان را از آن قطع کنند که غفلت از وظیفه، موجب سستی نهضت اسلامی و ـ خدای نخواسته ـ شکست آن میشود.»
[4] صحیفه امام خمینی، جلد 6 / حضرت امام در 17 بهمن همان سال نیز تاکید کردند: « ما برادری خودمان را به برادران اهل سنت اعلام میکنیم. دشمنان اسلامند که می‌خواهند ما را با برادرهای خودمان مختلف کنند. دشمن‌های اسلام یا گولخوردهای از آن‌ها هستند که در این وقت مخالفت مابین دو دسته را اعلام می‌کنند. ما اعلام میکنیم وحدت کلمه مسلمین را… یک زمان حساسی است؛ مابین حیات و موت مردد هستیم. ما الآن مملکتمان یا باید تا ابد زیر یوغ استعمار و استبداد باشد، یا باید الآن از این یوغ خارج بشود. اگر وحدت کلمه را حفظ نکنید، تا آخر باید مبتلا باشید… بین شیعه و سنی ابداً تفرقه نیست؛ بین شیعه و سنی نباید تفرقه باشد. باید وحدت کلمه را حفظ کنید. ائمه اطهار ما سفارش کردند به ما که بپیوندید با هم؛ و با هم اجتماعمان را حفظ کنیم…»
