یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (10) (اِیران اِسلامِی جوُمهُورِیَتِی(3 )( 35- بُولِیم)
شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.
(22- قیسم)
بوُگوُنگِی کوُندَه اِیران دارُ الاِسلامِیدَگِی وَحدَت بارَه سِیدَگِی مَعرُوضَه لَرگه وَ حَتَّی بُو حَقِیدَه دَورَه لَرنِی تَشکِیل بُولِیشِیگه وَ کوُنلَرنِی “وَحدَت” نامِی بِیلَن ناملَه نِیشِیگه گوُواه بُولِیب توُرگن بِرادَرلَرِیمِیز، آپَه – سِینگِیللَه لَرِیمِیز “اوُچتَه لِیک یالغان یَساوچِیلَرنِینگ” دَعوَتِینِی تَأثِیرِیدَه مَنَه بُولَر وَقتِینچَه لِیک تَکتِیکَه لَر خالاص، دِیگن توُشوُنچَه گه بارِیشِیمِیز موُمکِین، اَمّا مَنَه بُو وَحدَتگرا حَرَکَتنِی تَرِیخِینِی تِیکشِیرِیب چِیقِیش آرقَلِی جَعفَرِی شِیعَه لَرِینِی اوُرتَه سِیدَه اِسلامِی وَحدَتنِی وُجوُدگه کِیلتِیرِیش اوُچُون قِیلِینَدِیگن تَرِیخِی، ستراتِیگِیک لایِیحَه عَقِیدَه وِی، اوُصُولِی وَ ستراتِیگِیک بِیر حَرَکَت اِیکَه نِینِی توُشوُنِیب یِیتَه مِیز؛ شُو سَبَبلِی هَم مَنَه شوُ فُرصَتدَن فایدَه لَه نِیب اِیران اِسلامِی جوُمهُورِیَتِیدَگِی دارُ الاِسلامنِینگ اَساسچِیسِی آیَتُ الله خوُمَینِینِینگ غایَه لَرِیدَگِی اَصلِی وَحدَتگرا ستراتِیگِیَه سِیگه اِیشارَه قِیلِیب اوُتماقچِیمَن:
آیَتُ الله خُومَینِینِی اِعتِقادِی بُویِیچَه اَهلِی سُنَّتنِی عَوام حَلقِی هَم رَسُول الله نِی سُنَّتلَرِیگه تابِع اِیمَس اِیدِیلَر، تَشَیُّعنِی عَوام حَلقِی هَم بُو سُنَّتگه تابِع بُولِیشمَگن اِیدِیلَر، تَشَیُّع بِیلَن تَسَنُّونِی اوُرتَه سِیدَگِی اِختِلاف مَسَلَه سِی اُمَوِیلَر مَخصُوصاً عَبّاسِیلَرگه اوُحشَگن حاکِملَرگه بارِیب تَقَلَه دِی، کِییِینراق عَوام حَلق اوُرتَه سِیدَه تَرقَلگن، مَنَه بُو اِختِلاف هَم اِسلامنِی اَساسلَرِیدَه اِیمَس، اِیککِی مَذهَبنِی آرَسِیدَگِی اِختِلافدِیر، حاضِرگِی پَیتدَه هَم اِسلام خَطَرلِی وَضِیعیَتگه توُشِیب قالگن، اوُتگن دَورلَردَه مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه بُولِیب اوُتگن خَطالَردَن قوُلِیمِیزنِی تارتِیشِیمِیز وَ اوُتمِیشگه اوُحشَب مُسُلمانلَرنِی دَستَه لَرگه جُودا قِیلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَسلِیگِیمِیز لازِم، اوُ کِیشِی مَنَه بُو اِیشنِی اوُلامالَرنِی وَظِیفَه سِی دِیب بِیلَدِی وَ اوُنِی اِیضاحلَب اَیتَدِیکِی: اوُ یِیردَه سِیزلَرگه اوُحشَگن دانِیشمَندلَرنِینگ حَرَکَتلَرِی وَ بُو یِیردَگِی بِیز طَلَبَه لَرنِینگ حَرَکَتلَرِی بِیلَن اوُرتَه دَگِی مَنَه بُو جُودالِیک کوُتَه رِیلَدِی، دِیب اوُمِید قِیلَه مَن. [1]
1343 شَمسِی یِیلدَگِی ساواککَه تِیگِیشلِی سَنَددَه یَعنِی 57 شَمسِی یِیلدَگِی اِسلامِی اِنقِلابدَن وَ اِیراندَه دارُ الاِسلام تَشکِیل بوُلِیشِیدَن 14 یِیل آلدِین کِیلتِیرِیلِیشِیچَه: آیَتُ الله خُومَینِی تامانِیدَن آهوُنلَرگه بِیر نِیچَه مَرتَه تَکراراً قوُیِیدَگِی بوُیرُوقلَر صادِر قِیلِینگن اِیدِی، یَعنِی اوُلَر سُنِّی وَ شِیعَه آهوُنلَرِینِی اوُرتَه سِینِی یَقِینلَشتِیرَدِیگن شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیشلَرِی وَ اَهلِی سُنَّتنِی مُقَدَّساتلَرِینِی حَقارَت قِیلمَسلِیک بارَسِیدَه شِیعَه لَرگه اِیسلَتمَه بِیرِیشلَرِی لازِم اِیدِی.” [2]
مَنَه بُو حالَتدَه کوُرِینِیب توُرگنِیدِیک اَوَّلا مَنَه بُو وَحدَتگرالِیک سِیاسَتلَرِی تَرِیخِی اوُتمِیشگه وَ مَنهَجگه اِیگه دِیر، اِیککِینچِیدَن اَهلِی سُنَّت حُرمَت قِیلَه دِیگن شَخصِیَتلَرنِی حَقارَت قِیلَه دِیگن طائِفَه نِی اِیراندَگِی دارُ الاِسلام اِنقِلابِینِی حَرَکَتِیگه هِیچ قَندَی عَلاقَه سِی یُوق.
اِنقِلابدَن آلدِینگِی کوُنلَردَه هَم آیَتُ الله خُومَینِینِینگ مَنَه بُو وَحدَت مَوضُوعسِیگه تَأکِید قِیلگه نِینِی کوُرَه مِیز وَ 1357 شَمسِی یِیلنِی 24 دِی آیِیدَه کوُردِستاندَگِی اَهلِی سُنَّتگه قَرَتَه مُراجَعَتِیدَه، اوُلَرنِی وَحدَت کَلِیمَه سِیگه وَ اِسلامنِی دِفاع قِیلِیشگه دَعوَت قِیلَدِی. حوُددِی شوُ 57 شَمسِی یِیلنِی 17 بَهمَن آیِیدَه قِیلگن مُراجَعَتِیدَه هَم شِیعَه لَر حَرَکَتِینِینگ اوُزِی وَ اَهلِی سُنَّت بِرادَرلَرِی بِیلَن بِرادَر اِیکَنلِیکلَرِینِی تَأکِیدلَب اِیسلَتَه دِیکِی، اِسلام دُشمَنلَرِی وَ اَلدَنگن تَشَیُّع وَاَهلِی سُنَّت حَرَکَتِینِی اوُرتَه سِیدَه تَفرَقَه نِی وُجُودگه کِیلتِیرماقچِی، اَمّا اوُ کِیشِی اَئِمَّه لَرنِی دَستوُرلَرِی نِی تَأکِیدلَگن حالدَه هَمَّه نِی وَحدَتگه وَ تَفرَقَه دَن اوُزاقلَه شِیشگه دَعوَت قِیلَدِی . [3] [4]
(دوامی بار……)
[1] پیشین، ص۱۹۶، نامه مورخ ۳۰ بهمن ۱۳۵۷، تهران، مدرسه علوی. / «مسئله اختلاف بین پیروان دو طایفه و دو مذهب، ریشه‌اش از صدر اسلام است. در آن وقت خلفای اموی، و خصوصاً عباسی، درصدد بودند که اختلاف ایجاد کنند. مجالس درست می‌کردند و [به اختلاف] دامن می‌زنند. این اختلاف کم کم اسباب این شد که در بین عوامِ از اهل سنت و عوامِ از اهل شیعه این تنافس [فخرفروشی و رقابت] پیدا شد؛ و گر نه، نه عوام اهل سنت به سنت رسول الله عمل کرده و می‌کنند و نه عوام اهل شیعه پیروی از ائمه اطهار کرده‌اند…. ما با هم یکی هستیم و ما جدا نیستیم. اختلاف، اختلاف دو تا مذهب است؛ این اختلاف نباید اسباب این معنا بشود که ما در اساس اسلام [اختلاف کنیم]. اسلام بالاتر از این معانی است که ما به واسطه اختلاف مسلکی از اسلام مثلًا چه بکنیم. ما که می‌بینیم الآن اسلام در معرض خطر است، بر همه ما لازم است که دست به هم بدهیم و از آن اشتباهاتی که در سابق بوده دست برداریم، دستهایی را که مثل سابق [می‌خواهند] ما را از هم جدا کنند قطع کنیم. و من امیدوارم که به کوشش شما دانشمندان آنجا و ما طلبه‌های اینجا بتوانیم این جدایی را برداریم.»
[2] آرشیو مرکز اسناد انقلاب اسلامی
[3] صحیفه امام خمینی، جلد 5 / می گوید: « در این موقع که وطن ما حساس‌ترین مراحل تاریخ را میگذراند و ملت مسلمان ایران با وحشیترین دژخیمان شاه روبهرو هستند بر تمام طبقات محترم کشور است که با “وحدت کلمه” از کشور و اسلام عزیز دفاع کنند و دست خائنان و جانیان را از آن قطع کنند که غفلت از وظیفه، موجب سستی نهضت اسلامی و ـ خدای نخواسته ـ شکست آن میشود.»
[4] صحیفه امام خمینی، جلد 6 / حضرت امام در 17 بهمن همان سال نیز تاکید کردند: « ما برادری خودمان را به برادران اهل سنت اعلام میکنیم. دشمنان اسلامند که می‌خواهند ما را با برادرهای خودمان مختلف کنند. دشمن‌های اسلام یا گولخوردهای از آن‌ها هستند که در این وقت مخالفت مابین دو دسته را اعلام می‌کنند. ما اعلام میکنیم وحدت کلمه مسلمین را… یک زمان حساسی است؛ مابین حیات و موت مردد هستیم. ما الآن مملکتمان یا باید تا ابد زیر یوغ استعمار و استبداد باشد، یا باید الآن از این یوغ خارج بشود. اگر وحدت کلمه را حفظ نکنید، تا آخر باید مبتلا باشید… بین شیعه و سنی ابداً تفرقه نیست؛ بین شیعه و سنی نباید تفرقه باشد. باید وحدت کلمه را حفظ کنید. ائمه اطهار ما سفارش کردند به ما که بپیوندید با هم؛ و با هم اجتماعمان را حفظ کنیم…»
