Татаррус” истелохи жихати касби маслахатий “ зарурий, қатъий, ва куллий”; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (1)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(9- қисмат)
Ба хамин далил астки аллох таоло баъди аз қатли амд ва ба нохаққи мўъминин амр ба тўвба ва иймон овардан мекунад:
إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلاً صَالِحاً (فرقان/70)
Бар ин асос астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
لَنْ يَزَالَ الْمُؤْمِنُ فِي فُسْحَةٍ مِنْ دِينِهِ، مَا لَمْ يُصِبْ دَمًا حَرَامًا [1]
Инсони мўъмин то замони дар диниш аз гушойиш -ва тўвфиқи анжоми амали солих – бархурдор астки хуни хароми нарезад.
Абдуллох ибни Умар розиаллоху анхума нез мегуяд:
«إِنَّ مِنْ وَرَطَاتِ الأُمُورِ، الَّتِي لاَ مَخْرَجَ لِمَنْ أَوْقَعَ نَفْسَهُ فِيهَا، سَفْكَ الدَّمِ الحَرَامِ بِغَيْرِ حِلِّهِ »[2].
(варатоти жамъи “ вартотун” ба сукуни ро аст ва яъни: мухлик ва хар амрики нажот аз он сахт бошад.) аз вартахойи нобудийи инсонки хеч рохи нажоти аз он нест рехтани бидуни далил хуни шахси астки бояд ба у эхтиром гузошт ва хунишро нарехт.
Даражайи зишти ва журми қатл ба нохаққи мўъминин ба гунайи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
كُلُّ ذَنْبٍ عَسَى اللهُ أَنْ يَغْفِرَهُ، إِلَّا مَنْ مَاتَ مُشْرِكًا، أَوْ مُؤْمِنٌ قَتَلَ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا[3]
Умид аст худованд хар гунохиро бибахшад магар фардики секуляри ( мушрик) аз дунё рафта ва ё мўъминики мўъмини дагарро амдан ба қатл бирасонад. Яъни шахсики мўъминиро ба нохақ мекушад журмиш – дар адами бахшудагий – мисли журми шахси ба халокат рафтайи мушрик ва секуляри мемонадки харгиз бахшида намешавад. Панох бар аллох .
Тамоми ин авоқиби суъ қатли нафс шомили касони хам мешавадки даст ба худкуши мезананд. Аллох таоло мефармояд:
وَلَا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ (نساء/29)
Ва худкуши макунид ва хуни хамдигарро нарезид; ва росулулох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
مَنْ قَتَلَ نَفْسَهُ بِشَيْءٍ عُذِّبَ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ[4]
“касики худро ба чизи бикушад дар рузи қиёмат ба хамон васила мовриди азоби худо қарор мегирад” имоми Қуртубий рохимахуллох нез дар ин замина ижмоъи уламоро меоварад. .[5]
Нуктайи мухимми дигар ин аст: аввалин чизики мардум дар рузи қиёмат дар борайи он мовриди мухокама ва баррасий қарор мегиранд хун аст, чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«أَوَّلُ مَا يُقْضَى بَيْنَ النَّاسِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِي الدِّمَاءِ.
[وفي رواية]:يُحْكَمُ بيْنَ النَّاسِ» [6].
Нухустин чизики дар рузи ростохез дар миёни инсонхо баррасий мешавад, хунхо хастанд.”
Бале аввалин суъол қабли аз вуруд ба ин додгох ба унвони корти шиносоийи мухосиба намоз ва хаққи аллох аст, аммо ба дунболи вуруд ба додгох аввалин мухокама ва аввалин суъол дар мовриди хун ва хуқуқи мардум аст:
أَوَّلَ مَا يُحَاسَبُ الْعَبْدُ عَلَیهِ صَلَاتُهُ وَأَوَّلُ مَا يُقْضَى بَيْنَ النَّاسِ فِي الدِّمَاءِ [7]
Намоз нухустин чизи астки мовриди мухосиба воқеъ мешавад ва хунхо нухустин чизи астки миёни бандагон баррасий мешавад.
(идома дорад……..)
[1] بخاری 6862
[2] بخاری 6863
[3] صحيح أبي داود4270 /
[4] صحيح مسلم (110)
[5]تفسیر قرطبی 10/183 / أجمع العلماء على أن مَن أكره على قتل غيره أنه لا يجوز له الإقدام على قتله، ولا انتهاك حرمته بجلد أو غيره، ويصبر على البلاء الذي نزل به، ولا يحل له أن يفدي نفسه بغيره، ويسأل الله العافية في الدنيا والآخرة
[6] رواه البخاري (6864) ومسلم (1678). رواه البخاري (6533) وعند مسلم زيادة يوم القيامة (1678)
[7] صحيح النسائي 4002 / صحيح الجامع 2572 /
