Татаррус истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий”, ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (2)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(16- қисмат)
Ин гуруххойи мутафарриқ бо куштани ба нохаққи муслимин ва бахусус мўъминини мужохид, худишон муртакиби журми бузургтари мешавандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«مَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا فَاعْتَبَطَ بِقَتْلِهِ؛ لَمْ یَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلَا عَدْلًا».[1]
“ касики мўъминро бикушад ва аз қатли у хушхол шавад, худованд хеч амали уро ( аз нафл ва фарз) қабул намекунад”. Холид ибни Дехқон рохимахуллох мегуяд аз Яхё ибни Яхё ғассоний дар мовриди “ фаътабато биқотлихи” пурсидам, Яхё гуфт: “ иборат аст аз касоники дар фитна межанганд ва еки аз онхо муртакиби қатл мешавад ва гумон мекунад кори вай дуруст буда ва дар ин моврид ба даргохи худованд талаби мағфират ва омурзиш намекунад”. .[2]
Магар борхо надидаидки чигуна соири муслимини мухолифро ба бахонахойи вохий мушрик ва муртад ва рофизий ва хавориж ва …… будан қатли ом мекунанд ва ба хотири ин журм ибрози хушхолий мекунанд ва ба хамдигар табрик хам мегуянд ва дар расонахойи худ ин журмро ба намойиш мегузоранд аммо дар аваз ба масоили риз мутаъаллиқ ба риш ва поча шалвор ва қабр ва мусиқий ва …… чанон хассос шудандки ингор дини ислом яъни хамин масоили риз.
Дар заминайи харом будани хуни мусалмон ва бархазр доштани мўъминин аз поймол кардан ва журъат пейдо кардан дар наздикий ба ин журми бисёр бузург аходиси бисёр зиёдий аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ақволи бештари аз сахоба розиаллоху анхум ажмаъин ва ахли фиқх рохимахуллох вужуд дорад ба хамин далил мо ба хамин андозайики фикр мекунам матлабро :
لِمَن کَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِیدٌ (ق/37)
Барои онки дили ( огох) дошта бошад, ё бо хузури қалб гуш фаро дихад расонда аст, кифоят мекунам; умидворам касики ба дин ва қиёмати худиш ахамият медихад аз ин журми бисёр бузург худишро махфуз кунад ва хатто бо нисфи калама хам худишро ба ин олудагий нобахшуданий афрод ва ахзоб ва жамоатхойи мутафарриқ ва душманони аслийи мо наздик накунад то сарафрозона битавонад дар пешгохи аллохки аз у мепурсад:
لِمَ قَتَلْتَهُ؟
Барои чи уро кушти? Посухи шаръий барояш дошта бошад ва дармонда ва хисоратманд ва русиёх даргохи аллох нашавад.
Дар ин сурат агар садхо далил дидики бо онхо хуни харом шудайи мубох мешавад аммо ек шубха вужуд доштки ин хуни харом шударо дар хамон жойгохи харом қарор медихад ва аз рехтан ба нохаққи он жиловгирий мекунад хамин шубхаро бигир ва аз хуни харом шуда мухофизат кун ва тамоми далоили дигарро рахо кун. Чун харомуллох бо яқин ва қатъият ва бидуни вужуди кучактарин шубха ва тахмини мубох мешавад онхам дар хенгоми зарурат ва онхам ба андозайики заруратро рафъ кунад на бештар, ва агар дар адами рехтани хун иштибох кунид бехтар аз он астки дар рехтани ба нохаққи ин хун иштибох куни.
Пас агар дар кинори даххо шубха, даххо далил аз даххо имом ва бузург пейдо кардики рехтани хуни харом шуда харом ва мамнуъ ва журми аст дигар нагард дунболи оройи ашхоси дигар – ва бахусус оройи шози дигаронки – ин харомуллохро халол ва ё мубох карданд, ва бар руйи қиёмати худит шартбандий ва қимор накун, онхам дар журмики жузви мубиқот аст ва хамиша ба хотир дошта бошки аллох таоло мефармояд:
مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً (مائده/32)
Хар каси инсониро бидуни иртикоби қатл, ё фасод дар замин бикушад, чунон астки гуйи хамма инсонхоро кушта аст, ва хар каси инсониро аз марг нажот дихад, чанон астки гуйи хамма мардумро зинда карда аст. Чун бар асоси:
المُؤْمِنَ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا[3]
Мўъмин барои мўъмин монанди сохтумони астки сутунхойи он баъзи дар баъзи дигар фуру рафта ва екдигарро тақвият мекунад ва собит нигах медорад;
Масолихи мухталиф, ек сохтумонро месозанд ва афроди мухталиф нез ек жомеъаро месозанд ва хар фард намояндайи жамъ ва узви аз аъзойи жомеъа астки куштани он мисли бардоштани еки аз масолихи аз сохтумон астки боиси фурурехтан ва нобудийи ин сохтумон мешавад ва чунончи монеъ аз куштани ек фард шавад ингор монеъ бардоштани еки аз масолихи сохтумон ва дар воқеъ монеъ аз нобудийи сохтумон ва жомеъа шуда аст ва ба ин шикл хаммайи сохтумон ва хаммайи афроди жомеъаро нажот дода аст.
Диққат кунид ва бибинидки дар кудом масир қадам бармедорид.
سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ
Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.
(идома дорад……..)
[1] صحیح ابی داود 4270 / السيوطي: الجامع الصغير8895
[2] روى عن خالد بن دهقان: سألت یحیى بن یحیى الغسانی عن قوله: “فاغتَبَط بقتله”، قال: “الذین یقاتلون فی الفتنة، فیقتل أحدهم فیرى أحدهم أنه على هدى، لا یستغفر الله [یعنی من ذلک]”.
[3] البخاري (6026-6027- 481)، ومسلم (2585) صحيح الترمذي1928
