Хунхойи харом шуда аз куффор:

“ Татаррус” истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий” ; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (3)
Хунхойи харом шуда аз куффор:
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(18- қисмат)
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам на танхо аз қатл , балки хатто тарсондани ек мусалмон нез нахий карданд. Дар ривояти аз сунани Аби Довуд рохимахуллох омада астки гурухи аз сахоба розиаллоху анхум ажмаъин жихати ханда ва шўхи фарди мусалмонироки хўб буд, тарсонданд ва ба у хандиданд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам замоники можароро мутаважжих шуд ба ин асхоб фармуданд:
«لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا »[1]
Бар хеч мусалмони жоиз нестки мусалмони дигариро батарсонад.
Ба назари шумо куштан ба нохақ ек мусалмон чи сахт ва вахшатнок хохад буд?
Ин даста аз аходис ва аходиси мушобехи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тахрим ва паёмади қатл ба нохаққи куффори ахли ахд ва пеймон, паём ва посухи ошкор ва ба касони астки гох дар мовриди куффорики бо дорул ислом ахд ва пеймони доранд хамалотиро анжом медиханд ё дунболи хукми шариат дар мовриди ин куффор хастанд.
Чун гох дорул ислом ба далоили жихати пешбурди стротежикхо ва токтикхойи мудириятийи бейналмилалийи худ бо еки аз “куффори ошкори шишгонайи” жахоний ва ё аторофи мо ахд ва пеймони мебандад ва мо ночорем чехра ва мовжудияти ин куффорро тахаммул кунем ва каси хақ надорад дар дорул ислом ва хатто хориж аз дорул ислом ба тарафхойи ахли ахд ва пеймон садамайи бизанад модомики ин шахс ё жамоати мужохид тахти мудирияти дорул ислом бошад ва чунончи хамчун жамоати портизанийи Абу Басир курдий розиаллоху анху бо далоили чун сулхи худайбия хориж аз мудирияти дорул ислом қарор гирифт аз истиқлоли амал хам бархурдор мешавад ва метавонад мустақиллан ба хун ва моли ин тарафхойи хампеймон бо дорул ислом хамла кунад .
Пас саранжом қатл ба нохаққи “ нафс” чи мусалмон ва чи куффори ахли пеймон дар оёт ва аходис саранжоми мушобех дар қиёмат дорад магар касики бахойи онро бо шаходат бипардозад. Ба хар хол ғейри аз мазохиби шинохта шудайи кунуний каси чун ибни Хазм Андалусий зохирий мазхаб незки ришайи у ба диёри форс бармегардад боз дар мовриди ахли зиммайики пойбанди ахд ва пеймони худ бошанд иттифоқи тамоми уламоро баён мекунадки хун ва мол ва ахли онхо маъсум ва дар амон аст. [2]
1-Сафирон:
Фуқахо рохимахуллох бар адами жавози куштани сафирон муттафиқ хастанд чун замоники сафири мусайламайи каззоби муртад наздиш омад фармуд:
أَمَا وَاللَّهِ لَوْلَا أَنَّ الرُّسُلَ لَا تُقْتَلُ لَضَرَبْتُ أَعْنَاقَكُمَا [3]
Сўганд ба худо, агар сафирон кушта намешуданд, гардани шумо ду нафарро мезадам.
Азимободий рохимахуллох дар “ авнул маъбуд” мегуяд: дар ин далили аст бар тахрими қатли паём расонхо ва сафироники аз суйи куффор омаданд хатто агар назди имом ва рахбар хам каламоти куфромиз ба забон биёваранд. .[4]
(идома дорад…….)
[1] أخرجه أبو داود (5004)، وأحمد (23064)
[2]مراتب الإجماع 116 .
[3]أخرجه أبو داود في كتاب الجهاد ، باب في الرسل 2/92 رقم (2761) ، وأحمد في مسنده 3/478 رقم (1603) ، والبيهقي في سننه 9/211 رقم (18556) ، والحاكم في مستدركه 3/54 رقم (4377) وقال : هذا حديث صحيح على شرط مسلم . / الألباني : صحيح أبي داود2761
[4] فيه دليل على تحريم قتل الرسل الواصلين من الكفار وإن تكلموا بكلمة الكفر في حضرة الإمام.