مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (11) (جمهوری اسلامی ایران (4)) (قسمت 36)
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله
(34- قسمت)
چنانچه بیان شد اینکه فقها بر حاکمیت بنشینند بعد از خلفای راشدین در طول تاریخ مسلمین بی سابقه بوده، یعنی همیشه فقهای شیعه یا سنی در حاشیه بوده اند یا نهایتش این بوده که مثلاً به آنها در امور قضاوت و … مسئولیت سپرده شده و حکام و رهبران کار خودشان را کرده اند، اما این دارالاسلام جمهوری اسلامی ایران به یکباره در این مساله و در این شرط رهبری و همچنین در تشکیل شوراهای مختلف اولی الامر و قدرت دادن به فقهای مختلف اسلامی در تمام امور جامعه و رسمیت بخشیدن و قانونی کردن نظارت عمومی بر نهادهای مختلف حکومتی، به روش خلفای راشدین برگشت .
ماموستا کریکار معتقد است که سه راهکار برای پیروزی هر انقلابی لازم است که آیت الله خمینی با موفقیت از این سه راهکار اصلی استفاده کرده است و در جای دیگری در بحث «مرجعیت از دست رفته امت» می گوید: در ایران نیز در سال ۱۹۲۵ن (1304ش) رضاشاه روی کار آمد و سیستمی غیر اسلامی را وضع کرد؛ اما در سال ۱۹۷۹ن(1357ش) با انقلاب مردم در ایران امام خمینی زمام حکومت را دوباره به دست مرجعیت داد و از آن زمان تاکنون آن ها همه چیز را در دست گرفته‌اند. [1]
سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
[1] ماموستا کریکار ، مرجعیت از دست رفته امت / رساله شماره ۳
