نویسنده: admin

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (105- قیسم)

بُو یَعنِی هَر بِیر شوُرا اوُزِینِینگ یوُلداشلَرِیگه “اوُزلَرِینِینگ اِمکانِیَتلَرِینِی یَحشِیلَب اوُرگه نِیشلَرِینِی وَ اوُزلَرِینِینگ اِیلدِیزلَرِیگه اَساسلَه نِیب اوُسِیشلَرِی وَ اوُزلَرِیدَگِی حَقِیقَتگه سوُیَه نِیشلَرِینِی” اوُرگه نِیشِی کِیرَک، دِیگه نِیدُور. مَنَه بوُندَی پایدِیوارنِی تَیّارلَش آرقَه لِی اوُزلَرِینِی جَمِیعیَتلَرِیدَگِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی بِناسِینِی قوُرِیش بوُیِیچَه بوُتوُن جَهاندَگِی باشقَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُچلَرِیگه هَم سُویَه نَه آلِیشَه دِی.

عُمُوماً اَیتگندَه اَبلَه وَ جاهِل اِنسانلَردَن تَشقَه رِی هِیچ کِیم بُو خَطالَرنِی قِیلمَیدِی، یَعنِی باشقَه دِیارلَردَه اوُتکَه زِیلگن تَجرِیبَه لَرنِی کوُر- کوُرانَه اوُزلَرِینِینگ دِیارلَرِیدَه اِیشلَتمَیدِی. حَرَکَتلَر اَصلِیدَه “اِیچکِی” قِیلِینگن اِیشلَرنِی نَتِیجَه سِی بوُلِیب، آز یا کوُپ مِقداردَه مُناسِب یا نامُناسِب حالدَه تَشقِی عامِللَرنِی تَأثِیرِیگه هَم توُشَه دِی، اَمّا اَساساً تَقدِیرِینِی اوُشَه مِللَت تَعیِین قِیلَه دِی وَ شَکللَنتِیرَه دِی.

بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه قَرشِی جَنگنِی آلدِینگِی صَفِیدَه جایلَشگن مُستَضعَفِین آدَملَر مَخصُوصاً مُسُلمانلَر نِیمَه هاحلَه شَه یاتگه نِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم رَهبَرلَر “آدَملَرنِینگ تِیل شِیوَه سِینِی” اوُرگه نِیش، هَمدَه آدَملَرنِی اوُزِیدَن تَعلِیم آلِیش اوُچُون اوُلَرنِی آلدِیگه بارِیشلَرِی وَ اوُلَر بِیلَن قَندَی اوُصُولدَه صُحبَتلَه شِیشنِی اوُرگه نِیشلَرِی کِیرَک، شُو بِیلَن بِیرگه قَندَی قِیلِیب اوُلَرگه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اوُرگه تِیشنِی هَم بِیلِیشلَرِی لازِم.

ناساغلام وَ نوُقصانلِی تَعلِیم- تَربِیَه مُهِیطِیدَه وَ مَدَنِی حَتَّی آدَملَردَن تَشقَه رِیدَگِی اِجتِمائِی مُهِیطدَه اوُنِیب – اوُسگن بِیزلَرنِینگ تَحصِیل کوُرگن بِرادَرلَرِیمِیزنِی کوُپچِیلِیگِی، اَکثَراً اوُزلَرِینِی جَمِیعیَتلَرِی بارَه سِیدَه جوُدَه کوُپ بَقِیر- چَقِیرلَر قِیلِیشَه دِی، اوُشَه مَحَلنِی کوُچَه لَرِینِی بِیر چِیتِیدَه مَیدَه – چوُیدَه نَرسَه لَر بِیلَن سَودا قِیلِیب یوُرگن ساددَه ساتوُچِی، اوُزِینِینگ جَمِیعیَتِی بارَه سِیدَه قوُلِیدَه دِپلامِی بار، اَمّا آدَملَردَن جوُدا حالدَگِی تَحصِیل آلگنلَردَن کوُرَه بِیلِیمِی کوُپراق بوُلِیشِی وَ جَمِیعیَتِینِی یَنَدَه اَنِیقراق، حَقِیقِیراق تَنِیشِی موُمکِین. 

آزادلِیکنِی رَسمِینِی وَ یُولِینِی،نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت سَرِی حَرَکَتنِی آدَملَرگه اوُرگه تِیشِیمِیز اوُچُون حوُددِی شوُ آدَملَرنِی وَ جَمِیعیَتنِی یَحشِی تَنِیب آلِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی. اِمامِی اَحمَد اِبنِ حَنبَل رَحِمَهُ الله گه اوُحشَه گن اِضطِرارِی حالَتلَردَه قَندَی قِیلِیب اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتنِی یَنَدَه یوُقارِیدَگِی دَرَجَه گه کوُتَه رِیشنِی وَ اوُنِی سَقلَب توُرِیشنِی اوُرگه تِیشِیمِیز اوُچُون هَم اوُلَرنِی یَحشِیلَب تَنِیب آلِیشِیمِیز لازِم. اوُندَن هَم بَتتَرراق بوُلگن اِضطِرارِی حالَتلَردَه قَندَی قِیلِیب مُجاهِدلَرنِینگ شوُراوِی مَجلِیسِینِی اوُندَن یوُقارِیراققَه کوُتَه رِیش وَ اوُنِی مُخافِظَت قِیلِیب سَقلَب توُرِیشنِی اوُرگه تِیش اوُچُون هَم، اوُلَرنِی یَحشِیلَب تَنِیب آلِیشِیمِیز کِیرَک. وَحدَت وَ قُدرَت اوُچُون وَ فَقِیرلِیکدَن، ناتِینچلِیکلَردَن قوُتوُلِیش اوُچُون وَ باسقِینچِی کافِرلَرنِی، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیب تَشلَش، هَمدَه حُکوُمَت قُدرَتِینِی، عِززَتنِی کَسب قِیلِیش اوُچُون “اوُچ اَبزاردَن” باشقَه هِیچ قَندَی یوُل یوُقلِیگِینِی اوُرگه تِیشِیمِیز اوُچُون هَم اوُلَرنِی یَحشِیلَب تَنِیشگه اِیختِیاجِیمِیز بار.

بِیزلَرنِینگ شوُرایِیمِیز هَر قَندَی سَطحدَه وُجُودگه کِیلتِیرگن مَنَه بُو وَحدَتنِی سَقلَب توُرِیش یوُلِیدَه، آدَملَرنِی آرَه سِیدَه رائِج بوُلگن تار نَظَرلِی مُلاحَضَه لَردَن وَ بَعضِی دوُستلَرِیمِیزنِینگ حَیالپَرَستانَه حاضِرگِی مَوجُود وَضِیعیَتگه، هَمدَه اَلله نِی شَرِیعیَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَساسِیگه بوُتوُنلَی عَلاقَه سِی بوُلمَه گن فِکرلَرِیدَن اوُزاقلَه شِیشِیمِیز کِیرَک.

اَگر اوُزِیمِیزنِی شَرعِی عِلملَر وَ شَرعِی دُشمَنشوُناسِی، هَمدَه شَرعِی “اوُچ اَبزارنِی”  کَنَلِی آرقَه لِی آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت بِیلَن قوُراللَنتِیرگن بوُلسَک، بِیزلَرنِی هَمَّه مِیزنِی اوُزِینِی اَطرافِیگه جَملَیدِیگن مُشتَرَک مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون آگاه حالدَه کِینگ – قَمراولِی وَحدَت وَ واحِد مَقصَدِیمِیز سَرِی قِیلِینَه یاتگن حَرَکَت اوُچُون هِیچ قَندَی فُرصَتنِی قوُلدَن بای بِیرمَسلِیگِیمِیز لازِم. بُو اَنَه اوُشَه مَقصَدلِی،آنگلِی وَحدَت بوُلِیب، اوُ هَر قَندَی قَومنِی وَ جَمیعیَتنِی سابِیقوُنَ الاَوَّلوُنلَرِینِی اوُزِیگه هَمراه قِیلِیب آلَه دِی،سابِقوُنَ الاَوَّلوُن بوُلگن کِیشِیلَر بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن بِیرلَشگچ، اوُشَه مِنطَقَه لَردَگِی بَرچَه مُسُلمانلَرنِینگ آنگلِی، مَقصَدلِی وَحدَتِی وَ شوُرانِی نُفوُذِی آستِیدَگِی مِنطَقَه لَرنِینگ آخِیرگِی سَفَربَرلِیگِی هَر قَندَی سَطحدَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر عَمَلگه آشَه دِی. هَر قَندَی حالَتدَه سابِقوُنَ الاَوَّلوُن بوُلگن کِیشِیلَرنِینگ آنگلِی،مَقصَدلِی وَحدَتِی عُمُوم مُسُلمانلَرنِینگ وَحدَتِیگه وَ اوُلَرنِینگ آخِیرگِی سَفَربَرلِیگِیگه توُغرِیدَن – توُغرِی تَأثِیر قِیلَه دِی.

اِیندِی مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن باشقَه دِیارلَر بارَه سِیدَه شوُنِی اَیتسَه بوُلَه دِیکِی، بُو آدَملَر اَنچَه یِیللَردَن بوُیان اوُزلَرِینِینگ حَقِیقِی آزادلِیکلَرِینِی، عِزَّتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ اِسلامِی جَمِیعیَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلِیشیَپتِی، اوُلَر کِیملَر وَ اوُلَر قَندَی عَقِیدَه گه اِیگه؟ حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه اوُلَرنِینگ مُبارَزَه سِینِی اِدارَه قِیلِیشنِی قَصد قِیلگن تَشکِیلاتلَر کِیملَر؟ وَ اوُلَر قَیِیردَن سُوو اِیچِیشَه دِی وَ قَیِیرگه باغلَه نِیشَه دِی؟ مَنَه بُو باشقَه مِنطَقَه لَردَگِی باشقَه جَماعَتلَر بِیلَن بِیرگه عَلاقَه مِیزنِی تَرتِیبگه سالِیش اوُچُون اوُرگه نِیشِیمِیز وَ باشقَه لَرگه اوُرگه تِیشِیمِیز لازِم بوُلگن بِیلِیملَرنِی اَوَّلِی حِسابلَه نَه دِی.

آلدِینگِی حُدوُدلَردَه کافِرلَرنِی جَمِیعیَتِی وَ مُسُلمانلَرِنِی جَمِیعیَتِی وَ اوُزلَرِینِینگ جَمِیعیَتلَرِی بارَه سِیدَه عِلمگه،توُشوُنچَه گه اِیگه بوُلمَه گن وَ دَعوَت،جِهاد مَیدانِیگه توُشگن بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزنِینگ، مَنَه بُو جاهِللِیکلَرِی آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ قَرشِیسِیدَه اوُشلَب قالوُچِی عامِل صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلَه دِی وَ اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی اوُچُون وَ باشقَه مُسُلمانلَر اوُچُون مُشکِلاتلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی، اوُلَر هَر قَندَی حَرَکَتلَردَن آلدِین اوُزلَرِینِی حِساب – کِتاب قِیلگن حالدَه وَ اَصلِی “اوُچ اَبزاردَن” بِیرِیگه قَیتِیب اوُزلَرِینِی دَرمان قِیلِیشگه مَشغوُل بوُلِیشلَرِی کِیرَک.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(105- قسمت)

 عموماً هيچكس غير از انسانهای ابله و جاهل مرتکب اين اشتباه نمی شوند كه تجربه ی  سرزمینهای دیگر را كوركورانه در سرزمين خودشان به کار ببرند. نهضتها نتيجه كار «داخلي» اند كه كم و بيش تحت تاثير عوامل خارجي مساعد يا نامساعد هم قرار مي گيرند، اما اساساً سرنوشت آن بوسيله ی همان ملت تعيين مي شود و شكل مي گيرد .

مردم مستضعف و بخصوص مسلمینی که در صف مقدم جنگ با کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی قرار گرفته اند به خوبی می دانند كه چه مي خواهند، به همین دلیل رهبران بايد برای آموختنِ «شيوه ی زبان مردم» و آموختن از مردم، نزدشان بروند و از آنان یاد بگیرند که چه طوری با آنها صحبت کنند، و چه جوری قوانین شریعت الله را به آنان یاد بدهند .

 بسیاری از برادران درس خوانده ی ما که در محیط آموزشی ناسالم و ناقص، و در محیطی فرهنگی و حتی اجتماعی خارج از مردمی که می خواهند باآنها صحبت کنند رشد کرده اند، اکثرا درباره جامعه خودشان  سر و صداي زيادي براه مي اندازند، در حالي كه غافلند كه بي ادعا ترين فروشنده دوره گرد حاشيه خيابانهاي محلي، ممكن است درباره درون جامعه خودش از بسياري از تحصيلكرده هاي مدرک گرفته ی جدا از مردم، آگاهتر باشد و شناخت دقیقتر و عینی تری داشته باشد.

مردم و جامعه را باید بشناسیم تا بتوانیم راه و رسم آزادگی و حرکت به سمت و سوی حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و امت واحد و جماعت واحد را به آنها یاد بدهیم. باید آنها را بشناسیم تا در حالتهای اضطرار مثل امام احمد بن حنبل رحمه الله راه  حفظ و نگهداری و ارتقاء حکومت بدیل اسلامی را به آنان یاد بدهیم . باید آنها را بشناسیم تا در حالتهای اضطراری بدتر چگونگی محافظت و ارتقاء مجلس شورای مجاهدین را به آنان یاد بدهیم . و باید آنها را بشناسیم تا به آنها یاد بدهیم که غیر از این «3 ابزار» و سه راه هیچ راه دیگری برای وحدت و قدرت و خلاص شدن از فقر و نا امنی و دور ریختن کفار اشغالگر و مرتدین محلی و کسب قدرت حکومتی و عزت وجود ندارد .

در راه پاسداری از این وحدتی که شورای ما در هر سطحی به وجود آورده است باید از ملاحضات تنگ نظرانه ی رایج میان مردم و از انتظارات توهم گرایانه ی عده ای از دوستان که ربطی به وضع موجود و ربطی به بنیادهای قانون شریعت الله ندارد، دوری کرد .

زمانی که خودمان را با علوم شرعی و دشمن شناسی شرعی و وحدت اگاهانه، هدفمند و حرکتی از کانال «3 ابزار» شرعی مسلح کردیم، باید برای رسیدن به هدف مشترکی که همه ی ما را دور خودش جمع کرده است آگاهانه هیچ فرصتی را برای وحدت فراگیر و حرکت به سمت هدف واحدمان از دست ندهیم . این همان وحدت هدفمند آگاهانه ای است که نیروهای پیشتاز و سابقون الاولون هر قوم و جامعه ای را با خودش همراه می کند، که با پیوستن سابقون الاولون به همدیگر، وحدت آگاهانه و هدفمند کل مسلمین آن ناحیه و بسیج نهائی مناطق تحت نفوذ شورا در هر سطحی که باشه انجام می شود . در هر صورت وحدت هدفمند و آگاهانه ی سابقون الاولون تأثیر مستقیمی بر وحدت کل مسلمین و بسیج نهائی آنها دارد.

 در مورد سایر سرزمينهای مسلمان نشین هم لازم است ببینیم كه اين مردمي كه سالهاي سال است در تلاش كسب آزادي حقيقي خود و کسب عزت و رسیدن به جامعه ای اسلامی هستند، چه کسانی هستند و داراي چه عقايدي هستند؟، و سازمانها و اجزايي كه در حال حاضر قصد دارند مبارزه آنان را اداره كنند کدام هستند؟، و ازکجا آب می خورند، و به کجا وصل شدند؟. این اولین آگاهی هائی است که باید برای تنظیم روابطمان با دیگر جماعتهای سرزمینهای دیگر باید یادش بگیریم و یادش بدهیم .

برادران و خواهرانی که در این حد مقدماتی در مورد جامعه ی کفار و جوامع مسلمین و جامعه ی خودشان آگاهی و شناخت ندارند و وارد میدان دعوت و جهاد شده اند، این جهلشان می تواند به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر وحدت اگاهانه، هدفمند و حرکتی عمل کند و برای خودشان و سایر مسلمین مشکل ساز بشود، و باید قبل از هر اقدامی با محاسبه ی خود، و برگشت به یکی از «سه ابزار» اصلی، به درمان خودشان مشغول بشوند . 

  (ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(57- қисмат)

Хатто агар ин хохарони асири мо хамсарони хавориж бошандки нестанд, боз бояд нигох кардки саййидина Али бин Аби Толиб розиаллоху анху чигуна бо хонувода ва хамсарони хавориж пас аз жанги нахварон бархурд кард? Оё хамсарони онхоро асир ё зиндоний кард? Оё наузу биллах ба занони ин хаворижки номуси муслимин хастанд тажовуз кард? Ё ижозайи тажовуз ба онхоро дод? Ё хатто хамсари ек мужрим будан боиси сирояти хукм ба у ва фарзандон хам мешавад? Ин ғейри аз дурий аз адолат ва пейравий аз кина ва нафрат ва пасти ва хайвонсифати чи маъни метавон дошта бошад? хасбуналлоху ва ниъмал вакил……инна лиллахи ва инна илайхи рожиъун.

Албатта дустони геромий ин рабти ба шиъа ё сунний будан надорад, балки сифати пасти астки куффори жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий аз анжоми он дар хаққи мўъминин кутохий нахоханд кард, магар сагмаргхойи борзоний дар атрофи шангол хамин жиноятро накарданд? Магар муздурони хизби коргарони ужалон дар талбурок ва соири манотиқи суннийнишини Сурия хамин жиноётро дар хаққи занон ва духтарони ахли суннат накарданд? Магар сахавоти хоини суннийзодайи муздури араб ба истелох ихвоний ва салафий ва секуляр хамин жиноётро дар хаққи хохарони мухожир ахли суннати мо дар Сурия накарданд?

Пас ин кор ба хисоби ин мужримини фосид ва жиноёткор невишта мешавад на ба хисоби мазхаби шиъа ва на ба хисоби курдхойи сунний ё арабхойи сунний. Ин жиноёт дар корномайи куффори секуляри ишғолгар ва новкарон ва муздурони махаллий онхо сабт хохад шуд ва бидуни шак мужохидини фирқайи ножия рузи интиқоми ин жиноятро хоханд гирифт.[1]

Дар тамоми ин маворид бояд ва лозим астки шахсро дар жойгохи худиш қарор бидихем ва набояд ба журми ин мужримин дигаронро мисли мужримин хисоб кунем. Ин кори иштибохи астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ (سوره قلم آیه 35)

“ пас оё фармонбардоронро чун бадкорон ва мужримин қарор хохем дод?”.

Агар афроди мужримро дар жойи мужримин ва мўъминини солихро дар жойи солихин қарор надихим ва узрхойики аллох таоло мухтасси муслимин қарор додаро нодида бигирем ва ин дастахойи мушаххас ва маълумро дар жойгохи худишон қарор надихим илова бар мусибатхойики барои дигарон ба бор меоварем боиси сархурдагий, гила ва шикоят,дилхурий, гушагирий, асабоният, норохатий, ранжиш ва дар нихоят ба норизояти доимий, тард шудан ва хатто хашми нобажойи худимон хатм мешавад, ва дар мавориди боис мешавад шахсики дучори ин иштибохот ва қазоватхойи ғалат шуда дар таваххумот, хиёлот ва камолталабий сайр кунад ва дунболи хиёлоти бигардадки бо ниёзхойи фитрий ва шаръийи инсонхо созгори надоранд.

Чанин ашхоси аз худнишосийи шаръий ва эътимод ба нафс бархурдор нестанд,ва аз хувияти солими шаръй хам махруманд, ва бо мушкилоти равоний- ижтимоъий зиёдий бояд даст ва панжа нарм кунанд,нисбат ба ақоид ва арзишхойишон огохийи сахихий надоранд, ва қудрати дифоий аз арзишхойишон дар баробари мухолифинро надоранд,аз он чизики хастанд рози нестанд, ва аксаран ихсоси хақорат ва худкамбини доранд, дар баробари мушкилоти иқтисодий,равоний,ижтимоий ва муборизотий хам сабр ва истиқомати камтари доранд, мураддад хастанд ва ихсоси сардаргумий мекунанд, аз нақд кардан ва нақд шудан тарс доранд ва аслан нақд пазир нестанд барои хамин астки рухияйи хамкорий хар дар онхо заиф аст ва тамоюл ба машварат бо афроди сохиби назар ва мутахассис дар онхо бисёр кам аст, рухияйи ёс ва ноумидий бар онхо соя меандозад ва аз рухияйи мусбат андиший, хушнудий ва ризоят бархурдор нестанд, марзхойи қотиъият, шиддат ва хушунат бо мадоро ва нармиш ва рахматро балад нестанд, илова бар ин ахдофи воқеъий ва мутаносиби бо воқеъияти муслиминро надоранд ва коллекциони аз даххо беморий ва олудагихойи даруний ва рафторий дигари хастандки хаммайи мо шохиди он хастем.

(идома дорад……..)

---

[1] ما در عرض این چند دهه حکومت شیعه مذهب ایران آشکارا دیده ایم که چگونه با زن و فرزندان مرتدین سکولار کوردها برخورد کرده اند یا بخصوص با خانواده ی زندانیان اهل سنت ایرانی و خارجی چه برخوردی داشته اند؟ ما هرگز در حکومت شیعه مذهب ایران چنین جنایاتی رو ندیده ایم حتی در مناطقی که حکومت ایران در عراق و افغانستان و لبنان و سوریه قدرتی به دست آورده باعث رام شدن و اهلی شدن بسیاری از غلات و دیوانگان شیعه مذهب شده است .

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(56- қисмат)

Холо ек шиъазода дар Ироқ ба хамрохи даххо суннийзодайи араб ва турк ва курд омаданд ва ек суннийро куштанд, онвақт ту дар Афғонистон ва Покистон ва Яман ва Нигерия хаққи он мақтулро аз ек шиъайи мегирики танхо журмиш хам мазхаб будан бо он шиъазода аст? Магар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам замоники ек мужрими мисли Каъабки дучори чанон журми шуда буд омад ва ек яхудийи дигари аз қабоили дигар ё хатто аз хамон қабиларо ба қатл расонд? Ё агар масалан бани қурайза журми муртакиб мешуд ба соири қабоили яхудий хам хамла мекард? Ё ек мушрик ва секуляр аз қурайш журми муртакиб мешуд мерафт ва ек мушрик аз қабоили дигарро қисос мекард? Қатъан на. Пас чиро ту муртакиби чанин фожеъайи мешави?

Холо агар шиъаёни Эрон дар баробари куштори шиъаёни Нигерия ва Яман ва Миср ва Ироқ ва Сурия ва Афғонистон ва Покистон ва Кашмир қисос ва интиқоми онхоро аз Шофеъийхо ва Ханафийхойи Эрон бигиранд чи хисси бехит даст медихад? Агар туро ба журми фалон суннийи Ироқ ё Яманий ва ё Нигерияий…..бигиранд ва баъад хукми хабси абад ё эъдомитро содир кунан чи хисси бехит даст медихад?

Агар мо ба ин мужриминики ошкоро бар халофи қонуни шариати аллох хун ба нохақ мерезанд ва ба ин хунрезий хам идома медиханд мегам ахли ин кор шуда ва ахли бидъатишон медонем ва мисли ахли бидъат бо онхо бархурд мекунем кори нобажойи кардаем. Инхо ахли бидъати хастандки бояд дар увлавият бандийи бидъатхо инхоро дар радифи бидъатхойи аввалия қарор дод.

Хатто агар ин хам мазхабхо аз лахози қалбий рози ба журм хам мазхабишон хам бошанд ва амалан кори анжом надода бошанд боз машмули хукми дигарон намешаванд. Мисли инки аллох таоло яхудиёни асри нубувватро мисли қотилини анбиё маърифий мекунад:

قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنبِیَاءَ اللّهِ مِن قَبْلُ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ (بقره/91)

Пас чиро пайғамбарони худоро пеш аз ин мекуштид? Ва дар жойи дигари мефармояд:

أَفَکُلَّمَا جَاءکُمْ رَسُولٌ بِمَا لاَ تَهْوَى أَنفُسُکُمُ اسْتَکْبَرْتُمْ فَفَرِیقاً کَذَّبْتُمْ وَفَرِیقاً تَقْتُلُونَ ‏(بقره/87)

Оё ( жуз ин астки) хар замони пайғамбари бархалофи мейл ва орзуйи нафси шумо чизиро овард, дучори истикбор ва худбузургбини шудид ( ва ба ин хам басанда накардид) балки иддайиро такзиб кардид ва дуруғгу хондид, ва жамъиро куштид.

Дар инжо аллох таоло возих ва ошкоро яхудиёни асри росулуллох саллаллоху алайхи васалламро мухотоб қарор медихад ва онхоро шуракойи журми қатли пайғамбарон медонадки қарнхо пеш иттифоқ офтода, чиро? Чун ин қовм алъон хам ба чанин журми рози буданд, аммо боз машмули хукми ин қотилини анбиё намешаванд ва мисли қотилин бо онхо муомала намешавад; ё баъзи аз атрофиёни худитон ба сирохат ва ошкоро аз куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий бар алайхи мужохидини шариатгаро химояти лафзий мекунанд ва ба жиноёти онхо дар хаққи муслимин рози хастанд, мо наметавонем хукми иртидодро бар инхо ижро кунем, нахоятиш ин астки агар узри шаръий надошта бошанд онхоро жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор медихем ва аз онхо “ хазар” мекунем.

Касоники ин хақиқати возих ва ошкоро қуръонийро дар назар намегиранд ошкоро ва ба хамин рохати шодийро аз хазорон хонувода ва зану фарзанд ва падару модар ва бародару хохари мо ва жомеъайи инсоний мегиранд. Мо замоники мебинемки дар зиндони Ироқ ба номуси хохари иймонимон тажовуз мешавад шодиймон нобуд мешавад, ва ба жойиш хашм ва нигароний ва нафрат жойгузин мешавад. Инхо шодийи моро дар хар жойи дунё бошем нобуд мекунанд.

Чанд муддат пеш дидемки хукумати секуляри Ироқ ба риёсати жумхурийи Фавод Маъсум ек хўромийи муртади суннийзода, ва ба нухуст вазири Ибодий ек араби муртадди шиъазода, даххо хохари мусалмони моро сирфан ба хотири хамсари довла будан эъдом карданд, ва ахиран хам даххо нафари онхороки аксаран доғистоний ва чечений ва узбек ва турк ва тожик будандро ба хабси абад махкум карданд ва қабли аз ин ба аксарияти қотиъи ин хохарони мусалмони мо дар зиндонхойи Ироқ тажовузи жинсий карданд ба гунайики садойи созмонхойи ба истелох хуқуқи башарийро хам дар оварданд ва созмони милалро водор кардки ба ин жиноёти ин мужримин ва жинояткорон иқрор ва эътироз кунад. Ин хамон кори астки сарбозони амрикоий ва англиз ва муттахидини кофар ва секуляр онхо аз солхо қабл бар сари номуси муслимин дар Ироқ ва соири сарзаминхойи мусалмон нишин оварданд ва инхо хам идома дихандагони рохи ин куффори секуляр дар бархурди бо номуси муслимин хастанд.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(104- қисм)  

Уламолардан биридан илм масаласида бир савол сўралган пайтида, у киши жавоб бермайдилар. Савол берган шахс айтадики: мана бу хадисни эшитмаганмисиз:

 مَنْ كَتَمَ عِلْمًا يَعْلَمُهُ، جِيءَ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلْجَمًا بِلِجَامٍ مِنْ نَارٍ

“кимки бир илмга эга бўлса ва уни яширса, қиёмат кунида бўйнига оловдан бўлган юган боғланади”? Шунда у киши мархамат қилдилар: хозир юганни ташлаб кетавер, буни фахмига ва фиқхига ақли етадиган киши топилган пайтда, агар мен ундан илмимни пинхон қилсам, келиб мени юганлаб қўй. 

Хатто имоми Хасан Басрийдек киши хам, хожилар томонидан урнаяйн хадиси ва уларни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тарафидан жазоланиши хақида сўралган пайтларида, хадисни инкор қиладилар, чунки у киши хожилар олдин бу хадисни янада кўпроқ қон тўкиш учун восита қилганликларидан хабардор эдилар ва хозирга келиб  шу хадисни истинод қилган холда янада кўпроқ қон тўкишни бошлашарди. Абдуррохман ибни Махдий рохимахуллох ўша иккинчи хижрий асрда айтадики: “ Киши  эшитган нарсаларини баъзисини ўзини олдида сақламагунича имомат ва унга иқтидо қилиш даражасига эришмайди.”   ...

Хозирги пайтда мусулмонлар нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлмаганлиги ва ундан сўнг вужудга келган барча фасодлар, ақидавий ва рафторий булғанишлар сабабли, уларнинг хаммаси бир хил меъзондаги билимга эга эмаслар, уларнинг жамияти хам бир хил сатхда жойлашган эмас, хатто хар бир шахс ва гурух ва жамият тушуниб етилиши керак бўлган  ўзига хос бир чораларга эхтиёжи бор, шунга муносиб холда

 «تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى»

га кўра амал қилиниши керак.

Ха, маълум қатламдагилар билан эмас, балки  хамма одамлар билан муомала қилиш шевасини ўрганишимиз керак. Шу сабабли хам жохилиятни нави унинг  харакатини навини ва унга нисбатан муносабат билдириш  навини таъйинлаб беради, хар замондаги жохилиятни нави бошқа замондагисига нисбатан фарқли бўлиши мумкин, шунинг учун хам унга нисбатан муносабат билдириш нави ва харакат қилиш нави хам фарқ қилади, ёки хатто бир замондаги жохилият бир маконни ўзида  бошқа бир маконга нисбатан хам  фарқ қилиши  мумкин, шу сабабли хам уларнинг хар бирига нисбатан билдириладиган муносабат хар-хил бўлади.

Жохилиятни барчасида муштарак нуқталар мавжуд бўлиши мумкин, аммо бу жохилиятнинг махаллий ўзига хос белгилари фалон шахс  ё фалон хонадон ё фалон қишлоқ  ё фалон шахар ё фалон вилоят ё диёрдаги жохилиятни дармон қилишни дардига еган чорани нусхасини кўчириб олиб бирма-бир бошқа жамиятлардаги инсонларни устида имтихон қилиб кўра олмайсиз. Уларнинг хаммаси бемор, аммо хаммаларини касаллиги бир хил эмас, бир хил дори билан уларни хаммасини дармон қилиб бўлмайди. Бир дори бир бемор учун муносиб бўлиши мумкин, аммо бошқа бир бемор учун у захарни хукмида бўлиши хам мумкин.

Бундан ташқари мана бу дорини одамлар тушунадиган ва яшаётган  содда тил билан даражаларга муносиб холда берилиши керак ва улар билан спутник тили ё сиёсий ё иқтисодий, маданият тилига ўхшаш ўзларини тили билан сухбатлашишимиз лозим.

   وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4)

Биз хар бир пайғамбарни ( хукмларимизни) баён қилиб бериши учун ўз қавмининг тили билан (сўзлайдиган қилиб) юборганмиз.

Масалан курдистондаги одамларнинг сиёсий ва иқтисодий тили,уларнинг аввалги даражадаги эхтиёжлари, афғонистонлик одамларнинг сиёсий тили ва уларнинг аввалги даражадаги эхтиёжлари хатто араблар   билан хам  жуда катта фарқи бор, улар билан ўша янги кунни тили орқали эхтиёжларига муносиб равишда сухбатлашиш керак бўлади.

Шунингдек одамлардан кутиладиган умидлар хам шахс ва жамиятнинг имкониятига муносиб бўлиши керак, чунки агар кутиладиган  умид шахс ёки жамиятнинг  имкониятидан кўпроқ бўладиган бўлса, бу нарса шахс ва жамиятнинг узр ва бахона эшикларини очишига сабаб бўлади,агар бу нарса яна узоқ муддат давом этадиган бўлса, улар мана бу муборак харакат билан йўлдош бўлишдан бош тортишлари мумкин.

Бу яъни хар бир шўро ўзининг йўлдошларига “ўзларининг имкониятларини яхшилаб ўрганишларини ва ўзларининг илдизларига асосланиб ўсишлари ва ўзларидаги хақиқатга суянишларини” ўргатиши керак , деганидур. Мана бундай пойдеворни тайёрлаш орқали ўзларини жамиятларидаги исломий хукуматни биносини қуриш бўйича  бутун жахондаги бошқа мусулмонларнинг кучларига  хам суяна олишади.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(104- قیسم)

اوُلَمالَردَن بِیرِیدَن عِلم مَسَلَه سِیدَه سَوال سُورَلگن پَیتِیدَه، اوُ کِیشِی جَواب بِیرمَیدِیلَر. سَوال بِیرگن شَخص اَیتَه دِیکِی: مَنَه بُو حَدِیثنِی اِیشِیتمَه گنمِیسِیز:  مَنْ كَتَمَ عِلْمًا يَعْلَمُهُ، جِيءَ بِهِيَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلْجَمًا بِلِجَامٍ مِنْ نَارٍ^[1] “کِیمکِی بِیر عِلمگه اِیگه بوُلسَه وَ اوُنِی یَشِیرسَه، قِیامَت کوُنِیدَه بوُینِیگه آلاودَن بوُلگن یوُگن باغلَه نَه دِی؟” شوُندَه اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلدِیلَر: حاضِر یوُگننِی تَشلَب کِیتَه وِیر، بُونِی فَهمِیگه وَ فِقهِیگه عَقلِی یِیتَه دِیگن کِیشِی تاپِیلگن پَیتِیدَه، اَگر مِین اوُندَن عِلمِیمنِی پِینهان قِیلسَم، کِیلِیب مِینِی یوُگنلَب قوُی.

حَتَّی اِمامِی حَسَن بَصرِیدِیک کِیشِی هَم، حاجِیلَر تامانِیدَن عُرنَیَین حَدِیثِی وَ اوُلَرنِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم طَرَفِیدَن جَزالَه نِیشِی حَقِیدَه سُورَلگن پَیتلَرِیدَه، حَدِیثنِی اِنکار قِیلَه دِیلَر،چوُنکِی اوُ کِیشِی حاجِیلَر آلدِین بُو حَدِیثنِی یَنَدَه کوُپراق قان توُکِیش اُوچُون واسِیطَه قِیلگنلِیکلَرِیدَن خَبَردار اِیدِیلَر وَ حاضِرگه کِیلِیب شوُ حَدِیثنِی اِستِناد قِیلگن حالدَه یَنَدَه کوُپراق قان توُکِیشنِی باشلَه شَردِی. عَبدُالرَّحمَن اِبنِ مَهدِی رَحِمَهُ الله اوُشَه اِیککِینچِی هِجرِی عَصردَه اَیتَه دِیکِی: “کِیشِی اِیشِیتگن نَرسَه لَرِینِی بَعضِیسِینِی اوُزِینِی آلدِیدَه سَقلَه مَه گوُنِیچَه اِمامَت وَ اوُنگه اِقتِدا قِیلِیش دَرَجَه سِیگه اِیرِیشمَیدِی” . .^[2].^[3].^[4]

حاضِرگِی پَیتدَه مُسُلمانلَر نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت بوُلمَه گنلِیگِی وَ اوُندَن سوُنگ وُجُودگه کِیلگن بَرچَه فَسادلَر، عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَر سَبَبلِی، اوُلَرنِینگ هَمَّه سِی بِیر هِیل مِعزاندَگِی بِیلِیمگه اِیگه اِیمَسلَر، اوُلَرنِینگ جَمِیعیَتِی هَم بِیر هِیل سَطحدَه جایلَشگن اِیمَس، حتِّی هَر بِیر شَخص وَ گوُرُوه وَ جَمِیعیَت توُشوُنِیب یِیتِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن اوُزِیگه خاص بِیر چارَه لَرگه اِیحتِیاجِی بار، شوُنگه مُناسِب حالدَه «تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى» گه کوُرَه عَمَل قِیلِینِیشِی کِیرَک.

حَه ،مَعلوُم قَتلَمدَگِیلَر بِیلَن اِیمَس، بَلکِی هَمَّه آدَملَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش شِیوَه سِینِی اوُرگه نِیشِیمِیز کِیرَک. شوُ سَبَبلِی هَم جاهِلِیَتنِی نَوِی اوُنِینگ حَرَکَتِینِی نَوِینِی وَ اوُنگه نِسبَتاً مُناسَبَت بِیلدِیرِیش نَوِینِی تَعیِینلَب بِیرَه دِی، هَر زَماندَگِی جاهِلِیَتنِی نَوِی باشقَه زَماندَگِیسِیگه نِسبَتاً فَرقلِی بوُلِیشِی موُمکِین، شوُنِینگ اوُچُون هَم اوُنگه نِسبَتاً مُناسَبَت بِیلدِیرِیش نَوِی وَ حَرَکَت قِیلِیش نَوِی هَم فَرق قِیلَه دِی، یاکِی حَتَّی بِیر زَماندَگِی جاهِلِیَت بِیر مَکاننِی اوُزِیدَه باشقَه بِیر مَکانگه نِسبَتاً  هَم فَرق قِیلِیشِی موُمکِین، شُو سَبَبلِی هَم اوُلَرنِینگ هَر بِیرِیگه نِسبَتاً بِیلدِیرِیلَه دِیگن مُناسَبَت هَر – هِیل بوُلَه دِی.

جاهِلِیَتنِی بَرچَه سِیدَه مُشتَرَک نوُقطَه لَر مَوجُود بوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا بوُ جاهِلِیَتنِینگ مَحَلِّی اوُزِیگه خاص بِیلگِیلَرِی فَلان شَخص یا فَلان خانَدان یا فَلان قِیشلاق یا فَلان شَهَر یا فَلان وِلایَت یا دِیاردَگِی جاهِلِیَتنِی دَرمان قِیلِیشنِی دَردِیگه یِیگن چارَه نِی نُصحَه سِینِی کوُچِیرِیب آلِیب بِیرمَه – بِیر باشقَه جَمِیعیَتلَردَگِی اِنسانلَرنِی اوُستِیدَه اِمتِحان قِیلِیب کوُرَه آلمَیسِیز. اوُلَرنِینگ هَمَّه سِی بِیمار، اَمّا هَمَّه لَرِینِی کَسَللِیگِی بِیر هِیل اِیمَس، بِیر هِیل دارِی بِیلَن اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی دَرمان قِیلِیب بوُلمَیدِی. بِیر دارِی بِیر بِیمار اوُچُون مُناسِب بوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا باشقَه بِیر بِیمار اوُچُون اوُ زَهَرنِی حُکمِیدَه بوُلِیشِی هَم موُمکِین.

بوُندَن تَشقَرِی مَنَه بُو دارِینِی آدَملَر توُشُونَه دِیگن وَ یَشَیاتگن ساددَه تِیل بِیلَن دَرَجَه لَرگه مُناسِب حالدَه بِیرِیلِیشِی کِیرَک وَ اوُلَر بِیلَن سپُوتنِیک تِیلِی یا سِیاسِی یا اِقتِصادِی، مَدَنِیَت تِیلِیگه اوُحشَش اوُزلَرِینِی تِیلِی بِیلَن صُحبَتلَه شِیشِیمِیز لازِم.  وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4) بِیز هَر بِیر پَیغَمبَرنِی (حُکملَرِیمِیزنِی) بَیان قِیلِیب بِیرِیشِی اوُچُون اوُز قَومِینِینگ تِیلِی بِیلَن (سوُزلَیدِیگن قِیلِیب) یُوبارگنمِیز.

مَثَلاً کوُردِستاندَگیی آدَملَرنِینگ سِیاسِی وَ اِقتِصادِی تِیلِی، اوُلَرنِینگ اَوَّلگِی دَرَجَدَگِی اِیختِیاجلَرِی، اَفغانِستانلِیک آدَملَرنِینگ سِیاسِی تِیلِی وَ اوُلَرنِینگ اَوَّلگِی دَرَجَدَگِی اِیختِیاجلَرِی، حَتَّی عَرَبلَر بِیلَن هَم جوُدَه کَتتَه فَرقِی بار، اوُلَر بِیلَن اوُشَه یَنگِی کوُننِی تِیلِی آرقَه لِی اِیختِیاجلَرگه مُناسِب رَوِیشدَه صُحبَتلَه شِیش کِیرَک بوُلَه دِی.

شُونِینگدِیک آدَملَردَن کوُتِیلَه دِیگن اوُمِیدلَر هَم شَخص وَ جَمِیعیَتنِینگ اِمکانِیَتِیگه  مُناسِب بوُلِیشِی کِیرَک، چوُنکِی اَگر کوُتِیلَه دِیگن اوُمِید شَخص یاکِی جَمِیعیَتنِینگ اِمکانِیَتِیدَن کوُپراق بوُلَه دِیگن بوُلسَه، بُو نَرسَه شَخص وَ جَمِیعیَتنِینگ عُذر وَ بَهانَه اِیشِیکلَرِینِی آچِیلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی، اَگر بُو نَرسَه یَنَه اوُزاق مُددَت دَوام اِیتَه دِیگن بوُلسَه، اوُلَر مَنَه بُو مُبارَک حَرَکَت بِیلَن یوُلداش بوُلِیشدَن باش تارتِیشلَرِی موُمکِین.

(دوامی بار…….)

---

[1] سنن ابن ماجه ـ افتتاح الكتاب فی الإيمان وفضائل الصحابة والعلم ـ باب 24 ـ صفحه 98 ـ شماره 266

[2] «حديث عرنيين» اشاره به داستان عكل دارد كه در آن، چند نفر نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و ايمان آوردند، و به دليل اينكه شرايط آب و هوا بر ايشان گران آمد، خواستار آن شدند كه پیامبر صلی الله علیه وسلم جای ديگری برايشان تدارك ببيند، رسول الله صلی الله علیه وسلم ايشان را به منطقه­ای فرستادند كه شتران متعلق به مسلمانان در آنجا می­زيستند تا هم آب و هوای بهتر داشته باشند و هم از شير و ابوال شتران بنوشند، اما اينان غدر نموده، و چوپان را به قتل رسانيده و شتران را بردند و مرتد گشتند، رسول الله صلی الله علیه وسلم به هنگام دستگيری ايشان، دست و پايشان را در جهت خلاف همدیگر قطع نموده و چشم­هايشان را كور نموده و آنها را در برابر آفتاب قرار دادند تا جان دادند. حديث را انس نقل می­كند اما حسن بصری نزد حجاج آن را منكر شمرد تا حجاج بيش از اين خونريزی ننمايد چرا كه بسياری از خون­ها را به ناحق می­ريخت.

[3] صحیح البخاری ـ کتاب المغازی ـ باب 34 ـ صفحه 1553 ـ شماره 3956

[4] صحیح مسلم ـ مقدمه ـ باب 3 ـ صفحه 8 ـ شماره 12 

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(104- قسمت)

از یکی از علما در مورد مسئله­ای علمی سئوال شد، ایشان پاسخ ندادند. سوال کننده گفت: مگر این حدیث را نشنیده­اید:مَنْ كَتَمَ عِلْمًا يَعْلَمُهُ، جِيءَ بِهِيَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلْجَمًا بِلِجَامٍ مِنْ نَارٍ[1] «كسی كه علمی­ داشته باشد وآن را كتمان نماید روز قیامت، به افساری آتشین بسته خواهد شد؟» ایشان فرمودند: افسار را رها كن و برو، هرگاه كسی آمد و فقه و فهم آن را داشت و من از چنین كسی علمم را كتمان نمودم، مرا به افسار ببند.

حتی کسی چون امام حسن بصری كه حجاج از او در مـورد حـدیث عرنیین [2] و مجـازات آنها توسط رسول الله صلی الله علیه وسلم پرسید،امام حسن بصری، حدیث را انكار کرد، چـرا كـه می­­دانست حجاج قبلاً این حدیث[3] را وسیله­ای برای خونریزی بیشتر قرار داده بود و الان با استناد به این حدیث بیش از پیش در ریختن خون­ زیاده روی می کند . عبدالرحمن بن مهدی رحمه الله درهمان قرن دوم هجری می گوید : «مرد به درجه­ی امامت نمی­­رسد که به وی اقتدا نمود، مگر اینكه بعضی از چیزهایی را كه می­­شنود در نزد خویش نگه دارد.»[4]

حالا مسلمین به دلیل نبود حکومت اسلامی علی منهاج نبوة و تمام مفاسد و آلودگی های عقیدتی و رفتاری که بعد از این به وجود آمده اند در یک میزان از آگاهی ها نیستند، و جوامع آنها هم در یک سطحی نیستند، و حتی هر شخص و گروه و جامعه ای نیاز به یک راهکار خاص دارد که باید فهمیده بشود، و متناسب با آن ««تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى» و عمل بشود.

بله بايد شيوة برخورد با همة مردم را یاد بگیریم نه قشر خاصي از آنها را . برای همین است که نوع جاهليت نوع حركت را و نوع واکنش را مشخص مي كند، و ممکن است نوع جاهلیت هر زمانی با زمان دیگر متفاوت باشد، برای همین است که هم نوع واکنش و هم نوع حرکت فرق می کند، یا ممکن است حتی نوع جاهلیت در یک زمان از مکانی به مکان دیگری فرق داشته باشد، برای همین است واکنش نسبت بر هر کدام با آن یکی فرق می کند.

دیگر شما با تمام مشترکاتی که ممکن است در جاهلیتها وجود داشته باشد، اما ویژگیهای خاص این جاهلیتهای بومی و محلی، این اجازه را به شما نمی دهد که راهکاری که به درد درمان جاهلیت فلان شخص یا فلان خانواده یا فلان روستا یا فلان شهر و استان و سرزمین خورده را  کپی برداری کنید و مو به مو را انسانهای دیگردر جوامع دیگر پیاده اش کنید. همه ی اینان بیمارهستند، اما همه شان یک بیماری ندارند، و با یک دارو نمی شود همه را درمان کرد. ممکن است یک دارو برا ی یک بیمار مناسب باشد و برای یک بیمار دیگرحکم سم را داشته باشد .

علاوه بر این باید این دارو را با زبانی ساده که مردم می فهمندنش، و با آن زندگی می کنند، متناسب با اولیتهای آنهابه آن داده بشود و با آنها وارد صحبت بشویم، مثل زبان محاوره ای و زبان سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و غیره . وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4) ما هیچ پیغمبری را نفرستاده‌ایم مگر این که به زبان قوم خودشتا برای آنان (احکام الهی را) روشن کند. به عنوان مثال زبان سیاسی و حتی اقتصادی و اولویتهای مردم کردستان با زبان سیاسی و اولویتهای مردم افغانستان و حتی بسیاری از اعراب تفاوتهای فاحشی پیدا کرده و باید با این زبان روز و متناسب با اولویتهای آنها با آنان وارد گفتگوشد . 

همچنین لازم است توقع و انتظار هم متناسب با ظرفيت شخص و جامعه باشد نه بيشتر، چون اگرتوقع و انتظار بیشتر از ظرفیت شخص و جامعه باشد باعث می شود شخص و جامعه درِ عذر و بهانه را باز کند، و  اگر ادامه داشته باشد باعث می شود شخص و جامعه در دراز مدت کلا هم مسیر شدن با این جریان مبارک را رها کنند.

 این یعنی هر شورائی به هم مسیرانش یاد بدهد که باید به «امكانات بومي خودشان پي ببرند، و از ريشه هاي خودشان پا بگيرند، و به واقعيتهای خودشان تكيه كنند» با این زمینه ی زیر بنا سازی و بتون ریزی است که می توانند رو انرژی سایر مسلمین جهان در ساختن ساختمان حکومت اسلامی جامعه شان حساب باز کنند .

(ادامه دارد…….)

---

[1] سنن ابن ماجه ـ افتتاح الكتاب فی الإيمان وفضائل الصحابة والعلم ـ باب 24 ـ صفحه 98 ـ شماره 266

[2] «حديث عرنيين» اشاره به داستان عكل دارد كه در آن، چند نفر نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و ايمان آوردند، و به دليل اينكه شرايط آب و هوا بر ايشان گران آمد، خواستار آن شدند كه پیامبر صلی الله علیه وسلم جای ديگری برايشان تدارك ببيند، رسول الله صلی الله علیه وسلم ايشان را به منطقه­ای فرستادند كه شتران متعلق به مسلمانان در آنجا می­زيستند تا هم آب و هوای بهتر داشته باشند و هم از شير و ابوال شتران بنوشند، اما اينان غدر نموده، و چوپان را به قتل رسانيده و شتران را بردند و مرتد گشتند، رسول الله صلی الله علیه وسلم به هنگام دستگيری ايشان، دست و پايشان را در جهت خلاف همدیگر قطع نموده و چشم­هايشان را كور نموده و آنها را در برابر آفتاب قرار دادند تا جان دادند. حديث را انس نقل می­كند اما حسن بصری نزد حجاج آن را منكر شمرد تا حجاج بيش از اين خونريزی ننمايد چرا كه بسياری از خون­ها را به ناحق می­ريخت.

[3] صحیح البخاری ـ کتاب المغازی ـ باب 34 ـ صفحه 1553 ـ شماره 3956

[4] صحیح مسلم ـ مقدمه ـ باب 3 ـ صفحه 8 ـ شماره 12 

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(55- қисмат)

Табиий аст ба ек кофари насроний бигуйи ту яхудий хасти норохат мешавад, ё агар ба ек насроний ё яхудий бигуйи ту жузви мушрикин хасти ба шиддат норохат мешавад, ва замоники дипломосийи амалийи худитро хам бар хамин қазовати иштибох қарор медихи барои хамма ғам ва андух ба бор меовари ва шодийи хаммаро мегири ва дар аваз шодийро ба мушрикин ё секуляристхо хадя медихи.

Ин дар бархурд бейни жомеъайи муслимин ва бар хам задани даражабандийи жомеъайи куффор аст аммо фожеъайи аслий замони шуруъ мешавадки шахс мехохад девонавор муслиминро дар даражайи куффор ва мужримин қарор бидихад. Дар ин сурат еки аз мухаррибини ин даража бандий, дастайи аз муслимини номутаодили хастандки муслиминро ношиёна такфир мекунанд ва муслиминро дар жойгохи мужримин қарор медиханд. Такфири нобажо хам аз авомили аслийи шодийсузийи аст. Ек мусалмонро дар жойгохи муртаддин ва мужримин қарор додан ек фожеъа барои тарафи муқобил ва кулли жомеъайи муслимин ва ек журми ошкор аст:

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِینَ کَالْمُجْرِمِینَ ‏* مَا لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ‏ (قلم/35-36)

Оё муслимин ва фармонбардоронро хамчун мужримин ексон мешморем?! Шуморо чи мешавад?! Чигуна доварий мекунид:!

Набудийи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва набуди шўройи улил амри вохиди муслиминки уммати вохидро ташкил медод, ва бо ижмоъи вохидиш жамоати вохидиро ташкил медихад боиси рушди анвоъи ширки тафарруқ дар ақоиду тафосир ва рафторхо шуда ва олудагийи ақидатий ва рафторий зиёдийро дар тули ин чанд қарни гузашта ба вужуд оварда аст. Пас мо бо муслимини мариз сарукор доремки ниёз ба “ дилсузий” ва “ мухаббат” ва “ дармон “ доранд на ба тўвхин ва баддаханий ва беэхтиромий.

Албатта ин самарайи баддаханий ва такфирхо хам танхо дар холати лафзий боқий намемонад балки замоники шикли амал ба худ мегиранд жойи барои шодийи умуми мўъминин боқий намегузоранд. Ин ахли қиблайи номутаодил гох табдил ба мужохидини мусаллах ва гох сохибони қудрати хукуматий мешавандки боин нигаришхойи фосидийки доранд шодийсузон ва мусибатсозони воқеъий мешаванд.

Ин мужохидони фи сабилиллах бо онки дар хисоби мо жойгохи Аммор ва Мусъаб  ва Билол ва Сумайя ва Холидро доранд ва аллох хасибахум – иншааллох – аммо рахбарони онхо қатъан дар жойгохи росулуллох ва Абу Бакр ва Умар ва Усмон ва Али ва Муътасам ва Салохиддин ва Усома ва амсолихим нестанд. Ин рахбарон шодийсузони хастанд ба тамоми маъно.

Ба унвони мисол баъзи аз ин номутаодилхойи миёни ахли суннат дар Афғонистон ё Нигерия фалон шиъаро ба журми фалон шиъайи Ироқ ва Сурия мекушанд, ва шиъахойи Ироқ хам фалон муллойи масжид ё фалон хохари моро эъдом мекунанд онхам ба журми дигароники ё қарнхо пеш карданд ё накарданд, ё ба журми дигароники хеч рабти ба инхо надорад.

Ин инсонхойи номутаодил ва номезонроки ба ин журмхойи худишон огохона идома медан бояд ахли бидъат донист чиро? Чун инхо бар халофи қонуни шариати аллох ва дастури сарих ва возихи аллох амал мекунанд ва бар ин амали мужримонашон хам ба далили танаффур ва кинайи нобажо исрор доранд ва идомаш медиханд дар холики аллох таоло хатто дар мархалайи қисос хам мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِصَاصُ فِی الْقَتْلَى

Эй касоники иймон овардаид! Дарборайи куштагони қисос бар шумо фарзи шуда аст ( ва бояд дар он касиро ба гунохи дигари нагирид, ва балки) :

:الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالأُنثَى بِالأُنثَى

Озод дар баробари озод ва барда дар баробари барда, ва зан дар баробари зан аст.

.فَمَنْ عُفِیَ لَهُ مِنْ أَخِیهِ شَیْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاء إِلَیْهِ بِإِحْسَانٍ ذَلِکَ تَخْفِیفٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَرَحْمَةٌ

Пас агар каси( аз жиноётиш) аз нохия бародари ( динийи) худ, гузашта шуд бояд ник рафтор шавад ва пардохти( дия) бо нийки анжом гирад. Ин ( гузашт аз қотил ва иктифоъ ба дияйи муносиб) тахфиф ва рахмати аст аз суйи парвардигоритон.

پروردگارتان .فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِکَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(بقره/178)

Пас агар каси баъди аз он тажовуз кунад уро азоби дардноки хохад буд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(54- қисмат)

Замоники амр мешавад:

« فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ»،

Агар шахс дар ин масири жамоат харакат накунад дар воқеъ дар масири азоб харакат карда

«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ»

Дурий аз жамоат ва героиши ба тафарруқ яъни муомала кардани мусибат бо шодий, ва нобуд кардани шодийки аллох таоло онро хаққи табиийи мўъминин дониста аст.

Замоники муслимин интури бо хариди тафарруқ ва хушхолийи нопасанд, нобажо ва манфий нисбат ба ин тафарруқики доранд дилхуш шуданд, ва ба ончи худишон дар хизб ва гурух ва мазхаб ва фирқайи худишон доранд дил баста ва рози шуданд, ва аз се абзор дурий карданд бояд мунтазири инхамма фажойеъи бошандки қарнхост бар сари муслимин меояд ва дигар хаққи гила кардан, дод ва фиғон ва таъажжуб надоранд. Инхо аз собиқунал аввалуни жанги ухуд азизтар нестандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам рахбариятишонро мекард, хар чи мекоранд бояд мунтазири бардошти хамон махсул хам бошанд.

Аллох таоло танхо хукумати шўройи ала минхажин нубувватро ба расмият мешносадки дар он шўройи улил амр бо ижмоъи вохидиш уммати вохид ва жамоати вохидиро ба вужуд меоварад,ва ин,бузургтарин неъмати дунёвий астки муслимин ба он даст пейдо мекунанд, аммо замоники хукумати бидъийи шохигарий ё хар новъи қолиби бидъий дигари жойгузини ин қолиби шаръий мешавад уммул фасоди тўлид мешавадки бо худиш тамоми мафосиди дагарро ба армағон меоварад. Аз миён рафтани шўройи улил амр гирифта то уммати вохид ва ижмоъи вохид то пейдоиши анвоъи мазохиб ва тафосири рангоранг ва тафарруқи ошкор ва саргардонийи уммат ва ривожи фақр ва гурснагий то тасаллути душманон бар муслимин ва ……..

لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ..

Дастгирахойи ислом ек ба ек шикаста мешавад, харгох ек дастгира нобуд шавад мардум ба ончи наздики он аст чанг мезананд, аввали онхо шикастани хукм аст ( хукм бар асоси минхажин нубувватро рахо мекунанд) ва охари онхо намоз аст ( намозро тарк мекунанд)

Натижайи тарки хукумати бар асоси ончи аллох таоло нозил карда мешавад:

وَمَا لَمْ تَحْكُمْ أَئِمَّتُهُمْ بِكِتَابِ اللَّهِ، وَيَتَخَيَّرُوا مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَّا جَعَلَ اللَّهُ بَأْسَهُمْ بَيْنَهُمْ[1]

Агар пешвоёни хар қовми ба ончики худованд нозил карда аст хукм накунанд ва ё аз бейни ахкоми худо ончиро дуст доранд, ба он амал кунанд, ва ончиро намепасанданд ба он амал накунанд, худованд дар миёни онхо душманий ва адоват қарор медихад. Дар инжо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шўройи улил амри хар қовми сухбат мекунад чун нафармуда хоким ва пешвойи хар қовми балки фармуда пешвоёни хар қовми, аимматухум.

Холо агар ин пешвоён ва шўройи мутахассисин бар асоси қонуни шариати аллох хукм накунанд бидуни шак душманий ва адоват ва жангу даргирий бейнишон ба вужуд меояд ва аз жамъи дустона бигир то хонувода ва тоифа ва ақвом ва забонхо ва мазохиб ва ……тундий ва хушунатро ба хамдигар мечашонанд. Ва ин яъни тахриби шодий ва асбоби бузурги шодийсузий дар миёни муслимин.

• -еки дигар аз авомили тахриби шодий дар миёни муслимин жахл ба душманшиносий ва бархам задан даражабандийи шаръийи душманон аст.

Медонемки аллох таоло бо дастур ба”ла илаха иллаллох” ва куфр ба тоғут, қабли аз нозил кардани ахкоми марбут ба хаж ва закот ва худуд ва ғейрих, душманшиносий ва даража бандийи шаръийи душманонро ба муслимин ёд дода аст……холо фалоний жохилона ва золимона ба жомеъайи куффори яхуд ва мажус ва собеин ва насроний мегуяд мушрикин, ин шахс замоники масалан насронийхоро жузви мушрикин хисоб мекунад илова бар мусибатхойи мутаъаддид дар хамон қадами аввал шодийи сурайи Румро аз муслимин мегирад, ва илова бар муслимин, кулли ахли китоб ва шибхи ахли китобро хам дучори ғам ва андух мекунад.

(идома дорад……..)

---

[1] سنن ابن ماجة القزويني (4019) الحاكم النيسابوري 4/540 / مسند البزار/ سليمان بن أحمد الطبراني 360/ السنن الواردة في الفتن للداني / شعب الإيمان للبيهقي                  ابن عبد البر القرطبي 463/ أبو نعيم الأصبهاني 430 /

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(103- қисм)  

Мана бу биродарларимизни ёнида шундай кишилар хам борки, масалан улар афғонистондаги,ироқдаги, суриядаги, ямандаги ва хатто сумалидаги,молидаги,чечендаги жиход борасида жуда яхши билимга эга ва хатто улар мана бу минтақалардаги мужохидларни орасида сокин бўлиб яшашган, аммо ўзларининг жамияти хақидаги маълумотлари тахминан нол даражада, улар ўша давлатдаги касалликни дармон қилиш учун фойдаланилган дори билан ўзларини минтақасидаги касалликни хам дармон қилишни хохлашади, бўлиб хам уларни давлатидаги касалликлар – агарчи секуляр кофирлар хокимияти ва махаллий муртадлар ва турли-хил фақирликларни ривожланиши ва нотинчликлар, ақидавий ва рафторий булғанишларга ўхшаган муштарак нуқталарга эга бўлса хам – бошқа давлатлардан фарқ қилади, уларнинг давлатидаги одамлар турли-хил ўринларда бошқа давлатлар билан очиқ фарқларга ва улардан фарқ қиладиган  эхтиёжларга ва хатто турли- хил даражаларга  эга бўлади, аммо бизларнинг мана бу биродарларимиз ўзларининг юртида бузилиб қолган машинани таъмирлаш учун бошқа давлатдаги машинани бўлакларидан фойдаланмоқчи бўлишади, лекин улар бошқа давлатдаги машинани бўлаклари улардаги машинага тўғри келмаслигини ё фарқ қилишини тушуниб етишмаяпти; бу ерда ташқи босқинчилардан ва муртадлардан ташқари намоз ўқиш,мусулмонларнинг жамоат намозига бориши, секуляризм динига томон иртидод,қуръонни ёқиш, аллох ва пайғамбарни хақорат қилишни ўзи эмас, балки бу ердаги мушкилот қавмпарастлик,нацианализм ва бошқа нарсаларни устидадур. Лекин курдистондаги мушкилотни асли одамларнинг секуляризм дини томонга қилинган умумий иртидодида, намоз ўқимаслик, жамоат намозига бормаслик ва хатто қуръон ёқишлар, қуръонни ва аллохни ва пайғамбарни ва исломни хақорат қилиш эса уни самараларидан хисобланади.

Бу ерда уларнинг айбларидан ташқари машиналаридаги айблар хам бир-биридан фарқ қилади, уларнинг харакат воситасини бошида ханафий диюбандий мотрудий ёки ашъарий фикрига эга бир мулло бўлса, сизларнинг машинангизни харакатини бошида шўро турган бўлиши мумкин. Бундай холатда тракторни кранк мили билан автобусни ё поездни кранк милини таъмирлаб уни харакатга келтириб бўлмайди.

 Мана бу холатда бизларнинг биродарларимиз ўзларининг давлатидаги касалликни дардига емайдиган  бошқа давлатнинг дармонини ироя бериш ёки ўзларини давлатидаги машинани айбини хал қилмайдиган бўлакни ироя бериш орқали, муносиб дорини ё муносиб бўлакни топиш йўлида тўсиқ бўлишдан ташқари мусулмонларнинг онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатини қаршисида хам ошкора монеъ,тўсиқ сифатида амал қилишяпти ва ўзларининг жохилона амаллари билан халқни хам аллохни шариатидаги қонунларга қарши қилиб қўйишяпти.

Жамиятни ва жамиятидаги шахсларни яхши танишлик, муносиб дармонни ва муносиб бўлакни  ироя бериш бўйича касалликларни,айбларни,нуқсонларни бартараф қилиш учун энг яхши ёрдам бўла олади. Буни жумласига баъзи кишиларнинг халқни ўртасида баъзи ижтиходий масалаларни очмаслиги хам киради, имоми Ахмад хадисларни айтишни яхши кўрмаган эдилар, чунки у киши золим ва ахли бидъат бўлган  хокимга қарши чиқишни,қиёмни жоиз деб билганлар, аммо умум халқ учун мана бу қиёмни  замони ва маконига  шароит мухайё бўлмаган эди.

Қуръонни халқ қилингани масаласини химоя қиладиган исломий изтирорий бадал хукумат, машаққатли кунларда ўзи ва бошқа уламолар учун ана ўшанча мусибатларни вужудга келтиради, аммо бу уламолар мана бундай исломий изтирорий бадал хукуматга қарши қуролли жангга рухсат берадиган ривоятларни айтишмайди, чунки улар бу ривоятларни  мусулмонларнинг  ўша замони ва макони, хамда халқаро минтақани шароити учун муносиб деб билишмасди, улар мана бу изтирорий шароитда мавжуд  вазиятга мос, муносиб муносабатни билдиришган.  Худди шунга ўхшаш баъзи сахобалар язидни хукумати фосид бўлганига қарамасдан, бу шароитда қиёмни муносиб деб билмаганлар, ёки Абу Ханифа Кўфа ахлига эътимод қилмаганлар ва Нафас Закияни харакатида хам иштирок этмаганлар, лекин унга таблиғот ва пул жихатидан ёрдам берганлар. Хар қандай суратда хам жамиятда ўзига хос шароитлар вужудга келадики, баъзи халқлар учун на бир хукмни баён қилишни иложи бўлади ва на бу харакатларда иштирок этишни иложи бўлади, балки бу нарсаларни  ўша жамият учун  муносиб замина ва муносиб замон мухайё бўлгунича ошкор қилмасдан туриш лозим.

(давоми бор………)