
Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(2-қисмат)
Албатта дастайи дигар аз уламоъ ба нисбати қадим ё жадид будани хокимияти куфр дар сарзамини, дорул куфрхоро ба ду дастайи умда тақсим карданд:
1-Дорул куфри аслий: сарзаминики хеч гох дорул ислом набуда аст.
2-Дорул куфри торий: сарзаминики замони дорул ислом буда, сипас бо тасаллути куффор, ахкоми еки аз ” куффори шишгона” йи ошкор ( яъни : 1. Аллазина хаду 2. Вассобиин 3.Ваннасоро 4. Валмажус 5. Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо) ва 6. Муртаддин) бар он жорий шуда бошад ва дубора табдил шуда бошад ба дорул куфр.
Оё дорул ислом табдил ба дорул куфри торий ё ба қовли шиъаён табдил ба дорул куфрики дорул харб хам хаст мешавад?
Лозим аст қабли аз вуруд ба бахс ва баррасийи орои мухталифи фуқахойи исломий ба чанд нуктайи ишора кунем:
1-Хукм бар тағйири ек мусалмон ба кофар будан, яъни такфири ек мусалмонки; бояд дар такфири ин мусалмон завобити шаръий комилан риоят шаванд, ва шахси мусалмон аз ” 4 филтери” аслий ( 1. Исботи журм 2. Таъйиди журм тавассути аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам 3. Шурути такфир 4. Мавонеъи такфир) абур дода шавад; ва чунончи ин шахс ба ” яқин” фосид ташхис дода шуд, ва шубхайи вужуд надоштаки бо чанг задан ба он шубхайи уро аз хукми иртидод табраъа кард, ва шахс 1. Огохона 2. Амдан 3. Ба мейли худиш ва ихтиёрий дучори мукаффарахойи шуда буд, он вақт астки хукм ба тағйири ек шахс аз ислом ба куфр дода мешавад; ба хамин тартиб барои тағйири ек дор ва сарзамин аз ислом ба куфр хам бояд ” 1 филтери” аслий риоят шавадки дар қуръон ва суннати сахих ва оройи сахоба ва тамоми мазохиби исломий манот ва меъёр ва маллоки ташхиси дорул ислом ва дорул куфр аз хамдигар буда аст ва онхам ” қонун ва хукм” аст.
Дар ин сурат инсон ва сарзамин қобили тағйир хастанд хам метавонанд аз куфр ба ислом тағйир кунанд хам аз ислом ба куфр хамчунонки уламо гуфтандки: инки замини ” сарзамини куфр” ё ” сарзамини ислом ё иймон” ё ” дору силм” ё ” дору тоах” ё ” дору маъсият” ё ” дорул мўъминин” ё ” дорул фасиқин” буда бошад аз авсофи ориза ( авсофики мондагорийи хамишагий нестанд) хастанд ва на аз ( авсофи) лозима! Дар ин сурат, бидуни шак ин васф ( барои сарзамини) ба васфи дигар мунтақил мегардад ( тағйир мекунад), хамчунонки марди худиш аз куфр ба иймон ва илм ( васфиш) меравад ( тағйир мекунад) ва хамчунонки бар акси ин қазия. .[1]
Аммо чи дар мовриди фарди мусалмон ва чи дар мовриди ” дор” ва сарзамин бояд бидонемки инхо ба ” яқин” қаблан мусалмон буданд ва бо шак ва гумон ва эхтимол наметавон хукм бар хуруж аз исломи ин ду дод чун:
أنّ الثّابتَ بِيَقينٍ لا يزولُ بالشّكِّ والاحتمالِ .
(идома дорад…..)
[1] ابن تیمیه . مجموع الفتاوی 27/45) / فإن كون الأرض دار كفر ، أو دار إسلام ، أو إيمان ، أو دار سلم ، أو حرب ، أو دار طاعة ، أو معصية ، أو دار المؤمنين، أو الفاسقين ، أوصاف عارضة لا لازمة ، فقد تنتقل من وصف إلى وصف ، كما ينتقل الرجل بنفسه من الكفر إلى الإيمان والعلم وكذلك بالعكس