Асли риояти эхтироми мутақобил ва назокати бейнал милалий ( бахши 15)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(4- қисмат)
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нез мефармояд:
لاَ إِيْمَانَ لِمَنْ لاَ أَمَانَةَ لَهُ، وَلاَ دِيْنَ لِمَنْ لاَ عَهْدَ لَهُ [1]
Касики пойбанд ба амонат нест иймони комил надорад ва касики пойбанд ба ахд ва пеймон нест дини комил надорад. Яъни на қудрати хукуматий бо у хамрох аст ва на қонун ва барномайи исломий аз у химояти мекунад ва итоати у хам аз чанин хокимият ва қонуни ноқис аст ва аз мужозот дар дунё хам дар амон нест ва қиёмати хубий хам надорад ва аз мужозот дар қиёмат хам дар амон нест. Дар ин сурат дин бо чанин ахдшиканий бо он чохор маъни ва мафхумиш созгор нест. Алова бар ин мўъминин наметавонанд бидуни доштани узри шаръий хатто еки аз шурути пеймонхо ва қарордодхойи худ бо дигаронро бишкананд чун
« المسلمونَ على شروطِهم»[2]
Дар ин сурат метавон гуфт дар равобити хорижийи қарордодхо ва пеймонхойики дорул ислом ва довлати исломий бо дорул куфрхо ва жавомеъи куффор мебандад метавонанд заминахойи тавофуқ бар расидан ба ахдофи кутох муддат, миён муддат ва хатто боланд муддати довлати исломий ва ё расондани озодонайи даъват ва амал ба исломи комил ба мардум бидуни интихоби гузинайи жанги мусаллахонаро фарохам кунанд.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо пеймонхойи ақабайи аввал (байъатун нисоъ / чун қарори бар жанги мусаллахона набуд) ва ақабайи дувум (байъат бар қитол ва жанги мусаллахона) дар воқеъ бидуни кучактарин жанги мусаллахонайи заминахойи шиклгирийи дорул ислом ва довлат ва хукумати исломийро бо иймон овардаги мўъминини мадина фарохам кардки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хитоб ба ансори мадина фармуд: хун ва жони мо дар гируйи екдигар аст. Шумо аз ман ва ман аз шумоем бо хар ки жанг кунид, межангам ва бо харки сулх кунид, сулх мекунам. .[3]
Пеймони мадина бо куффори яхудий ва мушрики дорул ислом нез ин тахокуми исломийро истихком бахшид. Ба дунболи ин мо шохиди пеймон бо насронийхойи нижрон ва мажуси ахсоъ ва соири қабоили мушрик жихати тажзияйи душманон ва тамаркуз дар душмани аслий хастем. .[4]
(идома дорад……..)
[1] أحمد (12567)، والبزار (7196)، وأبو يعلى (2863).
[2] أخرجه أبو داود (3594 )، وابن الجارود في ((المنتقى)) (1001 )، وابن حبان (5091 )
[3]ابن هشام، السیره النبویه،ج 2، ص 85
[4]ابن کثیر ، البدایه و النهایه ، ج۳ ، ص ۲۲۴-۲۲۶ / و سیره ابن هشام ؛ ص ۱۳۴-۱۳۸
