Асли нафийи сабил ва иззати исломий. (1) ( қисмати 16)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(2- қисмат)
Бо хамон куфр ба тоғут ва нафийи тоғутхойи шишгона дар миёни инсонхо ва иқрор ба шаходатайн хокимияти тоғутхо ва қавонини онхо зери по гузошта мешавад ва қалб аз валоъи ин куффор ва ақоиди онхо ва қавонини онхо холий мешавад “ва тахоллайту” яъни дарунамро аз ақоид, валоъ ва қавонини шайтон ва тамоми куффори ошкор ва пинхон холий кардам ва танхо аллох ва қонуни шариати аллох ва авлиёйи аллохро дар он қарор додам; пас каси ёфт намешавад хам дар қалбиш шайтонро гузошта бошад хам аллохро, хам ба қонуни шариати аллох иймон дошта бошад ва хам огохона, амдан ва ба мейли худиш зери бори тоғутхо биравад ва қавонини тоғутхоро бипазирад. Жамъи ин ду амр мутаноқиз махол аст.
مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ ۚ (احزاب/4)
Аллох дар даруни ек мард ду қалб қарор надода астки еки аз қалбхоро ба аллох ва қавониниш бидихад ва қалби дигариро ба шайтон ва қавонини муридониш дар руйи замин. Итоат карданки мохияти тамоми хукуматхост ва маъни дувуми динро мерасонад, ё набояд ба аллох дода шавад ё ба куффор.
Аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба унвони усвайи аз усвахойи мўъминин ва рахбари дорул ислом мефармояд:
«يا أَيهَا النَّبِي اتَّقِ اللَّهَ وَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَالْمُنَافِقِينَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»(احزاب/1)
Эй пайғамбар! Аз аллох бипархезид, ва аз кофарон ва мунофиқин итоат макун. Бегумон худованд огох хаким аст.
Замоники хокимият ва хукумат еки аз “куффори шишгона” йи ошкор ё хокимияти куффори пинхони дохилий ва дорудастайи мунофиқин ( баробар секуляристхо) пазирофта мешавад лозимайи хар хокимияти итоат кардан аз онон ва қавонини онхост; замоники аллох таоло итоат кардан аз куффори ошкор ва пинхонро мамнуъ ва харом карда аст ба ин маъни астки қавонин ва хукумати онхо бар мўъминин нез мамнуъ ва харом аст. Ба хамин далил аллох таоло хитоб ба тамоми мўъминин мефармояд:
«يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ»( آل عمران/ 149)
Эй касоники иймон овардаид! Агар аз кофарон, фармонбурдорий кунид, шуморо ба куфр бармегардонанд ва зиён дида бармегардид.
Замоники мутаважжих шудемки “итоат” аз хоким танхо мухтасси низоми исломий нест ва бақоъ ва мондагорийи хар хукумати ( чи исломий ва чи ғейри исломий) бидуни итоати мардум аз хоким, имконпазир нест , аллох таоло тиша ба ришайи хокимияти куффор мезанад ва амр мекунад ин “итоат” набояд аз куффор сурат гирад; яъни дар воқеъ ва ба унвони мисол аллох таоло
«وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى»
Нафармуда фалонийро бикушид фармуда гарданишро бизанидки хамон куштанро мерасонад, итоат накардан аз раис ва амир ва мудир ва рахбари яъни напазирофтани риёсат ва иморат ва мудирият ва хокимияти чанин шахси. Бидуни шак касики аз руйи ижбор ва икрох ё аз руйи мейл ва ихтиёр аз ин куффори итоат кунад дар воқеъ бояд аз қавонини шариати аллох итоат накунад. Чун ин “итоат” ё бояд барои хукумати исломий бошад ё хукумати куффор.
(идома дорад……..)
