
“ Татаррус” истелохи жихати касби маслахатий “ зарурий, қатъий, ва куллий”; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (1)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(2- қисмат)
Дар ин сурат жиход ва жанги мусаллахонайи тоифайи мансура ба сурати “ уммат” то рузи қиёмат аз конолхойи шаръийи он вужуд дорад, пас душманон харгиз хиёл накунандки хоханд тавонист шўълахойи жиход ва хуруши сахмгини ахли жиходро бо куштани чанд мужохид ё вайрон кардани чанд сарзамин хомуш хоханд кард, ва нуктайи қувват бахши дигари инки дар нихояти биизниллах алова бар қиёмат, пийрузи майдон дар дунё ахли жиходи хастандки дар масири сахихи он ва дар қолиби “ уммат” дар харакат хастанд.
Аллох таоло мефармояд:
هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ (توبه/33)
Худо астки пайғамбари худ ( Мухаммад) ро хамрох бо хидоят ва дини хақ ( ба миёни мардум) равона карда аст то ин динро бар “ дини” тамомиш пийруз гардонад, хар чандки секуляристхо ( мушрикин) напасанданд.
Пас ин ба мейли секуляристхо нест ва бар халофи мейли онхо дар нихоят мо мафохими 4 гонайи дини ислом ( 1. Қудрати хукуматий.2. қонун ва барнома.3. итоат кардан. 4. Мужозот ва подош) ро ба жойи тамоми дини секуляристхо хоким ва жойгузин хохем кард, ва тасаллут ва хокимияти дини ислом бар тамоми ажзойи дини секуляризм амри хатмий ва даст ёфтаний аст,
وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ.
Хар чандки секуляристхо ( мушрикин) напасанданд.
Хаббоб ибни Арат розиаллоху анху мегуяд: замоники аз суйи мушрикин шаканжахойи сахти мутахаммил мешудем назди росулуллох саллаллоху алайхи васалламки чодуришро дар сояйи каъба, болиш қарор дода буд ( ва такия зада буд) рафтам ва гуфтам: оё назди худованд барои мо дуо намекуни? Ишон дар холики чехрашон сурх гашта буд фармуд:
« لَقَدْ كَانَ مَنْ قَبْلَكُمْ لَيُمْشَطُ بِمِشَاطِ الْحَدِيدِ مَا دُونَ عِظَامِهِ مِنْ لَحْمٍ أَوْ عَصَبٍ، مَا يَصْرِفُهُ ذَلِكَ عَنْ دِينِهِ،
( қабли аз шумо афроди будандки шонахойи оханиро дар гушти онон фуру мебурданд то жойики ба устухон ва асаби онхо мерасид аммо ин кор уро аз диниш мунсариф намекард,)
وَيُوضَعُ الْمِنْشَارُ عَلَى مَفْرِقِ رَأْسِهِ، فَيُشَقُّ بِاثْنَيْنِ، مَا يَصْرِفُهُ ذَلِكَ عَنْ دِينِهِ،
Ё аррайи меоворданд ва бар сариш менаходанд ва уро аз васат, ду нимаш мекарданд. Аммо ин ко уро аз диниш мунсариф намекард ва аз дин боз намедошт)
وَلَيُتِمَّنَّ اللَّهُ هَذَا الأَمْرَ حَتَّى يَسِيرَ الرَّاكِبُ مِنْ صَنْعَاءَ إِلَى حَضْرَمَوْتَ مَا يَخَافُ إِلاَّ اللَّهَ ”. زَادَ بَيَانٌ وَالذِّئْبَ عَلَى غَنَمِهِ.[1]
Сўганд ба худоки ин дин, комил хохад шуд ( ва чанон осойиш хоким хохад шуд) ки саворий аз Санъо то Хазрамавт биравад ва жуз худо аз чизи дигар, натарсад, ё аз хамлайи гург бар гусфандониш.)
ولَكِنَّكُمْ تَسْتَعْجِلُونَ [2]
Аммо шумо ажала мекунид. Он асхоб дар масири сахих буданд аммо ажала мекарданд.
(идома дорад……..)
[1] بخاری3852
[2] بخاری3612