
Татаррус истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий”, ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (2)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(8- қисмат)
Асл бар харом будани хуни мусалмон аст (2)
Падидайи хатарнок сахл ингорий ва тасохул дар қатл ба нохақи инсонхо, ва ғафлат аз ваъдахойи сахмгин ва хатарнок ба мужозоти қатл, бисёриро ноумид ва зарарманд додгохи қиёмат карда аст; дар кинори инхо оё бечоргоники пойи мохворахойи мусалласи дуруғсоз нишаста ва ё аз тариқи фазойи мажозий бо қалб ё забон дар куштори мўъминин хамрохи куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий мушорикат мекунанд ва ба чанин жиноёти рози хастанд ва хатто дар жанг бо мўъминин ба куффор тамоюл доранд ва иддайи ба ин куффор такия карданд бедор немешаванд? Оё дар хаққун нас зулми болотар аз ин вужуд дорад?
Аллох таоло баъди аз золим хондани кофарон мефармояд:
وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ (هود/113)
Ва ба золимин мейл ва тамоюл надошта бошид ва такия макунид( ки агар чанин кунид) оташи дўзах шуморо фуру мегирад, ва ( бидонидки) жуз худо дустон ва сарпарастони надорид ва ёрий намегардид.
Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нез мефармояд:
مَنْ أَعَانَ ظَالِماً لِيُدْحِضَ بِبَاطِلِهِ حَقّاً، فَقَدْ بَرِئَتْ مِنْهُ ذِمَّةُ الله وَذِمَّةُ رَسُولِهِ[1]
Хар ки ситамгариро иъонат кунадки ба василайи ботил хувиш хаққиро поймон кунад, аз химояти худо ва пайғамбар берун бошад.
Пас касики дар рузи қиёмат аз суйи аллох ёрий намешавад жузви маъюсин аст.
Бар ин асос уламойи чун имоми Шофеъий дар “ умму” бо шурути хосси худиш ва имоми Байхақий ва дигарон ба сурати мурассал оварданд, ва жаъфарийхо нез аз имоми Жаъфар Содиқ нақл карданд
مَنْ شَرِكَ فِي دَمٍ حَرَامٍ، جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ: آيِسٌ مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ [2]
Касики дар хуни хароми ширкат кунад дар рузи қиёмат бар пешонийи у невишта мешавд: у аз рахмати худо маъюс аст; ё омада аст:
مَنْ أَعَانَ عَلَى قَتْلِ مُؤْمِنٍ بِشَطْرِ كَلِمَةٍ، لَقَى اللَّهَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ: آيِسٌ مِنْ رَحْمَةِ اَللَّهِ [3]
Хар каси бо ним калама дар қатли мусалмони ширкат дошта ва бакуштани у кўмак карда бошад дар рузи қиёмат барпешонийи у невишта мешавад: у аз рахмати худо маъюс аст.
Таблиғ ва тахрики дигарон ба қатли банохаққи муслимин ва ё пуштибоний аз куффор бар алайхи муслимин онхам дар қатли муслимин ва мушорик бо қалб ё забон ё мол ва даст дар ин журми азим дар воқеъ яъни кўмак ба хароб кардани сохтумоники аллох онро сохта аст ва тажовузи ошкори аст ба хаққи дини аллох ва бандагони аллох ва бидуни шак ( журм ва гунохи) куштани ек мусалмон дар назди аллох мутаол бузургтар аст аз нобудийи тамоми дунё.
Бар ин асос росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қасам мехурдки
«وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ »
қасам бо он зотики жони ман дар дасти уст
«لَزَوَالُ الدُّنْيَا»
нобудий ва аз бейн рафтани тамоми дунё
«أَهْوَنُ عَلَى اللهِ»
бар худо осонтар аст
«مِنْ قَتْلِ رَجُلٍ مُسْلِمٍ بِغَيرِ حَقٍّ »[4]
аз куштани шахси мусалмони ба нохақ”.
Бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
« سِبَابُ المُسْلِمِ فُسُوقٌ، وقِتَالُهُ كُفْرٌ»
дашном додан ба мусалмон фисқ аст, ва жангидан бо мусалмон куфр аст. Аммо чигуна куфрий аст?Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
ويْحَكُمْ، أوْ ويْلَكُمْ، لا تَرْجِعُنَّ بَعْدِي كُفَّارًا، يَضْرِبُ بَعْضُكُمْ رِقَابَ بَعْضٍ[5]
Вой бар шумо, пас аз ман ба куфр барнагардидки баъзи аз шумо гардани баъзи дигарро мезананд.
(идома дорад……..)
[1] السيوطي: الجامع الصغير 8455 / ابن حبان في ((المجروحين) (1/365)، والطبراني في ((المعجم الأوسط)) (2944)، وأبو نعيم في ((حلية الأولياء)) (5/248)/ : الألباني؛ صحيح الجامع 6048
[2] الكتاب: تحريم القتل وتعظيمه المؤلف: عبد الغني بن عبد الواحد بن علي بن سرور المقدسي الجماعيلي الدمشقي الحنبلي، أبو محمد، تقي الدين (المتوفى: 600هـ) تحقيق: أبي عبد الله عمار بن سعيد تمالت الناشر: مكتبة دار ابن حزم للنشر والتوزيع، الرياض الطبعة: الأولى، 1420 هـ – 1999 م عدد الأجزاء: 1 [ترقيم الكتاب موافق للمطبوع] ص 150 (أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، وَحَبِيبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أبنا مَحْمُودُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، أبنا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، ثنا سُلَيْمَانُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَيُّوبَ، ثنا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ، ثنا عَبْدُ الْغَفَّارِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْمَوْصِلِيُّ، ثنا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ خِرَاشٍ، عَنِ الْعَوَّامِ بْنِ حَوْشَبٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ، صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: ” مَنْ شَرِكَ فِي دَمٍ حَرَامٍ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ: آيِسٌ مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ)
[3] أخرجه الحافظُ أبو الحسين محمّد بن المظفر(ت379هـ) في “فوائده”/ (مَنْ أَعَانَ بِشَطْرِ كَلِمَةٍ عَلَى قَتْلِ مُؤْمِنٍ بِغَيْرِ حَقٍّ لَقَى اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ : مِنَ الآيِسِينَ مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ) / نیز: مَنْ أَعَانَ عَلَى قَتْلِ مُؤْمِنٍ بِشَطْرِ كَلِمَةٍ لقي الله يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ: آيِسٌ مِنْ رَحْمَةِ اَللَّهِ / الراوي: محمد بن مسلم بن شهاب الزهري المحدث: البيهقي – المصدر: السنن الكبرى للبيهقي – الصفحة أو الرقم: 8/22 / هَذَا الحَدِيث رَوَاهُ الشَّافِعِي فِي الْأُم عَن الثِّقَة عَن رَسُول الله صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسلم: «من أعَان…» فَذكره بِحَذْف لَفْظَة «وَلَو» / قَالَ الْبَيْهَقِيّ فِي سنَنه: وَقد رُوِيَ هَذَا الْمَتْن مُرْسلا، عَن الْفرج بن فضَالة، عَن الضَّحَّاك، عَن الزُّهْرِيّ يرفعهُ قَالَ: «من أعَان عَلَى قتل مُؤمن بِشَطْر كلمة لَقِي الله- عَزَّ وَجَلَّ- يَوْم الْقِيَامَة مَكْتُوب بَين عَيْنَيْهِ: آيس من رَحْمَة الله». جعرفی ها نیز با همین لفظ از امام جعفری صادق روایت کرده اند: مَنْ أَعَانَ عَلَى قَتْلِ مُؤْمِنٍ بِشَطْرِ كَلِمَةٍ جَاءَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ بَيْنَ عَيْنَيْهِ مَكْتُوبٌ آيِسٌ مِنْ رَحْمَةِ اَللَّهِ تَعَالَى» (من لا یحضره الفقیه ج۴ ص۹۴ ؛ ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ج۱ ص۲۷۶ ؛ عوالي اللئالي ج۱ ص۳۶۵؛ عوالي اللئالي ج۳ ص۵۷۷ ؛ بحار الأنوار ج۱۰۱ ص۳۸۳)
[4] صحیح ترمذی 1395 / صحیح نسائی 3997/ أخرجه النسائي (3986) واللفظ له، وابن أبي حاتم في ((العلل)) (6/301)، والطبراني (13/416) (14256) باختلاف يسير. وابن ماجة في كتاب الديات ، باب التغليظ في قتل مسلم ظلماً 2/874 رقم (2619) .
[5] بخاری 6785 -7080- 121