مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (9) (جمهوری اسلامی ایران (2)) (قسمت 34)
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله
(18- قسمت)
نواب صفوی در واکنش به سرکوب وحشیانه و شکنجه کش کردن و اعدامهای بی حساب جریان اخوان المسلمین توسط سکولاریستهای جنایتکار مصری می گوید: «در این روزها كه برادران ما در مصر دستگیر و مورد ستم قرار مى‌گیرند، دل‌هاى ما پر از اندوه و غم شده است. هنگامى كه طغیان‌گران در نقطه‌اى از جهان، بر مردان اسلام ستم روا مى‌دارند، بى‌تردید همه مسلمانان اختلاف‌هاى مذهبى را به فراموشى مى‌سپارند و با برادران خود احساس همدردى مى‌كنند و البته شكى نیست كه ما در مبارزه خود، در راه اسلام، مى‌توانیم توطئه‌هاى دشمن را كه خواستار تفرقه‌افكنى بین مسلمان‌ها هستند، خنثى كنیم… .البته وجود مذاهب اسلامى اشكالى ندارد و هیچ‌كس هم نمى‌تواند آنها را لغو كند؛ اما بهره ورى دشمنان از این امر، باید توسط همه ما، سركوب شود» [1]
دکتر فتحى شقاقى دبیر کل جهاد اسلامی فلسطین در كتاب خود: « السنة والشيعة … ضَجَّةً مُفْتَعِلَة و مُؤْسِفة» ـ شیعه و سنى غوغائی ساختگى و تأسف بر انگیزـ نقل مى‌كند: «وقتى نواب صفوى در دمشق با دكتر مصطفى السباعى، رهبر اخوان‌المسلمین سوریه ملاقات كرد و از او شنید كه بعضى از جوانان شیعه به‌جاى همكارى با حركت اسلامى سوریه، به سازمانهاى قومى و سکولار مى‌پیوندند، در سخنرانى خود در دمشق و در حضور جمع كثیرى از شیعیان و اهل سنت فریاد زد: «هر كسى كه مى‌خواهد یك شیعه جعفرى راستین باشد، باید در كنار حركت اخوان‌المسلمین قرار گیرد.»[2]
محمدالضناوى در كتاب معروف خود درباره حركت‌هاى اسلامى مصر از «برنارد لویس» نقل مى‌كند: «فدائیان اسلام» با اینكه شیعه هستند، ولى خواستار وحدت اسلامى هستند و در واقع، اندیشه آنها به‌طرز تفكر اخوانى‌ها در مصر نزدیك است؛ چرا كه آنها معتقدند اسلام یك نظام كامل براى زندگى است و از طرفى، فرقه‌گرایى در بین مسلمانان و جدایى شیعه و سنى مفهومى ندارد» به دنبال این محمدالضناوى از قول نواب صفوى نقل مى‌كند که گفته: «همه با هم، متحد شویم و جز جهاد در راه خدا، هر چیز دیگرى را فراموش كنیم و جدایى بین شیعه و سنى را كنار بگذاریم.»[3]
نواب در مصاحبه با مجله «المسلمون» ارگان نشراتی اخوان المسلمین گفت: «بر ماست که با اسلام متحد شویم و به تلاش بپردازیم و جز جهاد در راه خدا و تلاش در جهت عزت اسلام همه چیز را فراموش کنیم … آیا زمان آن فرا نرسیده که مسلمانان با رسیدن به رشد و بلوغ، اختلافات شیعه و سنی را رها کرده و همه با هم به کتاب پروردگار خود بنگرند».[4]
(ادامه دارد…….)
[1] مجله المسلمون، چاپ دمشق، سال پنجم، شماره اول مورخ رمضان 1375 هـ.
[2] السنه والشيعه… چاپ چهارم، رم، ايتاليا، ص 20. (ترجمه فارسى اين كتاب اخيراً منتشر شده است).
[3] محمدالضناوى، كبرى الحركات الاسلاميه فى العصر الحديث، صفحه 150 چاپ قاهره./ میرعلی، محمدعلی (1385)، وحدت اسلامی از دیدگاه اخوان المسلمین، مطالعات انقلاب اسلامی، ص 52.
[4] روزنامه اطلاعات (ضمیمه) ، ش ۲۰۷۱۴ ، ۴/۲/۱۳۷۵ ، ص ۲.
